Sulawesi και Halmahera: Μπορεί ένα ταξίδι να σου αλλάξει την ζωή?

Κάθε πρωί σηκωνόμαστε στις 4:00 για να πάμε για “κουκουβάγιες” και γυρίζαμε στις 11:00 κάθε βράδυ απο τις ¨κουκουβάγιες”. Ζόμπι έγινα. (στη φωτο ένα Moluccan Owlet-nightjar)

Μπορεί ένα ταξίδι να σου αλλάξει την ζωή?

Ηταν το πρώτο μας ταξίδι με την Birdquest. Σε κάποιο προηγούμενο ταξίδι μας, είχα ακούσει οτι “Αυτοί είναι τρελλοί. Κάνουν birding όλη μέρα και όλη νύχτα. Δεν σταματάνε ούτε για να κατουρήσουν”. Και είχα “τσιμπήσει”.

Ετσι τον Αύγουστο του 2018, που είχαμε πάει για βουτιές στο Lembeh, στο Sulawesi, όταν είδα οτι υπάρχει και ταξίδι της Birdquest εδώ, ήταν αναπόφευκτο να τα συνδυάσουμε.

Στα 3-4 οργανωμένα ταξίδια που είχα κάνει μέχρι τώρα δεν είχα πρόβλημα να ακολουθήσω. Ισα-ίσα γκρίνιαζα, γιατι χάναμε τις καλύτερες ώρες της μέρας, για birding,  καθυστερώντας για να πάρουμε πρωινό κλπ.

Εδω όμως τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι. (Ημουνα και 120 κιλά τότε).

5 Αυγούστου.

Φτάσαμε στο Makassar το βράδυ. Είχαμε κλείσει δωμάτιο σε ενα ξενοδοχείο μέσα στο αεροδρόμιο.

Πρώτο σόκ. Μπήκαμε μέσα και πάθαμε πλάκα. Ηταν 2χ2 (κυριολεκτικά) όλο το δωμάτιο, μαζί με το μπάνιο.

Δεύτερο και μεγάλο σόκ. Οι υπόλοιποι φτάσανε αργά. Ετσι πήραμε όλοι μαζί βραδυνό τα μεσάνυχτα. Είμασταν όλοι πτώμα στην κούραση και το πρωί πετάγαμε πάλι για Lore Lindu.

Ακούμε λοιπόν τον οδηγό μας να λέει: “Πρωινό στις 3:30. Στις 4:00 φεύγουμε. Εχουμε 2 ώρες οδήγηση, για να είμαστε στις 6:00 εκεί που πάμε. Να έχετε έτοιμα τα πράγματα σας, γιατι 10:30 πετάμε για Lore Lindu.

Εσκισε την γάτα, με το καλημέρα.”

Ετσι ξεκίνησε το πιό κουραστικό ταξίδι της ζωής μου. Κάθε πρωί σηκωνόμαστε στις 4;00 για να πάμε για “κουκουβάγιες” και γυρίζαμε στις 11:00 κάθε βράδυ, απο τις ¨κουκουβάγιες”. Ζόμπι έγινα. Παρόλο οτι εγώ κοιμόμουνα όλη μέρα στο αυτοκίνητο, γιατί στις περισσότερες διαδρομές δυσκολευόμουνα, να ακολουθήσω.

Το τελειωτικό “χτύπημα” το δέχτηκα, όμως όταν φτάσαμε στο Tangkoko. Εκεί ήταν που πήρα την απόφαση, που μου άλλαξε την ζωή.

Η ομάδα ήταν:

Στη φωτογραφία, απο αριστερά, ο υπέροχος “fixer” Jonas Siwy. Κανόνιζε πράγματα, που δεν πίστευες οτι γίνονται. Στην συνέχεια οι 2 φύλακες του πάρκου και ο οδηγός του αυτοκινήτου μας και ανάμεσα τους η Barbara Hirst. Ακολουθούν το ζευγάρι Sheila και Mark Curley, που μένανε στην Ιαπωνία, έχοντας ανάμεσα τους τον Idre, που ήταν ο local bird guide του Lore Lindu. Ακολουθούν ο πολυ καλός birder Paul Lufkin, που ήταν μαζί με την Dawn Brown, που ενδιαφερόταν για πεταλούδες και ζουζούνια και όχι για πουλιά.

Στην συνέχεια η Λουκία με εμένα, που ήμουνα 120-125 κιλά τότε.

Ο οδηγός μας ο Βέλγος Mark Van Beirs, ενας απο τους top birders του κόσμου, με life list 9300 πουλιά. (Αλλαξε τελευταία αστιγμή με τον Dave Farrow, που είχε ενα πρόβλημα υγείας). Και τέλος ο Βέλγος Dan Heinz, που είχε ενα πρόβλημα το πόδι του και για να μπορεί να συμμετέχει σε τέτοια ταξίδια, δεν έτρωγε τίποτα. Ηταν τόσο ψηλός και αδύνατος, που όταν κινιόταμ έμοιαζε σαν ακρίδα. Και ήταν και καταπληκτικό “παιδί”. Με βοήθησε πολύ σε αυτό το ταξίδι.

6 Αυγούστου. 

Φύγαμε πράγματι στις 4:00 και είχε πολύ κίνηση. Φτάσαμε σε ενα σημείο δάσους έξω απο την πόλη και είδαμε μέσα σε 2 ώρες, 20 πουλιά, που ήταν όλα πολυ ξεχωριστά, καθώς τα περισσότερα απο αυτά ζούσαν μόνο στο Sulawesi.

Slender-billed Cuckoo-dove (Sulawesi Cuckoo-dove)

Είδαμε και το Black-ringed White-eye, που ζεί μόνο μόνο στο νοτιοδυτικό τμήμα του Sulawesi.

Black-ringed White-eye (Lou)

Τρίτο σόκ.Φτάσαμε στο αεροδρόμιο 20 λεπτά πρίν την πτήση. Είχα “σαλτάρει”. “Τι κανουν? Θα χάσουμε το αεροπλάνο”.

Ο Jonas όμως ήταν ψύχραιμος. “Δωστε μου τα διαβατήρια σας και ανεβείτε στα δωμάτια, να κατεβάσετε τις βαλίτσες”.

Ωσπου να κατέβουμε, είχε κάνει check-in, έδωσε και τις βαλίτσες και πετάξαμε στην ώρα μας, για το Palu, την πλησιέστερη πόλη στο βουνό Lore Lindu.

Jonas! Jonas! Ολέ!

Φτάσαμε στο Palu και στο δρόμο για Lote Lindu, κάναμε κάποιες στάσεις ακόμα, για κοινά είδη της Νοτιανατολικής Ασίας, αλλά και γιά τα Pale-headed Munia.

Pale-headed Munia (Lou)

Φτάσαμε στο “home stay” που θα μέναμε και …έπαθα σόκ. Ηταν κατηγορίας …-14 stars

Η λεκάνη της τουαλέτας δεν είχε καπάκι και δεν είχε ούτε καζανάκι. Είχε ενα κουβά με νερό και μια μεγάλη κουτάλα, για να πάιρνεις και να ρίχνεις στην τουαλέτα.

Εκανα μεταβολή και όρμησα στον Jonas. “Βρες μας ενα καλό δωμάτιο”. “Ολα έτσι, έιναι εδώ”, άρχισε το “μασάζ” ο Jonas.

“Τότε, θέλουμε να φύγουμε. Να γυρίσουμε στο Palu να κοιμηθούμε”. “Κοιμηθείτε ενα βράδυ, κάντε birding αύριο το πρωί και φεύγετε το μεσημέρι”.

*Την άλλη μέρα, συνέχισα να λέω “φεύγουμε, δεν θέλω να μείνω εδώ”, αλλά σιγά-σιγά το πήρα απόφαση. Δεν προλάβαινα εξάλλου να ασχοληθώ με αυτά. Τα “γεγονότα” ήταν καταιγιστικά.

7 Αυγούστου.

Φύγαμε 4 το πρωί μέσα στο σκοτάδι. Θέλαμε μια ώρα να ανέβουμε στο Lore Lindu και να προλάβουμε τις κουκουβάγιες, πρίν πάνε για ύπνο.

Τελικά ακούσαμε και ψιλο-είδαμε ενα endemic Cinnabar Boobook και ενα Great Eared Nightjar, που κυνηγούσε έντομα από πάνω μας.

Ενώ τρώγαμε πρωινό σε ένα ξέφωτο, παρακολουθούσαμε το δάσος να «ξυπνά» και κάθε τόσο τρέχαμε, καθώς ενα ακόμα ενδιαφέρον είδος είχε εμφανιστεί.

Ηταν μια συναρπαστική μέρα. Είδαμε ενα μεγάλο αριθμό endemic πουλιών του Sulawesi.

Γυρίσαμε στο home stay για το μεσημέρι και το απόγευμα περπατήσαμε σε μια καλλιεργημένη κοιλάδα, όπου είδαμε εναν υπέροχο Knobbed Hornbill.

Knobbed Hornbill

Αργά το απόγευμα μετακινηθήκαμε σε μια περιοχή με εκτεταμένα ριζοχώραφα, όπου λίγο πριν το σούρουπο είδαμε σε εντυπωσιακές πτήσεις 3 Eastern Grass Owls, καθώς έψαχναν αργά-αργά πάνω από τα χωράφια για τρωκτικά.

Eastern Grass-owl (στη μικρή ένθετη φωτογραφία, κάτω δεξιά)

Η τελευταία στάση της ημέρας μας έδωσε ένα ζευγάρι Speckled Boobooks σε μια δασωμένη χαράδρα.

8 Αυγούστου. 

Πολυ “δύσκολη” μέρα σήμερα. Είχε ανέβασμα για 6 ώρες στην κορυφή του Mount Rorekatimbu (στα 2509 μ., το ψηλότερο βουνό του Lore Lindu). Ηταν τόσο μεγάλη η κλίση, που προβλεπόντουσαν και βοηθοί, για να κουβαλήσουν ακόμα και τις φωτογραφικές μας μηχανές.

Ο Mark Curley προσπαθούσε να με ενθαρρύνει. “Ελα. Δεν θα πηγαίνουμε γρήγορα. Birding θα κανουμε, ανεβαίνοντας”.

Εκανα λοιπόν, ανίχνευση την προηγούμενη μέρα και είδα οτι δεν πήγα ούτε 30 μέτρα σε τέτοια κλίση. Οπότε αποφάσισα οτι δεν θα πάω. Δεν πήγε τελικά ούτε η Λουκία, ούτε ο Jonas, ούτε η Dawn.

Ανεβήκαμε λοιπόν μαζί τους πρωί-πρωί, μέχρι την είσοδο του national park και περάσαμε την μέρα μας εκεί.

Πρωί-πρωί η Λουκία βρήκε μερικά τεράστια moth.

Golden Emperor moth (Loepa martini) (Lou)

Eξερευνήσαμε τα Trails του πάρκου, όπου βρήκαμε μερικά νέα πουλιά και μεταξύ τους ένα Red-eared Fruit-dove και ένα Meyeris Lorikeet.

Red-eared Fruit-dove

Meyeris Lorikeet (Lou)

Τους περιμέναμε για να πάρουμε βραδυνό μαζί τους και να μάθουμε τα νέα.

Γύρισαν αργά το απόγευμα. Είδαν πράγματι πολλά ενδιαφέροντα πουλιά. Μέχρι και ο οδηγός μας, είδε ενα, που ήταν lifer για αυτόν, κάτι αρκετά σπάνιο, άν έχεις ήδη δεί 9300 πουλιά. Ηταν όμως πολυ κουραστικό. O Mark Curley πήγε κατευθείαν για ύπνο, ούτε για βραδυνό δεν ήρθε. Ηταν πολυ ανηφόρα (άρα πολυ κουραστικό και στην κατηφόρα) και τους πήρε πάνω απο 12 ώρες. Περπάτησαν 16 χιλιόμετρα.

9 Αυγούστου.  

Ξεκινήσαμε κατά τα γνωστά στις 4:00 το πρωί, είδαμε καλύτερα σήμερα το  Cinnabar Boobook και πήγαμε για πρωινό, στην έισοδο του πάρκου.

Πρώτη συνάντηση της μέρας,  τα White-bellied Imperial Pigeons μόλις βγήκαν οι πρώτες  ακτίνες του ήλιου.

White-bellied Imperial-pigeon (Lou)

Η κοντινή λιμνούλα, που είχαμε πάει και μόνοι μας χτές, έδωσε κάποια ακόμα είδη και γυρίσαμε στα trails με τα διάφορα fruit-doves.

H Λουκία εν τω μεταξύ βρήκε ενα Flying Dragon

Flying Dragon (Lou)

Γυρίσαμε το μεσημέρι στο lodge για φαγητό και κάναμε birding αρχικά κοντα στο lodge και ύστερα σε χωράφια, στην άκρη του δάσους,

Ο Idre (με τις σαγιονάρες του) ήταν πραγματικά expert για τα πουλιά του Lore Lindu

μέχρι που έπιασε μια ξαφνική βροχή, που κράτησε όλο το απόγευμα και τρέχαμε να βρούμε καταφύγιο.

10 Αυγούστου. 

Πήγαμε κατά τα γνωστά για κουκουβάγιες, απο τις 4 το πρωί και είχαμε σήμερα μεγάλη επιτυχία, καθώς φωτογραφίσαμε και το Cinabar Boobook και την Sulawesi Scops-owl

Cinabar Boobok

Sulawesi Scops-owl

Στο πρωινό που πήραμε πάλι στην είσοδο του πάρκου, την παράσταση έκλεψε ενα κουρνιασμένο  Dwarf Sparrowhawk,  με το οποίο ξετρελλάθηκε ο οδηγός μας. Το είδαμε απο πολυ κοντινή απόσταση.

Dwarf Sparrowhawk (Small Sparrowhawk) (Lou)

Grey-sided Flowerpecker (Lou)

Αφήσαμε το Lore Lindu National Park γεμάτοι από υπέροχες αναμνήσεις πουλιών (“αξέχαστο” μου έμεινε και το κατηγορίας -14 stars, home-stay στο οποίο μείναμε) και επιστρέψαμε στο Palu.

Κάναμε birding στους ορυζώνες, πήραμε μεσημεριανό και το απόγευμα πετάξαμε για το Makassar και το … 2χ2 δωμάτιο μας.

(Περιττό να πώ, οτι μετά το home-stay μου φάνηκε υπέροχο το δωμάτιο).

11 Αυγούστου. 

Σήμερα το πρωί, θα πετάγαμε για Halmahera. Κατά τα γνωστά, ωστόσο, φύγαμε στις 4:00 το πρωί και πήγαμε 1,5 ώρα μακρυά σε κάτι ιχθυοκαλλιέργειες, για να δούμε υδρόβια είδη.

Υπήρχαν πολλά special είδη της Νοτιανατολικής Ασίας, αλλά αρκετά μακρυά, για καλές φωτογραφίες.

Γυρίσαμε κατά τα γνωστά 20 λεπτά, πρίν την πτήση, αλλά ξέραμε πλέον, οτι “no problem”.

Πετάξαμε για το μικρό νησί Ternate, όπου δεσπόζει ένα ηφαίστειο.  Κάποτε ήταν η πρωτεύουσα των διάσημων spice islands, όπου Ισπανοί, Πορτογάλοι και Ολλανδοί μάχονταν για το μονοπώλιο στο εμπόριο των τότε πανάκριβων μπαχαρικών, που έχουν τα νησιά αυτά.

Η Halmahera είναι ακριβώς απέναντι απο το Ternate.

Και είναι τελείως “άλλος κόσμος”.

Ανάμεσα σε Sulawesi και Halmahera περνάει η γραμμή Wallace. Πρώτος ο Wallace παρατήρησε οτι αριστερά απο την γραμμή έχουμε είδη της Ασίας και δεξιά απο την γραμμή είδη της Αυστραλίας. Μιλώντας πχ. για ζώα, αριστερά έχει ελέφαντες και δεξιά μαρσιποφόρα. Ο λόγος είναι οτι η θάλασσα εκεί έχει μεγάλο βάθος και την εποχή των παγετώνων, δεν δημιουργήθηκε πέρασμα απο την μια περιοχή στην άλλη, για να περνάνε τα ζώα. (τα πουλιά βέβαια δεν χρειάζονται γέφυρα, μια και πετάνε, αλλά είναι και αυτά διαφορετικά).

Μετά από ένα γευστικό γεύμα, ένα ταχύπλοο μάς μετέφερε στο κοντινό νησί Halmahera.

Ταξιδέψαμε στην οροφή του ταχύπλοου, ψάχνοντας για θαλασσοπούλια

Είχα διαβάσει οτι στο πέρασμα είναι πιθανόν να δούμε Bridled Tern, που έψαχνα σαν τρελλός, καθώς εκέινη την εποχή, περιλαμβάνονταν στην ελληνική λίστα πουλιών (περιέργως δεν περιλαμβάνονται πλέον). Ταξιδέψαμε λοιπόν στην οροφή του ταχύπλοου, ψάχνοντας τα, αλλά δεν είδαμε τίποτα.

Φτάνοντας είδαμε κόσμο (κάποιοι ήταν μασκαρεμένοι), στο δρόμο να κάνει πρόβες για την μέρα της ανεξαρτησίας της Ινδονησίας, που ήταν σε 2 μέρες.

Το πρώτο endemic της Halmahera που συναντήσαμε ήταν ένας Blue-and-white Kingfisher, που πόζαρε σε ένα σύρμα δίπλα στον δρόμο, πρίν φτάσουμε στο ξενοδοχέιο μας.

Blue-and-white Kingfisher

12 Αυγούστου. 

Σήμερα θα πηγαίναμε βαθιά στην Halmahera. Οι οδηγίες έλεγαν οτι θα μείνουμε σε κάτι πολυ basic. Να έχουμε μαζί μας σεντόνια και πετσέτες και ότι η τουαλέτα που έχει, είναι “τούρκικη” σε ένα χώρο έξω απο εκεί που θα μέναμε.

Μια και θα μέναμε λοιπόν 2 μέρες εκεί, αποφάσισα να μην φάω τίποτα 2 μέρες, για να μην χρειστώ τουαλέτα (με τα κιλά μου, η “τούρκικη” τουαλέτα, δεν είναι ωραία φάση).

Πριν από την αυγή είδαμε ένα Moluccan Scops Owl στο φως των φακών.

Moluccan Scops-owl (Lou)

Φάγαμε πικνίκ-πρωινό, σε ένα σημείο με θέα πάνω από δασωμένους λόφους και περιμέναμε να «ξεκινήσει το θέαμα». Στη διάρκεια του πρωινού σταματήσαμε σε αρκετά καλά σημεία κατά μήκος αυτού του ελάχιστα χρησιμοποιημένου δρόμου και περάσαμε καταπληκτικά.

Pacific Baza (Lou)

Long-billed Crow

Papuan Hornbill (Blyth’s Hornbill)

Ένας endemic Sombre Kingfisher ανταποκρίθηκε εξαιρετικά καλά στον ήχο και μας επέτρεψε να τον πλησιάσουμε.

Sombre Kingfisher

Το μεσημέρι φτάσαμε στο μέρος που θα μέναμε.

Η τραπεζαρία και πάνω αριστερά, στη ένθετη φωτογραφία, το δωμάτιο μας. Πολυ basic, αλλά οι άνθρωποι που το είχαν ήταν καταπληκτικοί

Φτάσαμε το μεσημέρι στο κατάλυμα μας. Ηταν πράγματι πολύ basic, αλλά η οικογένεια που το είχε ήταν αξιαγάπητοι.

Αργά το απόγευμα, μπήκαμε όλοι σε ενα pick up, διασκευασμένο, με σανίδες στην καρότσα, που μπορούσαν να φιλοξενήσουν 6 άτομα. Μετά απο λίγο φτάσαμε σε ενα σημείο, που στένευε πολύ, καθώς είχε αριστερά και δεξιά θάμνους. Μαζί μας, όμως ήταν και ο ιδιοκτήτης του καταλύματος, που απο ότι κατάλαβα, ήταν αυτός που είχε βρεί όλα τα σπέσιαλ πουλιά της περιοχής και ήξερε που έπρεπε να πάμε. Μπήκε λοιπόν μπροστά, με μια χατζάρα, έκοβε τα χόρτα και ακολουθούσαμε με το αυτοκίνητο.

Είδαμε πολλά endemic πουλιά της περιοχής αυτό το απόγευμα.

Grey-headed Fruit-dove (Lou)

Red-cheeked Parrot

Μετά το σούρουπο είδαμε ενα Moluccan Owlet-Nightjar στο φως των φακών μας.

Moluccan Owlet-nightjar

13 Αυγούστου. 

Το πρωινό ήταν αφιερωμένο στα birds-of-paradise Wallace’s Standardwing. Θα πηγαίναμε στο σημέιο που κάνουν πρωί-πρωί display, για να εντυπωσιάσουν τα “κορίτσια”. Βαθιά μέσα στη ζούγκλα της  Halmahera, εκεί όπου και ο Alfred Russell Wallace είχε παρακολουθήσει το ίδιο θέαμα περίπου πριν από 160 χρόνια και έδωσε στα πουλιά αυτά το όνομα του.

Φτάσαμε με το γνωστό pick-up, με το χάραμα καί

…την “πάτησα” για μια ακόμα φορά.

Είχε μια πολύ γλυστερή κατηφόρα, για να φτάσεις στο σημείο του display. Ηταν πέρα για πέρα, εκτός των δυνατοτήτων μου. Πήγανε όλοι οι άλλοι καί έμεινα με τις ώρες στο αυτοκίνητο να τους περιμένω.

Ηταν σίγουρο πλέον, οτι κάτι έπρεπε να κάνω για αυτό.

Παρόλο που όλοι ήταν κρυμμένοι καλά πίσω απο φυλλώματα, για να μην χαλάσουν το display, η Λουκία, βρήκε μια τρύπα στα φυλλώματα και το φωτογράφισε

Standardwing Bird-of-paradise (Lou)

Μια απο τις φωτογραφίες της έγινε και cover photo στο trip report της Birdquest.

Περάσαμε όλη την υπόλοιπη μέρα στο δάσος αυτό και είδαμε πολλά απο τα endemic της Halmahera

Great-billed Parrot

Καταφέραμε να βρούμε και την Ivory-breasted Pitta, που πέταξε γύρω μας, αλλά δεν καταφέραμε να το φωτογραφίσουμε.

14 Αυγούστου. 

Πήγαμε πάλι στο ίδιο σημείο με χτές και στη συνέχεια γυρίσαμε στο κατάλυμα μας, καθώς ήταν ή ώρα να φύγουμε..

Με την οικογένεια που έχει το κατάλυμα που μείναμε

Rainbow Bee-eater (Lou)

Γυρίσαμε και μείναμε στο ίδιο ξενοδοχείο που μείναμε την πρώτη βραδυά μας στην Halmahera.

15 Αυγούστου. 

Πρωί-πρωί πήγαμε σε ενα μονοπάτι για τον Common Paradise Kingfisher. Τον ακούγαμε για ώρα, αλλά τον είδαμε μόνο σε πτήση.

Άλλα νέα είδη για την εκδρομή περιλάμβαναν έναν συνεργάσιμο Brush Cuckoo

Brush Cuckoo

και επτά αργοκίνητους Goliath Coucals που πέταξαν απο πάνω μας

Goliath Coucal

Πηγαίνοντας για το ταχύπλοο βρήκαμε μια παρέα, νεαρών, που προετοιμαζόντουσαν για την γιορτή της ανεξαρτησίας στις 17 Αυγούστου

Στο ταξίδι με το ταχύπλοο, δεν είδαμε πάλι κάτι σημαντικό και σύντομα πετάξαμε για Manadο και απο εκεί πήγαμε στο ξενοδοχείο που θα μέναμε στο Tangkoko.

Μας περίμεναν οι άνθρωποι απο το NAD resort του Lembeh, που είχαμε πάει για βουτιές, πριν αρχίσει αυτό το tour και είχαμε αφήσει εκεί τις βαλίτσες με τον καταδυτικό μας εξοπλισμό. Ηταν εδώ, καθώς είχαμε συμφωνήσει να μας τα φέρουν στο Tagkoko, μόλις φτάσουμε.

Εγινε και μια “φάση” με τον οδηγό μας

Mark Van Beirs

Είχαμε ζητήσει δωμάτιο με twin beds, το οποίο απεδείχθη, για “κλωτσές”. Βγαίνοντας όμως απο αυτό είδα οτι υπήρχε ενα σούπερ πολυτελές δωμάτιο, που έμενε αυτός και τα “πήρα”. Τελικά βέβαια ήταν παρεξήγηση, καθώς είχαν ζητήσει απο το ξενοδοχείο twin beds και το συγκεκριμένο δωμάτιο είχε μόνο ενα μεγάλο κρεββάτι. Είναι δηλαδή πιθανόν ο Mark, να μην είχε δεί καθόλου τα άλλα δωμάτια.

Το απόγευμα είδαμε αρκετά απο τα πουλιά του Tangkoko.

Pied Imperial-pigeon (Silver-tipped Imperial Pigeon)

και το βράδυ ένα endemic Sulawesi Nightjar

16 Αυγούστου. 

Η μέρα της απόλυτης ξεφτίλας μου.

Επρόκειτο να περάσουμε όλο το πρωί, περπατώντας σε διάφορα σημεία του πάρκου, για να βρούμε τα πουλιά στόχους μας. Με δεδομένο λοιπόν ότι εγώ δεν ακολουθούσα σε trails κλπ. μου φέρανε ενα δεύτερο τοπικό οδηγό, μόνο για μένα, ώστε να μην καθυστερώ το υπόλοιπο γκρούπ.

Το πήρα “πατριωτικά” και αποφάσισα να τους διαψεύσω, ακολουθώντας το υπόλοιπο γκρούπ. Τα πουλιά ήταν συναρπαστικά, αλλά ο δικός μου στόχος ήταν να τα καταφέρω.

Blue-headed Kingfisher (Green-backed Kingfisher).

Ο Blue-headed Kingfisher ( ή Green-backed Kingfisher) δεν ήταν καθόλου συνεργάσιμος, μαζί μου. Είχε διαλέξει το πιο σκοτεινό και πιο γλυστερό σημείο του πάρκου.

Υστερα βρήκαμε τις κουκουβάγιες

Ochre-bellied Boobook

Sulawesi Scops-owl (Lou)

Είχε και …σέξ

Μεγάλο show έγινε με την Sulawesi Pitta, όταν επιτέλους την βρήκαμε.

Sulawesi Pitta (Lou)

Είχαν περάσει 5 ώρες, που δεν είχαμε σταθεί καθόλου, όταν φωτογράφισα μια βεντέτα του Tangkoko, τον Sulawesi Dwarf-kingfisher

Sulawesi Dwarf-kingfisher

Γύρισα στο δωμάτιο εξουθενωμένος. Το πλάνο ήταν οτι σε μια ώρα θα ξαναβγαίναμε για birding. Δεν υπήρχε καμμία περίπτωση, όμως να ξαναβγώ για birding. Κοιμήθηκα λίγο στο τεράστιο κρεββάτι και εκεί νομίζω οτι πήρα την τελική μου απόφαση:

“Θα χάσω 50 κιλά. Θα πάω 72 κιλά, όσο ήμουνα στο γυμνάσιο”.

Η Λουκία συνέχισε το απόγευμα το birding και διέπρεψε, φωτογραφικά

Sulawesi Lilac Kingfisher (Lou)

Ειδικά μάλιστα, καθώς βρήκε μόνη της, κάτι που έψαχνε όλη η ομάδα

Red-backed Thrush (Lou)

Πήγε και για κουκουβάγιες, αλλά είδανε μόνο 2 ταραντούλες

17 Αυγούστου. 

Πρίν το πρωινό πήγαμε σε μια δασωμένη κοιλάδα, που είχε πολυ ενδιαφέροντα πουλιά. Είδαμε απο μακρυά και τα Sulawesi Hornbills που ψάχναμε

Sulawesi Hornbill (Lou)

Επιστρέψαμε στον ξενώνα μας για αργοπορημένο πρωινό, και ενώ τρώγαμε, μας φώναξε ο Merser, ο τοπικός οδηγός, καθώς είχε εντοπίσει ενα πολυ δύσκολο είδος. Εναν Ruddy Kingfisher.

Ruddy Kingfisher (Lou)

Μετά το μεσημεριανό πήγαμε στην ακτή, όπου επιβιβαστήκαμε σε δύο βάρκες που μας πήγαν κατά μήκος ενός στενού, με mangroves ποταμού, όπου βρήκαμε αρκετούς μεγαλόσωμους, ενδημικούς Black-billed Kingfisher (ή Great-billed Kingfisher)

Black-billed Kingfisher (Great-billed Kingfisher) (Lou)

Το tour ολοκληρώθηκε με μια φωτογραφία της Λουκίας, μέ όσους “διέφθειρε” στο Tangkoko

Απο αριστερά ο Merser, ο τοπικός οδηγός του γκρούπ, ο Medi, o δικός μου οδηγός και οδηγός του αυτοκινήτου μας

Μπορεί ένα ταξίδι να σου αλλάξει την ζωή?

Sulawesi Αυγουστος 2018. 120-125 κιλά

18 μήνες αργότερα. 78 κιλά. Δηλαδή 45 κιλά λιγότερα.