Sri Lanka 2016

Είχαν μια βδομάδα να δούν λεοπάρδαλη. 200 τζιπ την έψαχναν. Κάποια στιγμή χτύπησε το κινητό του οδηγού του τζίπ μας και άρχισε να τρέχει σαν τρελλός. Λεοπάρδαλη! Φτάσαμε και ήταν ηδη καμμιά 20αριά τζίπ αραδιασμένα. Καμμιά 30άρια μέτρα μακρύτερα, βλέπαμε λίγο την πλάτη της. Απολάμαβανε τον ήλιο στην κορυφή ενος τεράστιου βράχου, μισοκρυμμένη ανάμεσα στα φυλλώματα. Αρχισε η αναμονή. Να κινηθεί, να κάνει κάτι, να μας δώσει ένα πλάνο. Δεν ακουγότανε κίχ. Μισή ώρα αργότερα γύρισα να μιλήσω ψιθυριστά στον οδηγό, μήπως μπορούσαμε να αλλάξουμε θέση. Την ιδια στιγμή άκουσα την μηχανή της Loukia Triantafylli να “γαζώνει”. Γύρισα να δώ τι έγινε και είδα την λεοπάρδαλη ξαπλωμένη στην θέση της. “Καλά τι φωτογραφίζεις” ρώτησα. Και μου έδειξε. Είχε 10 καρέ, το ένα καλύτερο απο το άλλο. 5 δευτερόλεπτα είχε κρατήσει το show. Σηκώθηκε, πόζαρε, ξαναξάπλωσε. Απίστευτο! Ωσπου να γυρίσω να μιλήσω στον οδηγό, είχε τελειώσει.Το ‘χασα. Μαγικές στιγμές.