Angola

Quicama NP (με καταπληκτικά baobab δέντρα)

5 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Φτάσαμε Αγκόλα, μια μέρα νωρίτερα. Είχαμε 1995 πουλιά για το 2025 και είχαμε μόλις χάσει την πρώτη θέση στην world list του 2025, μετά από 12 βδομάδες στο Νο 1 (ανάμεσα σε 1 εκατομμύριο birders).
Στο αεροδρόμιο δεν είχε να αλλάξω λεφτά, ούτε να αγοράσω την «καλή» local sim card (Unitel). Τελικά, με τη βοήθεια του τοπικού οδηγού (Tavares), που μας περίμενε, βρήκαμε έναν «τύπο» που κανόνισε και τα δύο. Έδωσα 200 ευρώ και μου έδωσε ένα πάκο, 100 χαρτονομίσματα των 2000 kwanza, δηλ. των 2 ευρώ (το μεγαλύτερο που κυκλοφορεί είναι των 5000, δηλ. 5 ευρώ).
Στο ξενοδοχείο βρήκαμε και τον Ούγγρο Janos Olah, που ήταν οδηγός μας και 6 μήνες νωρίτερα στην Ταϊλάνδη. Λίγο μετά ήρθε και η Mary Roefs, η Αμερικάνα, που είχε φτάσει μια μέρα νωρίτερα.

Εν τω μεταξύ οι πόνοι στην πλάτη είχαν γίνει αφόρητοι (είχα γλιστρήσει και πέσει άσχημα 3 μέρες νωρίτερα), οπότε πέρασα το επόμενο πρωί στο Luanda Medical Centre (πολύ καλό) κάνοντας ακτινογραφίες, όπου τα καλά νέα ήταν ότι δεν είχα κάταγμα, αλλά η σπονδυλική μου στήλη έχει γίνει S και θα πονάω με το παραμικρό, από δω και πέρα.

Το απόγευμα φτάσανε και τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ: ο Ιρλανδός Mike O’Clery, που ήμασταν μαζί και στην Ιάβα και είναι πολύ καλή παρέα, ο Γερμανός φίλος του Jorn Tupay, O βρετανός Nick Gardner (με το καπελλάκι στην φωτο απο κάτω), που είχε lifelist 8500 και απεδείχθη στην συνέχεια μεγάλη βοήθεια στην αναζήτηση των πουλιών, καθώς είχε ζήσει πολλά χρόνια στην Αφρική, και 2 ακόμα βρετανοί ο Paul Griffin και ο Nick Dyte. Πρόσθεσε και εμάς από την Ελλάδα. 9 άτομα, 6 εθνικότητες!

Απο αριστερά Janos Olah, Jorn Tupay, Mike O’Clery, Nick Gardner και Nick Dyte, Mary Roefs, Paul Griffin (Και εγώ καθιστός)

Είδαμε κάποια πουλιά από την καταπληκτική ταράτσα του ξενοδοχείου (Ilha Mar), φτάνοντας τα 2002 είδη, για τη χρονιά. Μαζί και το endemic Red-backed Mousebird (No 5499 στη life list μας).

Red-backed Mousebird (Lou)

7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Στις 5 το πρωί ήρθαν οι οδηγοί των 2 αυτοκινήτων, Sterling και Jeff, πατέρας και γιος, πολύ ωραίοι τύποι, που έχουν ζήσει και στην Αμερική και έχουν μια φάρμα, 15×15 χιλιόμετρα, νότια, στα σύνορα με Ναμίμπια, με 750 μοσχάρια, που δίνουν 10 χιλ. κιλά μοσχάρι το χρόνο, προς 3$ το κιλό.

Άρα κάνουν και τους οδηγούς για να συμπληρώνουν το εισόδημα. Δεν βλέπω να βγαίνουν λεφτά με την κτηνοτροφία.
Κάναμε 400 χλμ. μέχρι το Uige, με στάσεις στο δρόμο για birding.

Το πρώτο lifer που είδαμε, Rufous-tailed Palm-thrush, ήταν το Νο 5500 (50% of the birds of the world).
Είχαμε βάλει στόχο το 5500, 2 χρόνια πριν, όταν στη Γκάνα είδαμε το Brown-rumped Bunting που ήταν το No 3572 = 1/3 των πουλιών του κόσμου.
Είδαμε δηλ. 2000 ακόμα lifers σε 2 χρόνια!!
Είδαμε και 2 ακόμα από τα 15 endemics της Αγκόλα: Angola (Gabela) Helmetshrike και Monteiro’s Bushshrike.
Είδαμε και το Braun’s Bushshrike, που είναι endemic και βασικός μας στόχος για την περιοχή, μια και δεν το βρίσκεις αλλού.
Φτάσαμε αργά το απόγευμα με 2075 πουλιά στη λίστα μας. Είμαστε πάλι στο Νο 1 του κόσμου.

8 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Την περάσαμε όλη μέρα στο δάσος, 30 χλμ. από την Uige, που σταματήσαμε και χτες.
Είδαμε πολλά νέα πουλιά. Ήδη κτίσαμε μια μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο στη λίστα.
Δεν έχει όμως πλάκα έτσι. Αν δεν έχεις να κυνηγάς κάποιον, δεν έχει ενδιαφέρον.

9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Travel day. 5 ώρες μέχρι Calundula Falls και κάθομαι πίσω από τον οδηγό, στο safari car. Οργίασα φωτογραφικά σε street life.

Ξεκινήσαμε, ωστόσο, σε ένα άλλο δάσος, μισή ώρα από την Uige, όπου σε 3 ώρες είδαμε πολλά πουλιά, προσθέτοντας 3 είδη στη χρονιά.

Εδώ έγινε και η «φάση» του ταξιδιού.

Συνάντησα στο δάσος μια νεαρή μητέρα, με τον δεκάχρονο γιο της, που κουβάλαγαν στο κεφάλι τους μπανάνες, πηγαίνοντας για την αγορά.
Πήρα 5 μπανάνες και με νοήματα τους είπα να αφήσουν άλλες 5 στο αυτοκίνητό μας, που ήταν 2 χλμ. μακριά.
Της έδωσα 2000 kwanza (2 ευρώ), ξέροντας ότι είναι πιο πολλά από όσο τις πουλάει.
Μιάμιση ώρα μετά, που γύρισα στο αυτοκίνητο, ήταν εκεί και με περίμενε, για να μου φέρει μια αρμάθα ακόμα μπανάνες, γιατί τα λεφτά που της είχα δώσει ήταν πολλά για 10 μπανάνες.
Την ευχαρίστησα και ρώτησα τον οδηγό πώς μπορώ να της δώσω κάποια λεφτά ακόμα και με απέτρεψε.
«Θα την μπερδέψεις και θα την προσβάλεις», μου είπε. «Τώρα είναι ευχαριστημένη γιατί έκανε μια καλή πώληση».
Λίγο μετά ξαναγύρισε και έφερε άλλες 5 μπανάνες δώρο και εξήγησε στον οδηγό ότι μου είχε δώσει λιγότερες μπανάνες από όσες έπρεπε, γιατί περίμενε να την διαπραγματευτώ και, επειδή εγώ δεν την διαπραγματεύτηκα, αισθανόταν άσχημα που πλήρωσα τόσο ακριβά τις μπανάνες της.

Έμαθα πολλά πράγματα από αυτή τη συνάντηση.
Οι μπανάνες είναι πεντανόστιμες.

Στη συνέχεια, κάναμε κάποιες στάσεις για birding και φτάσαμε λίγο πριν τη δύση στους καταρράκτες και ήταν μαγεία, καθώς το μπαλκόνι μας έβλεπε στους καταρράκτες.

Η θέα απο το μπαλκόνι μας. Calundula Falls

10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Φεύγουμε πρωί-πρωί για το χωριό Kingala.

Θέλουμε το White-headed Robin-chat, που ανακαλύφθηκε πρόσφατα και ζει μόνο εδώ.
Αυτός που το βρήκε, έμεινε καιρό και εκπαίδευσε 4 νέους του χωριού να το βρίσκουν, μαζί με τα άλλα σημαντικά πουλιά που ζουν εδώ.
Μιλάμε για ένα πλινθόκτιστο χωριό, όπου αμφιβάλλω αν πηγαίνει κανένας σχολείο.
Ξέρουν όμως τα πουλιά, αυτοί οι 4 νέοι.

Το Robin-chat αυτό είναι «φάντασμα».
Το ακούς, αλλά κρύβεται πίσω από τα πιο πυκνά χαμηλά κλαδιά και δεν το βλέπεις με τίποτα.
Ο άλλος μεγάλος στόχος είναι το endemic Red-crested Turaco, που το κυνηγάνε όμως αλύπητα, γιατί οι τοπικοί μάγοι-γιατροί θέλουν τα φτερά του για τις τελετουργίες τους.
Το ακούσαμε αρκετές φορές, αλλά μόνο εγώ το είδα τελικά.

Το Robin-chat όμως δεν βρέθηκε στα 2 συνηθισμένα στέκια του και πήγαμε μια διαδρομή 3 χιλιόμετρα, μέσα από χωράφια, στο «καλό» του στέκι.
Τελικά το «φωτογραφίσαμε» πίσω από πυκνά κλαδιά, ύστερα από μισή ώρα «αγώνα».
Η Λουκία, … μισό κεφάλι, και εγώ το σώμα.

11 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Δεύτερη μέρα στο χωριό Kingala.
Εγώ έμεινα στο ξενοδοχείο και έβλεπα τους καταρράκτες, καθώς ξεκαθάρισα όλες τις φωτογραφίες.
Η Λουκία όμως, που πήγε, την ώρα των μεσημεριανών σάντουιτς, είχε μια απρόβλεπτη «επίσκεψη».
3 White-headed Robin-chat της ποζάρανε στιγμιαία.
Και πρόλαβε να τραβήξει 2 καλά καρέ.

White-headed Robin-Chat (Lou)

Βρήκε και μια δύσκολη Anchieta’s Barbet, μαζί με το Anchieta’s Sunbird που είχαμε δει όμως πέρσι, στο Μαλάουι.

12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Travel day. 6 ώρες πάλι. Θα μείνουμε 40 χιλιόμετρα πριν την Muxima.

Σήμερα έχει γενέθλια η Ηλέκτρα και, σε μια στάση, μαζεύτηκαν όλα τα πιτσιρίκια του γειτονικού χωριού και τους έδειξα το πρωινό video της Ηλέκτρας στο WhatsApp, τους είπα ότι έχει γενέθλια και της ευχήθηκαν «Feliz anniversario du Angola», «χρόνια πολλά από την Αγκόλα».

13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Φύγαμε 4:30, για να είμαστε πριν φέξει στο Quicama NP (με καταπληκτικά baobab δέντρα),

μήπως δούμε στο δρόμο τον endemic Gray-striped Spurfowl.

Αν δεν τα καταφέρουμε, θα ξανάρθουμε αύριο.
Τελικά ήταν στην άκρη του δρόμου.
Δεν ανοίγαμε πόρτα, για να φωτογραφίσουμε, για να μην φύγει.
Η Λουκία όμως ήταν στο πίσω αυτοκίνητο, που δεν το έβλεπε ο spurfowl.
Βγήκε λοιπόν και τον «ζωγράφισε».

Gray-striped Spurfowl

Φωτογράφισε και τον endemic White-throated Wattle-eye.

White-throated Wattle-eye (Lou)

Square-tailed Nightjar (Caprimulgus fossii)

Ένα τελείως ανάγλυφο πουλί της Λουκίας, που το βάφτισε ο Αριστοτέλης!!
Square-tailed Nightjar (Caprimulgus fossii)
Η οικογένεια αυτή των πουλιών έχει επιστημονική ονομασία που είναι λατινική: căprĭmulgus, i, m. caper-mulgeo [5] και, σημαίνει «αυτός που θηλάζει την αίγα (κατσίκα)» παλαιότατη ονομασία βασισμένη στις ανθρώπινες δοξασίες. Υπήρχε μια παλιά πεποίθηση, ότι το νυκτόβιο αυτό πτηνό, βυζαίνει τις κατσίκες κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Εχουμε και στην Ελλάδα το Ευρωπαικό γιδοβύζι (Caprimulgus europaeus), για το οποίο ο Αριστοτέλης λέγει «όρνις ορεινός μικρώ μείζων Κοττύφου, Κόκκυγος ελάττων, ωά δύο ή τρία, το δε ήθος βλακικός, θηλάζει δε τας Αίγας ουκ οξυωπός της ημέρας».
Ο Αιλιανός πάλιν γράφει… «τολμηρότατος ζώων… επίθεται ταις αιξί κατά το καρτερόν και τοις ούθασιν αυτών προσπετόμενον είτα εκμυζά το γάλα… τυφλοί τον μαστόν και αποσβέννυσιν εκείθεν την επιρροήν».
Δεν ισχύει όμως αυτό στην πραγματικότητα. Το όνομα του προήλθε ίσως επειδή πετάει κοντά σε σταύλους κυνηγώντας διαφορά έντομα, (σαρώνοντας κατά το πέταγμα τον αέρα με ανοικτό το τεράστιο στόμα του).

Γυρίσαμε αργά, ως συνήθως, στο ξενοδοχείο.

14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Travel day. 6 ώρες οδήγηση, για το Kumbira Forest.
Πήγαμε χτες χαράματα στο δάσος, για να δούμε το endemic Gray-striped Spurfowl και αυτό  σήμερα, πρωί-πρωί, είναι στην αυλή του ξενοδοχείου και φωνάζει.

Πέρασα όλη μέρα στην «φυλακή» του safari car, πίσω-πίσω.
Φρακάρει η πόρτα και πρέπει μερικές φορές να σου ανοίξουν και το λέμε «φυλακή».
Έφτιαχνα φωτογραφίες, μέχρι που τελείωσε και το εφεδρικό power bank, σε όλο το ταξίδι.
Την έχω καταβρεί με τις street photos που έχω βγάλει.

Φτάσαμε αργά στην Fazenda Rio Uiri, μια τεράστια φάρμα καφέ, που φιλοξενεί και τουρίστες και τους ταΐζει μέχρι σκασμού.
Τεράστιες μερίδες και συνοδευτικά πιάτα, σε κάθε μερίδα.

Η φάρμα ανήκει σε ένα ζευγάρι Πορτογάλων, που το 1972, που ξεκίνησε ο εμφύλιος, καθώς και οι 2 παρατάξεις δεν γουστάρανε τους Πορτογάλους (η Αγκόλα ήταν πορτογαλική αποικία), φύγανε από τη χώρα και στη φάρμα εγκαταστάθηκαν ντόπιοι και συνέχισαν την καλλιέργεια του καφέ.
30 χρόνια μετά, που ο εμφύλιος έληξε, οι ιδιοκτήτες της φάρμας, που είχαν όλους τους τίτλους ιδιοκτησίας, επέστρεψαν, αλλά άφησαν όσους ζούσαν 30 χρόνια στη φάρμα να συνεχίσουν να ζουν και να καλλιεργούν τον καφέ, και οι ιδιοκτήτες, αντί να κάνουν οι ίδιοι την καλλιέργεια του καφέ, αγοράζουν τον καφέ που παράγεται στην ιδιοκτησία τους και λειτουργούν παράλληλα και το lodge, που μείναμε.

Πριν πάμε στην Fazenda, προλάβαμε ένα μισάωρο birding και είδαμε το endemic Pulitzer’s Longbill.

15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Το μεγαλύτερο πρωινό που έχω δει.
Γεμάτα πιάτα σε 2 τεράστια στρογγυλά τραπέζια.
Φεύγουμε για Kumbira Forest.

Με έχει πεθάνει, όμως, η μέση μου από χτες το βράδυ και είμαι «εκτός μάχης».
Στην πρώτη μισή ώρα «είχαμε» τους 2 μεγάλους στόχους.
Είδαμε (πολύ δύσκολα, αλλά έβγαλα μια θολή φωτο) το Gabela Akalat και ακούσαμε και ξανακούσαμε το «δυσκολότερο να δεις» πουλί της Angola, Gabela Bushshrike.
Όλο το απόγευμα χτες γι’ αυτό μίλαγε ο Janos.

Όλο το πρωί, οι υπόλοιποι προσπαθούσαν, χωρίς επιτυχία, να το δουν.
Εγώ γύρισα στο αυτοκίνητο να ξεκουράσω τη μέση μου.
Καθώς όμως η ομάδα γύρισε στο αυτοκίνητο, ακούστηκε το Red-crested Turaco και η Λουκία πρόλαβε και το φωτογράφισε.
Μεγάλη επιτυχία.

Red-crested Turaco (Lou)

Ετσι και οι μάγοι-γιατροί στην Αγκόλα, χρειάζονται τα φτερά του, για τις τελετουργίες τους, όλοι οι άλλοι το κυνηγάνε, για να τους το πάνε και έτσι και μπορέσεις να το δείς…γράψε μου.
Red-Crested Turaco, το πιο όμορφο πουλί της Αγκόλα, κατά την γνώμη μου.
Περίμενα πώς και πως να το δώ, πρίν φτάσω στην Αγκόλα, μια και ζεί μόνο εκεί.
Κρυμμένο πάντα πολύ καλά, εξαφανίζεται μόλις δεί άνθρωπο. Στο πρώτο δάσος που το ακούσαμε, ήμουνα ο μόνος (μεγάλη τύχη), που το είδα για ένα δευτερόλεπτο, όταν απομακρύνθηκα μόνος μου, αλλά ώσπου να σηκώσω την μηχανή, εξαφανίστηκε.
«5 δάση» μετά, ήταν η σειρά της Λουκίας, να το δεί για ένα «δευτερόλεπτο» και να το φωτογραφίσει από πολύ-πολύ μακρυά, όταν και αυτή σκόπιμα απομακρύνθηκε από το υπόλοιπο γκρούπ μας και έμεινε ακίνητη, περιμένοντας μήπως και δεί μια κίνηση του.

Όπως και το Southern Hyliota, που ψάχναμε και δεν είδε κανένας άλλος από το γκρουπ.

Πολύ βαρετή μέρα για μένα.
Έφτιαξα αυτό το ημερολόγιο, για να περάσει η ώρα.

16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Ξεκινήσαμε 3:30.
Η Λουκία επέλεξε να μείνει και να κάνει birding στη fazenda.

Olive-bellied Sunbird (Lou)

African Green-Pigeon (Lou)

Είχαμε να κάνουμε 160 χλμ. μετ’ επιστροφής, για Mount Namba.

Καθώς τη γέφυρα εκεί την είχε γκρεμίσει ο οδηγός μας ο Jeff στο προηγούμενο ταξίδι, το πλάνο ήταν να περπατήσουμε από εκεί 3–4 χλμ. μέχρι το βουνό, για να δούμε 2 «κυρίες», τη Laura (warbler) και τη Marguarite (Batis).
Όμως 6 χλμ. πριν την πεσμένη γέφυρα, μας σταμάτησε μια άλλη γέφυρα που ήταν έτοιμη κι αυτή να σπάσει και δεν άντεχε τα αυτοκίνητα.

Γυρίσαμε λοιπόν μερικά χλμ. πίσω και κάναμε birding αρχικά στα χωράφια (όπου βρήκαμε επιτέλους την πολύ σπάνια Dusky Lark, που έψαχνε από την αρχή του ταξιδιού ο Janos) και στη συνέχεια σε miombo areas, με μεγάλη επιτυχία σε lifers.

17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Η μέρα προέβλεπε για σήμερα τις miombo areas που εμείς όμως πήγαμε χτες.
Έτσι η ομάδα ξαναπήγε χαράματα, 4:45, και κατάφερε να δει την Gabela Bushshrike, και εγώ έμεινα να κοιμηθώ σήμερα λίγο παραπάνω.

Κάναμε κάποιες στάσεις στο δρόμο

και σε μία από αυτές είδαμε τα 2 από τα 3 ενδημικά Bocage’s, το Sunbird και το Weaver.

Bocage’s Sunbird (Lou)

18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Φύγαμε 4:30 για Mt. Moco, που ήταν 90 χλμ. μακριά.
Ο δρόμος τελείωσε μέσα σε ένα χωριό, από όπου ξεκίνηγε το πολύ απαιτητικό μονοπάτι, για το σκαρφάλωμα στο βουνό.

Mt. Moco

Η περιοχή έχει ελάχιστα πουλιά, αλλά τα περισσότερα από αυτά ήταν lifers.
Τελικά δεν πήγε πολύ καλά η ημέρα για μας, αφού από μια παρεξήγηση, ξεκοπήκαμε από το υπόλοιπο γκρουπ και γυρίσαμε πίσω στο χωριό, χάνοντας 5 lifers που είδε το υπόλοιπο γκρουπ.

19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
5 η ώρα το πρωί φύγαμε για την ακτή, για Benguela.
Κάναμε κάποιες στάσεις σε μια miombo area, για κάποια είδη που μας λείπουν, και σε μια ακόμα γέφυρα, όπου καταφέραμε να δούμε επιτέλους το Brazza’s Martin, που ψάχναμε σε όλες τις γέφυρες του δρόμου εδώ και 3 μέρες.

Μια ώρα μετά, σε μια ακόμα δίωρη στάση, ο Mike βρήκε στην κορυφή ενός θάμνου τη σπάνια Souza’s Shrike.

Ο οδηγός, μας είχε «τρομάξει» να μην βγαίνουμε έξω από τα μονοπάτια, στην περιοχή αυτή, γιατί υπάρχουν παγίδες για λιοντάρια, θαμμένες, για να μην φαίνονται, και το να πιαστείς σε μια τέτοια παγίδα μπορεί να είναι θανατηφόρο.
Παρόλα αυτά, πήγαμε και εκτός μονοπατιών, ψάχνοντας τη Miombo Barbet, χωρίς επιτυχία.

Η ακτή ήταν άλλος κόσμος.

Benguela και Lobito απέχουν 30 χλμ. κατά μήκος της ακτής, αλλά όλος ο δρόμος είναι κατοικημένος, με κανονικά σπίτια.
Καμία σχέση με τα πλινθόκτιστα που συναντούσαμε σε όλο το tour.

20 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Φύγαμε 5 το πρωί, για μια περιοχή με έρημο και baobab δέντρα, με στόχο την Hartlaub’s Spurfowl, που ζει μόνο εδώ.
Τελικά είδαμε και φωτογραφίσαμε ολόκληρη οικογένεια!!!, αφού το ζευγάρι Hartlaub’s είχε και 3 μικρά.
Μαζί και 2 ακόμα ενδημικά είδη, Carp’s Tit και White-tailed Shrike, ενω η Λουκία, λίγο πιό πέρα, βρήκε το Southern Yellow-billed Hornbill.

Southern Yellow-billed Hornbill (Lou)

White-tailed Shrike (Lou)

Ύστερα πήραμε τον δρόμο για τα 300 χλμ. μέχρι το Lubango, κοντά στη Ναμίμπια.
Φτάσαμε νωρίς και κάναμε μια πρώτη επίσκεψη στην Tundavala, για Swierstra’s Spurfowl, που ήταν ο μεγάλος στόχος, χωρίς επιτυχία.

21 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Η Tundavala ήταν κοντά και φύγαμε στις 5:00 για να προλάβουμε να δούμε τα Freckled Nightjar, όπως και έγινε.

Στην Tundavala, ψάχνουμε την Swierstra’s Spurfowl

Το υπόλοιπο πρωινό το φάγαμε, ψάχνοντας, χωρίς επιτυχία, τη Spurfowl και την τοπική White-bellied Barbet, που είναι άλλο υποείδος και κάποια στιγμή θα διασπαστεί.
Ειδικά για τη Barbet, που δεν την έχει δει κανείς φέτος, περπατήσαμε 6 χλμ. σε κατσάβραχα.

Για πρώτη φορά, γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για 2 ώρες το μεσημέρι και το απόγευμα ξαναπήγαν να ψάξουν για τα ίδια πουλιά.
Εγώ έμεινα στο ξενοδοχείο και τακτοποίησα φωτογραφίες.

22 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Περίμενα πώς και πώς να πάμε στην περιοχή της Namibe, καθώς από τα 80 lifers που μας έχουν μείνει στην Αγκόλα, τα 50 είναι σε αυτή την περιοχή.
Ξεκινήσαμε όμως στις 11:00, αφού φύγανε στις 5:15 το πρωί για μια ακόμα επίσκεψη στην Tundavala για τη σπάνια Spurfowl.

Στο δρόμο, κάναμε μια σειρά στάσεις, παρόλο που ήταν καταμεσήμερο, βρίσκοντας κάθε φορά 2–3 νέα είδη για το tour.

Gray Go-away-bird (Lou)

Η Λουκία άφησε τα πουλιά και το έριξε στην τέχνη. Ερημος Namibe στα σύνορα Αγκόλας και Ναμίμπια. Σαν εικόνα απο άλλο πλανήτη.

Το βράδυ πήγαμε σε ένα εστιατόριο στην παραλία με θαλασσινά, που ο Sterling μας έλεγε εδώ και μέρες πόσο καλό είναι.

23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
2 μέρες μείνανε.
5:45 το πρωί, πήγαμε στην παραλία και βρήκαμε 2 lifers (Cape Cormorant & 4 White-fronted Plovers).
Ακολούθησε η διαδρομή 450 χλμ. στην έρημο, όπου κάθε 10 λεπτά σταματούσαμε και σκανάραμε την έρημο, βρίσκοντας κάθε φορά lifers μικρόπουλα.

Karoo Long-billed Lark

Ήμουνα και στη «φυλακή», όπου το μπες-βγες από το αυτοκίνητο είναι δύσκολο, οπότε … ξεπατώθηκα.

Φτάσαμε στο Lobito, αργά ως συνήθως, με 11 νέα lifers και 2400 είδη για το 2025.

24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Τελευταία μέρα.
Έχουμε 550 χλμ., με τα μισά από αυτά να είναι σε κακούς χωματόδρομους.
Φύγαμε λοιπόν, κατά τα γνωστά, στις 5 το πρωί, παίρνοντας τον παραλιακό δρόμο, δίπλα στον Ατλαντικό Ωκεανό (αν και σε ελάχιστα σημεία είδαμε τη θάλασσα).

Κάναμε 2 στάσεις σε λιμνάκια και αλυκές και βρήκαμε αρκετά «ελληνικά» water birds και 2 lapwings που είχαμε καιρό να δούμε.
50 χλμ. πριν τη Luanda, μπήκαμε σε ένα γήπεδο γκολφ και είδαμε 2 ακόμα lifers και τελειώσαμε αυτό το tour, κάνοντας sea watching για 2–3 σπάνια, χωρίς επιτυχία.

10:30 το βράδυ πήραμε την Air France, 9 ώρες για Παρίσι και από εκεί άλλες 3 για Αθήνα.
Κλείσαμε με 90 lifers και 2410 για τη χρονιά.

Είδαμε τελικά 120 πουλιά λιγότερα από ό,τι περιμέναμε, καθώς ήμασταν άτυχοι και για 3 endemics χρειάστηκε να δώσουμε 5 μέρες παραπάνω, χάνοντας έτσι τα άλλα 120 πουλιά.
Το ένα από τα τρία endemics, η Gabela Bushshrike, ήταν δίπλα μας από την πρώτη στιγμή που μπήκαμε στο δάσος, την ακούγαμε συνέχεια και χρειάστηκαν 3 μέρες για να την δούμε.

Τώρα είναι πολύ δύσκολο να φτάσουμε τα 3000 φέτος, που είναι ο στόχος μας, και ακόμα πιο δύσκολο να κρατήσουμε την πρώτη θέση, παρόλο που αυτή τη στιγμή έχουμε δει 300 πουλιά παραπάνω από τον δεύτερο, που είναι όμως οδηγός της Rockjumper και στα tour που έχει ακόμα μέχρι τέλος της χρονιάς θα δει 1000 πουλιά ακόμα.

Έχω θυσιάσει και ένα 4ήμερο, που θα μπορούσαμε να δούμε πολλά πουλιά ακόμα, για να πάμε στην έρημο Ατακάμα, στο San Pedro de Atacama, και να απολαύσουμε μαγικά landscapes, μαζί με stargazing, και δεν το μετανιώνω. Το έκανα ακόμα πιο δύσκολο. Θα το παλέψω ωστόσο.

Όσον αφορά την Αγκόλα, σαν χώρα, είχα την ευκαιρία να «μελετήσω» τους ανθρώπους, καθώς έψαχνα για καλά καρέ street life, μέσα από ένα αυτοκίνητο που πήγαινε με «1000» σε κακούς δρόμους.
Κάναμε 3000 χλμ. και έβγαλα 1000 καρέ street life.
Μεγάλη φτώχεια στο εσωτερικό.
Ούτε ποδήλατο δεν είδα.
Περπάτημα και γυναίκες με τα παιδιά δεμένα στην πλάτη και τα πράγματα φορτωμένα στο κεφάλι τους.

Στα 1000 χλμ. που κάναμε στην ακτή, όμως, το επίπεδο ήταν πολύ ψηλότερο, εκατοντάδες μηχανάκια και σχεδόν καμία γυναίκα φορτωμένη, όπως έβλεπα στο εσωτερικό της χώρας.
Ίδιο σκηνικό με τις φτωχές χώρες της Ασίας.

Στο birding βαρέθηκα.
Έλειπε το excitement.
Με τις ώρες στημένοι, για κάθε πουλί.