Yellowstone – Alaska part 2

Στο Katmai για να ζήσουμε την φάση που οι αρκούδες κυνηγάνε τους σολωμούς

Γυρίσαμε 9 χρόνια μετά στην Dawson city, για να “ξανακάνουμε” τον Dempster Highway και να φτάσουμε αυτη την φορά, μέχρι το Inuvik στον Αρκτικό ωκεανό.

Φέτος όμως είχαμε έρθει Ιούλιο, για να ζήσουμε την φάση που οι αρκούδες κυνηγάνε τους σολωμούς, για να μαζέψουν λίπος και να αντέξουν χωρίς τροφή, όλο το χείμώνα, που πέφτουν σε χειμερία νάρκη. Σκοπεύαμε λοιπόν να πάμε στο καλύτερο μέρος, για τον σκοπό αυτό, στο Katmai national park.

21 ΙΟΥΛΙΟΥ Dawson City – Eagle Plains

Απο το Skagway στον Αρκτικό κύκλο. 1500 km dρόμος.

Ξυπνήσαμε στο Dawson City, την πόλη των χρυσοθήρων, των σαλούν και των καζίνων της εποχής του πυρετού του χρυσού.

Στη Dawson City

Ο πυρετός του χρυσού ξεκίνησε το 1896, όταν ο George Carmack βρήκε αρκετό χρυσάφι σε ένα ποτάμι. Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα ότι τα ποτάμια και τα ρυάκια της περιοχής του Dawson City έχουν χρυσό και άρχισαν να καταφθάνουν οι πρώτοι χρυσοθήρες. Τα επόμενα χρόνια περίπου 100.000 άνθρωποι μετέβησαν στην περιοχή για να αναζητήσουν την τύχη τους. Το ταξίδι ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο, καθώς δεν υπήρχαν δρόμοι και η καναδική αστυνομία, για να τους αφήσει να περάσουν, έπρεπε να βεβαιωθεί ότι κουβαλούσαν μαζί τους τουλάχιστον έναν τόνο εφοδίων, ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν στην περιοχή.

Είχε λοιπόν ο καθένας τους πολλά ζώα φορτωμένα με προμήθειες, τα οποία έπρεπε να περάσουν πάνω από ορεινά περάσματα σε μεγάλο υψόμετρο — μια πολύ επίπονη διαδικασία. Τελικά βρέθηκε χρυσός αξίας περίπου 30 εκατομμυρίων δολαρίων, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να γίνουν πλούσιοι 100.000 άνθρωποι.

Κάναμε μερικές βόλτες στην πόλη και στις 11:30 το πρωί βρεθήκαμε στην εκκίνηση του Dempster Highway.

Εδω ξεκινάει ο Dempster Highway

Ο Dempster Highway είναι ένας χαλικο-χωμάτινος δρόμος που ξεκινάει από το Dawson City και φτάνει μέχρι το Inuvik, που βρίσκεται στον Αρκτικό Ωκεανό, στο δέλτα του ποταμού Mackenzie. Η απόσταση είναι 774 χιλιόμετρα. Ο δρόμος περνά από τον Αρκτικό Κύκλο και συνεχίζει άλλα 200 χιλιόμετρα προς τον βορρά μέχρι το Inuvik. Τον χειμώνα, όταν παγώνουν τα πάντα, ο δρόμος συνεχίζεται για άλλα 194 χιλιόμετρα παιρνώντας επάνω στον πάγο του παγωμένου Αρκτικού Ωκεανού.

Η διαδρομή στον Dempster Highway ήταν μαγευτική

Η διαδρομή στον Dempster Highway ήταν μαγευτική, συνδυάζοντας απίθανη φύση και wildlife που συναντούσαμε στον δρόμο.

Moose

Arctic ground squirrel

O Παναγής έπινε νερό απο το ποτάμι

Περίπου 400 χιλιόμετρα μετά φτάσαμε στο Eagle Plains.

Eagle Plains

Το μέρος αυτό λειτουργεί ως lodge που προσφέρει στέγη και φαγητό, αλλά και ως βενζινάδικο και ως βουλκανιζατέρ — όπως ανακαλύψαμε όταν μας έπιασε λάστιχο. Όλο το προσωπικό είναι στην ουσία ένα άτομο που τα κάνει όλα.

Το βράδυ η παρέα μου έκανε μια έκπληξη, καθώς είχε ετοιμάσει μια κάρτα για τα γενέθλιά μου και μου είχαν γράψει όλοι τις ευχές τους.

22 ΙΟΥΛΙΟΥ Eagle Pains – Inuvik

Ξεκινήσαμε το πρωί για το Inuvik και κάναμε την πρώτη στάση στον Αρκτικό Κύκλο

Στον Αρκτικό Κύκλο

— ένα σημείο που δέκα χρόνια πριν είχαμε περάσει ένα βράδυ εκεί που θα μου μείνει αξέχαστο, καθώς είχε -2°C και ο Τόκλης κατάφερε να ανάψει φωτιά, χρησιμοποιώντας τα ξύλα απο ενα σπασμένο και βρεγμένο παγκάκι, για να πιεί η παρέα τις μπύρες της, μετά τα μεσάνυχτα, περιμένοντας τον ήλιο να εμφανιστεί πάλι, καθώς είμαστε 25 μέρες πρίν την 21η Ιουνίου και ο ήλιος έδυσε για μια ώρα.

Κατά τις 11 το πρωί φτάσαμε στο ποτάμι που μας είχε σταματήσει πριν από δέκα χρόνια. Τον χειμώνα, όταν παγώνει, περνάνε τα αυτοκίνητα πάνω στον πάγο· το καλοκαίρι λειτουργεί ferry boat. Τότε όμως είχαμε πάει στην εποχή που οι πάγοι είχαν αρχίσει να λιώνουν και δεν άντεχαν το βάρος των αυτοκινήτων, ενώ το ferry δεν είχε ξεκινήσει ακόμα, οπότε ο δρόμος προς το Inuvik ήταν κλειστός. Τώρα όμως ήταν Ιούλιος και το ferry λειτουργούσε κανονικά.

Ο υπεύθυνος του ferry μάλιστα, ήταν Έλληνας και μάλιστα δήμαρχος της κοντινής πόλης του McPherson.

Ο τριδάκτυλος γλάρος: Black-legged Kittiwake

Συνεχίσαμε για άλλα 300 χιλιόμετρα και φτάσαμε στο Inuvik.

Εκεί ζήσαμε την πιο αστεία στιγμή της εκδρομής: ενώ εμείς βιαζόμασταν να βγάλουμε φωτογραφίες από τα πουλιά της περιοχής, οι υπόλοιποι ήθελαν να πάνε για βραδυνό φαγητό, γιατί ήταν ήδη πολύ αργά.

Στο ξενοδοχείο πήγα λοιπόν στη ρεσεψιόν και ρώτησα: «Τι ώρα δύει ο ήλιος σήμερα;». Η κυρία γέλασε, κοίταξε τα χαρτιά της και μου είπε: «Σε 32 μέρες». Αυτή η φάση θα μου μείνει αξέχαστη!

Horned Grebe με το μικρό του

Πήγαμε λοιπόν για birding με ήλιο, μετά τα μεσάνυχτα — φοβερή φάση.

23 ΙΟΥΛΙΟΥ Inuvik – Dawson City

Στο Inuvik

Ξεκινήσαμε στις 7 το πρωί, καθώς το σχέδιο ήταν να κάνουμε τα 770 χιλιόμετρα μέχρι το Dawson City χωρίς στάση και να κοιμηθούμε εκεί το βράδυ.

Pacific Loon

Willow Ptarmigan

Πράγματι, φτάσαμε στις 7 το απόγευμα, 12 ώρες μετά δηλαδή, στο τέλος του Dempster Highway, και το πανηγυρίσαμε.

Γράψαμε και στο πίσω παρμπρίζ — που δεν φαινόταν βέβαια από τη σκόνη — «We did Dempster» και κατευθυνθήκαμε προς την Dawson City.

Βρήκαμε και μια ελληνική ταβέρνα,

ενώ κάναμε και μια επίσκεψη στο καζίνο όπου χάσαμε μερικά δολάρια.

24 ΙΟΥΛΙΟΥ Dawson City – Fairbanks

Το πέρασμα του ποταμού Klondike, που ήταν γεμάτος χρυσάφι 100 χρόνια πρίν.

Το πρωί περάσαμε τον ποταμό Klondike και ανεβήκαμε τον δρόμο που λέγεται Top of the World. Είναι ένας δρόμος που λειτουργεί μόνο το καλοκαίρι — τον χειμώνα κλείνει από τα χιόνια.

Εδώ 10 χρόνια πρίν, είχαμε κινδυνέψει σοβαρά, καθώς είχαμε ξεκινήσει στα τέλη Μαΐου με ιδανικό καιρό από το Dawson City, ανεβήκαμε τον Top of the World και ξαφνικά μας έπιασε χιονοθύελλα· έριξε 30–40 πόντους χιόνι και τα αυτοκίνητα δεν μπορούσαν να πάνε ούτε εμπρός, ούτε πίσω. Μας έσωσε τότε μια τεράστια νταλίκα που πέρασε ανοίγοντας τον δρόμο — ακολουθήσαμε τις ροδιές της και καταφέραμε να φτάσουμε στην απέναντι πλευρά, στην πόλη Chicken. Στον δρόμο αυτό, τον χειμώνα κυκλοφορούν μόνο με snowmobiles, δεν περνάνε αυτοκίνητα.

Hoary Marmot

Τώρα όμως ήταν Ιούλιος και δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα — ο καιρός ήταν θαυμάσιος.

Στα σύνορα, άλλαξε και η ώρα

Λίγο μετά συναντήσαμε τα σύνορα: βγήκαμε από τον Καναδά και μπήκαμε στην Αλάσκα, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θυμήθηκα πάλι ότι σε αυτό το ακριβές σημείο, πριν από 10 χρόνια, μέσα στη χιονοθύελλα δεν φαίνονταν ούτε τα σύνορα, ούτε το φυλάκιο.

Στη διαδρομή συναντήσαμε μερικά εγκαταλελειμμένα βενζινάδικα και μαγαζιά,

Ο Γρηγόρης ανέλαβε να “καθαρίσει”

μέχρι που φτάσαμε στο Chicken, όπου το καφέ λεγόταν Gold Panner — υπενθυμίζοντας ότι κι αυτή η περιοχή άνθησε την εποχή του πυρετού του χρυσού.

Στο Chicken

Η “ιστορία” είναι οτι η ότι η περιοχή είχε πολλά Ptarmigan. Αλλά ή λέξη ptarmigan, tarmigan κλπ. ήταν δύσκολη. Την έλεγαν όλοι λάθος. Τα είπαν λοιπόν Chicken, όπως και το μέροες αυτό και ησυχάσανε.

Ήταν περίπου 3 το μεσημέρι όταν σταματήσαμε στο Salmon Bake, όπου φάγαμε ένα τεράστιο μεσημεριανό, και στη συνέχεια πήραμε τον δρόμο για το Fairbanks.

Στο τέλος του Alaska Highway

Κάναμε στάση στο Delta Junction, όπου φωτογραφηθήκαμε στο σημείο που τερματίζει ο Alaska Highway, στο mile 1422.

25 ΙΟΥΛΙΟΥ Fairbanks – Paxson

Πήραμε τον δρόμο προς το διάσημο Denali National Park. Φτάσαμε εκεί, αλλά δεν μπήκαμε στο πάρκο. Στρίψαμε αριστερά στον Denali Highway, το μεγάλο μυστικό της περιοχής: 160 χιλιόμετρα χωματόδρομος με ελάχιστη κίνηση. Έχει γίνει καταφύγιο για όλα τα ζώα και κυρίως για τα πουλιά, που πηγαίνουν εκεί για να αναπαραχθούν στα μικρά λιμνάκια με τα οποία είναι γεμάτος ο δρόμος στις αρχές Ιουνίου.

Τώρα βέβαια ήταν τέλη Ιουλίου και τα περισσότερα πουλιά είχαν ολοκληρώσει τον κύκλο της αναπαραγωγής τους. Τα μικρά τους θα κοντεύανε να μεγαλώσουν, έτοιμα πια να κάνουν μόνα τους το ταξίδι της επιστροφής. Αυτό όμως δεν παύει να κάνει τον δρόμο συναρπαστικό, ακόμα και τώρα.

Στον Denali Highway

Απολαύσαμε καταπληκτικές εικόνες, όπως αυτή της φωτογραφίας, και σταματήσαμε σε ένα βενζινάδικο με πολύ ιδιαίτερο στυλ. Όλοι οι τοίχοι και το ταβάνι του ήταν καλυμμένα με μονοδόλαρα, που άφηναν οι επισκέπτες γράφοντας το όνομά τους επάνω και καρφώνοντάς τα εκεί, ώστε να τα βρουν στην επόμενη επίσκεψή τους.

Το ίδιο έκανε και ο Γιώργος για την παρέα μας, για να έχουμε κι εμείς κάτι να ψάχνουμε την άλλη φορά που θα βρεθούμε εκεί (είναι σίγουρο πλέον αυτό).

Κάρφωσε ο Γιώργος ένα μονοδόλλαρο, με τα ονόματα μας, για να το βρούμε την επόμενη φορά, που θα πάμε.

Η Αθηνά με όλα τα γκάζια, με την “γουρούνα”

Στο τέλος του δρόμου βρισκόταν ένα μικρό χωριό που λέγεται Paxson, όπου είχαμε αποφασίσει να μείνουμε. Το bed and breakfast που είχαμε διαλέξει, όμως, ήταν πολύ περίεργο και, καθώς η Αθηνά είχε μεγάλα κέφια, άρχισε:
«Την είδατε αυτήν πώς είναι; Θα έρθει τη νύχτα και θα μας σφάξει. Θα ζήσουμε την σκηνή στην μπανιέρα το Ψυχώ.»
Δεν της άρεσε καθόλου το μέρος και γκρίνιαζε ασταμάτητα.

26 ΙΟΥΛΙΟΥ Paxson – Anchorage

Το επόμενο πρωί πήραμε τον δρόμο για το Anchorage. Η διαδρομή ήταν απίστευτη: στα αριστερά μας απλώνονταν χιονισμένα βουνά, με μικρούς παγετώνες που κυλούσαν ανάμεσά τους, προσφέροντας ένα εντυπωσιακό θέαμα σε συνδυασμό με τα ανθισμένα λουλούδια.

Στο δρομο για το Anchorage

Φτάσαμε στο Anchorage και περάσαμε το απόγευμά μας σε έναν υδροβιότοπο πολύ κοντά στην πόλη, τον οποίο είχαν διαμορφώσει έτσι ώστε να διευκολύνονται οι επισκέπτες.

Red-necked Grebe

Υπήρχαν μικρές εξέδρες που σχημάτιζαν διαδρόμους μεγάλου μήκους, επιτρέποντάς σου να περπατήσεις μέσα στον υδροβιότοπο και να παρατηρήσεις όλα τα πουλιά που είχαν καταλήξει εκεί.

27 ΙΟΥΛΙΟΥ ολοήμερη εκδρομή στο Katmai National Park.

Το πρόγραμμα περιλάμβανε πτήση με κανονικό αεροπλάνο μέχρι το Katmai και στη συνέχεια υδροπλάνο για περίπου 25 λεπτά, μέχρι τον καταρράκτη Brooks, όπου συγκεντρώνονται οι αρκούδες για να κυνηγήσουν τους σολομούς. Το απόγευμα θα επιστρέφαμε πάλι με υδροπλάνο στο σημείο απ’ όπου θα παίρναμε το κανονικό αεροπλάνο για να γυρίσουμε στο Anchorage.

Η φάση έχει ως εξής:
Οι σολομοί γεννιούνται σε πηγές ποταμών ή μικρά ρυάκια. Μεταναστεύουν, ζουν την ενήλικη ζωή τους στον ωκεανό και επιστρέφουν ακριβώς στο ίδιο ρυάκι ή ποτάμι όπου γεννήθηκαν, για να αναπαραχθούν και αμέσως μετά να πεθάνουν.

Είναι τόσο ισχυρό αυτό το ένστικτο, που έχω δεί σε μια πόλη της Αλάσκα την εξής φάση. Υπάρχει σε μια μικρή πόλη, στην παραλία, μια πολύ μεγάλη κυκλική λαγκούνα, που ενώνεται με ένα στενό άνοιγμα με την θάλασσα. Ρίξανε λοιπόν μέσα στην λαγκούνα αυγά από σολωμούς, τα ψαράκια γεννήθηκαν και μόλις μεγάλωσαν λίγο βγήκαν στην θάλασσα. 10 χρόνια μετά άρχισαν να καταφτάνουν στην λαγκούνα, σαν τεράστιοι πλέον σολωμοί, για να φήσουν τα αυγά τους και να πεθάνουν. Και συμβαίνει το εξής κουφό: μαζεύονται ταυτόχρονα τόσο πολλοί, που δεν χωράνε στην λαγκούνα. Χτυπάει τότε μια σειρήνα και μαζεύεται όλο το χωριό με απόχες, για να βγάλει από την λαγκούνα, τους σολωμούς, που έχουν αφήσει πλέον τα αυγά τους και πεθαίνουν, ώστε να χωρέσουν και οι υπόλοιποι σολωμοί που καταφτάνουν.

Σ’ αυτό το ταξίδι επιστροφής οι σολωμοί κινούνται κόντρα στη ροή των ποταμών και αναγκάζονται να υπερπηδούν μικρούς καταρράκτες για να φτάσουν στα ρηχά νερά των πηγών.

Είναι σε αυτό το ταξίδι, που οι αρκούδες τους κυνηγούν ανελέητα. Κάθε αρκούδα μπορεί να πιάσει 15 έως 20 σολομούς την ημέρα. Το υψηλής θρεπτικής αξίας κρέας τους είναι απαραίτητο, καθώς οι αρκούδες πρέπει να παχύνουν αρκετά πριν από το φθινόπωρο, ώστε να επιβιώσουν τον βαρύ χειμώνα, πέφτοντας σε χειμερία νάρκη.

Το πώς οι σολομοί βρίσκουν ακριβώς το ρυάκι και την πηγή όπου γεννήθηκαν δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο. Λέγεται ότι έχουν απίστευτη όσφρηση και μπορούν να ξεχωρίσουν μια σταγόνα νερού από το ρυάκι της γέννησής τους μέσα σε οκτώ εκατομμύρια λίτρα νερού, αλλά όλο αυτό μου φαίνεται λίγο κουφό.

To υδροπλάνο που πήραμε για να φτάσουμε στο μέρος που ήταν οι αρκούδες

Πήραμε λοιπόν το αεροπλάνο από το Anchorage και, μετά από μία ώρα πτήσης, φτάσαμε στην περιοχή του Katmai. Εκεί μας περίμενε ένα μικρό λεωφορείο, το οποίο μας οδήγησε στο σημείο όπου βρίσκονταν τα υδροπλάνα.

Η ομάδα γουστάρει την φάση

Πήγαμε πρώτα στο κέντρο επισκεπτών, όπου μας έκαναν ένα κανονικό σεμινάριο για την ασφάλειά μας και μας έδειξαν στους χάρτες πού επιτρέπεται να περπατάμε και πού όχι. Για να φτάσουμε στον καταρράκτη Brooks, έπρεπε να περπατήσουμε περίπου 20 λεπτά μόνοι μας, μέσα σε μια περιοχή γεμάτη αρκούδες. Οι φύλακες μάς διαβεβαίωσαν ότι, αν ακολουθήσουμε τους κανόνες και μείνουμε στα χαραγμένα μονοπάτια, δεν υπάρχει κίνδυνος.

Οι βασικοί κανόνες ήταν:

• να μη βαδίζουμε μόνοι, αλλά όλοι μαζί ως ομάδα,
• να κάνουμε θόρυβο καθώς περπατάμε (να μιλάμε δυνατά, να τραγουδάμε ή να χτυπάμε παλαμάκια),
  ώστε οι αρκούδες να μας αντιλαμβάνονται από μακριά και να απομακρύνονται.

Η ελάχιστη απόσταση ασφαλείας από μια αρκούδα είναι τα 50 μέτρα, καθώς μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα έως και 50 χιλιόμετρα την ώρα — όταν το παγκόσμιο ρεκόρ ανθρώπου στα 100 μέτρα αντιστοιχεί περίπου σε 35 χιλιόμετρα την ώρα. Με απλά λόγια, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να την αποφύγεις τρέχοντας.

Μας μίλησαν όμως και για τα κουνούπια, τα οποία ήταν άπειρα και εξαιρετικά επιθετικά. Υπήρχαν ολόσωμες σήτες που μπορούσες να φορέσεις από πάνω μέχρι κάτω, ενώ χρειαζόταν ιδιαίτερη προσοχή ακόμη και όταν πήγαινες για κατούρημα, γιατί ό,τι άφηνες αφύλακτο… δεχόταν επίθεση.

Στη διαδρομή για τους καταρράκτες Brooks, η Ελσα ήταν η μόνη που ακολούθησε τις οδηγίες και χτύπαγε παλαμάκια, για να μας ακούνε οι αρκούδες και να μην πλησιάσουν. Ολοι οι άλλοι τραγουδάγαμε ή φωνάζαμε δυνατά. Περάσαμε τελικά ασφαλείς, την διαδρομή αυτή.

Ήταν μεσημέρι όταν φτάσαμε, με μεγάλη ανυπομονησία, στον καταρράκτη Brooks. Στα αριστερά υπήρχε μια εξέδρα για τους επισκέπτες και κάθετα σ’ αυτήν ένας καταρράκτης ύψους περίπου 1,5–2 μέτρων. Μπορούσες να δεις τους σολομούς να κολυμπούν κόντρα στη ροή του ποταμού και να πηδούν στον αέρα για να τον υπερπηδήσουν.

Ο “αρχηγός” που κάθεται σε καλό σημείο, αρπάζει τους σολωμούς στον αέρα, καθώς προσπαθούν να πηδήξουν πάνω απο τον καταρράκτη (η φωτογραφία είναι του Γιώργου)

Σε ορισμένα σημεία του καταρράκτη κάθονταν δύο ή τρεις μεγάλες αρκούδες. Όποια αρκούδα καταφέρει να σταθεί εκεί, έχει και τις περισσότερες πιθανότητες να πιάσει σολομούς. Οι υπόλοιπες βρίσκονταν πιο πίσω, προσπαθώντας να κυνηγήσουν μέσα στο ποτάμι, κάτι πολύ πιο δύσκολο. Στα «καλά» σημεία, οι αρκούδες έπιαναν τους σολομούς κυριολεκτικά στον αέρα.

Το ποια αρκούδα κάθεται εκεί είναι καθαρά θέμα δύναμης. Τη θέση την κρατά ο αρχηγός — η πιο δυνατή αρκούδα. Κατά καιρούς εμφανίζεται κάποια άλλη που θεωρεί ότι μπορεί να τον εκτοπίσει. Το τραγικό είναι ότι, όταν ο αρχηγός χάσει τη θέση του, δεν πηγαίνει απλώς ένα βήμα πιο πίσω. Αρχίζει να αμφισβητείται και από την επόμενη αρκούδα, και σιγά σιγά καταλήγει στην τελευταία θέση, όπου δεν μπορεί να τραφεί. Έτσι, μετά από λίγο, πεθαίνει.

Στον καταρράκτη Brooks

Μείναμε περίπου μία ώρα εκεί, φωτογραφίζοντας αρκούδες. Κάποια στιγμή, όμως, η υπόλοιπη παρέα με κούφανε, γιατί ήθελε να επιστρέψει στο κέντρο επισκεπτών για να παίξει …bridge. Είχαμε έρθει όλη αυτή τη διαδρομή από την Ελλάδα, θα μέναμε μόνο τρεις ώρες εκεί, κι αυτοί ήθελαν bridge.

Έφυγαν λοιπόν για bridge κι εγώ έμεινα πίσω, συνεχίζοντας να απολαμβάνω το θέαμα και να τραβάω φωτογραφίες. Κάποια στιγμή είδαμε κι έναν λύκο, τελείως ισχνό, σχεδόν ετοιμοθάνατο από την πείνα. Οι αρκούδες δεν τον άφηναν να πλησιάσει για να φάει κι αυτός κάποιον σολομό. Παρ’ όλα αυτά, δεν έφευγε· έμενε εκεί, ελπίζοντας ότι στο τέλος κάτι θα καταφέρει.

Καθώς επιστρέφαμε προς το κέντρο επισκεπτών, εμφανίστηκαν οι rangers και έκλεισαν την πρόσβαση, γιατί μια αρκούδα είχε βγει από το δάσος και το ποτάμι και βρισκόταν σε απόσταση μικρότερη από 50 μέτρα, κάτι που θεωρείται επικίνδυνο. Έκλεισαν τις πύλες για την ασφάλεια των επισκεπτών και το σκηνικό έληξε εκεί.

Αρχισε ο σκυλοκαυγάς για την αμφισβήτηση του δικαιώματος, να κάθεσαι στην καλύτερη θέση.

Προς το τέλος της ημέρας, όμως, προέκυψε άλλο ένα απρόβλεπτο. Μας ανακοίνωσαν ότι θα φεύγαμε νωρίτερα, γιατί ο καιρός χάλασε, φύσαγε πολύ και τα υδροπλάνα δεν μπορούσαν να προσγειωθούν στο αρχικό σημείο. Θα πηγαίναμε από την άλλη πλευρά του πάρκου, που ήταν πιο προστατευμένη από τον αέρα.

Όταν φτάσαμε εκεί, τα πράγματα ήταν πολύ αυστηρά. Μας ζύγισαν και μας χώρισαν σε δύο υδροπλάνα: ένα μικρό και ένα μεγαλύτερο. Από ό,τι κατάλαβα, στο μικρό έβαλαν τους πιο ελαφρούς σε βάρος. Εγώ μπήκα στο μεγαλύτερο. Στο μικρό υδροπλάνο ήταν η Έλσα (χωρισμένη από τον Τόκλη), η Λουκία μόνη της και η Δανάη μόνη της.

Μας χώρισαν λόγω βάρους. Τα κορίτσια πήγανε στο πιο μικρό αεροπλανάκι

Πέταξαν πρώτοι κι έπειτα πετάξαμε κι εμείς. Η πτήση μας κράτησε περίπου 20 λεπτά· μας κούνησε λίγο, αλλά τίποτα σοβαρό. Όταν φτάσαμε, όμως, μάθαμε τι είχε συμβεί στο άλλο υδροπλάνο: η Λουκία είχε σχεδόν λιποθυμήσει από τον φόβο, καθώς το αεροπλάνο τους κουνιόταν τρομερά, και η Δανάη είχε πάθει έντονη ναυτία και ήταν ξαπλωμένη στον καναπέ.

Τελικά, με βαν φτάσαμε στο αεροδρόμιο, πήραμε την κανονική πτήση και επιστρέψαμε στο Anchorage. Παρά τα απρόοπτα, ήταν μια υπέροχη μέρα — κάτι που φαίνεται και από τις φωτογραφίες του πανηγυρισμού στο τέλος.

Η Λουκία, πάντως, έχει αποφασίσει ότι δεν πρόκειται ποτέ ξανά στη ζωή της να μπει σε τόσο μικρό αεροπλανάκι.

28 ΙΟΥΛΙΟΥ Anchorage – train – Anchorage

Είχαμε οργανώσει μία καταπληκτική μέρα. Θα πηγαίναμε από το Anchorage στο Seward, στη χερσόνησο της Αλάσκας, με τρένο. Το τρένο ήταν ειδικά διασκευασμένο, με γυάλινη οροφή, ώστε να μπορείς να απολαμβάνεις το εντυπωσιακό θέαμα καθώς περνάς δίπλα από βουνά και παγετώνες που σε οδηγούν σε αυτή την περιοχή. Στο Seward είχαμε κανονίσει να πάμε σε κρουαζιέρα: να δούμε φάλαινες, θαλασσοπούλια, τον μεγάλο παγετώνα της περιοχής, να επιστρέψουμε από την κρουαζιέρα και να ξαναπάρουμε το τρένο για να γυρίσουμε στο Anchorage. Μιλάμε για καταπληκτική μέρα.

Στο βαγόνι με την γυάλινη οροφή

Σκαρφαλώσαμε στα βουνά

Καταπληκτική θέα

Ξεκινήσαμε κανονικά, βγήκαμε από το Anchorage και αρχίσαμε να απολαμβάνουμε τη διαδρομή. Λίγο πριν φτάσουμε στο Seward, όμως, το τρένο χάλασε και ακινητοποιήθηκε πάνω στις ράγες. Δεν πήγαινε ούτε μπρος ούτε πίσω. Είπαμε «εντάξει, θα το φτιάξουν». Πέρασε μία ώρα, πέρασαν δύο ώρες και παραμέναμε ακινητοποιημένοι. Τελικά, με τα πολλά, μείναμε εκεί όλη την ημέρα, βρίζοντας όποιον βρίσκαμε μπροστά μας, και δεν πήγαμε ποτέ στο Seward.

Εγινε και η μεγάλη φάση: Ηθελα να πως «Πρόβατα είμαστε και μας έχετε κλείσει εδώ, χωρίς να μας ενημερώνετε τι θα γίνει?»

Είπα λοιπόν, τρομερά εκνευρισμένος, «Are we sheep?” και γελάγανε όλοι, λές και είπα « Are we ship?”. Προφανώς δεν μιλάνε καλά αγγλικά στην Αλάσκα. 😉

Γυρίσαμε πίσω στο Anchorage. Μας επέστρεψαν βέβαια τα χρήματά μας, αλλά τι να το κάνεις; Είχαμε χάσει μία ολόκληρη μέρα.

29 ΙΟΥΛΙΟΥ Anchorage – Seward – Homer

Αποφασίσαμε να πάμε οδικώς με τα αυτοκίνητα και να κάνουμε την κρουαζιέρα που ξεκινούσε από το Seward, αφού δεν καταφέραμε να την κάνουμε την προηγούμενη μέρα. Φτάσαμε επιτέλους στο Seward και επιβιβαστήκαμε στο Glacier Express, ένα πολύ ωραίο πλοίο, ειδικά διαμορφωμένο για τέτοιες εκδρομές.

Το πλοίο μας

Ξεκινήσαμε για να απολαύσουμε θαλάσσια λιοντάρια, όρκες, φάλαινες, sea otters και πάρα πολλά πουλιά — με πιο εντυπωσιακά τα puffins και τους αετούς. Μπορούσες πραγματικά να δεις τα πάντα. Φτάσαμε μέχρι το σημείο όπου ένας τεράστιος παγετώνας καταλήγει στη θάλασσα και μπορείς όχι μόνο να τον δεις, αλλά και να τον ακούσεις, καθώς κομμάτια πάγου αποκολλώνται και πέφτουν στο νερό.

Μόλις όμως βγήκαμε από το λιμάνι, μας έπιασε άσχημος καιρός. Είχε έντονο κύμα. Λίγο αργότερα, η Λουκία —που είχε μείνει έξω με τον Ηλία για να καπνίσουν και δεν είχαν προλάβει να «συγκεντρωθούν» στο ταξίδι— έγινε πραγματικά χάλια από τη ναυτία. Την λυπήθηκα πολύ. Ήταν τόσο άσχημα που πήγα και καυγάδισα μέχρι και με τον καπετάνιο για να γυρίσει πίσω και να μας αφήσει, γιατί υπέφερε. Αλλά δεν τον έπεισα.

Horned Puffin

Και η κατάσταση συνεχίστηκε… Για να μην την πατήσω κι εγώ, αποφάσισα να μη πάρω μία δραμαμίνη, αλλά δύο. Δεν ήξερα όμως ότι η βασική τους παρενέργεια είναι η έντονη υπνηλία. Το αποτέλεσμα ήταν χαρακτηριστικό: ήμουν τελείως ξερός, κοιμόμουν σε μια καρέκλα. Με σκούνταγαν και μου έλεγαν «φτάσαμε στον παγετώνα». Σηκωνόμουν, ήμουν απολύτως ξύπνιος, έβγαινα έξω, έριχνα μια ματιά στον παγετώνα, ένιωθα τον αέρα στο πρόσωπο και μόλις ξανακαθόμουν… ξαναξεραίνομουν στον ύπνο.

Tufted Puffin

Ουσιαστικά δεν είδα και πάρα πολλά. Ευτυχώς, κάθε τόσο με σκούνταγαν: «έλα, έχει puffins», «έλα, έχει όρκες», και έτσι κατάφερα να τραβήξω μερικές φωτογραφίες. Οι υπόλοιποι, πάντως, που άντεξαν την τρικυμία, πέρασαν μια πραγματικά πολύ ωραία μέρα.

Γυρίζοντας, φύγαμε από το Seward και συνεχίσαμε μέχρι το Homer, όπου και διανυκτερεύσαμε.

30 ΙΟΥΛΙΟΥ Homer – Anchorage

Ηταν η τελευταία μέρα του τουρ, καθώς όλοι οι υπόλοιποι την επόμενη ημέρα πετούσαν για Ελλάδα. Εγώ με τη Λουκία θα μέναμε λίγο παραπάνω, για να συνεχίσουμε άλλες τέσσερις μέρες στη Nome, με σκοπό να δούμε περίεργα και σπάνια πουλιά.

Ξεκινήσαμε το πρωί για την επιστροφή στο Anchorage. Το μεσημέρι επισκεφθήκαμε τον ζωολογικό κήπο της πόλης — ο οποίος, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν είχε κάτι ιδιαίτερο, με εξαίρεση μερικές τίγρεις που δεν είχαν καμία σχέση με την περιοχή. Κλείσαμε τη βραδιά σε ένα καταπληκτικό εστιατόριο που είχε εντοπίσει η Αθηνά, και ήταν από τα πράγματα που ήθελε οπωσδήποτε να κάνει στην Αλάσκα.

Μας πήγε η Αθηνά σε ενα πολύ καλό εστιατόριο

Αναμνήσεις για μια ζωή.

Χρειάζονται ώρες για να περιγράψεις σε κάποιον όσα ζήσαμε σε αυτό το ταξίδι. Ήταν πραγματικά μια συναρπαστική εμπειρία. Τόσες διαφορετικές εικόνες: από το Yellowstone, στον Alaska Highway, στην κρουαζιέρα για το Juneau, στον Dempster Highway, στο Katmai National Park και στην κρουαζιέρα με τον τεράστιο παγετώνα.