Uganda

Φεύγουμε σε λίγο για Ουγκάντα και για «Γορίλες στην Ομίχλη»

Ειδα την ταινία πάλι και φρίκαρα με το είδος μας. Οι γορίλες είναι το πιο κοντινό είδος στον άνθρωπο και όμως τους κυνηγάμε αλύπητα εδώ και αιώνες.

Τους σκοτώνανε για να κάνουν κάποιοι βαθύπλουτοι ηλίθιοι, τασάκια τα χέρια τους και να κρεμάσουνε το κεφαλι τους στον τοίχο τους, για τρόπαιο. Και με τα λεφτά από το κυνήγι επιβίωνε όλη η περιοχή.

Τώρα για να τους δείς πληρώνεις 700 ευρώ εισητήριο και με τα λεφτά αυτά πληρώνονται δεκάδες φύλακες για να τους προσέχουν και κυρίως επιβιώνει όλη η περιοχή, χωρίς να χρειάζεται να τους κυνηγήσει, για να εξασφαλίσει τα προς το ζήν.

Και δεν είναι zoo. Ζουν ελεύθεροι σε ένα απέραντο βουνό, όπου μετακινούνται συνέχεια και έχει αρκετές ώρες περπάτημα και σκαρφάλωμα για να βρεθείς κοντά τους. Οι οδηγοι τους ψάχνουν συνέχεια και ενημερώνουν με walkie-talkie όταν τους βρούνε.

Είμαι πολύ περίεργος για το συναίσθημα όταν βρεθούμε κοντά τους. Ολοι όσοι το έζησαν λένε ότι είναι η κορυφαία εμπειρία ζωής. Προσκύνημα.

Και φόρος τιμής για την Dian Fossey που έδωσε τη ζωή της για να μην εξαφανιστούν.

Ηταν να πάμε το 2020, αλλά μας σταμάτησε ο covid. Το αναβάλαμε για το 2021, αλλά επανήλθε ο covid. Ετσι ξεκινήσαμε, με τον φόβο του covid ακόμα, στο μυαλό μας, στις 22 Ιουλίου του 2022

Ο μόνος τρόπος να πας κάπου ή να μεταφέρεις κάτι στην Ουγκάντα, είναι τα Boda-Boda, που είναι κατοστάρια μηχανάκια από την Ινδία.

Ιστορίες που ανοίγουν το μυαλό. Μου έκανε εντύπωση ότι ο μόνος τρόπος να πας κάπου ή να μεταφέρεις κάτι στην Ουγκάντα είναι τα Boda-Boda, που είναι κατοστάρια μηχανάκια από την Ινδία.

Η ιστορία ξεκίνησε από ένα δάσκαλο που για να συμπληρώσει τα έσοδα της οικογένειας, αγόρασε ένα παλιό ποδήλατο έβαλε πάνω ένα μαξιλάρι και πήγε στα σύνορα με την Κένυα, όπου όλοι σκαρφάλωναν ένα ύψωμα για να περάσουν από τη μία χώρα στην άλλη και άρχισε να τους πηγαίνει με το ποδήλατο.

Boda σημαίνει σύνορο και Boda-Boda από τη μία χώρα στην άλλη.

H δουλειά πήγε καλά. Κάθε 20 μεταφορές έβγαζε ένα ευρώ. Ετσι σε λίγους μήνες, αγόρασε ένα μηχανάκι ύστερα και άλλα μηχανάκια που δουλεύανε άλλοι για αυτόν και μετά γέμισε όλη η χώρα.

Αυτό το είδος της μεταφοράς παρέμεινε να λέγεται Boda Boda και καθώς η χώρα έχει πολλές ανηφόρες και τα πάπια δεν μπορούσαν να σκαρφαλώσουν φορτωμένα, φέρανε τα ινδικά Boxer που γέμισαν τη χώρα.

Τώρα σε κάθε διασταύρωση με τους κεντρικούς μεγάλους δρόμους, βρίσκεις 4-5 Boda Boda, παρκαρισμένα να περιμένουν για πελάτη.

Δεν βλέπεις πουθενά ιδιωτικά αυτοκίνητα ή λεωφορεία. Μόνο Boda-Boda. (Η φωτο είναι του BBC).

H Λουκία έμεινε στο Βόρειο ημισφαίριο, εγώ πήγα στο νότιο.

Η γραμμή του Ισημερινού που περνάει στο σημείο αυτό, συντηρεί 100 επιχειρήσεις καθώς όλοι κάνουν μια στάση για να βγάλουν την φωτογραφία αυτή.

Μόλις γυρίσαμε υστερα απο 3 βδομάδες στην Ουγκάντα και άρχισα να ψάχνω τις φωτογραφίες μας.

Εξάλλου στην Ουγκάντα δεν μπορείς να ανεβάσεις τίποτα στο facebook. Εκλεισε τον λογαρισμό του κυβερνώντος κόμματος το facebook πριν ενάμιση χρόνο και η κυβέρνηση απάντησε κόβοντας γενικά το facebook.

Long-crested Eagle

Αρκετά κοινός στο πλάι κεντρικών δρόμων στην Ουγκάντα, o Long-crested Eagle.

Tο τσουλούφι του είναι, που κλέβει την παράσταση.

Για αυτές τις 2 πήγαμε στην Ουγκάντα

Και.. φύγαμε για «τελικό» του χρόνου, στη Μελβούρνη.

Εδώ και 5 χρόνια αυτές καθορίζουν τα ταξίδια μας.

Είναι 23 και για να τις δείς όλες πρέπει να ταξιδέψεις σε 16 χώρες και στις 5 ηπείρους.

Είναι ντίβες, περπατάνε καμαρωτές, με γρήγορα μικρά βήματα, που θυμίζουν γκέισες και είναι καταπληκτικές στην προστασία των παιδιών τους. Μόλις εμφανιστεί κίνδυνος για τα μικρά τους, απογειώνονται και χαλώντας τον κόσμο με τις φωνές τους, του την «πέφτουν» άσχετα αν ο «κακός» είναι 20 φορές μεγαλύτερος από αυτές.

Για αυτό εξάλλου στην Ελλάδα, τις λέμε Καλημάνες.

Senegal Lapwing και Brown-Chested Lapwing.

Είναι το Νο 20 και 21 στη λίστα μας και …φύγαμε για «τελικό» του χρόνου, στη Μελβούρνη στη νότια Αυστραλία όπου ζούν οι 2 που μας λείπουν.

Θα είναι η 16η χώρα, στην 5η ήπειρο, που χρειάζεται να πάμε, για να τις δούμε όλες.
3 στην Τανζανία (2008)
1 στην Βόρεια Νορβηγία (2008)
1 στο Εκουαντόρ (2010)
2 στο Βιετνάμ (2011)
2 στην Δυτική Αφρική, στην Γκάμπια (2011)
1 στην Παπούα (2012)
1 στην Ινδία (2012)
1 στην Σρι-Λάνκα (2014)
1 στο Περού (2015)

και από δω και πέρα, σχεδιάζαμε τα ταξίδια μας εκεί που ζούν οι υπόλοιπες:
2 στην Ζάμπια (2018)
2 σε Ουζμπεκιστάν, Καζακστάν (2018)
2 στην Αιθιοπία (2019)

Μας σταμάτησε ο covid το 2020-2021 και
2 στην Ουγκάντα (2022)

Μεγάλο σασπένς στην Ουγκάντα, αφού προσγειωθήκαμε 3 τα μεσάνυχτα και πήγαμε, κατευθείαν από το αεροδρόμιο, σε 4 ώρες, στο πάρκο που συνήθως τις βλέπουν.

Και …οι rangers μας είπαν ότι η Βrown-chested δεν έχει έρθει ακόμα (έρχονται από την Δυτική Αφρική τέλη Ιουλίου).

Επικοινωνούσα με μηνύματα και με τον Nick Borrow της Birdquest, που ήταν και αυτός στην Ουγκάντα και ούτε αυτός την είχε δεί, φέτος. Αγωνία.

Τελικά το ίδιο απόγευμα, το τηλέφωνο του οδηγού χτύπησε και ένας ranger του είπε ότι την έχει δεί.

Ο οδηγός μας όμως, είχε διάρροια και του δίναμε Imodium για να «συνέλθει».

Τελικά καταφέραμε να δούμε και την «δύσκολη» Brown-Chested. Όλα καλά. Πρέπει εξάλλου να έχει σασπένς το θέμα για να το ευχαριστηθείς.

Shoebill (παπουτσο-μύτης)

Φαλαινοκέφαλος Πελαργός (Whale-headed Stork) το παληό του όνομα.

Παπουτσομύτης (Shoebill) το καινούργιο. Διαλέγετε και παίρνετε.

Στο Mabamba Swamp στην Ουγκάντα

Ενα εμβληματικό πουλί. Υπάρουν αναφορές για αυτό εδώ και 4000 χρόνια, από τους αρχαίους Αιγυπτίους.

Στο Top 10 όλων των birders του κόσμου, είναι ενας απο τους λόγους για να πάει καποιος στην Ουγκάντα (“Shoebill and Gorillas”- country)

Pied Kingfisher (Lou)

O Κήρυλλος (Ceruli nudis).

Και αυτός λιγάκι «δικός» μας, αφού έχει εμφανιστεί 1-2 φορές στην Ελλάδα και είναι στην λίστα «Σπανίων» Πουλιών της Ελλάδας.

Υπερθέαμα όταν ψαρεύει, αφού «στέκεται στον αέρα», φτερουγίζοντας επι τόπου, 4-5 μέτρα πάνω από το νερό και μόλις επισημάνει το ψάρι που τον ενδιαφέρει, κάνει κάθετη εφόρμηση.

Η φωτο είναι της Λουκίας από το Mabamba Swamp στην Ουγκάντα.

Long-toed Lapwing (Lou)

Κούκλα δεν είναι?
Δεν την είχαμε δεί, καθώς ήταν πίσω απο τα χόρτα, αλλά μόλις πλησίασε η βάρκα μας στα 10 μέτρα, αρχίσε να φωνάζει να φύγουμε, καθώς κάπου δίπλα ήταν τα παιδιά της. Για αυτό εξάλλου λέγεται Καλη-μάνα.
Long-toed Lapwing στο Mabamba swamp στην Ουγκάντα.

Red-tailed Monkey (Lou)

Απίστευτος τύπος. Η μύτη του είναι όλα τα λεφτά.

Το όνομα του (red-tailed monkey) τον αδικεί.

Τον ανακάλυψε η Λουκία, όσο εγώ με τον οδηγό ψάχναμε για πουλάκια, απο την άλλη μεριά. Στην Ουγκάντα κοντα στο Mabamba Swamp.

Red-tailed Monkey (Lou)

Πολυ τον γουστάρω αυτόν τον τύπο.

Ασπρη μύτη και πορτοκαλί ουρά. Απίστευτος.

Και δεν τον είδα κιόλας. Εδωσε το σόου του στην Λουκία, ενώ εγώ έψαχνα αλλού για πουλάκια.

African Wood-Owl

Η πιο “επιδραστική” (υπάρχει αυτη η λέξη;) φωτογραφία, που έβγαλα στην Ουγκάντα.

Με υπνωτίζει όταν την κυττάζω. Σαν να βουλιάζω μέσα στα μάτια της, αισθάνομαι.

Black-bellied Bustard

Την έφαγε η περιέργεια. Mόλις έιδε το αυτοκίνητο μας, απογειώθηκε, πέταξε κοντά μας, έκανε μια πλήρη στροφή γύρω-γυρω απο το αυτοκίνητο και πήγε πάλι εκεί που καθότανε.

Μεγάλο πουλί, λίγο πιο μικρή απο τον πελαργό. Στην Ουγκάντα

White people. White people!

“White people. White people!” Τελικά εμείς είμασταν το αξιοθέατο στη Ουγκάντα και τρέχανε τα πιτσιρίκια να μας δούν.

Μεγάλοι και μικροί μέσα στην καλή χαρά.

Και όμως πάς στο σούπερ-μάρκετ ή να βάλεις βενζίνη και οι τιμές είναι ακριβότερες από τις δικές μας.

Ξοδεύουν ωστόσο 20 φορές λιγότερα (με βάση το ακαθάριστο Εθνικό προιόν και τον πληθυσμό κάθε χώρας), από μας κάθε χρόνο για να καλύψουν (όσα θεωρούν) ανάγκες τους και επειδή ο βασικός μισθός τους είναι 250 ευρώ, εμείς θα γίνουμε χαλαροί σαν και αυτούς και θα γελάμε όλοι μέρα, όταν ο βασικός μας μισθός γίνει …5000 ευρώ, αφού οι δικές μας «ανάγκες» απαιτούν να ξοδεύουμε 20 φορές περισσότερα κάθε χρόνο.

«Αν θές να κάνεις κάποιον πολύ πλούσιο, περιόρισε τις ανάγκες του». (Επίκουρος 300 π.χ.)

20 εκατ. πιτσιρίκια έχει η χώρα.

Κάθε 2 χιλιόμετρα έχει σχολείο, με προνήπιο (γεμάτοι οι δρόμοι με 4χρονα που κυκλοφορούν μόνα τους, δίπλα σε αυτοκίνητα που πάνε με 100 χλμ/ωρα), και 12 τάξεις σχολείο σαν και μας.

Είναι η νεαρότερη χώρα του κόσμου με διάμεση ηλικία 16 χρόνια (εμείς έχουμε ..46, είμαστε δηλαδή 30 χρόνια γηραιότεροι). Και κάθε χρόνο ο πληθυσμός τους ανεβαίνει κατά 1 εκατ. Εχει φτάσει ήδη στα 40 εκατ.

Είναι μέσα στην καλή χαρά, αν και ζούνε τελείως τριτοκοσμικά. Η μισή χώρα δεν έχει νερό και κουβαλάνε μικροί και μεγάλοι με μπιτόνια. Οι γυναίκες έχουν τα μωρά δεμένα στην πλάτη και περπατάνε κουβαλώντας τα πάντα πάνω στο κεφάλι τους.

Εχουν όμως κινητά και όλα τους τα λεφτά στο κινητό. Οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας έχουν (και στο μικρότερο χωριό), κάτι σαν τα δικά μας περίπτερα, όπου πάνε για να πάρουν ότι μετρητά χρειάζονται ή για να μεταφέρουν στο κινητό τους, όσα τους περισσεύουν.

Και δεν υπάρχει ο φόβος της κλοπής. «Είναι ασφαλές να αφήσουμε τις μηχανές μας μέσα στο αυτοκίνητο» ρώταγα τον οδηγό. «Φυσικά» απαντούσε. Και όταν προσπαθούσα να τις κρύψω κάτω από το κάθισμα, δεν καταλάβαινε γιατί το κάνω.

Και όμως τους βλέπεις με τα «δυτικά» σου μάτια και λές «τώρα αυτοί γιατι χαίρονται;”

«Για να φτάσεις στην ευδαιμονία», λέει ο Επίκουρος, «σταμάτα να τρέχεις – απλά περιόρισε τις ανάγκες σου».

Papyrus Gonolek

Ψάχναμε για παπύρους (το φυτό απο το οποίο φτιάχνονταν οι πάπυροι στην αρχαιότητα), για να βρούμε αυτο το εντυπωσιακό πουλί.

Papyrus Gonolek το όνομα του. Στην Ουγκάντα, κοντά στα σύνορα με το Κογκό.

L’Hoeste’s monkey

Ωραίος τύπος δεν είναι αυτός?

Εχει και ενδιαφέρον όνομα: L’Hoeste’s monkey

Στα μεγάλα υψόμετρα της Ουγκάντα, κοντά στα σύνορα με το Κογκό.

Green-breasted Pitta

Verreaux’s Eagle Owl

Ισως αν το κάνεις αρκετές φορές, όταν γίνεται να πιστεύεις ότι είναι «θαύμα», ενώ τελικά είναι απλά θέμα στατιστικής.

Ο τοπικός μπούφος. Verreaux’s Eagle Owl.

Ηθελα να τον δώ. Ο οδηγός μου είχε πεί οτι είναι θέμα τύχης, καθώς το πάρκο ήταν αχανές.

Την μέρα που φεύγαμε είπα “Θα τον δούμε τώρα φεύγοντας, να κάθεται κάτω (το συνηθίζει να κάθεται κάτω), αλλά κοντά στο δρόμο”.

Και έγινε. Μόλις μας είδε πέταξε και ενώ νόμιζα οτι τον χάσαμε, έκανε μια στάση λίγων δευτερολέπτων πάνω στον κάκτο (αρκετά μακρυά) μου φώναξε και ύστερα εξαφανίστηκε. Στατιστική?

Queen Elizabeth National Park στην Ουγκάντα.

Swamp nightjar

Εβρεχε και τα γιδοβύζια που βγαίνουν για κυνήγι μόλις δύσει ο ήλιος, κυνηγούσαν έντομα.

H Λουκία έπιασε ένα από αυτά, την «σωστή» στιγμή.

Swamp nightjar στο πάρκο Queen Elizabeth στην Ουγκάντα.

Temminck’s courser (Lou)

Δρομέας. Ενας από τους 9 που υπάρχουν. Πολύ τους γουστάρω.

Zουν σε αμμώδες έδαφος, που ταιριάζει με το χρώμα τους. Ετσι οταν εμφανιστεί εχθρός κουρνιάζουν στο έδαφος και δεν τους βλέπεις με τίποτα.

Πήρανε αυτό το όνομα, γιατι τρέφονται κυνηγώντας έντομα, τρέχοντας.

Αυτός είναι ο Temminck’s courser (που φωτογράφισε η Λουκία).

7 ζούν στην Αφρική (έχουμε δεί τους 5, μας μένουν οι 2 «δύσκολοι» στην Νότια Αφρική).

Ο ένας εχει εμφανιστεί 2-3 φορές νομίζω και στην Ρόδο (Cream-Colored Courser).

Και 2 στην Ινδία. Ο ένας είναι φάντασμα σωστό, αφου κυκλοφορεί μόνο νύχτα και άντε βρές τον. Ελάχιστες φωτογραφίες του υπάρχουν.

Και οι υπόλοιποι όμως είναι αρκετά σπάνιοι και γίνεται «πάρτυ» από όλους τους birders, όταν τους πετυχαίνουν.

African Fish-eagle (Lou)

Μιλάμε για πολύ καμάρι.
African Fish-eagle που βρήκε η Λουκία στο Queen Elizabeth National Park στην Ουγκάντα.

Patas monkey

Φοβερές φάτσες.

Δεκαπέντε είδη πιθήκων ζούνε στην Ουγκάντα.

Αυτοί λέγονται Patas και ζούνε βασικά στο έδαφος (εμείς τους βρήκαμε σε κατι χαμηλά δεντράκια).
Λογικά ο δεξιός πρέπει να είναι νεαρός.

Ζούνε σε μια ζώνη κάτω ακριβώς απο την σαχάρα, που ξεκινάει απο την Σενεγάλη δυτικά, στον Ατλαντικό και φτάνει ανατολικά μέχρι την Ουγκάντα.

Gray-headed Kingfisher (Lou)

Αφοβος. Καθόταν και μας κοίταζε.

Η φωτο είναι της Λουκίας στο πάρκο Murchison Falls της Ουγκάντα, κοντά στα σύνορα με το Κογκό.

Yellow-billed Oxpecker

Βόδια με κίτρινη μύτη, σύμφωνα με το Google translate.

Τα βλέπεις πάνω σε μεγάλα ζώα (σαν τον βούβαλο της φωτογραφίας).
Υποθέτω οτι τρέφονται απο τα διάφορα τσιμπούρια των μεγάλων ζώων.

Μάλλον κοινά σε Κένυα και Τανζανία, αλλά στην Ουγκάντα τα είδαμε μόνο μια φορά, καθώς έχουν ανταγωνισμό απο κοπάδια ολόκληρα απο ένα μεγαλύτερο πουλι, σε μέγεθος κάργιας, με περίεργο όνομα (piapiac) που μάλλον τα έχει εκτοπίσει.

Martial Eagle

Πολυ ζόρικος.

Σε προηγούμενο ταξίδι μας στην Τανζανία, 10 χρόνια πρίν, οι ντόπιοι τον είχανε επικηρύξει, γιατι κατέβηκε και άρπαξε μέσα απο ενα χωριό, ενα μωρό!

Bateleur

O ταχυδακτυλουργός.

Η Λουκία τον ερωτεύτηκε και του έβγαζε πορτραίτα, όπου τον έβλεπε.
Ο πιο στυλάτος αετός της Αφρικής.

Όταν πετάει τον ξεχωρίζεις εύκολα από πολύ μακρυά, καθώς είναι ο «άνουρος» αετός της Αφρικής (έχει πολύ κοντή ουρά).

Εχει γαλλικό όνομα: Bateleur (ταχυδακτυλουργός)

Λεοπάρδαλη

Σηκώθηκε, τεντώθηκε και κατέβηκε για το πρωινό της.

Πολεμική μηχανή. Η λεοπάρδαλη μπορεί να σκοτώσει και να μεταφέρει πάνω στο δέντρο της, θηράματα με βάρος τριπλάσιο από το δικό της (μόνο η λεοπάρδαλη και η δική μας σπουργιτόγλαυκα – pygmy owl – μπορεί να το κάνει αυτό, από όσο ξέρω).

Κρυμμένη πάντα στα πιο πυκνά φυλλώματα. Βλέπεις μια στρατιά τουριστικών τετρακίνητων παρκαρισμένη μπροστά σε ένα δέντρο, ακούς τους οδηγούς να λένε «WOW, leopard” και μόλις που διακρίνεις μια άκρη της ουράς της, που κρέμεται.

Είμαστε μάλλον τυχεροί που την είδαμε σε αυτή τη φάση.
Και η τύχη μας έγινε απίστευτη λίγο αργότερα. Χαράματα στο Murchison Falls στην Ουγκάντα.

Είχε διαλέξει ένα δέντρο που γύρω του είχε ψηλό χορτάρι.
Ξύπνησε, τεντώθηκε και κατέβηκε για «πρωινό».

Οι αντηλόπες που βοσκούσαν λίγο πιο πέρα δεν την πήρανε είδηση, καθώς σύρθηκε μέσα στο χορτάρι και τις πλησίασε.

3 λεπτά μετά εμφανίστηκε με μια μικρή αντιλόπη στο στόμα, σκαρφάλωσε στο δέντρο της και εξαφανίστηκε μέσα στα πυκνά φυλλώματα.

Ολη η φάση, από την ώρα που εμφανίστηκε και κατέβηκε, μέχρι να ξανανέβει, κράτησε λιγότερο από 5 λεπτά. Ολη η περιοχή γέμισε από τα alarm calls που φώναζαν όλες πλέον οι αντηλόπες της περιοχής, αλλά ήταν πολύ αργά.

Αφρικάνος σκατζόχειρος

Κυκλοφορεί μόνο την νύχτα ο Αφρικάνος σκατζόχειρος. Πολυ μεγαλύτερος απο τον δικό μας.

Ηταν τελείως απρόσμενη συνάντηση, καθώς ψάχναμε μόλις νύχτωσε για κουκουβάγιες και γυδοβύζια.

Εχω δεί ενα Video που του την έπεσε μια νεαρή λεοπάρδαλη, που δεν “ηξερε” και αυτός απλώς της γύρισε την πλάτη, μέχρι που ένα απο τα τεράστια αγκάθια του της καρφώθηκε στο πέλμα και “έμαθε” να μην τα βαζει μαζί του. Ωραίος και ζόρικος.

Saddle-billed Stork

Πολύ εντυπωσιακός.Πρώτη φορά που καταφέραμε να τον βρούμε. Υπήρχε μόνο σε ενα πάρκο κοντά στα σύνορα της Ουγκάντα με το Κογκό.

Three-banded Plover (Lou)

Αντε τώρα να είσαι σφυριστής (Plover) και να έχεις να ανταγωνιστείς αυτόν τον «τύπο», με το κόκκινο γυαλί του.

33 μέλη σε όλο τον κόσμο, έχει η οικογένεια των χαραδριών ή σφυριχτών, όπως τους λέμε στα ελληνικά. Κανένα δεν φτουράει μπροστά του.

Υποτίθεται ότι ο οδηγός του μικρού διώροφου καταμαράν, που έκανε την βόλτα στη λίμνη του Αλβέρτου, στην Ουγκάντα, θα μας έδειχνε όλα τα highlights της περιοχής. Τελικά όμως το βρήκα εγώ (ήξερα ότι το έχουν δεί πάλι εκεί και έψαχνα όλη την ώρα με τα κυάλια σε κάθε πιθανό σημείο).

Όταν φώναξα: Three-banded Plover, ο οδηγός πήγε κατευθείαν να δεί στην μηχανή της Λουκίας, που είχε προλάβει να το φωτογραφίσει και μόλις το είδε, γύρισε το σκάφος πίσω.

Η πλάκα είναι ότι είναι τόσο μικρό, που κρύβεται στις μικροανωμαλίες του εδάφους, καθώς κινείται και από τα 10 μέτρα, χωρίς κυάλια δεν το βλέπανε οι υπόλοιποι.

African Skimmer

Ξεχωρίζουν από το στυλ και το κάτω ράμφος τους που είναι μεγαλύτερο από το επάνω και λειτουργεί σαν «κουτάλα» για να ψαρεύουν. Και είναι πολύ σπάνια.

Υπάρχουν 3 είδη Skimmers, μόνο. Ένα στην Νότια Αμερική (το είχαμε δεί 7 χρόνια πρίν σε ένα παραπόταμο του Αμαζονίου), ένα στην κεντρική Αφρική και ένα στην Ινδία (που κινδυνεύει από εξαφάνιση).

Αυτό είναι το African Skimmer. Περαστικό από την Ουγκάντα, όπου αναπαράγεται, το πετύχαμε στη λίμνη Αλβέρτου. Και μας έδωσε σόου.

Γορίλες. Οι πλησιέστεροι συγγενείς μας

Η ζωή είναι στιγμές.

Στα σύνορα Ουγκάντας, Ρουάντας, Κογκό είναι το “βουνό των γορίλλων”.

Οι πλησιέστεροι συγγενείς μας. 98,4% ίδιο γεννητικό υλικό έχουμε.

Βλέποντας την φωτογραφία αυτή έχετε καμμιά αμφιβολία; Είμαι πολυ περήφανος για την φωτογραφία αυτή.

Pennant-winged nightjar

Μια φωτογραφία που θάθελα να βγάλω (και δεν πρόλαβα) και μία που έβγαλα.

Κοιμόταν μέσα στο μονοπάτι που ανεβαίναμε και μόλις πλησιάσαμε – πριν το δούμε – απογειώθηκε και μας χάρισε το θέαμα της πρώτης φωτογραφίας για 1-2 δευτερόλεπτα, πριν παρκάρει πάνω σε ένα κλαρί, 20 μέτρα μακρύτερα, για να συνεχίσει τον ύπνο του. Ούτε κάμερα δεν πρόλαβα να σηκώσω.

Οι 2 προεκτάσεις των φτερών του, που δίνουν αυτό το θέαμα, λέγονται pennants (μεταφράζεται σαν «σήμα», trademark). Pennant-winged nightjar (το γιδοβύζι που έχει για σήμα-κατατεθέν τα φτερά του).

Ακριβώς στο τρίγωνο Ουγκάντας-Κογκό-Ρουάντας σε μεγάλο υψόμετρο.

Pin-tailed Whydah (Lou)

Η ουρά είναι όλα τα λεφτά. Ειδικά όταν το βλέπεις να πετάει.

Την έχουν μόνο τα αρσενικά και παίζει μεγάλο ρόλο στην επιλογή συντρόφου που κάνουν τα θηλυκά. Θέλουν τον δυνατότερο, τον ομορφότερο για να εξασφαλίσουν τα καλύτερα γονίδια για τα μικρά τους.

Pin-tailed Whydah στο Piane Upe της Ουγκάντα, κοντά στα συνορα με την Κένυα.

Village Weaver

Ο τσαπατσούλης.

Φτιάχνει τσάτρα-πάτρα μια φωλιά, (σαν και αυτή της φωτογραφίας) και φτερουγίζει απο κάτω, προσκαλώντας να έρθει κάποιο θηλυκό να την εγκρίνει.

Αν έρθει και την απορρίψει, δεν την βελτιώνει, την παρατάει αυτή τη φωλιά και φτιάχνει άλλη απο την αρχή.

Το δέντρο του έχει τελικά μια λειτουργική φωλιά και 20 παρατημένες φωλιές. Village Weaver αρκετά κοινό πουλί σε όλη την Αφρική.

Great Blue Turaco

Εβαλε το κόκκινο κραγιόν του και μας πόζαρε, μια ώρα πριν φύγουμε απο Ουγκάντα.

Great Blue Turaco. To μεγαλύτερο απο τα πολύ εντυπωσιακά αυτά πουλιά. Σχεδόν 80 εκατοστά σε μήκος.

27 είδη Turaco υπάρχουν, όλα, μόνο στην Αφρική και είναι το ενα πιο εντυπωσιακό εμφανισιακά, απο το άλλο.
Σου φτιάχνουν την ημέρα, όταν καταφέρεις να τα φωτογραφίσεις, αφού είναι μονίμως “καταχωνιασμένα” στα πιο πυκνά φυλλώματα (και πάντα κόντρα στο φώς– επίτηδες το κάνουν?).

Αυτόν τον είχαμε ψιλο-δεί και ψιλο-φωτογραφίσει 2-3 φορές, πίσω απο κλάδια. Τελευταία στιγμή μας έδωσε αυτό το καρέ (2 χιλ. απο το αεροδρόμιο) και μας έφτιαξε την μέρα.

Φοβερός, δεν είναι?

1574 πουλιά, για φέτος

Ξεκινήσαμε φέτος με στόχο να δούμε περισσότερα πουλιά, από οποιονδήποτε άλλον ιδιώτη, στον κόσμο. Θρασύτατοι. 
(800 χιλ. birders καταχωρούν κάθε μέρα, για επιστημονικούς λόγους, όλα τα πουλιά που βλέπουν, έτσι υπάρχει και μια άτυπη παγκόσμια κατάταξη, όπου μπορείς να δείς που βρίσκεσαι).

«Αποτύχαμε» όμως.

Γυρίσαμε από την Ουγκάντα και είμαστε στο Νο 4 της παγκόσμιας λίστας, χωρίς ελπίδα πρωτιάς, καθώς οι 2 πρώτοι έχουν ήδη δεί 400 πουλιά περισσότερα από μας.
Εχουμε ακόμα ένα ταξίδι προγραμματιμένο για τον Δεκέμβριο, αλλά δεν είναι αρκετό.

Είδαμε φέτος 850 πουλιά στην Κολομβία, 280 στην Ελλάδα και 480 στην Ουγκάντα. Το άθροισμα είναι 1610, αλλά κάποια από τα πουλιά που είδαμε «έξω», τα είχαμε δεί και στην Ελλάδα.

**Στην κατάταξη υπάρχουν μπροστά μας και 7 επαγγελματίες οδηγοί birdwatching αποστολών, που ταξιδεύουν όλο τον χρόνο και δεν έχει νόημα η σύγκριση μαζί τους.