Βόρεια Χιλή

Απο τους -10°C  στη Matsuka και τους +30°C, την ίδια μέρα και το καταπληκτικό pelagic trip του Iquique, μέχρι τα 4300 μέτρα υψόμετρο στη Lauca.

31 Οκτωβρίου

Το απόγευμα, στις 3:30, έφτασε στο San Pedro de Atacama, όπου εμείς είχαμε έρθει 3 μέρες πριν, το γκρουπ της Birdquest, με οδηγό τον Βρετανό Mark Pearman, που ζεί εδω και 30 χρόνια στην Αργεντινή και είναι expert σε Χιλή και Αργεντινή (έχει γράψει και το βιβλίο των πουλιών της Αργεντινής).

Μαζί του οι Βρετανοί Mark (πολύ έμπειρος, βοήθησε πολυ, βρίσκοντας πολλά πουλιά) και Dina Ponsford, 3 ακόμα βρετανοί, η Norma Park, ο Jon Warner, o Ken Longden, ο Σκωτσέζος James Dick και ο Δανός Jesper Meedom, που κατά την διάρκεια του tour, συμπλήρωσε το 75% των πουλιών του κόσμου (8224) και το γιόρτασε.

Στις 4:40 φύγαμε για παρατήρηση πουλιών 45 λεπτά έξω από την πόλη. Η περιοχή ήταν ηλιόλουστη, γεμάτη βράχια, κάκτους και ένα μικρό ποταμάκι. Είδαμε 3–4 νέα είδη πουλιών παρόλο οτι φύσαγε πάρα πολύ και γυρίσαμε για βραδυνό σε ενα πολυ ωραίο μαγαζί απέναντι ακριβώς απο το ξενοδοχείο.

1 Νοεμβρίου

Η διαδρομή που κάναμε στη βόρεια Χιλή, αγγίζοντας τα σύνορα με το Περού και την Βολιβία

Πρώτη μέρα ουσιαστικά του tour και φύγαμε πρωί πρωί για την Machuka, που είναι ένας υγρότοπος σε 3.500 μέτρα υψόμετρο. Εμείς είχαμε περάσει απο εκεί τη χθεσινή μέρα, γυρίζοντας από τα γκέιζερς, αλλά ο οδηγός δεν είχε σταματήσει και δεν της είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία.Φτάνοντας, το πιο σημαντικό ήταν ότι είχε -10°C και πραγματικά πέθαινες από το κρύο. Δηλαδή κάθε τόσο αισθανόμουν την ανάγκη να μπω μέσα στο βαν να ζεσταθώ για να ξαναβγώ έξω, μπας και φωτογραφίσω. Αποδείχθηκε ότι είχε πάρα πολλά πουλιά

Andean Flamingos

Black-hooded Sierra-Finch (Lou)

και είχε και τις Horned Coot που ψάχναμε. Στην αρχή τις είδαμε στην απέναντι μεριά, από πολύ μακριά, αλλά στη συνέχεια ήρθαν και ποζάρανε πολύ κοντά μπροστά μας.

Horned Coot

Εχει βγάλει …κέρατα από το κρύο.

Horned Coot. Fulica cornuta. Κερασφόρος Φαλαρίδα.

Θέλει -10 βαθμούς Κελσίου, για να “αισθανθεί καλά” και για αυτό ζεί μόνο σε 2 λιμνάκια στη Βόρεια Χιλή σε υψόμετρο 4000 μέτρων. Και αυτό βέβαια την κάνει πολύ σημαντική για το birding, αφου δεν μπορείς να την δείς πουθενά αλλού.

Οι φαλαρίδες τελικά έχουν «πλάκα». Μεταξύ των άλλων, στην Αφρική έχουν 2 κόκκινα μικρά καρούμπαλα στο κούτελο. Στη Νότια Αμερική ένα μεγαλύτερο κόκκινο καρούμπαλο. Καταλαβαίνω την φυσική επιλογή, που οδηγεί ένα είδος να έχει ψηλό λαιμό, αν ζεί σε ένα νησί που η τροφή είναι ψηλά και προσπαθεί συνέχειa να την φτάσει (όπως σε ένα από τα νησία των Galapagos). Δυσκολεύομαι όμως να καταλάβω, γιατί επικράτησε το κέρατο σε αυτές τις φαλαρίδες και δεν βρήκα κάτι στην βιβλιογραφία.

Συνεχίσαμε μέχρι το μεσημέρι ψάχνοντας κάποια Tinamou, ανεβαίνοντας την ανηφόρα μέχρι που φτάσαμε σε ένα πάρκινγκ που ήξερε ο Μαρκ ότι μπορούμε να δούμε το Red-Backed Sierra-Finch, στα 4.500 μέτρα. Μας έλεγε ότι έρχονται τα Sierra-Finch μόλις τους ρίξεις λίγο ψωμάκι και δεν το πιστεύαμε. Πραγματικά, έριξε λίγα κομματάκια κέικ κοντά στα πόδια μας και μετά από ένα τέταρτο, δεν ξέρω πώς το πήραν είδηση, εμφανίστηκαν δύο Sierra-Finches μέσα στα πόδια μας και τα φωτογραφίσαμε.

Red-backed Sierra-Finch (Lou)

Το μεγάλο κλου της ημέρας ήταν ότι ο τοπικός οδηγός πετάχτηκε ολόκληρος στον αέρα όταν είδε δύο Lesser Rhea από πολύ μακριά, στον απέναντι λόφο, και πήγαμε αρκετά κοντά και τις φωτογραφίσαμε.

Μετά άρχισε ένα πολύ μεγάλο ταξίδι, που έκανα «αγκαζέ» με τον Σκωτσέζο James, καθώς είχαμε ένα πολύ στενό κάθισμα. Κράτησε 6,5–7 ώρες, όπου από ψηλά από το βουνό, από τα 4.500 μέτρα, κατεβήκαμε στην παραλία και φτάσαμε στο Iquique, με μια σύντομη στάση, όταν σχεδόν είχε νυχτώσει, σε έναν κόλπο που είδαμε κάποια νέα για το tour, πουλιά.

2 Νοεμβρίου

και έχουμε το πρώτο Pelagic Trip στο Iquique.

Μπήκαμε σε ένα σκάφος που κάνει τουριστικά tour εκεί στην περιοχή και ξεκινήσαμε προς τα έξω. Η πρώτη μας επαφή ήταν με τους καταπληκτικούς Inca Terns και στη συνέχεια ξανοιχτήκαμε στο πέλαγος, βλέποντας πολλά θαλασσοπούλια. Aπομακρυνθήκαμε σε δύο ώρες περίπου 10 χιλιόμετρα από την ακτή.

Κάπου εκεί ο καπετάνιος που είχε μαζί του διάφορα ψαροκέφαλα και άλλα υπολείμματα ψαριών άρχισε να τα ρίχνει στο νερό. Αρχίσαμε να κάνουμε κύκλους, ρίχνοντας τα ψαροκέφαλα, και μέσα σε 10 λεπτά είχαν μαζευτεί γύρω γύρω από το σκάφος όλα τα πουλιά της περιοχής. Ήταν πολύ μεγάλη εμπειρία. Βγάλαμε, κατά τα γνωστά, 6–7 χιλιάδες φωτογραφίες, και με άλλες δύο ώρες διαδρομή γυρίσαμε στο λιμάνι με 20 καινούργια lifers στη λίστα μας.

Southern Giant-Petrel (Lou)

Buller’s Albatross (Lou)

Northern Giant-Petrel

Είδαμε εκατοντάδες γλάρους 4 ειδών, γλαρόνια 4 ειδών, 3 είδη Albatross, 8 είδη Petrels, 3 είδη Shearwaters, Peruvian Booby, κορμοράνους και πελεκάνους.

Επιστρέφοντας προς το λιμάνι του Iquique, o καπετάνιος του τουριστικού σκάφους έβαλε ξαφνικά τις φωνές και άρχισε να δείχνει μπροστά, καθώς μια φάλαινα Fin Whale εμφανίστηκε και άρχισε να κόβει βόλτες γύρω απο το σκάφος μας, με αποκορύφωμα την στιγμή, που βούτηξε προς το μέρος μας και πέρασε κάτω απο το σκάφος μας. Και ήταν και μεγαλύτερη απο το σκάφος μας.

Fin Whale

Μετά το μεσημέρι ήταν εξίσου ενδιαφέρον, γιατί πήγαμε σε κάποιες βραχώδεις παραλίες και ψάχναμε να βρούμε το Seaside Cinclodes και το Surfbird για αρκετή ώρα και είχε πολύ σασπένς αυτή η αναζήτηση. Τελικά καταφέραμε να τα βρούμε και να τα φωτογραφίσουμε και τα δύο και γυρίσαμε ευχαριστημένοι στο ξενοδοχείο.

Seaside Cinclodes (Lou)

3 Νοεμβρίου

φύγαμε από εκεί και πήγαμε σε μια περιοχή, καμιά ώρα μακριά, στην Pampa de Tamarugal, όπου είναι το μοναδικό μέρος που ζει το Tamarugo Conbill.

Μπήκαμε μέσα στην προστατευμένη περιοχή και λίγο μετά ο Mark το άκουσε. Προσπαθήσαμε να πλησιάσουμε, αλλά μετακινιόταν συνέχεια σε πιο απομακρυσμένα δέντρα, κρατώντας απόσταση απο μας. Ταυτόχρονα ήταν κρυμμένο πίσω απο πυκνά φύλλα και κινιόταν συνέχεια, κάνοντας πολυ δύσκολο το να το δείς καλά. Ετσι ήταν δύσκολο και να το φωτογραφήσεις. Σχεδόν πανηγύρισα όταν είδα οτι είχα τελικά μια αξιοπρεπή πόζα του.

Tamarugo Conbil

Δύο ώρες αργότερα φτάσαμε στην Cuya και βρήκαμε 3-4 “ιδιάιτερα” πουλιά, ανάμεσά τους και το Slender-billed Finch, που  ήταν το 2.500ό πουλί για μας, για φέτος.

Slender-billed Finch (Lou)

Γιορτάζουμε για τα 2500 πουλιά, μέσα στο 2025. Απο αριστερά, James Dick, Jon Warner, Ken Longden, Norma Park, Λουκία, Πέτρος, Jesper Meedom, Mark Pearman, Dina and mark Ponsford

Ο μεγάλος στόχος όμως ήταν το πολυ σπάνιο, καθώς ζεί σε ελάχιστα πλέον σημεία και μόνο σε αυτη την περιοχή, Chillian Woodstar, που δεν το είχαμε βρει ακόμα και που πηγαίνει μόνο σε κάποια ειδικά μώβ λουλούδια. Χρειάστηκαν άλλες δύο ώρες διαδρομή και να κατεβούμε μια αρκετά μεγάλη πλαγιά, περπατώντας ανάμεσα στα χωράφια, και εκεί, δίπλα σε ένα κανάλι, βρήκαμε αυτά τα λουλούδια. Και πραγματικά, μετά από λίγο εμφανίστηκε το Chillian Woodstar μαζί με πολλά Oasis Hummingbirds και βγάλαμε ωραίες φωτογραφίες. Εδώ είδαμε και το Peruvian Shear Tail, ένα άλλο hummingbird με πολύ μεγάλη ουρά, που ήταν κι αυτό σημαντικό πουλί, μια και ζει μόνο στη Χιλή, αλλά δεν καταφέραμε να το φωτογραφίσουμε.

Chilean Woodstar (Lou)

Oasis Hummingbird (Lou)

Κάποια στιγμή φτάσαμε στην Αρίκα και κατευθυνθήκαμε στις εκβολές ενός μικρού ποταμού. Εκεί το έχουν μετατρέψει σε πάρκο με μονοπάτια και είχε πολλά θαλασσοπούλια, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για το ταξίδι, καθώς δεν βρήκαμε τα 2 lifers παρυδάτια που ψάχναμε, αν και είδαμε πάλι τα Peruvian Boobys.

4 Νοεμβρίου

ξεκίνησε η μέρα εντυπωσιακά, καθώς φύγαμε 5:30 το πρωί και πήγαμε στο αεροδρόμιο της Αρίκα να ψάξουμε για το Tchudi’s Nightjar. Το αεροδρόμιο είναι κολλητά στα σύνορα με το Περού και μάλιστα κάποια στιγμή, που βγήκαμε από το πάρκινγκ του αεροδρομίου και μπήκαμε στα χωράφια ψάχνοντας για το Nightjar, ήρθαν και μας “μάζεψαν”, καθώς, όπως ήταν νύχτα ακόμα, μας πέρασαν για μετανάστες που θέλαμε να μπούμε παράνομα στο Περού.

Μετά από λίγο εμφανίστηκε το Nightjar και το είδαμε να πετάει, αλλά δεν κατάφερα να το φωτογραφήσω.
Πιο μεγάλος στόχος όμως ήταν το Peruvian Thicknee, που το ψάχναμε από χθες το απόγευμα σε ένα σωρό μεριές χωρίς επιτυχία. Τελικά σταματήσαμε σε έναν πολυσύχναστο δρόμο, που αριστερά είχε μια μεγάλη έκταση με μικρά θαμνάκια, και κατάφερε ο Μάρκ με την thermal κάμερα να δει πού περίπου είναι και είδαμε δύο, από μια τεράστια απόσταση.

Peruvian Thick-knee (Lou) απο τεράστια απόσταση.

Ο άλλος στόχος του Μαρκ ήταν ο Rufescent Flycatcher και είχε συντεταγμένες GPS σε ένα σημείο που τον βρίσκει κάθε χρόνο. Σταματήσαμε πραγματικά στη μέση του δρόμου ενός στενού επαρχιακού δρόμου μπροστά σε κάτι δέντρα, έβαλε τη “φωνή” του και μετά από λίγο ο Flycatcher εμφανίστηκε. Τελικά, στα πουλιά αρέσει να πηγαίνουν κάθε χρόνο στο ίδιο μέρος.

Rufescent Flycatcher (Lou)

Εδώ είδαμε και την καταπληκτική “τι λοφίο είναι αυτό!” White-crested Elaenia.

White-crested Elaenia (Lou)

Ήταν μεσημέρι πλέον όταν φτάσαμε στο Putre για δύο βράδια. Πήγαμε σε ένα basic ξενοδοχείο, πολύ κοντά στο Πούτρε.
Το μεσημέρι, που πήγαν όλοι να κοιμηθούν για μια ώρα, η Λουκία, κάνοντας βόλτα γύρω από το ξενοδοχείο, βρήκε το πολυ σπάνιο White-throated Earthcreeper, που ψάχνανε μετά για δύο μέρες όλοι οι άλλοι, καθώς είναι πολύ σημαντικό πουλί.

White-throated Earthcreeper (Lou)

Κάναμε birding όλο το απόγευμα, γύρω από το ξενοδοχείο, όπου είδαμε και το σπάνιο Andean Hillstar,

Andean Hillstar

που ήταν πολυ κοινό εδώ, μέχρι τις 8:30 το βράδυ, που βρήκαμε το band-winged nightjar. Πήγαμε να φάμε κατά τις 9:00, σε ένα πραγματικά πολύ ωραίο εστιατόριο και γυρίσαμε κατά τις 11 στο ξενοδοχείο.

5 Νοεμβρίου

Σήμερα είναι μεγάλη μέρα. Σήμερα θα ανέβουμε στη Lauca για να βρούμε το Diadedem Sandpiper Plover.

Ξεκινήσαμε ωστόσο το πρωί κάνοντας μια στάση μέσα στο Putre, όπου κατεβήκαμε σε μια πλαγιά και βρήκαμε δύο ακόμα lifers το Buff-breasted Earthcreeper και το Dark-winged Canastero.

Buff-breasted Earthcreeper (Lou)

Στη συνέχεια περιμέναμε πολλή ώρα για να αλλάξει λεφτά ο Μάρκ στην τράπεζα γιατί δεν παίρνουν κάρτα στο εστιατόριο, που θα τρώγαμε το βράδυ  και στη συνέχεια ανεβήκαμε στη Lauca.

Diadedem Sandpiper Plover. Son of a bitch! Μας πήδηξε σήμερα. Είναι όμως ο σταρ της Νότιας Αμερικής. Ζει πάνω από 4000 μέτρα υψόμετρο, σε απέραντα λιβάδια-οροπέδια, “μουσκεμένα” (απο τα χιόνια που λιώνουν στα γύρω βουνά) .

Το πρώτο μας συναπάντημα ήταν τα Puna Tinamou. Καταφέραμε και πήραμε και κάποιες κακές φωτογραφίες από πολύ μακριά και στη συνέχεια γρήγορα προστεθήκανε καμιά δεκαριά lifers στη λίστα.

Ο βασικός στόχος όμως ήταν το Diademed Sandpiper Plover. Έτσι χωριστήκαμε σε δύο γκρουπ και αρχίσαμε, προσπαθώντας να αποφύγουμε τα νερά που έτρεχαν παντού, να περπατάμε μέσα στο λιβάδι, καθώς συνήθως μένει ακίνητο το πουλί αυτό και είναι πολύ δύσκολο να το δεις. Μετά από ώρα, μας έκαναν νόημα από το άλλο γκρουπ, στο οποίο ήταν η Λουκία, να μην προχωρήσουμε άλλο, γιατί το πουλί είναι ακριβώς μπροστά μας. Πραγματικά ήταν 20–30 μέτρα από εμάς και κατάφερα να πάρω κάποιες φωτογραφίες. Δυστυχώς όχι πολύ καλές, γιατί ήταν πλέον μεσημέρι και είχε συνέχεια σκιά στο πρόσωπό του, αλλά, εν πάση περιπτώσει, αξιοπρεπείς.

Τώρα έμεινε να δούμε το Snipe, που ήταν ο άλλος μεγάλος στόχος, και κάποιοι από την ομάδα συνέχισαν το περπάτημα προς τα πάνω για να το βρουν, ενώ εμείς ξεκινήσαμε να γυρίσουμε πίσω. Κάποια στιγμή σχεδόν πάτησα το Snipe και πετάχτηκε από μπροστά μας. Η Λουκία πρόλαβε και είδε πού πήγε και σταμάτησε, 100–150 μέτρα μακριά, και του πήρε μια αναγνωριστική φωτογραφία.

Puna Snipe (Lou)

Η επιστροφή προς το λεωφορείο ήταν όμως εξαιρετικά επώδυνη, διότι το κατέβασμα ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Έπρεπε να προσέχεις συνέχεια πού πατάς και, αφού φτάσαμε κάτω κάτω και πηδήξαμε τα ποταμάκια, στη συνέχεια έπρεπε να ανέβουμε αυτά τα 50 μέτρα υψομετρικής διαφοράς. Μετά από τρεις ώρες τεράστιας προσπάθειας σε αυτό το περιβάλλον, εγώ προσωπικά ήμουν τελείως εξαντλημένος και επέστρεψα σχεδόν έρποντας στο αυτοκίνητο (αν και είδαμε τον Black Siskin που ψάχναμε λίγο πριν μπούμε στο αυτοκίνητο και τον φωτογραφήσαμε).

6 Νοεμβρίου

φύγαμε από το Putre και ξανανεβήκαμε στη Lauca.

Ο πρώτος στόχος ήταν να δούμε τα Ornate Tinamou και πραγματικά τα είδαμε κάποια στιγμή να περνάνε τον δρόμο μπροστά μας και στη συνέχεια να κατεβαίνουν την πλαγιά.

Ornate Tinamou (Lou)

Συνεχίσαμε το ανέβασμα και φτάσαμε σε ένα σημείο που έχουν διαμορφώσει με μονοπάτια κλπ., όπου ο στόχος μας ήταν να δούμε το White-throated Sierra Finch, που το βρίσκεις μόνο εκεί.

Ήμασταν τυχεροί, γιατί φτάσαμε πριν έρθουν άλλοι τουρίστες στο σημείο, οπότε ανεβήκαμε μια ανηφόρα με σκαλιά και κατεβήκαμε από την άλλη μεριά. Με το που φτάσαμε κάτω, συναντήσαμε αμέσως δύο τέτοια πουλιά. Έδιναν την αίσθηση ότι είναι δικό τους το μέρος.

White-throated Sierra Finch (Lou)

Η υπόλοιπη μέρα όμως πήγε στράφι, καθώς πέσαμε σε μια απεργία του τοπικού εργοστασίου, όπου 3.000 εργάτες είχαν κλείσει τελείως τους δρόμους, είχαν ρίξει χαλίκια παντού για να μην περνάει τίποτα και είχαν καθηλωθεί εκατοντάδες φορτηγά που έρχονταν από τη Βολιβία, αλλά και χιλιανά φορτηγά.

Μετά από δυο ώρες διαπραγματεύσεις, εμάς μας άφησαν να φύγουμε και γυρίσαμε αργά το βράδυ στην Άρικα.