Greece 2021: Η χρονιά του ρεκόρ
Ο ψαραετός που έτρωγε την ψαρούκλα του, ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες μας. Τι συνάντηση!
2021. Η χρονιά της “ενηλικίωσης” μας.
Δεν είχαμε κάνει ποτέ birding, χωρίς οδηγό και ξεκινήσαμε Big Year με στόχο-θράσος, να σπάσουμε τα ελληνικά ρεκόρ.
Θέλαμε 300 πουλιά πρίν τις 30 Ιουνίου και περισσότερα από 333 συνολικά για την χρονιά.
Έπρεπε δηλαδή να βρούμε 60-70 πουλιά, που δεν είχαμε δει ξανά στην Ελλάδα, μια και η λίστα μας στην Ελλάδα ήταν 260-270 πουλιά όλα αυτά τα χρόνια.
6 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Κλείσαμε ενα σπίτι κοντά στο Πόρτο Λάγος για μια βδομάδα και ξεκινήσαμε.
Ένα γρήγορο πέρασμα από Αξιό – Καλοχώρι μας έδωσε 37 είδη, μαζί με την κουκουβάγια, που είδαμε μπαίνοντας στη Νέα Κεσσάνη, το χωριό που μείναμε.
Το σπίτι ήταν πολύ ωραίο και η Λουκία έγινε “κολλητή” με την ιδιοκτήτρια την Δήμητρα. Τηλεφωνικά βέβαια, γιατί από κοντά δεν την είδαμε ποτέ.
7-10 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ.
Μας “πήδηξε” η ομίχλη. Κάθε μέρα ομίχλη και δεν βλέπαμε στα 5 μέτρα.
Θυελλόγλαρος
Χαρά μεγάλη, που βρήκα τον πρώτο μας θυελλόγλαρο
Στις 9 του μήνα ξεκινήσαμε για Νέστο, μήπως εκεί δεν έχει ομίχλη. Πήγαμε μέχρι την Μάντρα, χωρίς ομίχλη, είδαμε και ενα μαύρο δρυοκολάπτη σε μια στροφή και ένα ξεφτέρι και.. μετά ομίχλη ξανά στο δρόμο προς Νέστο.
Γυρίσαμε λοιπόν πίσω.
Την επόμενη πήγαμε σε ενα καταπληκτικό μέρος, την Μικρή Αδα.
Ανεβήκαμε στο βουνό, δίπλα σε ενα ορμητικό ποτάμι, ψάχνοντας για νεροκότσυφα και φτάσαμε ψηλά, όπου το highlight ήταν η κοκκινοτσίχλα, που βρήκαμε, μαζί με άλλες τσίχλες.
Αυτό το 4ήμερο, καταφέραμε τελικά να δούμε 60 ακόμα είδη, φτάνοντας τα 97, παρά την ομίχλη.
11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ.
Ομίχλη πάλι, οπότε φύγαμε για Έβρο, ελπίζοντας, κόντρα στην πρόβλεψη του καιρού, να μην έχει ομίχλη, εκεί.
Και είχε πολύ βαριά συννεφιά και αέρα, αλλά όχι ομίχλη.
Και βγάλαμε την φωτογραφία της… 5ετίας!
Ο ψαραετός πέταξε μπροστά μας, με την ψαρούκλα του
και πάρκαρε πάνω σε μια κολώνα, δίνοντάς μας χρόνο για να τον θαυμάσουμε και να τον φωτογραφίσουμε.
Ανεπανάληπτη εμπειρία. Δυσκολεύομαι να βρώ κάτι που να μπορεί να συγκριθεί με το θέαμα αυτό. Πρίν 4 χρόνια, για να δούμε κάτι τέτοιο, ταξιδέψαμε στην Φινλανδία και μείναμε όλη νύχτα μέσα σε ενα hide. Ούτε στο όνειρο μου, ότι θα το δω στην Ελλάδα.
Είδαμε και καστανόχηνες και λιμόζες στην Ανθεια και ένα νανογέρακο.
Νανπγέρακο (Lou), στον Εβρο.
Δυο φορές που το είδαμε φέτος ήταν καθισμένο στο έδαφος, μακρυά απο τον δρόμο. Δένει τόσο καλά με το περιβάλλον και κάθεται τόσο μακρυά, που είναι αδύνατο να το δείς, αν δεν δείς την κίνηση του, πριν προσγειωθεί.
Ακόμα όμως και να δείς την κίνηση, είναι πολυ δύσκολο να το βρείς στην συνέχεια, με την μηχανή (εγω δεν το βρήκα).
Υστερα πήγαμε στο δασάκι, πάνω απο το Λουτρό, μήπως ο χουχουριστής, που μας είχε δείξει ο Κοκκινίδης 3 χρόνια πρίν, είναι ακόμα εκεί.
Χουχουριστής στο δασάκι, μετά το Λουτρό
Και τον βγάλαμε πολύ ωραία φωτογραφία, εκεί που κούρνιαζε. (Ηταν η τελευταία φορά που τον είδα. Όταν ξαναπήγα την επόμενη χρονιά, κάποιος είχε καρφώσει σανίδες, εκεί που κούρνιαζε, για να μην μπορεί να ξαναπάει. Ψάξαμε το υπόλοιπο δασάκι, αλλά δεν ήταν εκεί).
10 είδη σήμερα, αλλά ένα και ένα. -> 107 για την χρονιά.
13 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ.
Χτες η ομίχλη δεν μας άφησε να κάνουμε τίποτα, οπότε σήμερα κάναμε επίσκεψη-αστραπή στην …Ελατιά. Ηταν 2,5 ώρες μακρυά, αλλά αποφασίσαμε να πάμε και να ξαναγυρίσουμε στο Πόρτο Λάγος.
Η Ελατιά στάθηκε στο ύψος της καθώς είδαμε αρκετά από τα σπέσιαλ πουλιά της.
9 νέα είδη (-> 116).
14 – 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Κάναμε και μια πρωινή εξόρμηση στο Νέστο και φωτογραφίσαμε τον Φασιανό του Νέστου, που είναι ο μόνος καθαρόαιμος της Ευρώπης (τον φέρανε οι …Αργοναύτες στην Ελλάδα, σύμφωνα με τον αστικό μύθο) και μείναμε στην περιοχή του Πόρτο Λάγος, την υπόλοιπη μέρα.
Τεράστιο καβούρι αρπαξε ο γλάρος στο μικρό κανάλι, μέσα στο Πόρτο Λάγος. Απίστευτο μας φάνηκε που είχε τόσο μεγάλο καβούρι σε αυτό το μικρό κανάλι.
Η απορία ήταν τι θα το κάνει ο γλάρος ενα τόσο μεγάλο καβούρι. Μας λύθηκε βλέποντας την συνέχεια.
Το καταπίνει ολόκληρο και ζωντανό. Και όπως είπε και η Λουκία “Καλά δεν φοβάται μήπως αυτές οι δαγκάνες του κομματιάσουν το στομάχι?”
10 ακόμα είδη (->126) αυτό το τριήμερο.
17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ. Παρόλο ότι το παρατηρητήριο της Δαδιάς ήταν κλειστό,λόγω covid, αποφασίσαμε να πάμε.
Στόχος ο ψαλιδιάρης, που δεν είχαμε δει ποτέ στην Ελλάδα και είχε εμφανιστεί να κυνηγάει στο ποτάμι έξω από την Δαδιά.
Και είχαμε επιτυχία. Πράγματι έκανε ένα πέρασμα και βγάλαμε πολύ ώραίες φωτογραφίες.
Ψαλιδιάρης – Red Kite στον κάμπο της Δαδιάς.
Είδαμε και 5 τσίφτηδες, δίπλα στο δρόμο και μαυρόγυπες να πετάνε απο πάνω.
Τρία μόνο νέα είδη (->129) αλλά πολύ ωραία μέρα.
18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ. Το “πικνίκ” τελείωσε. Πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.
Κάναμε και μια στάση στον Αλιάκμονα, όπου φωτογραφίσαμε ελατοτσίχλονα και χρυσοτσίχλονα.
Ελατοτσίχλονο (Lou) στον Αλιάκμονα 18.1
Με κάποιες μικροεξορμήσεις στην Αττική τις επόμενες 3 μέρες φτάσαμε τα 142 είδη.
Πέρδικα – Chukar (Lou)
Ανεβαινοντας στον Υμηττό, η Λουκία βρήκε στην άκρη του δρόμου, μια πέρδικα να λιάζεται.
Πετρίτης – Peregrine Falcon (Lou)
O πετρίτης του Υμηττού, που βρήκαμε την ίδια μέρα.
22 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ.
Σημαντική μέρα. Κατάλαβα ότι έπαιζα στην αμερικανική ταινία “Big Year” τον ρόλο του αγαθού επιχειρηματία και ο Φάνης Asalafa, που είχε το ρεκόρ 333, τον ρόλο του Bostick.
Ο Berend που μένει μόνιμα στην Φλώρινα, είχε βάλει στο ebird, ότι είδε 2 φορές βαλτόμπουφο. Είχα ψάξει λοιπόν και τον είχα βρεί, για να πάμε και να μας δείξει το σημείο.
Ταυτόχρονα είχε εμφανιστεί χτες χιονογερακίνα στην Βόρεια Ελλάδα.
Πήρα λοιπόν τον Φάνη και του είπα να πάμε μαζί την επόμενη να ψάξουμε και τα 2 αυτά σούπερ είδη.
Την επόμενη το πρωί, ξεκίνησα και τον πήρα τηλέφωνο και είχε το τηλέφωνο κλειστό.
Όταν έμαθα ότι είχε φύγει 3 ώρες πριν, για να με αποφύγει, κατάλαβα τι “παίζει”.
Παρόλα αυτά στη συνέχεια τον πήρα να έρθει μαζί μας στην Φλώρινα, μια και δεν ήξερε τον Berend, όπως και έγινε.
Από εκεί και πέρα έγινε τελείως Bostick. (*Εκανε και νέο ρεκόρ).
Δεν ανεβάζε τίποτα στο ebird (ενώ εγώ συνέχισα να ανεβάζω όλα τα σπανιάκια που έβρισκα, αμέσως, για να μπορούν να τα δουν όλοι.
Κάναμε μια στάση στην Αυλίδα
Κοκκινοβουτηχτάρι – Red-necked grebe
Χιονογερακίνα – Rough-legged buzzard
Ο χορός της Νίκης, για την χιονογερακίνα
4 βαθμούς κάτω απο το μηδέν, είχε στο Πισοδέρι, στο δρόμο για την Φλώρινα
Κλείδωνας
Χτες πρωί-πρωί, που είχε -5 βαθμούς εμφανίστηκε σε 2 σημεία μέσα σε μια ώρα.
Κεδρότσιχλα – Fieldfare
Τελικά σήμερα στο Λιβάδι της Αράχωβας με -3 βαθμούς ήταν το μόνο πουλί που πόζαρε αγέρωχο στον παγωμένο αέρα
Συναρπαστική εξόρμηση στο Μεσολόγγι, αφού είδαμε Ερημοσφυριχτή, Καρατζά και φεύγοντας, η Λουκία βρήκε ένα απο τα πουλιά της χρονιάς, ένα ρωσότρυγγα, που για χάρη του παρέλασε από το σημείο αυτό, όλη η “Ελλάδα”, μόλις το ποστάραμε.
Ο ρωσόυρυγγας μέχρι τώρα, εμφανιζόταν, περαστικός για 2 μέρες τον Ιούνιο, στο Καλοχώρι.
Τώρα όμως είχαμε Φεβρουάριο, που σημαίνει ότι αυτός είχε μείνει στην περιοχή. Δεν μετανάστευσε.
7 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ. Πήγαμε Αμβρακικό, που μας “ξενάγησε” ο Γιώργος Λούκας, δείχνοντας μας όλα τα καλά “σημεία”.
Είδαμε κοκκινοσκαλίδρα στη Σαλαώρα,
Κοκκινοσκαλίδρα (Lou) στη Σαλαώρα
στο νταμάρι, βραχοτσοπανάκο και γαλαζοκότσυφα και στο Λούρο, μουστακαλή
Μουστακαλής – Bearded Reedling στον Λούρο
Μουστακαλής όνομα και πράμα! O αγαπημένος μου.Σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες, το να τον βρείς. Ειναι μόλις η δεύτερη φορά που τον βλέπουμε στην Ελλάδα, εδώ και 12 χρόνια.
Θεωρητικά υπάρχει σε μεγάλους καλαμιώνες. Αλλά άντε βρές τον.
Η μεγάλη φάση όμως έγινε στην Ροδιά. Από τις μεγάλες συγκινήσεις που χαρίζει το Birding, όταν συναντάς ένα σπάνιο είδος.
«Βασιλαετός!!». Πετάχτηκε ο Γιώργος Λούπας από το προπορευόμενο αυτοκίνητο.
Και ηταν πράγματι ένας νεαρός βασιλαετός.
Μαζί με τον Γιώργο Λούπα, στον Λούρο, ψάχνοντας τον μουστακαλή στον Αμβρακικό. Birding στα χρόνια του κοροναϊού.
Κεδρότσιχλα
Την “ψυχολόγησα” αυτήν. Εμφανίζεται κάθε φορά που έχει απο -6°C βαθμούς και κάτω και της αρέσουν αυτά τα κόκκινα “μπιλάκια”.
Ετσι σήμερα που είχε -12°C βαθμούς στον Παρνασσό, ήταν μέσα στην καλή χαρά και έπαιζε πρωί-πρωί με τις φίλες της.
Κεδρότσιχλα μόλις στρίψαμε στο δρόμο προς το χιονοδρομικό.
Λευκονώτης (Lou) – Μπέλες
22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ.
Πήγαμε πίσω απο τις Αλυκές Κίτρους, στη θάλασσα και βρήκαμε (κόντρα στο φως, χάλια φωτογραφίες) τα 2 αρκτικοβούτια.
Γυρίσαμε στον Αξιό και πήραμε το δρόμο, στο “Δάνειο” κσι πιάσαμε λαχείο.
Ηταυρος στον Αξιό
Ατιμε. Σε τσακώσαμε.
Ψαξαμε όλους τους καλαμιώνες της Βόρειας και Δυτικής Ελλάδας. Μιλάμε για χιλιόμετρα καλαμιώνες και ατέλειωτες ώρες έρευνας, από την αρχή της χρονιάς μέχρι σήμερα.
Σήμερα μπαίνοντας στο «Δανειο» (στο ανατολικό ανάχωμα του Αξιού), παρα λίγο να βγώ από το παράθυρο, όταν τον είδαμε ξαφνικά να λιάζεται μπροστά μας.
Ευτυχώς, μας έδωσε σχεδόν ένα λεπτό να βγάλουμε φωτογραφίες κάθε είδους και βίντεο και ύστερα εξαφανίστηκε πάλι στα καλάμια, καθώς το αυτοκίνητο είχε σταματήσει με start & stop κσι ξαφνικά πήρε μπροστά μόνο του, κατατρομάζοντας τον.
Ηταυρος. Το θηρίο που βρυχάται, σύμφωνα με την ελληνική λαική παράδοση.
Λαμπροβούτι (Lou) στο Καλοχώρι
Στενή επαφή με ενα λαμπροβούτι στο Καλοχώρι. Συνήθως το βλέπεις με το τηλεσκόπιο, απο πολύ-πολύ μακρυά.
Αρχικά ήταν πολύ μακρυά και καθώς το φως ήταν κόντρα, απλώς το χαζεύαμε, για αρκετή ώρα. Ξαφνικά χάθηκε.
Είχε βουτήξει χωρίς να το δούμε και εμφανίστηκε 100-150 μέτρα πιό πέρα. Σχεδόν αμέσως ξαναβούτηξε για άλλα 100-150 μέτρα και βγήκε πολυ κοντά μας. Στην επόμενη βουτιά μετακινήσαμε αστραπιαία το αυτοκίνητο και προλάβαμε να ακινητοποιηθούμε πριν βγεί πάλι, κοντά μας. Το παιχνίδι αυτό, επαναλήφθηκε 2-3 φορές ακόμα, μέχρι που τελείωσε ο δρόμος και αναγκαστικά εγκαταλείψαμε.
Υψηλής συγκίνησης συνάντηση.
Γυρίσανε πίσω με 190 πουλιά στη λίστα μας.
24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Γυρίζοντας περάσαμε και απο Σπερχειό, όπου τα νεύρα μου κουρέλια με την ψαθοποταμίδα.
Δυο ώρες προσπαθούσαμε να την φωτογραφίσουμε.
Τραγουδούσε μπροστά μας, βλέπαμε τα καλάμια να κινούνται καθώς μετακινιόταν πολύ γρήγορα προσπαθώντας να μείνει κρυμμένη και ήταν αδύνατο να προλάβεις να νετάρεις πάνω της.
Παίρναμε κάτι θολά καρέ, καθώς η κάμερα νετάριζε πάνω σε καποιο απο τα μπροστινά καλάμια.
Φύγαμε πιστεύοντας οτι δεν είχαμε πάρει καμμία φωτογραφία της.
Τελικά (όπως και πέρσι!), ψαχνοντας όλη την οθόνη, ανακάλυψα στην ακρη μιας φωτογραφίας οτι είχα νεταρισμένη και τη ψαθοποταμίδα!
27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ.
Πρώτη στάση στη Πανεπιστημίου πόλη, για κιτρινόφρυδο φυλλοσκόπο και αμέσως μετά Βραυρώνα, καθώς είχε μόλις έρθει ο κισσόκουκος, στην Ελλάδα.
Κισσόκουκος στην Βραυρώνα
4 & 7 ΜΑΡΤΙΟΥ. Πήγαμε 2 φορές στη Βραυρώνα. Την πρώτη γραμμή για την Νανοπουλάδα, που είχε έρθει και την δεύτερη για κουφομπεκάτσινο.
Με το κουφομπεκάτσινο είχε μεγάλη πλάκα. Διάβασα ότι τις περισσότερες φορές ο μόνος τρόπος να το δεις είναι να περπατήσεις ανάμεσα στα χόρτα όπου συνήθως κάθεται, ελπίζοντας ότι θα πλησιάσεις τόσο πολύ, ώστε να αναγκαστεί να πεταχτεί λίγο πιο πέρα. Πρέπει όμως να φτάσεις πάρα πολύ κοντά του — σχεδόν να το πατήσεις — διαφορετικά μένει ακίνητο και κρυμμένο.
Πήγαμε λοιπόν στη Βραυρώνα. Ο Χρήστος Κοτσέλης μάς έδειξε το σημείο όπου το είχαν βρει τις προηγούμενες μέρες. Περπατήσαμε ανάμεσα στα χόρτα και όντως πετάχτηκε μπροστά μας δύο φορές, αλλάζοντας σημείο. Για φωτογράφιση όμως ούτε συζήτηση.
10 ΜΑΡΤΙΟΥ
Είμαστε στο Λιβάδι στην Αράχωβα, καθισμένοι έξω από το σπίτι. Πολλές φορές στο λόφο πάνω από το σπίτι, στην κορυφή, εμφανίζονταν αρπακτικά — έτσι κι έγινε και αυτή τη φορά. Μπήκα γρήγορα μέσα, πήρα τη μηχανή και τα φωτογράφισα από πολύ μακριά.
Διπλοσάινο στο Λιβάδι
Ανοίγοντας τις φωτογραφίες ήρθε η μεγάλη έκπληξη: αποδείχθηκε ότι ήταν διπλοσαΐνο, το οποίο δεν είχαμε δει ποτέ. Το είχαμε ακούσει μόνο στη Μικρή Άδα και το ψάχναμε για πάρα πολύ καιρό. Η πλάκα είναι ότι τέσσερις-πέντε φορές νόμιζα ότι είχαμε φωτογραφίσει διπλοσαΐνο, ανέβαζα τις φωτογραφίες στις Αναγνωρίσεις και κάθε φορά αποδεικνυόταν ότι ήταν ξεφτέρι.
Και ήρθε σπίτι μου, να με βρεί. Τυχαίο?
23 ΜΑΡΤΙΟΥ
Κατέβηκα πρωί-πρωί μόνος μου, στο ρέμα της Πικροδάφνης, μπροστά στην παραλία. Εμφανιζόταν εκεί ένας Μελανόγλαρος, που ήταν lifer για μας, αλλά έπρεπε να πας πολύ νωρίς, γιατί μετά τις 07:30, όταν άρχιζε να έχει κόσμο στην παραλία, εξαφανιζόταν.
Πραγματικά έφτασα νωρίς και τον πέτυχα κυριολεκτικά το τελευταίο λεπτό πριν φύγει. Μπροστά μου απογειώθηκε και έφυγε, καθώς εμφανίστηκε κάποιος στην παραλία και εξαφανίστηκε. Ένα – δυό λεπτά πρόλαβα να τον δώ.
24 ΜΑΡΤΙΟΥ
Πήγαμε πρωί-πρωί στον Χάρακα, στο Σούνιο, στο σημείο όπου έρχονται τα μεταναστευτικά για να ξεκουραστούν. Πραγματικά είδαμε πολλά ενδιαφέροντα είδη: τρεις τσιροβάκους, στακτοπετροκλή, ασπροκολίνα και το μεγάλο δώρο ήταν ότι, πηγαίνοντας προς τους θάμνους όπου συνήθως βρίσκονται αυτά τα πουλιά, βρήκαμε στο πλάι του δρόμου πετροσπούργιτα, μέσα στα χωράφια.
Την ίδια μέρα κάναμε μια βόλτα από τη Λούτσα, όπου είχε μόλις εμφανιστεί ένας βαλτότερκος. Φτάσαμε έτσι τα 217 είδη για τη χρονιά.
27 ΜΑΡΤΙΟΥ
Ξαναπήγαμε στον Χάρακα αρκετή ώρα πριν ξημερώσει, γιατί είχαν έρθει τα ορτύκια και φώναζαν πρωί-πρωί δίπλα στον δρόμο.
Στη συνέχεια είχαμε μια πολύ μεγάλη εμπειρία,
Σπιζαετός – Bonelli Eagle
Μιλάμε για γκόλ από την σέντρα στο 97’.
Φοβερός τύπος o Σπιζαετός στο Σούνιο.
4 ώρες τον περιμέναμε και όταν τελικά φάνηκε, εξαφανίστηκε πάλι σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και δεν είμαστε σίγουροι για την αναγνώριση με τα κιάλια.
Τελικά μια ώρα μετά βρήκε η Λουκία κάτι που με τα κιάλια έμοιαζε να εξέχει περίεργα σε ένα βράχο 1 χιλιόμετρο μακριά και με φώναξε να φέρω τον μεγάλο φακό. High adrenaline εμπειρία. Γουστάρω.
Canon R5 1600mm f22 1/5000 iso 3200 και τρίποδο! Το τερμάτισα. Σημειωτέον ότι η R5 έχει μεγέθυνση 15Χ. Όταν έβαλα δίπλα-δίπλα τον 1600mm και ένα τηλεσκόπιο σε 60Χ μεγέθυνση, είδα ότι είναι ισοδύναμα. Όταν λοιπόν βάζεις 15Χ στον 1600mm, είναι σαν τηλεσκόπιο 900Χ). Μιλάμε δηλαδή για ΠΟΛΥ μακριά.
Τωρα πως ξεχώρισε η Λουκία ότι «κάτι» διαφέρει «κάπως» σε αυτό το βράχο, από τόσο μακρυά με τα κιάλια, δεν έχω ιδέα. (Ακόμα σε φάση high είναι με το εύρημα της ).
Η φωτο δεν λεει τίποτα, καθώς είχε και haze η ατμόσφαιρα (έχω εξαλλου πολύ καλύτερη φωτο σπιζαετού).
Μιλάμε όμως για γκόλ από την σέντρα στο 97’. Το ευχαριστηθήκαμε πραγματικά.
29 ΜΑΡΤΙΟΥ. ΓΙΑΛΟΒΑ & ΝΕΑ ΚΙΟΣ
Φύγαμε πρωί-πρωί και πήγαμε στη Γιάλοβα, καθώς ο Λούκα Κορνάτσια μάς είχε δώσει όλα τα σημεία όπου μπορούμε να βρούμε διάφορα μεταναστευτικά πουλιά, μιας και πηγαίνει και μένει πολύ συχνά στην περιοχή.
Είδαμε ενδιαφέροντα είδη, όπως το Savvi’s Warbler (καλαμοτριλιστής), με το τραγούδι του, που είναι σαν τριζόνι, αλλά και τον πρώτο αμμοπετροκλή της χρονιάς.
Στη συνέχεια: Μικρογαλιάντρα. Calandrella brachydactyla.
Την ψάχναμε εδώ και μέρες. Δεν είναι και εύκολο να την δείς, καθώς «δένει» τέλεια με το περιβάλλον.
Τελικά θυμήθηκα ότι την είχαμε δεί στη Νέα Κίο, 12 χρόνια πρίν.
Φτάνοντας λοιπόν στη Νέα Κίο, πήγαμε στο σημείο που την είχαμε δεί, στην παραλία κοντά στο Ναύπλιο και ήταν πάλι εκεί.
Ηταν το πρώτο πουλί που είδαμε. 4 μικρογαλιάντρες ακριβώς στο ίδιο σημείο, που την είχαμε δεί και τότε.
Και αυτή τη φορά ήταν εκεί, σαν να μας περίμενε.
Φτάσαμε έτσι τα 227 είδη.
2 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΚΡΗΤΗ
Βγήκαμε στην Κρήτη με το ferry-boat, σε περίοδο Covid. Ταξιδέψαμε λοιπόν, όλη τη νύχτα στο κατάστρωμα και, επειδή η θερμοκρασία ήταν χαμηλή, φορούσαμε τις πολύ χοντρές στολές που βάζαμε και στη Σκανδιναβία.
Με την στολή που φορούσα στο Spietsbergen
Πρώτη μας στάση ήταν η Μονή Αρκαδίου· η πρώτη εικόνα, επτά τσίφτηδες καθισμένες πάνω στα σύρματα.
7 Τσίφτηδες
60 συνολικά τσίφτηδες μετρήσαμε να πετάνε ή να στέκονται στα συρματοπλέγματα, καθώς στην περιοχή, υπάρχει ενας τεράστιος σκουπιδότοπος.
Στην περιοχή είδαμε και Κραυγαετό, καθώς και το Italian Sparrow, τον Ιταλικό Σπουργίτη, που για μας ήταν lifer.
Το μεγάλο σόου όμως το έκανε ένας στραβολέμις, ο οποίος ήταν δίπλα στον δρόμο και φώναζε ασταμάτητα. Παρόλες τις προσπάθειες και τα playback που του βάλαμε, δεν καταφέραμε να τον δούμε, γιατί μετακινούνταν από δέντρο σε δέντρο με τρομερή ταχύτητα. Κάτι που μας “κάψουρεψε” πολύ (βλέπε συνέχεια 15 μέρες αργότερα).
Αστερούσια
Την ίδια μέρα συνεχίσαμε προς τα Αστερούσια Όρη, με βασικό στόχο στην Κρήτη να φωτογραφίσουμε τον Γυπαετό. Κάναμε όλη τη διαδρομή χωρίς επιτυχία, αλλά το θέαμα ήταν καταπληκτικό. Στο τέλος της διαδρομής, εκεί που άρχισε ο δρόμος να κατηφορίζει προς την παραλία, σε κάτι δέντρα βρήκαμε Αιγαιοτσιροβάκο που μας ποζάριζε κανονικά.
Τις επόμενες μέρες κάναμε “κανονικό” τουρισμό: ανατολική Κρήτη, φοινικόδασος Βάι, Ελούντα, και προσθέσαμε κι άλλα είδη στη λίστα.
5 Απριλίου ανεβήκαμε ξανά στα Αστερούσια, πάντα για τον Γυπαετό. Στην κορφή βρήκαμε επιτέλους τις κόκκινο-καλιακούδες που ψάχναμε.
Κοκκινοκαλιακούδες
Στον δρόμο του γυρισμού ζήσαμε μεγάλη εμπειρία: σε ένα μαντρί εκεί κοντά βγήκε κάποιος και πέταξε ένα ψόφιο αρνί. Λίγο αργότερα άρχισε το σόου· τα όρνια της περιοχής έφταναν ένα-ένα και καβγαδίζανε μεταξύ τους για το αρνί.
Μέσα σε μία ώρα είχαν μείνει μόνο τα κόκκαλα. Ήταν πλέον ιδανικό σημείο για τον Γυπαετό, γιατί ξέραμε ότι κάποια στιγμή θα γύριζε για τα κόκκαλα.
Eurasian Griffon – Ορνιο
Παρόλο που τα Αστερούσια απείχαν μιάμιση ώρα από εκεί που μέναμε, ξαναπήγαμε ακόμα δύο φορές. Την πρώτη φορά τα κόκκαλα ήταν ακόμα εκεί. Τη δεύτερη είχαν εξαφανιστεί – που σημαίνει ότι ο Γυπαετός είχε περάσει, αλλά δεν μας έκανε την χάρη, να συντονίσει την επίσκεψη του μαζί μας.
8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Οροπέδιο Λασιθίου.
Στο δρόμο για το Δίκταιο Αντρο, το σπήλαιο όπου κατέφυγε η Ρέα για να γεννήσει τον Δία και να τον προστατεύσει απο τον πατέρα του τον Κρόνο, (που κατάπιε τα υπόλοιπα παιδιά του, για να μην τον εκθρονίσει κανείς).
Το απόγευμα, βρισκόμασταν στο λιμάνι του Ηρακλείου περιμένοντας το ferry-boat για την επιστροφή. Ο καιρός ήταν μουντός, φυσούσε δυνατά και το σκηνικό θύμιζε Σκανδιναβία.
Εκείνη την ώρα επέστρεφαν τα ψαροκάικα και πίσω τους είδαμε δεκάδες Μύχους, Αρτέμηδες και Μελανόγλαρους να τα ακολουθούν περιμένοντας τυχόν ψάρια που μπορεί να τους πέταγαν. Ωραία φάση.
18 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
-«Στραβολαίμη θέλω να φωτογραφίσω σήμερα». Η Λουκία ανέβασε τον πήχυ πρωί, πρωί.
-Κάνε όνειρα. Δεν εχω δεί καταγραφή στραβολαίμη στον Παρνασσό, σκέφτηκα.
Λίγο μετά, καθώς φτάσαμε στο στέκι μας, πρίν την στροφή για το χιονοδρομικό, ακούστηκε δρυοκολάπτης από πολυ-πολύ μακρυά.
«Στραβολαίμης!» Έβαλε τα γέλια η Λουκία.
«Βγάλε το extender για να γίνει ο φακός 1600mm. Είναι πολύ μακρυά»
Στραβολαίμης στο Λιβάδι
Τελικά έχει πολυ ενδιαφέρον το στέκι μας. Το συνιστώ.
20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ.
Κάναμε μια βόλτα για να υποδεχτούμε τα μεταναστευτικά είδη, που είχαν αρχίσει να καταφτάνουν.
Στο Μεσολόγγι, πετροτουρλίδα, κοκκινοκελάδα και 3 είδη γλαρόνια και την άλλη μέρα στον Αμβρακικό, για νεροχελίδονα, τον πρώτο κούκο της χρονιάς και συκοφάγο.
Στον Αμβρακικό, μας βρήκαν τα “νέα”: Ο Μάνος ΒΑτζόλας στη θεσσαλονίκη είχε βρεί στον Ανθεμούντα έξω απο τη Θεσσαλονίκη, νέο είδος για την Ελλάδα, ενα Asian Desert Warbler και είχε αρχίσει το “προσκύνημα¨ όλων των birders στην περιοχή, για να το προλάβουν. τα παρατήσαμε όλα και φύγαμε κατευθείαν.
Ο Μάνος μας είχε δώσει το σημείο όπου βρισκόταν το πουλί και φτάσαμε εκεί, αλλά το ψάχναμε για περίπου μία ώρα χωρίς επιτυχία.
Asian Desert Warbler (Lou)
Συλλεκτική φωτογραφία.
Η τελευταία πόζα του Ερημοτσιροβάκου, Asian Desert Warbler που ανακάλυψε ο Manos Vatzolas, στην παραλία του Ανθεμούντα στη Θεσσαλονίκη.
Εμεινε 3 μέρες. Λίγο πριν την φωτογραφία αυτή τον είδαμε και μείς με την βοήθεια του Zissis Antonopoulos και μαζυ με 2 φίλους ακόμα, 5 κάμερες νετάραμε πάνω του, καθώς τρεφόταν στο έδαφος, μέσα στα χόρτα, περιμένοντας να μας δώσει ένα καλό καρέ.
Καποια στιγμή ανέβηκε και πόζαρε για 2 δευτερόλεπτα στο κλαδάκι. Οι 4 είδαμε μόνο την πλάτη του, στην Λουκία, που ηταν αρκετα πιο δεξιά, ποζαρε κανονικά, δίνοντας της αυτο το συλλεκτικό καρέ, πριν πετάξει μακρυά.
Από ότι έμαθα από τον Μάνο, δεν ξαναεμφανίστηκε.
Ο Ζήσης μας έδειξε επίσης σε ένα διπλανό ποταμάκι ότι υπήρχε και μαυρογλάρονο, το οποίο επίσης φωτογραφίσαμε.
Επόμενη στάση ήταν η Κορώνεια
Νανόγλαρος – Κορώνεια
Τον ψαχναμε, χωρίς επιτυχία, 4 μήνες φέτος.
Φτάσαμε (τέλη Απρίλη) πρωί-πρωί στην Κορώνεια και σχεδόν εκνευρίστηκα.
Είχε μόνο νανόγλαρους. Δεκάδες νανόγλαρους.
Rare, but local abundant, που λένε και τα βιβλία.
Εκτός από αυτά είδαμε στο φράγμα και μουστακογλάρονο, αργυρογλάρονο, λιβαδόκιρκο, καθώς και τον πρώτο αετομάχο της χρονιάς.
24 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Το πρωί μας βρήκε στην Πτολεμαΐδα, όπου ο Γιώργος Κοστικίδης μας έδειξε το σημείο στο οποίο είχε βρει τις καμπίσιες Πέρδικες. Καταφέραμε να πάρουμε μία φωτογραφία και στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς την Καστοριά.
Φτάσαμε στο σημείο όπου συνήθως βρίσκουμε τον τοιχοδρόμο και είχαμε μεγάλη τύχη, καθώς πέρασε από πάνω μας ένα χρυσογέρακο.
Το επόμενο πρωί μας βρήκε στη Φλώρινα, όπου είδαμε τα πρώτα μαυροκυρκίνεζα της χρονιάς, καθώς και πυροκότσυφες. Κάναμε επίσης μια βόλτα από τις Πρέσπες.
Το πρωί φύγαμε από την Καστοριά και στη λίμνη Χειμαδίτιδα είχαμε τη μεγάλη τύχη να δούμε Σιγλίγουρο δίπλα στη λίμνη και να τον φωτογραφίσουμε.
Φτάσαμε τα 272 είδη για φέτος.
Ο “Bostick”
Κάπου εδώ εμφανίστηκε ο “Bostick”. Ανέβασε τις παρατηρήσιες που είχε μέχρι τότε κρατήσει κρυφές και είχε φτάσει ήδη τα ,,,300! Ηταν πολυ μπροστά μας. Κατάλαβα οτι δεν είχαμε ελπίδες γαι την χρονιά.
Συνεχίσαμε ωστόσο, για να φτάσουμε τα 300 και μείς.
Στη Χειμαδίτιδα λίμνη, συναντήσαμε τον Γιώργο Κοστικίδη
Μια φωτογραφία που τα λέει όλα για την φετινή χρονιά μας.
Παρέα με την Λουκία, το Ranger (30.000 χιλιόμετρα κάναμε φέτος στην Ελλάδα) και τις απαραίτητες μάσκες.
*Η φωτο είναι τουψGeorgios Kostikidis στη Χειμαδίτιδα λίμνη, κοντά στην Πτολεμαίδα.
6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ – ΕΛΑΤΙΑ.
Στον δρόμο προς την Ελατιά είδαμε τον πρώτο φιδαετό της χρονιάς, ενώ στην Ελατιά καταφέραμε να δούμε αγριόκουρκο και νεροκότσυφα, μαζί με τα άλλα καταπληκτικά πουλιά της Ελατιάς.
Λοφιοπαπαδίσα (Lou)
O μεγάλος σώουμαν του δάσους της Ροδόπης. Λοφιοπαπαδίτσα.
Μικρότερη απο ενα σπουργίτι και αεικίνητη.
Η φωτο είναι της Λουκίας (εγω τσαλαβούταγα 
για να βρω το νεροκότσυφα)
Μόλις βρήκα τον νεροκότσυφα, που ψάχναμε όλη την χρονιά
Δασόκοτα – Hazel Grouse
Εικόνες από την Βόρεια Σκανδιναβία στο δάσος της Ελατιάς, στη Ροδόπη.
Είναι το μόνο μέρος στην Ελλάδα που μπορείς να συναντήσεις Δασόκοτες, καθώς περπατάς σε ένα μονοπάτι ή οδηγάς ένα δρόμο με μικρή κυκλοφορία.
Εμείς σήμερα είχαμε ρέντα. Είχαμε να φωτοφραφίσουμε δασόκοτες από το 2015. Σήμερα καλύψανε όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Φωτογραφήσαμε 5 δασόκοτες σε 3 διαφορετικά σημεία!
Στον δρόμο επιστροφής προς τη Δράμα είδαμε και γερακαετό.
Φτάσαμε τα 276.
ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΚΑΒΑΛΑ — ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΙΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ
Η εξόρμηση αυτή ήταν όμως και αρκετά περιπετειώδης, καθώς το σχέδιο ήταν να φτάσουμε στην Καβάλα και από εκεί να πάρουμε το ferry για τη Λέσβο.
Φτάσαμε τελικά στην Καβάλα, αλλά ήμασταν με την ψυχή στο στόμα, καθώς είχε χαλάσει ο αισθητήρας που ελέγχει το AdBlue στο αυτοκίνητο. Ο αισθητήρας έδειχνε ότι δεν υπήρχε AdBlue, και το πρόβλημα είναι ότι το Ford Ranger που έιχαμε, ακινητοποιείται αν συνεχίσει χωρίς AdBlue και στη συνέχεια πρέπει να μεταφερθεί με γερανό.
Επειδή δεν υπήρχε αντιπροσωπεία Ford στην Καβάλα, είχαμε κανονίσει με την αντιπροσωπεία στην Κομοτηνή και καταλήξαμε εκεί. Χρειάστηκαν περισσότερες από τρεις ώρες για να αποκατασταθεί το πρόβλημα, καθώς κατέβασαν όλο το λειτουργικό σύστημα του αυτοκινήτου και το επαναφόρτωσαν. Ευτυχώς όλα λύθηκαν και καταφέραμε τελικά να πάρουμε το ferry για τη Λέσβο.
29 ΑΠΡΙΛΙΟΥ – ΛΕΣΒΟΣ
Πήραμε από την Καβάλα το βράδυ το ferry-boat και ταξιδέψαμε, κατά τα γνωστά πλέον, στο κατάστρωμα με τις στολές της Σκανδιναβίας και με μάσκες για τον COVID.
Είχαμε ήδη 276 πουλιά στη λίστα μας και θεωρούσα πολύ εύκολο να φτάσουμε τα 300 και να τα ξεπεράσουμε στη Λέσβο.
Είχαμε προγραμματίσει να μείνουμε μία εβδομάδα στη Λέσβο και να την “οργώσουμε” ολόκληρη.Το ferry-boat έφτασε το πρωί και φύγαμε κατευθείαν. Στη Σκάλα Καλλονής είδαμε Αμπελουργό και στη συνέχεια πήγαμε στη Μονή Υψηλού, όπου είδαμε Φρυγανοτσίχλονο. Έπειτα πήραμε τον δρόμο από το Σίγρι προς την Ερεσό, όπου είδαμε κατά σειράν Οχρωστριτσίδα, Κηποτσιροβάκο, Μελωδοτσιροβάκο και καμιά πενηνταριά άλλα πουλιά που όμως είχαμε ήδη δει, τις προηγούμενες ημέρες στην Ελλάδα.
Περσικός σκίουρος (Sciurus anomalus)
Ωραία στιγμή με ένα Περσικό σκίουρο (Sciurus anomalus).
Ειναι ασιατικό είδος και στην Ελλάδα, βρίσκεται μόνο στη Λέσβο
30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Είχαμε ραντεβού με την Ελένη Γαληνού. Ξεκινήσαμε από το δασάκι της Αχλαδερής για να βρούμε τον Πευκοτσοπανάκο. Ήξερα από προηγούμενες χρονιές ότι για να τον δεις πρέπει πρώτα να έχεις προσδιορίσει μια φετινή φωλιά του, γιατί κάθε χρόνο αλλάζει φωλιές και να την στήσεις εκεί και να περιμένεις να επιστρέψει.
Πευκοτσοπανάκος στην Αχλαδερή (τον βλέπουμε μόνο στην Λέσβο).
“Ξερουμε καμμιά φωλιά?”, ρώτησα την Ελένη, καθώς φτάναμε Αχλαδερή. (Ηξερα οτι είναι ο μόνος τρόπος να τον δείς.)
“Οχι δεν έχω ξαναπάει, φέτος” απάντησε η Ελένη.
(“Χαιρετίσματα” σκέφτηκα )
Κάναμε 2-3 διαδρομές. Της πήρε μισή ώρα να τον βρεί, “ακούγοντας συνέχεια το δάσος”.
Εντυπωσιακή εμπειρία για μένα, καθώς μάλιστα τον επεσήμανε απο πολύ μακρυά.
Η επόμενη στάση ήταν ο Βουνοφυλλοσκόπος, ένα πουλί πολύ δύσκολο να δεις στην υπόλοιπη Ελλάδα. Η Ελένη όμως ήξερε τα σημεία και μετά από λίγο εμφανίστηκε — και μάλιστα προσπαθούσε να μπει «μέσα» στο ηχείο που έπαιζε τη φωνή του, οπότε βγάλαμε πολύ ωραίες φωτογραφίες.
Συνεχίσαμε προς τη Μονή Υψηλού, όπου είχαμε μεγάλη τύχη, καθώς από πάνω μας πέρασαν 7 Ελαιονόρες που κυνηγούσαν έντομα.
7 Ελεονόρες κυνηγούσαν έντομα στη Μονή Υψηλού στην Λέσβο.
Μαυροπετρίτης – falco eleonorae.
Το εθνικό μας γεράκι, έρχεται απο την Μαδαγασκάρη κάθε χρόνο στο Αιγαίο, για να αναπαραχθεί. (Οπως ειχα διαβάσει και και μου έκανε εντύπωση), κανονίζει να έχει μικρά για να ταίσει, τον Αυγουστο, τότε που βρίσκει αφθονη τροφή, κυνηγώντας μεταναστευτικά μικροπούλια που επιστρέφουν στην Αφρική.
Ο επόμενος στόχος ήταν το Σμυρνοτσιχλόν0, το “εθνικό” πουλί της Λέσβου, που έρχονται να δουν όλοι οι Άγγλοι εδώ, καθώς είναι ασιατικό είδος και το μόνο σημείο στην Ευρώπη όπου μπορείς να το δεις είναι η Λέσβος, όπου έρχεται για να αναπαραχθεί.
Του αρέσουν τα μεγάλα υψόμετρα και η Ελένη τον βρήκε κι αυτόν με το αυτί, δίπλα στη Μονή Υψηλού.
Συνεχίσαμε προς την Φανερωμένη, όπου βρήκαμε Παρδαλοκεφαλά και Μικροτσικνιά.
Μικροτσικνιάς (Lou)
Μια συναρπαστική ημέρα, και φτάσαμε έτσι τα 289 είδη στη φετινή μας λίστα, χάρη κυρίως στην Ελένη που ήξερε τα σημεία.
1 ΜΑΪΟΥ
Πρωί-πρωί σταθήκαμε πολύ τυχεροί. Σταχτιά νανοσκαλίδρα
Βόσκαγε μόνο του, πολυ-πολυ μακρυά (και είχε και κίτρινα πόδια, απο τα οποία ξεχωρίζει απο την κοινή νανοσκαλίδρα).
Το εύρημα της Λουκίας, καθώς εγω ήμουνα με την μηχανή του αυτοκινήτου αναμμμένη και τα alarm στον κεντρικό δρόμο της Καλλονής, στη Λέσβο, κοιτάζοντας μην μας σκοτώσει κανείς.
Οι επόμενες δύο μέρες όμως δεν ήταν παραγωγικές, καθώς δεν προσθέσαμε κανένα νέο είδος.
Οι μεγάλοι μας στόχοι παρέμεναν η Λιοστριτσίδα, καθώς και το Κουφαηδόνι, που που δεν είχαν έρθει ακόμα
5 ΜΑΪΟΥ
Ήταν η τελευταία μας μέρα στη Λέσβο — το βράδυ θα παίρναμε το ferry-boat για Αθήνα. Ξεκινήσαμε πηγαίνοντας προς Πολιχνίτο, σε σημείο όπου η Ελένη είχε δει κατ’ επανάληψη Λιοστριτσίδα.
6:50. Πράγματι, βάζοντας φωνή, η Λιοστριτσίδα εμφανίστηκε. Mεγάλη επιτυχία, καθώς δεν την είχαμε ξαναδεί στην Ελλάδα.
Γυρίσαμε προς την Καλλονή και πήγαμε για τρίτη συνεχόμενη μέρα δίπλα στο ιπποδρόμιο να δούμε αν είχε έρθει το Κουφαηδόνι.
8:10 Το πρώτο κουφαηδόνι της χρονιάς στην Αλυκή της Καλλονής. Ηταν εκεί! Είχε φτάσει το προηγούμενο βράδυ και πρωί-πρωί τραγουδούσε ορίζοντας την επικράτειά του. Άλλη μεγάλη επιτυχία.
Κουφαηδόνι (Lou)
Έχοντας εξασφαλίσει αυτά τα είδη, αποφασίσαμε να κάνουμε τη μεγάλη διαδρομή μέχρι τη Σκάλα Σικαμινέας, όπου είχαμε ξαναπάει προχτές, χωρίς επιτυχία, να ψάξουμε για τον Αιγαιόγλαρο — ένα γλάρο που είχα δει μόνο στην Gambia, αλλά ποτέ στην Ελλάδα.
Την έστησα στην παραλία της Σικαμινέας και,
11:00 ω του θαύματος, μετά από λίγο εμφανίστηκε ο γλάρος με το κόκκινο ράμφος και κατάφερα μάλιστα να τον φωτογραφήσω.
Αιγαιόγλαρος
Ήταν μια καταπληκτική μέρα, καθώς είδαμε τρία σημαντικά πουλιά, που ψάχναμε 3 μέρες, σε ένα πρωινό, μέσα σε λίγες ώρες.
Φτάσαμε έτσι τα 294, έξι λιγότερα από τον στόχο μας, που ήταν να ξεπεράσουμε τα 300 στη Λέσβο, αλλά με πάρα πολλά ενδιαφέροντα πουλιά.
Στο φέρρυ-μπώτ της επιστροφής για Αθήνα
2 Γκιώνηδες στην Πεντέλη
20 MAIOY
Ξεμαλιαστήκανε! Λίγο μετά την δύση του ηλίου, ακούσαμε ένα γκιώνη να φωνάζει από ένα μεγάλο δέντρο.
Καθώς πλησιάζαμε για να τον βγάλουμε φωτογραφία, ένα άλλο πουλί πέταξε προς το δέντρο και ένα λεπτό μετά έγινε χαμός.
Πέσανε από το δέντρο δυο γκιώνηδες και συνέχισαν τον καυγά στο έδαφος, αδιαφορώντας για μας. Σταμάταγαν μας έριχναν μια ματιά και συνέχιζαν τον άγριο καυγά.
Τελικά ο επίδοξος εισβολέας εγκατέλειψε το δέντρο και πέταξε μακρυά.
Απίστευτο σκηνικό χτές στην Πεντέλη.
22 ΜΑΙΟΥ – ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ
Κόντεψα να πάθω συγκοπή.
Ηταν ντάλα μεσημέρι και κοιμόμουνα στο αυτοκίνητο και το πρώτο πράγμα που είδα, ανοίγοντας τα μάτια μου, ηταν ενας.. χιονόστρουθος, στην κάμερα της Λουκίας.
Χιονόσρουθος (Lou)
Κουτρουβάλησα όλη την πλαγιά και πρόλαβα και εγώ να τον δώ για ένα λεπτό, πριν πετάξει μακρυά. Μείναμε άλλες δυο ώρες, ψάχνοντας τον, αλλά χωρίς επιτυχία.
Η φωτο είναι της Λουκίας, πολύ μακρυνή, και ντάλα μεσημέρι. Αλλά… χιονόστρουθος.
Ξαναπήγαμε την επόμενη μέρα στο ίδιο σημείο.
3 ήταν σήμερα, οι χιονόστρουθοι και ήρθανε καμμιά δεκαριά φορές, στη μιάμιση ώρα, που μείναμε και τους χαζεύαμε, καθώς είμαστε καθισμένοι κάτω στην απέναντι πλαγιά.
Στο ιδιο ακριβώς σημείο, με την χτεσινή μας συνάντηση στον Παρνασσό.
Εμοιαζε να ετοιμάζουν φωλιές, γιατι καθε τόσο πήγαιναν σε μια σχισμή του βράχου, που ήταν πολυ ψηλά.
Είδαμε και χιονοψάλτη και χιονάδα.
Χιονάδα (Lou)
297. Κοντέυουμε.
24 ΜΑΙΟΥ – ΦΛΩΡΙΝΑ – ΠΡΕΣΠΕΣ
Φύγαμε πρωί-πρωί, καθώς δεν είναι και κοντά η Φλώρινα.
Μας είχε δώσει ο Berend το σημείο, που είχε βρεί μια βαλτοποταμίδα.
Πήγαμε κατευθείαν στο σημείο αυτό και … Bingo.
Baλτοποταμίδα Νο 299 γαι φέτος
Μείναμε για βράδυ στην Φλώρινα και πήραμε ρομαντικό …street food, δίπλα στο ποτάμι, καθώς είχαμε covid ακόμα.
Το επόμενο πρωί φύγαμε με αγωνία, για τον Γερακοτσιροβάκο στις Πρέσπες.
Δυό φορές τα προηγούμενα χρόνια, δεν τον είχαμε βρεί. Πέρσι όμως μας είχε παέι σε ενα σημείο ο Φανης και ήταν εκεί. Θα είναι και φέτος? Να γιορτάσουμε εκεί το Νο 300.
Φτάσαμε και αρχίσαμε να τον ψάχνουμε. Πέρσι, μόλια άκουσ ετην φωνή του, βγήκε, πόζαρε και χάλασε τον κόσμο.
Δεν ήταν όμως εκεί που τον είχαμε δεί πέρσι, ούτε απαντούσε στην φωνή. Μάλλον ήρθαμε αργά φέτος και έχουν μοιράσει ήδη την περιοχή μεταξύ τους οι γερακοτσιροβάκοι, οπότε δεν αντιδρούσαν στην φωνή.
Αρκετή ώρα αργότερα πήγε η καρδιά μας στη θέση της (δεν είναι και κοντά οι Πρέσπες), όταν άρχισε ένας να τραγουδάει κρυμμένος στα φυλλώματα. Λίγο μετά, έκανε και μια σύντομη εμφάνιση και τον φωτογράφησα, αν και ήταν μακρυά απο μας.
Γερακοτσιροβάκος στις Πρέσπες. Νο 300 γαι φέτος
Φύγαμε πολύ high απο τις Πρέσπες. Είχαμε καταφέρει να δούμε 300, ενα μήνα νωρίτερα απο το προηγούμενο ρεκόρ.
ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΜΕΓΑΛΟ ΡΕΚΟΡ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Κάπου εδώ εγκαταλείψαμε την προσπάθεια για Big Year, καθώς ο Φάνης είχε απομακρυνθεί πολύ.
Εμφανίστηκαν το δεύτερο εξάμηνο, πολλά είδη, που έρχονται πάρα πολύ σπάνια στην Ελλάδα, αλλά αφένος, εμείς τα είχαμε ήδη δεί σε άλλες χώρες και αφετέρου απαιτούσαν 2-3 μέρες ταξίδι, κάθε φορά, για να δείς ενα πουλί.
Και δεν συνεχίσαμε το 2ο εξάμηνο, την προσπάθεια.
Ο φάνης έκλεισε την χρονιά τελικά με απίστευρο ρεκόρ 351 και εμείς καταλήξαμε στην 4η θέση με 311 τελικά.
Ηταν η χρονιά της ενηλικίωσης, ωστόσο για μας, καθώς μάθαμε ενα σωρό πράγματα και κυρίως οτι μπορούμε να βρούμε και μόνοι μας τα πουλιά, αρκεί να έχουμε το “σημείο” και την “φωνή” του πουλιού και υπομονή.
Ξεχώρισα 2 απο τα 11 είδη που είδαμε στο 2ο εξάμηνο.
11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ – ΚΕΡΚΙΝΗ
Εμφανίστηκε μια Σταχτόπαπια, στο “τρίγωνο” της Κερκίνης
Σταχτόπαπια
12 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
Στεπόκιρκος
Αυτός είναι περαστικός απο την Ελλάδα. Περνάει την άνοιξη και πάει βόρεια για να αναπαραχθεί και ξαναπερνάει τον Σεπτέμβριο, όταν πηγαίνει να ξεχειμωνιάσει. Εχεις δηλαδή, περιορισμένο χρόνο για να τον δείς. Θέλεις και λίγο τύχη.
Τώρα όμως ήταν Δεκέμβρης. δεν είχε λόγο να βρ΄σικεται στην Ελλάδα.
Ενας νεαρός όμως στεπόκιρκος, βρ΄ςθηκε στην Κωπαίδα, απο τον Μιχάλη Κωτσάκη. Και ήταν στο ίδιο χωράφι για μερικές μέρες, μαζί με 2-3 χειμωνίκιρκους, όπου τον βρήκαμε και εμείς κλείνοντας πανηγυρικά, την χρονιά αυτή.
Ηταν μεγάλη εμπειρία το 2021 για μας. Πραγματικά το ευχαριστήθηκα.