Greece 2019

Πρώτο πρωινό του 2019 στο Λιβάδι.

Πρωινό πορτραίτο της Σοφούλας, μέσα από το παράθυρο (έχει αρκετούς βαθμούς μείον έξω)

Μεγάλο λαμόγιο. Οικογενειακώς.
O αρσενικός απασχολεί τις καρακάξες και το θηλυκό αφήνει το αυγό του στη φωλιά τους. Το κουκάκι μόλις σκάει απο το αυγό, πετάει όλα τα άλλα αυγά, έξω απο την φωλιά και έτσι όλες μαζυ οι καρακάξες ταίζουν μετά το κουκάκι (που το θεωρούν δικό τους), μέχρι να μεγαλώσει.
Κισσόκουκος – Clamator glandarius
(10 χρόνια τον έψαχνα). Χτές στην Βραυρώνα

Ο σταρ της Λέσβου. Κάθε Απρίλη-Μάη έχει charters απο όλη την Ευρώπη, που πετάνε κατευθείαν Λέσβο. Γεμίζει το νησί με νοικιάρικα μικρά αυτοκίνητα και birders. Ο μεγαλύτερος στάρ είναι ο πευκοτσοπανακος, καθώς είναι το μόνο σημείο της Ευρώπης που μπορείς να τον δείς. Και όπως καταλαβαίνετε τρέφετε με κουκουνάρια πεύκων.
Πρώτη φορά τον φωτογραφίσαμε. Νο 401 της ελληνικής λίστας για μας.
Sitta krueperi – Krueper’s Nuthatch – πευκοτσοπανάκος

Κουίζ.
Αναφέρεται πολύ τακτικά στις συζητήσεις μας, αλλά δεν τον έχουμε δεί ποτέ.
Εδώ, ο Απόστολος, που έχει δεί όλα τα φίδια της Ελλάδας, τον είχε δεί μόνο μια φορά και δεν πίστευε στα μάτια του, όταν τον πετύχαμε στο δρόμο για τα Μάκαρα στη Λέσβο.
Η φωτογραφία είναι της Λουκίας (κατά τα γνωστά – ένα μυστήριο πράγμα – εμένα μου γυρίζουν την πλάτη και πάνε στη Λουκία και της ποζάρουν! Τα νεύρα μου κουρέλια.)

Πετάμε. Αυτό για μας, είναι το νούμερο 400 της ελληνικής λίστας πουλιών (278 στην Ελλάδα και 122 σε ταξίδια στο εξωτερικό).
————
Αυτός είναι ο νανόγλαρος, όχι τόσο δύσκολο είδος για τους γνώστες (αρκεί να ξέρεις ότι ανάμεσα στους 100 κοινούς ‘καστανοκέφαλους’, που θα δείς, ίσως ενας είναι λίγο μικρότερος και με πιο κοντό ράμφος και όταν ανοίγει τα φτερά του είναι μαύρα από κάτω και… και..)
————
Όταν μάθαμε λοιπόν ότι τον είδαν στην Κορώνεια και μου είπε ο Ody Tzimoulis που θα τον βρούμε, φύγαμε μεν ‘πετώντας’ για Θεσσαλονίκη, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν πίστευα, ότι θα τον βρούμε.
Πράγματι φτάσαμε στο φράγμα της Κορώνειας και οι γλάροι ήταν 300-400 μέτρα μακρυά και είχε βαριά συννεφιά. Καμμία ελπίδα.
————-
Υστερα όμως ‘θυσιάστηκε’ η Λουκία, τσαλαβούτησε για να τους πλησιάσει, οπότε πέταξε μια ομάδα 4-5 γλάρων, έκανε μια μεγάλη βόλτα και ήρθε και κάθησε … μπροστά μου.
Ο ένας ήταν λίγο μικρότερος, είχε πιο κοντό ράμφος και.. δεν υπήρχε περίπτωση να τον μπερδέψεις, από τόσο κοντά. Ηταν νανόγλαρος. Το νούμερο 400 της λίστας μας.
————–
Τα 250 πρώτα είδη της λίστας τα βλέπεις σχετικά εύκολα (σε 2-3 χρόνια). Από κεί και πέρα, αρχίζει η δυσκολία (458 είναι το σύνολο). Στην Ελλάδα το ρεκόρ είναι 365, αφού κάποια είδη έρχονται στην Ελλάδα κάθε 10 χρόνια ή και καθόλου. Αρα η μόνη πιθανότητα είναι να τα δείς στο εξωτερικό

10 MAIOY στο 1ο αντλιοστάσιο στο Καλοχώρι

19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Πέθανα στα γέλια.
Υστερα το ξανασκέφτηκα και είδα πόσο απλά είναι τα πράγματα, πρίν μπούν στη ζωή μας όλες οι μαλακίες και οι μικρότητες, που σέρνει το εγώ μας. (Ξέρω. Το τερμάτισα )
———————–
Η δασκάλα για να αντιμετωπίσει τα νήπια που κάνουν φασαρία, έχει 2 καρεκλίτσες μακρύτερα απο όλες τις άλλες και στέλνει εκεί όποιον το παρακάνει μέχρι να ηρεμήσει.
Λίγο μετά ο μικρός ‘θεούλης’ της τάξης, χωρίς να του πεί κάτι η δασκάλα, σηκώνει το χέρι του:
«Κυρία, επειδή κάνω φασαρία θέλω να πάω να κάτσω εκεί, μέχρι να ηρεμήσω»
Θεός.

Βρήκα πάλι το μανιτάρι των παραμυθιών.
Amanita muscaria. Το λέμε και ζουρλομανίταρο, μια και είναι ισχυρό παραισθησιογόνο. Το χρησιμοποιούν οι σαμάνοι σε όλο τον πλανήτη για να μαστουρώνουν, εδώ και πολλούς αιώνες.
Είχε 4 χρόνια να εμφανιστεί στο συγκεκριμένο σημείο. Πήγαινα όμως κάθε χρόνο και το ‘ψαχνα, χωρίς επιτυχία όμως.
Το περασμένο Σάββατο βρήκα εκεί, 3 άσπρα μπαλάκια που έμοιαζαν να είναι νεαροι αμανίτες (δες την φωτο στα σχόλια). Τα πόσταρα στις ειδικές μανιταρο-ομάδες, αλλά δεν ήταν σίγουροι. Εψαξα να δώ πόσες μέρες θέλουν για να γίνουν κόκκινα, αλλά δεν υπήρχε καμμιά πληροφορία στο Internet. Ετσι δεν ήξερα τι θα βρώ σήμερα που ξαναπήγα στο ίδιο σημείο.
Και βρέθηκα σήμερα μπροστά σε ολόκληρο στρουμφοχωριό απο αμανίτες. Το δάσος έγινε πάλι δάσος των παραμυθιών.
Αφιερωμένο εξαιρετικά σε δυο φίλους μου, που ήταν μαζύ μου 4 χρόνια πρίν στο ίδιο σημείο και ήθελα να είναι μαζύ μου και σήμερα. Εύχομαι να πάνε όλα καλά και να είμαστε μαζύ την άλλη βδομάδα.

Εφαγα «ξύλο» σήμερα. Από ένα 4χρονο. Και νομίζω ότι θα το θυμάμαι σε όλη μου την ζωή.
Πήγα με τον 4χρονο φίλο μου, να ψάξουμε, μήπως βρούμε ένα στρουμφοχωριό με μανιτάρια. Πάρκαρα στο δάσος, εκτός δρόμου και καθώς έβρεχε, πήρα την ομπρέλλα. Κατά λάθος έπιασα το χερούλι της στην πόρτα που έκλεινε, οπότε έσπασε και πέσανε τα πλαστικάκια κάτω.
«Δεν θα τα μαζέψεις;», μου λέει ο μικρός. «Δεν γίνεται να ξανακολλήσουν τώρα. Χάλασε η ομπρέλλα» απάντησα και προχωρήσαμε στο δάσος.
Γυρίζοντας, πήγα να μπώ στο αυτοκίνητο να φύγουμε. «Μάζεψε τα πλαστικά» μου λέει, «μόνο οι ασυνείδητοι, τα αφήνουν, στο δάσος».
Ανοιξε η γή να με καταπιεί.
Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσω πλαστικό, όταν κάνουμε κατάδυση και βρίζω όταν βρίσκω κάτι τέτοιο στο βυθό. Στο δάσος όμως ήμουνα – μέχρι σήμερα – πιο χαλαρός.
Όλα θέμα παιδείας είναι τελικά. Στην κατάδυση, το να μην αφήνεις τίποτα στον βυθό, είναι μέρος της εκπαίδευσης. Στο δάσος έβριζα όταν έβρισκα σκουπίδια, αλλά τα μικρά πλαστικάκια, από το χερούλι της ομπρέλλας ούτε σκέφτηκα να τα μαζέψω.
Οι νέες γενιές είναι τελικά πολύ καλύτερες από μας.
Γυρίζοντας πήγα και έδωσα συγχαρητήρια στον πατέρα του πιτσιρικά.
Θα το θυμάμαι

30 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Καλημέρα και Χρόνια Πολλά απο Αράχωβα.
Τον κατάπιε η Ζηνοβία τον χιονάνθρωπο μου.
Εριξε πολύ χτές το βράδυ και θα συνεχίσει (λένε οι προβλέψεις μέχρι αύριο μεσημέρι).
(Ωραία η έμπνευση της Λουκίας να τους φωτογραφίσει, χτές και σήμερα, απο το ίδιο σημείο).