Falklands: αεροπλανάκια και πιγκουίνοι
Τα αεροπλανάκια που μας πήγαιναν απο νησί σε νησί, για να δούμε πιγκουίνους και άλμπατρος ήταν το μεγαλύτερο highlight στα Falklands
22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Τελείωσε το tour της Χιλής και αρχίζει η εβδομάδα των Falklands. Ήταν να πετάξουμε 11:30 το πρωί αλλά μας έστειλαν ενημέρωση ότι τελικά θα πετάξουμε στις 14:30.
Στις 11:30 ήρθε και μας πήρε ο οδηγός μας ο Christian από το ξενοδοχείο και μας πήγε στο αεροδρόμιο και συμφωνήσαμε όταν ξαναπάμε στη Γη του Πυρός να επικοινωνήσουμε μαζί του για να είναι αυτός ο οδηγός του private tour μας.
Όλη η «ανησυχία» μας, ήταν αν θα μου επιτρέψουν να περάσω φρούτα μέσα στα Falklands, γιατί κανονικά απαγορεύεται, πρέπει να πάρεις ειδική άδεια.
Φτάσαμε στις 16:00 και κάτι στα Falklands στο στρατιωτικό αεροδρόμιο και πραγματικά στην είσοδο μού πήραν όλα τα φρούτα επειδή δεν είχα την απόδειξη από πού τα είχα αγοράσει.
Μας περίμεναν δύο κυρίες σε προχωρημένα τα 50 τους προς τα 60 θα έλεγα και οι δύο.
Η μία παρέλαβε τις τέσσερις βαλίτσες μας για να τις αποθηκεύσει και η άλλη ήταν η οδηγός μας που μας οδήγησε στο άλλο αεροδρόμιο που περίμενε εμάς για να πετάξει το αεροπλάνο για το Pebble Island.
Με κόκκινο, τα 4 σημεία που επισκεφτήκαμε στα falklands
Είναι 40 μίλια μακριά το στρατιωτικό αεροδρόμιο από την πόλη, οπότε χρειαστήκαμε 45 λεπτά για να φτάσουμε στο αεροδρόμιο.
Όταν κλείναμε τα εισιτήρια είχαμε δηλώσει και πόσα κιλά είμαστε, οπότε ζύγισαν τα πάντα, μπορούσαμε να έχουμε βάρος μέχρι 20 κιλά πάνω από το βάρος του σώματός μας, ζυγιστήκαμε κι εμείς δηλαδή μαζί με όλα τα πράγματα.
Τελικά ήταν μαζί μας άλλο ένα ζευγάρι που πήγαινε στο Bleaker Island και κάναμε μια παράκαμψη, αφήσαμε αυτούς πρώτα.
Το ενδιαφέρον με το αεροπλανάκι ήταν ότι έκανε έναν τρομερό θόρυβο, αλλά πέταγε 30-50 μέτρα πάνω από το έδαφος και αισθανόσουν συνέχεια ότι είναι ακίνητο.
Φτάσαμε στο Bleaker και έψαχνα να βρω πού είναι ο διάδρομος προσγείωσης.
Τελικά έκανε μια στροφή ο Άντριου, ο πιλότος μας, και πάρκαρε στο λιβάδι, ούτε διάδρομος προσγειώσεως ούτε τίποτα.
25 λεπτά μετά, προσγειωθήκαμε κι εμείς στο Pebble Island, κατά τον ίδιο τρόπο στο λιβάδι δηλαδή, και μας περίμενε ο Ρίκι που έχει το ξενοδοχείο και ο Λούι που είναι από τις Φιλιππίνες.
Όπως μάθαμε την επόμενη μέρα, δούλευε στο εργοστάσιο της Honda των Φιλιππίνων και όταν έκλεισε το εργοστάσιο βρήκε μια αγγελία και ήρθε και έπιασε δουλειά στα Φόκλαντ και από εκεί και πέρα, για 4 χρόνια, ζει 6 μήνες στα Φόκλαντ στη high season που έχει τουρισμό και 6 μήνες στις Φιλιππίνες.
Μόλις φτάσαμε είχε αρχίσει ήδη το βραδινό, που ήταν εξαιρετικό, και αμέσως μετά, καθώς δεν είχε δύσει ακόμα ο ήλιος, είχαμε κανένα μισάωρο καιρό, μας έστειλε ο Ρίκι στην αποβάθρα που είναι καμιά πεντακοσαριά μέτρα από το lodge που μένουμε, όπου υπήρχε πιθανότητα να βρούμε τα sheathbill όπως και έγινε. Βρήκαμε 22 sheathbills που ψάχναμε και σαν bonus την Falkland steamer duck.
23 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Είμαστε σε ένα νησί 30χλμ μήκος, 8 χλμ πλάτος, που ανήκει σε ένα άτομο εδώ και 200 χρόνια. Το Νησί έχει μόλις 7 κατοίκους αλλά και πολλές χιλιάδες θαλασσοπούλια. Είδαμε εδώ σε ένα πρωί 40 είδη περίεργων πουλιών της Ανταρτικής και ανάμεσα τους και 300 πιγκουίνους 4 ειδών.
Το πρωινό ήταν προγραμματισμένο για τις 8 η ώρα και στις 9 θα φεύγαμε για τουρ.
Εδώ όμως ξημερώνει στις 4:30, οπότε σηκωθήκαμε χωρίς ξυπνητήρι κατά τις 5:30 και στις 6 βγήκαμε μια βόλτα. Έκανε όμως πολύ κρύο και εγώ γύρισα πίσω.
Η Λουκία συνέχισε και πήρε ένα εξαιρετικό σερί φωτογραφιών δύο steamer ducks που είχαν στήσει έναν σκυλοκαβγά κανονικό.
Ολοι οι πόλεμοι γίνονται για 2 λόγους: για την «Γή» και τις γυναίκες. Ετσι και οι πόλεμοι των πουλιών. Τα πουλιά ορίζουν την επικράτεια τους και δεν θέλουν άλλον από το ίδιο είδος να μπεί στον χώρο τους ή να διεκδικήσει τα θηλυκά τους. Ειδικά αυτές οι πάπιες είναι από τις πιο άγριες στο θέμα αυτό. Εχουν και ένα αγκάθι, στην άκρη των φτερών, σαν τις αγκαθοκαλημάνες και δεν τολμάει κανείς να τις πλησιάσει. Η «φάση» έγινε χτές πολύ πρωί (ξημερώνει στις 4:30), που η Λουκία έκοβε βόλτες. Το ζευγαράκι των steamer ducks, έκοβε βόλτες αμέριμνο, όταν ξαφνικά εμφανίστηκε εισβολέας διεκδικώντας το χώρο τους. Και:
1-αναμετρήθηκαν άγρια με το βλέμμα (1η φωτο)
2-αρχισε ο σκυλοκαυγάς (2η & 3η φωτο)
3-κατάφερε να δαγκώσει τον εισβολέα στο λαιμό (4η φωτο)
4-ο εισβολέας αποχώρησε. Το θηλυκό πανηγυρίζει (5η φωτο)
Τις λένε «ατμομηχανές» – steamer ducks γιατι χρησιμοποιούν στο κολύμπι εκτός από τα πόδια τους και τα φτερά τους, σαν κουπιά, τα οποία μάλιστα κάνουν μια κυκλική κίνηση, θυμίζοντας τις ρόδες που είχαν τα πρώτα ατμόπλοια, του 1820. Πάνε τόσο γρήγορα, που ο Δαρβίνος, που τις πρωτοπαρατήρησε τις είπε «αλογα κούρσας». Είναι 4 είδη, που ζούν όλα πολύ-πολύ νότια στην Παταγωνία, την Γή του Πυρός και ένα από αυτά (της φωτογραφίας) μόνο στα Falklands.
Τελικά η ηττημένη εγκατέλειψε την περιοχή. Ήταν μια μάχη για το ποιος θα έχει αυτή την περιοχή.
Ξεκινήσαμε με τον Λούι τη βόλτα μας στις 9:00. Πρώτη στάση ήταν σε κάτι white-tufted grebes.
Μας πήγε και σε ένα σημείο που ήταν η φωλιά τους και είδαμε ένα καταπληκτικό πιτσιρίκι που είχε μείνει στη φωλιά.
Εξωγήινο πιτσιρίκι White-tufted Grebe
Στη συνέχεια μπήκαμε σε μια παραλία και οδηγήσαμε πάνω στην άμμο για 3–4 χιλιόμετρα.
Βρήκαμε πάρα πολλές steamer ducks.
Του είχαμε δώσει μια λίστα με τα πουλιά που θέλουμε να δούμε από το βράδυ και ξεκίνησε η αναζήτηση για όλα αυτά τα είδη. Τελικά τα βρήκαμε όλα. 41 είδη «περίεργων» πουλιών της Ανταρκτικής.
Η σημερινή μέρα ήταν καταπληκτική.
Βγάλαμε από τέσσερις χιλιάδες φωτογραφίες ο καθένας χωρίς να έχουμε τις μηχανές μας στο πολυβόλο.
Αυτά που θυμάμαι ήταν οι πρώτοι Magellanic Penguins που είδαμε, που είχαν μεγάλη πλάκα γιατί μόλις τους πλησίαζες κάνανε μία και χωνόντουσαν στην τρύπα τους. Είχανε καταλάβει σε όλο το νησί όλες τις τρύπες. Σε κάθε τρύπα δίπλα υπήρχε ένας Magellanic penguin, καθώς αυτοί φωλιάζουν κάτω από το έδαφος.
Είδαμε εδώ 5 αποικίες, όπου πιγκουίνοι και περίεργοι κορμοράνοι, συγκεντρώνονται, ανοίγουν μια ρηχή λακούβα στο έδαφος, γεννάνε εκεί τα αυγά τους και κάθονται από πάνω και τα επωάζουν. Μαζεύονται 100-200 ζευγάρια μαζί και κάθονται πολύ κοντά, δίπλα δίπλα, για να μην υπάρχει χώρος να προσγειωθεί ανάμεσα κάποιος από τους εχθρούς τους.
Πήγαμε σε αρκετές αποικίες, που ήταν μεικτές από Imperial Cormorants και Rockhopper Penguins, οι οποίοι κάνουν τα αυγά τους πάνω στην άμμο και εκ περιτροπής οι γονείς κάθονται και τα επωάζουν. Βρήκαμε και τον μοναδικό Macaroni penguin του νησιού.
Τον βάφτισαν έτσι Βρετανοί ναυτικοί τον 18ο αιώνα. Τότε, ο όρος “macaroni” δεν είχε σχέση με τα μακαρόνια, αλλά ήταν μια λέξη της αργκό που περιέγραφε άντρες με πολύ εκκεντρική, φανταχτερή και υπερβολική εμφάνιση, συχνά με μεγάλα, διακοσμημένα καπέλα και πολύχρωμα φτερά. Όταν οι ναυτικοί είδαν τον πιγκουίνο με τα έντονα κίτρινα φτερά-φρύδια στο κεφάλι του, τους θύμισε αυτά τα υπερβολικά “macaroni” καπέλα – και έτσι του έδωσαν το όνομα. Είναι το πιο “φαγανό” θαλασσοπούλι. Τρώει περισσότερα ψάρια κάθε χρόνο απο κάθε άλλο. 6 μήνες μένει στην αποικία της αναπαραγωγής, μέχρι να μεγαλώσουν τα μικρά και τους υπόλοιπους 6 μήνες κάνει μέχρι και 10.000 χλμ. στον ωκεανό ψαρεύοντας.
Το ενδιαφέρον ήταν ότι δίπλα σε κάθε αποικία υπήρχαν και από δυο-τρεις skuas που καραδοκούσαν να μείνει κάτι αφύλακτο για να το φάνε, είτε αυγό είτε πιτσιρίκι.
Μάλιστα μία φάση έγινε και μπροστά μας, όταν ένας απρόσεκτος πιγκουίνος έβγαλε από τον λοβό του τα ψάρια που μάζευε για μια βδομάδα για να ταΐσει το ταίρι του και η skua απογειώθηκε ακαριαία και τα βούτηξε. Στην αρχή πάγωσα. Νόμιζα ότι είχε αρπάξει το μικρό του, αλλά ευτυχώς ήταν μόνο η ψαριά του.
Είδαμε αυτό το πρωινό 41 είδη πουλιών.
50 μπορείς να δεις συνολικά σε μια εβδομάδα στα Φόκλαντ· τα είδαμε δηλαδή σχεδόν όλα σε αυτή την πρωινή βόλτα.
Άλλα highlights ήταν το Magellanic Snipe, που είδε σε μια στιγμή η Λουκία και ταυτόχρονα, κατεβαίνοντας να φωτογραφήσουμε το snipe, βρήκαμε και το Correndera pipit, που ήταν ένας από τους στόχους μας.
Κάποια στιγμή είδαμε το Rufous-chested Dotterel που ψάχναμε 6 ώρες στη Γη του Πυρός και το μόνο που είχαμε καταφέρει ήταν να το δούμε κάποια στιγμή να πετάει από πάνω μας.
Εδώ το είδαμε 5–6 φορές δίπλα μας και τη μία φορά κυριολεκτικά δίπλα μας στο ενάμιση–δύο μέτρα γιατί είχαμε πλησιάσει πολύ στη φωλιά που είχε το μικρό του.
Rufous-chested Dotterel
Στο τέλος μας είχε μείνει μόνο το Dark-faced Ground-tyrant και η Striated Caracara.
Βρήκαμε το Tyrant και ύστερα τρεις Striated Caracara που ήταν μόνιμα δίπλα στην αποικία των Gentoo Penguins. Περίμεναν κι αυτά να βουτήξουν κανένα μικρό να φάνε.
Γυρίσαμε κατά τις 5 η ώρα κάνοντας πάλι όλη την Elephant Beach, οδηγώντας 4 χλμ. πάνω στην άμμο. Και ήταν μαγικά, καθώς έμοιζε να οδηγάμε στα σύννεφα, επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο.
Η Λουκία βέβαια απτόητη, παρόλο τον αέρα, συνέχισε μόνη της με τα πόδια προς το jetty.
Εγώ γύρισα στο δωμάτιο. Καταπληκτική η πρώτη μέρα εδώ.
Τώρα, παρόλο που ξέρω ότι δεν περιμένουμε να δούμε κανένα καινούριο πουλί εδώ, γουστάρω πολύ να ξαναπάμε αύριο.
Δεν ξέρουμε όμως τι ώρα θα έρθει το αεροπλάνο να μας πάρει για να πάμε στο άλλο νησί.
Εξαρτάται από τον καιρό και τα προγράμματά τους.
Συνδυάζουν πολλές απαιτήσεις μαζί, γιά να μην έρχεται ένα αεροπλάνο μόνο για μας.
24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Σήμερα είναι η μέρα που αλλάξαμε νησί.
Το αεροπλανάκι ήταν να έρθει 11:20 και μετά από διπλή παράταση πήγε για 13:10.
Η πλάκα έγινε όταν φτάσαμε με το αυτοκίνητο του Ρίκι, εκεί που προσγειώνεται το αεροπλάνο, και στον «διάδρομο» είχε Upland χήνες που βοσκάγανε και τις πήρε ο Ρίκι στο κυνήγι με το αυτοκίνητο.
Φύσαγε και γερά και η Λουκία τα είχε χρειαστεί.
«Θα χορέψουμε;» ρώτησε τον πιλότο.
«Λίγο» ήταν η καθόλου εφησυχαστική απάντηση.
Τελικά η πτήση ήταν ήσυχη και φτάσαμε σε ένα τέταρτο στο Saunders.
Είδαμε το Settlement, το οίκημα, στο οποίο θα μέναμε.
Σαν σπίτι κομπλέ Airbnb, με 4 δωμάτια, που σε κάθε δωμάτιο μένει άλλος.
Κουζίνα, τραπεζαρία, σαλόνι, μπάνιο κοινά για όλους.
Τα φαγητά μας, είχαν έρθει κατεψυγμένα, για 3 μέρες από το Stanley.
Μισή ώρα μετά φύγαμε για το Rookery, που έχει αποικίες Black-browed Albatross και gentoo και rockhopper πιγκουίνους.
Η τελετουργία του ζευγαρώματος για 2 black-browed Albatross
Western Rockhopper Penguins, επιστρέφουν ύστερα απο μέρες στη θάλασσα, φέρνοντας “φαγητό” στο σύντροφο τους, που επωάζει τα αυγά.
Μόλις γύρισε απο το ψάρεμα και το γιορτάζουν με φωνές, που ακούγονται σε όλο το νησί
Δίπλα στις αποικίες έχουν φτιάξει ένα ακόμα «σπίτι» με 2 δωμάτια, που είναι από τώρα κλεισμένα για 3 χρόνια από φωτογράφους.
Το νησί ανήκει σε μια οικογένεια, που ασχολείται με πρόβατα, αλλά επειδή τα πρόβατα δεν αφήνουν αρκετά για να ζήσουν, ασχολήθηκαν με τον τουρισμό.
Έχουν τώρα 500 επισκέπτες τον χρόνο, που μένουν στα «σπίτια» αυτά, και 7000 επισκέπτες από κρουαζιερόπλοια, που πάνε Ανταρκτική και κάνουν 4 ώρες στάση στο Neck, που έχει πιγκουίνους όλων των ειδών και Albatross.
«Και με το σχολείο τι γίνεται;» ρώτησε η Λουκία.
«Υπάρχει, για το Δημοτικό, ένας δάσκαλος που χρεώνεται 2 φάρμες, στα διάφορα νησάκια, και περνάει 2 βδομάδες σε κάθε φάρμα.
Τις άλλες 2 βδομάδες κάνουν μάθημα με άλλον δάσκαλο μέσω internet.
Για το Γυμνάσιο, πάνε και μένουν σε ένα κοιτώνα στο Stanley, όλα τα παιδιά μαζί, και πάνε εκεί σχολείο».
Μείναμε 2 ώρες στο Rookery και γυρίσαμε το τελευταίο 1,5 χλμ. με τα πόδια.
Στη διαδρομή χαζεύαμε ένα Dark-faced ground-tyrant και ξαφνικά πέρασε από μπροστά μας ένας γλάρος με εφόρμηση γερακιού προς τον tyrant.
Δεν πρόλαβα να δω αν τον βούτηξε ή αν την τελευταία στιγμή ο tyrant τρύπωσε κάπου.
Πάντως δεν τον ξαναείδαμε.
Γυρίσαμε στο Settlement, ζεστάναμε στο φούρνο μικροκυμάτων το κατεψυγμένο κοτόπουλο με το ρύζι και κουκουλωθήκαμε στο κρεβάτι, γιατί έκανε ψόφο.
Το «σπίτι» δεν είχε καθόλου μόνωση.
25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Φεύγουμε σε λίγο για το Neck.
Ήρθε ο David, ο ιδιοκτήτης του νησιού, να μας πάει και έμαθα την ιστορία και τα οικονομικά του νησιού.
Έχει 4600 πρόβατα.
Κάθε πρόβατο δίνει 3 κιλά μαλλί που πουλιέται 5,5 λίρες το κιλό.
Όταν το πουλάνε για κρέας όμως, παίρνουν μόνο 20 λίρες για κάθε πρόβατο, που είναι 35–40 κιλά.
Πολύ λίγα δηλαδή. Έτσι το έριξαν στον τουρισμό.
Έρχονται τα κρουαζιερόπλοια και πληρώνουν 20 λίρες το άτομο για να κάτσουν 5 ώρες στο Neck και να δουν 4 είδη πιγκουίνων και Albatross.
Και έχουν 7000 επισκέπτες τον χρόνο.
Σήμερα έχει κρουαζιερόπλοιο με 100 επισκέπτες και αύριο με 360.
Έχει και τις καμπίνες-δωμάτια που πληρώνουν 100 ευρώ/άτομο/ημέρα.
Και 50 ευρώ/άτομο/ημέρα για τα 40λεπτα πήγαινε-έλα στα 2 σημεία με τα πουλιά.
Είναι σχεδόν γεμάτες οι καμπίνες (10 άτομα) όλη τη σεζόν (180 μέρες).
Μαζεύει δηλαδή πάνω από 300 χιλ./χρόνο από τον τουρισμό (κυρίως φωτογράφους) και ούτε 100 χιλ. από τα πρόβατα.
Φτάσαμε στο Neck και από ψηλά είδα 12 αποικίες πιγκουίνων, στο «λαιμό» ανάμεσα στις 2 παραλίες.
Ήταν όλοι Gentoo,
με μια ομάδα μόνο, καμιά 30αριά King Penguins.
Είχε πλάκα να βλέπεις τους πιγκουίνους να γυρίζουν από το ψάρεμα και να πηγαίνουν, με τον χοροπηδηχτό τρόπο που έχουν να κινούνται, στην αποικία, όπου έπεφτε χαρά μεγάλη από τον σύντροφό τους, που την εξέφραζε γουργουρίζοντας έντονα και παρατεταμένα.
Ύστερα είχε ένα ανηφορικό trail, καμιά ώρα, όπου είδαμε κατά σειρά Magellanic Penguins,
Ο μόνος τρόπος που αναγνωρίζεται το ζευγάρι μεταξύ τους είναι η φωνή τους. Και όμως δεν γίνεται ποτέ λάθος. O Πιγκουίνος του Μαγκελάνου. Λέγεται έτσι μια και ήταν ο Μαγγελάνος το 1520, που τον πρωτοβρήκε, όταν έψαχνε να βρεί πέρασμα από τον Ατλαντικό, στον Ειρηνικό ωκεανό. Τότε που πρωτοείδε και την Γή του Πυρός. Ζεί στο νότιο μέρος της Νοτίου Αμερικής, στην Παταγωνία και τα νησιά Falklands. Σε αντίθεση με τους άλλους πιγκουίνους, που εναποθέτουν τα αυγά τους στο έδαφος, αυτός φτιάχνει τρύπα-λαγούμι για την φωλιά του. Ερχεται πρώτο το αρσενικό και επισκευάζει την περσινή φωλιά και ύστερα αρχίζει και φωνάζει, για να ερθει και το θηλυκό, μια και όπως είπα, ο μόνος τρόπος που αναγνωρίζεται το ζευγάρι μεταξύ τους είναι η φωνή τους. Όταν φτάνεις σε περιοχή με Magellanic Penguins, βλέπεις ένα σωρό τρύπες, μια και φωλιάζουν όλοι μαζύ. (20 τρύπες-φωλιές σε κάθε 100μ2). Η πλάκα είναι όταν αρχίζεις να πλησιάζεις κοντά του. Στέκεται στην άκρη της τρύπας του και μόλις κρίνει ότι πλησίασες πολύ, εξαφανίζεται στην τρύπα. Ωραίος τύπος.
Albatross, rockhopper penguins μαζί με Imperial cormorants.
Ωστόσο, καθώς ο αέρας ήταν πολύ έντονος, αφενός τα πουλιά ήταν όλα «μαζεμένα», δεν έδιναν ευκαιρίες για καλή φωτογράφιση και αφετέρου ήταν πολύ-πολύ κουραστικό.
Φύγαμε την ώρα που ερχόταν το κρουαζιερόπλοιο, κοιμήθηκα καμιά ώρα και το απόγευμα κάναμε μια πολύ ωραία βόλτα 2 ώρες σε μια βραχώδη παραλία και βγάλαμε πολύ ωραίες φωτογραφίες.
26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Αποφασίσαμε να μην μείνουμε άλλη μέρα στο Saunders, μια και τα έχουμε δει όλα τα πουλιά και έχει τόσο πολύ αέρα που είναι πολύ δύσκολο να βγάλεις ωραίες φωτογραφίες.
Το αεροπλάνο ήταν να έρθει στις 11:20 το πρωί.
Έτσι πρωί πρωί 8 η ώρα μας πήγε η Λουίζ στο σημείο που ήταν το πρώτο βρετανικό settlement.
Βρήκαμε κάτι χαλάσματα με πέτρες και μια ταμπέλα που έλεγε «εγώ ο τάδε κάνω claim αυτή τη γη στο όνομα της Αυτού Μεγαλειότητος της Μεγάλης Βρετανίας και των διαδόχων της».
Βέβαια σε ένα άλλο σημείο των Falklands, σαν να λέμε εδώ ήταν η Κρήτη και το άλλο σημείο ότι είναι στη Ρόδο μακριά, είχε κάνει claim κι ένας Γάλλος στο όνομα της Γαλλίας. Τέτοια claim.
Κάναμε μια πολύ ωραία βόλτα, όπου στην ουσία είδαμε ότι χτες είχαμε σχεδόν φτάσει από την παραλία περπατώντας ανάμεσα στα βράχια εκεί που θέλαμε δηλαδή να δούμε αυτό το παλιό βρετανικό settlement και μας χώριζαν μόνο 200 μέτρα, αλλά ήταν ένας βράχος και δεν μπορούσαμε να περάσουμε. Τώρα γυρίσαμε παραλία-παραλία αλλά από την «πάνω» μεριά, δηλαδή είμαστε 30 μέτρα ψηλότερα και βλέπαμε την παραλία κάτω. Συναντήσαμε μια παρέα απο South Giant Petrels
Το γιγάντιο πετρέλι. O «γύπας» του Νότιου Ειρηνικού. (Southern Giant Petrel). Με άνοιγμα φτερούγων που ξεπερνάει τα 2 μέτρα, επιτίθεται μέχρι και σε ναυτικούς, διεκδικώντας την ψαριά τους. Απογειώνεται, εντυπωσιακά, τρέχοντας πάνω στο νερό, όπως τα Albatross. Αναπαράγεται στα Falklands και στην Νέα Ζηλανδία και κυριαρχεί στα νερά αυτά με την επιθετικότητα του. Η Λουκία στη φωτογραφία, τον «έπιασε» την ώρα που ερχόταν κατά πάνω μας.
και γυρίσαμε κάποια στιγμή στο ξενοδοχείο, ετοιμάσαμε τα πάντα και εκείνη τη στιγμή ήρθε η Σούζαν και μας είπε ότι τελικά έχουμε πάλι καθυστέρηση.
Ρώτησα λοιπόν εάν θα πετάξουμε από το Saunders κατευθείαν για Stanley, το έψαξε η Σούζαν στο κινητό της και λέει ότι «θα κάνετε τρεις στάσεις. Η πρώτη θα είναι 4 λεπτά από εδώ στο απέναντι νησί για να πάρετε κάποιον.
Μετά θα κάνετε μια παράκαμψη 15 λεπτά για να πάρετε τον θείο της Λουίζ, ο οποίος θέλει να πάει στον Ρίκι στο Pebble να τον βοηθήσει γιατί έχει πολύ κόσμο ο Ρίκι στο Pebble.
Και θα τον αφήσετε στο Pebble και μετά θα πετάξετε στο Stanley, οπότε για μια πτήση 45 λεπτών, με τις τρεις στάσεις, κάναμε μιάμιση ώρα».
Φτάσαμε στο Stanley και μόλις προσγειωθήκαμε ήρθε και μας πήρε πάλι η Hailey με ένα SsangYong Rexton και μας πήγε στο ξενοδοχείο, όπου μας περίμενε ένα αυτοκίνητο ίδιο με της Hailey, που είχαμε νοικιάσει για τις τρεις μέρες.
Πήγαμε και αγοράσαμε local SIM card: 40 λίρες για 1,5 GB και πιάνει μόνο μέσα στο Stanley.
Βρήκαμε και ένα παντοπωλείο, που πήραμε μπανάνες (δεν σερβίρουν φρούτα πουθενά, γιατί είναι πολύ ακριβά).
Η εκδρομή στο Kidney Island ήτανε προγραμματισμένη για την επόμενη μέρα αλλά επειδή η πρόβλεψη έδινε ότι θα είχε κακό καιρό, μετατέθηκε για σήμερα.
Στις 6 η ώρα λοιπόν είμαστε στην προβλήτα.
Μπήκαμε σε ένα γρήγορο σκάφος, που πήγαινε με όλα τα γκάζια.
Είμαστε 12 άτομα, καθώς έπρεπε να βγούμε στην παραλία με zodiac. Και το zodiac χώραγε 6 άτομα.
Μετά από μισή ώρα φτάσαμε στο Kidney Island.
Κατεβήκαμε στην παραλία και δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε από τις μυτερές πέτρες και άρχισε μια πολύ ζόρικη διαδρομή ανάμεσα στα tussac, τα φυτά.
Δεν υπήρχε στην ουσία διαδρομή, την ανοίγαμε σπρώχνοντας, με πολύ κόπο, τα φυτά.
Γλίστραγε γιατί είχε λάσπες και τρύπες που είχαν φτιάξει sea lions κλπ.
Ήταν τέλος πάντων μια πολύ επίπονη, καθόλου ευχάριστη διαδικασία και βέβαια δεν μπορούσες να δεις τίποτα.
Παρ’ όλα αυτά, σε ένα σημείο φώναξε η οδηγός από μπροστά ότι είδε το Tussac bird που ψάχναμε.
Πήγαμε μπροστά με τη Λουκία, του έβαλα φωνή και ήρθε και το φωτογράφησε η Λουκία.
Οπότε μας έμενε μόνο να δούμε το Cobb’s Wren.
Οι άλλοι πήγαν να δουν Rockhopper πιγκουίνους «κουλουριασμένους» για να αποφύγουν τον αέρα.
Εμείς συνεχίσαμε να βάζουμε φωνές για το Cobb’s Wren χωρίς επιτυχία.
Στον δρόμο όμως της επιστροφής, σε ένα σημείο εγώ το άκουσα, σταμάτησα να βάλω φωνή αλλά δεν μπορούσα να μείνω εκεί πέρα γιατί το κομβόι προχώραγε και θα χανόμουν ανάμεσα στα tussac.
Ήταν πολύ πυκνά.
Φτάσαμε λοιπόν στην παραλία όπου αράξαμε μια ώρα πάνω στις πέτρες και περιμέναμε να πάει 9 η ώρα, όπου επιστρέφουν μερικές εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες sooty shearwaters, στη φωλιά τους και τα βλέπεις δυτικά, καθώς ο ήλιος έχει μεν πλέον δύσει αλλά ο ουρανός είναι ακόμα κόκκινος.
Γυρίσαμε στις 10 η ώρα το βράδυ στο ξενοδοχείο.
27 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Πήραμε πρωινό στο ξενοδοχείο, στις 7 η ώρα και φύγαμε.
Πήραμε τον δρόμο για το αεροδρόμιο, μια και όλα τα σημεία που θέλαμε να πάμε ήταν γύρω γύρω από το αεροδρόμιο.
Φτάνοντας στο αεροδρόμιο πήγαμε αριστερά, στον χωματόδρομο που άρχιζε από εκεί, γυρίσαμε προς την πόλη και περάσαμε από την Boxer Bridge που είναι μια στενή γέφυρα που έχει εκεί και γυρίζει στην πόλη και κάναμε βόλτα και στη συνέχεια ξαναεπιστρέψαμε, ξαναπεράσαμε τη γέφυρα Boxer και κάνοντας birding σιγά σιγά φτάσαμε μέχρι το Gypsy Cove που είναι στο αριστερό άκρο και όπου είναι ένα μέρος που υποτίθεται ότι είχε Magellanic Penguins, τους οποίους δεν βρήκαμε.
Αλλά κάναμε μια πολύ ωραία βόλτα μέχρι ένα κανόνι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που είχε εκεί.
Γυρίζοντας, περάσαμε μπροστά από το αεροδρόμιο και πήγαμε στο άλλο άκρο, που ήταν ο φάρος, που είναι προς την ανοιχτή θάλασσα.
Χαζέψαμε λίγο εκεί και αποφασίσαμε να γυρίσουμε για λίγο στο ξενοδοχείο και να ξανάρθουμε το απόγευμα.
Πηγαίνοντας για το ξενοδοχείο, για να αποφύγω κάποιον, έκανα μία μανούβρα αριστερά και γρατζούνισα λίγο το αυτοκίνητο και γίναμε «βίδες» με τη Λουκία, οπότε περάσαμε όλο το απόγευμα στη συνέχεια μέσα στο ξενοδοχείο.
28 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Ξεκινήσαμε για το Bluff Cove Lagoon που ήταν 25 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη και είχα δει στο eBird ότι έχει πολλά πουλιά εκεί.
Φτάσαμε πραγματικά εκεί, βρήκαμε έναν δρόμο που οδηγούσε στο Bluff Cove, ο οποίος όμως κατέληγε μέσα σε μια ιδιοκτησία όπου ήταν ένα εγκαταλελειμμένο gift shop και τρία εγκαταλελειμμένα, σκουριασμένα λεωφορεία που γράφανε απάνω Bluff Cove Lagoon Tours.
Με τα πολλά εμφανίστηκε ένας τύπος ο οποίος ήταν ξεβράκωτος πραγματικά.
Φορούσε κάτι μακρύ από πάνω και τίποτα από κάτω και άρχισε να μου λέει «πατάς πάνω στο χορτάρι μου» κλπ.
Του εξήγησα λοιπόν ότι είχαμε έρθει να δούμε τα penguins.
Λέει (ψέματα) ότι δεν υπάρχουν penguins.
Τον ρώτησα πώς μπορούμε να πάμε στη lagoon και είπε ότι δεν μπορούμε και μας έδιωξε.
Γυρίσαμε λοιπόν να πάμε προς το δεύτερο σημείο που είχα βρει, το Rookery Bay, αλλά κάνανε εργασίες εκεί, δεν μπορούσαμε να πάμε από τον κανονικό δρόμο.
Βρήκαμε τελικά μια άλλη δίοδο για το Rookery Bay αλλά ενώ είχαμε προχωρήσει καμιά διακοσαριά μέτρα άρχισε να βρέχει, οπότε γυρίσαμε τρέχοντας στο αυτοκίνητο και αποφασίσαμε να ξαναπάμε στο Cape Pembroke, στο Lighthouse.
Εγώ πάρκαρα στην άκρη του δρόμου και άρχισα να κάνω sea-watching για καμιά ώρα, μιάμιση, και η Λουκία γύρω γύρω γύριζε για να βρει πουλάκια.
Εκεί βρήκα και το Great Shearwater που ψάχναμε.
Πήρα μια κακή φωτογραφία αλλά ήταν αναγνωρίσιμο.
Τελικά το μεσημέρι γυρίσαμε και πήγαμε στο Waterfront Hotel & Cafe.
Καθίσαμε, φάγαμε για μεσημέρι, ήπιαμε και τις καφεδάρες μας και το απόγευμα αποφασίσαμε ότι το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ξαναπάμε στο Cape Pembroke και στο Lighthouse.
Παρκάραμε απ’ έξω και αποφασίσαμε να μπούμε μέσα στον περιφραγμένο χώρο για να πάμε από την άλλη μεριά που ήτανε στη μύτη του ακρωτηρίου ώστε να έχουμε πρόσβαση στην ανοιχτή θάλασσα.
Εκεί βρήκε η Λουκία και τα Grass Wren σε μια συστάδα με φυτά και εγώ βρήκα ένα παγκάκι κοντά στη θάλασσα και άραξα για σχεδόν δύο ώρες και έπαιρνα φωτογραφίες sea-watching.
Τελικά το Great Shearwater που ψάχναμε, αυτό με την άσπρη κοιλιά, το πήρε η Λουκία κατά σύμπτωση φωτογραφίζοντας ένα fulmar.
Ηταν στο απάνω μέρος της φωτογραφίας.
Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο σχετικά νωρίς για να φτιάξουμε τις φωτογραφίες.
29 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Φεύγουμε από το ξενοδοχείο στις 9 η ώρα το πρωί για να πάρουμε το αεροπλάνο που φεύγει στις 2:00 από το στρατιωτικό αεροδρόμιο που είναι 60 χιλιόμετρα πιο πέρα.
Πάει Πούντα Αρένας και μετά Σαντιάγκο.
Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι όλοι όσοι θα είναι στο αεροπλάνο, είναι μοιρασμένοι σε διάφορα ξενοδοχεία των Falklands.
Οπότε υπάρχει ένα τεράστιο πούλμαν εδώ πέρα, το οποίο γυρίζει από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο και μαζεύει τους επιβάτες του αεροπλάνου.
Φτάσαμε στο αεροδρόμιο κατά τις 10 και ευτυχώς κινήθηκα πολύ γρήγορα και ήμουν ο 5ος στη σειρά για να κάνουμε check-in, διότι ο έλεγχος για να μπεις στο αεροπλάνο εδώ πέρα, που είναι στρατιωτικό αεροδρόμιο, ήταν εφιαλτικός.
Ελεγξαν τις βαλίτσες και φώναξαν μετά από 10 λεπτά την Κάκια μέσα, να ψάξει και να βγάλει από τις βαλίτσες κάτι μικρές πλακέ στρογγυλές μπαταρίες που είχαν μείνει μέσα στη βαλίτσα, σαν κι αυτές που βάζουμε στα ρολόγια.
Στη συνέχεια, αφού έλεγξαν διαβατήρια, ήρθε ο έλεγχος των χειραποσκευών.
Ήταν μία… στόκος εντελώς, υπάλληλος εκεί, η οποία μας έβαλε μέχρι και να αδειάσουμε τελείως τις τσέπες μας.
Δηλαδή έβγαλα μέχρι και τα λεφτά που ήταν χάρτινα από την τσέπη, ενώ δεν το έλεγαν αυτό οι οδηγίες, μέχρι και τα χαρτομάντιλα από την τσέπη.
Τα πάντα βγήκανε, περάσαμε τον έλεγχο και μόλις περάσαμε τον έλεγχο αυτόν άρχισε ο καινούριος έλεγχος των χειραποσκευών μας, όπου τις άνοιξαν και τις κάνανε φύλλο φτερό, δηλαδή άδειασαν όλη την τσάντα χειρός που έχω, ένα ένα πράγμα να δούνε τι είναι, και βάλανε μέσα σε σακουλίτσες τα πάντα ό,τι είχα μέσα, μέχρι και ένα στικ που είχα για τα κουνούπια το βάλανε μέσα σε σακουλίτσα ασφαλείας, γιατί αυτό προβλέπει ο κανονισμός, μου έλεγαν.
Μέχρι και έλεγχο για εκρηκτικά κάνανε. Το ίδιο έγινε και στις τσάντες με τα φωτογραφικά.
Τις άνοιξαν και τις ψάξανε ένα ένα να δούνε τι έχουνε μέσα.
Δηλαδή ήταν ένας έλεγχος που κράτησε, ξέρω ’γω, 20 λεπτά για να περάσουμε.
Σκέψου τώρα τι γίνεται για αυτούς τους υπόλοιπους που περιμένουν στην ουρά, πόσες ώρες θα περιμένουνε.
Τελική εντύπωση από τα Falklands
Το πρώτο πράγμα που συναντήσαμε ήταν τα αεροπλανάκια που σε πηγαίνουν από νησί σε νησί, τα οποία πολύ μου άρεσαν, πολύ «τη βρήκα» με αυτά τα αεροπλανάκια.
Πετάγανε πολύ χαμηλά, δηλαδή 30–40 μέτρα από το έδαφος. Πηγαίνανε περίπου 200 χιλιόμετρα την ώρα αλλά είχες την εντύπωση ότι ήταν ακίνητα συνέχεια.
Πρώτη στάση στο νησί Pebble και ήταν η καλύτερη ημέρα μας στα Falklands.
Πιθανότατα γιατί μέσα σε ένα πρωινό, σε τρεις ώρες, είδαμε 42 είδη και ανάμεσα σε αυτά 8 από τα 11 lifers που ψάχναμε.
Είχε πολύ ενδιαφέρον γιατί αναζητούσαμε συνέχεια κάποια πουλιά που μας λείπανε και μέσα σε αυτή την αναζήτηση, μας ερχόντουσαν και σαν bonus κάποια πουλιά που είχαμε δει ήδη στη Χιλή, αλλά δεν τα είχαμε φωτογραφίσει, καθώς τα είχαμε δει από πολύ μακριά.
Εδώ καταφέραμε να τα δούμε από πολύ κοντά και να βγάλουμε καλές φωτογραφίες.
Θέλαμε να μείνουμε και άλλη μέρα στο νησί Pebble και ενώ είχε διαθέσιμο δωμάτιο, δεν είχε διαθέσιμο οδηγό την επόμενη μέρα για να κάνουμε τουρ.
Επόμενη στάση το Saunders, που ήταν ένα τέταρτο μακριά, το οποίο είναι φημισμένο γιατί έχει εκεί τις αποικίες των Black-browed Albatross.
Εγώ όμως το πήρα από την αρχή πολύ στραβά, λόγω του μέρους που μέναμε, το οποίο ήταν ένα κακό δωμάτιο με κοινή τουαλέτα, πολύ καλή όμως, με κοινό σαλόνι σε καλό επίπεδο και πολύ καλά εξοπλισμένη κουζίνα, αλλά έπρεπε να έχουμε φέρει μαζί μας ό,τι χρειαζόμαστε.
Δεν υπήρχε τίποτα από όλα αυτά και το μόνο που είχαμε ήταν κάποια κατεψυγμένα γεύματα που μας είχαν στείλει από το Stanley, που έπρεπε να τα ζεσταίνουμε στον φούρνο μικροκυμάτων και να τρώμε.
Το πήρα, εν πάση περιπτώσει, από άσχημο μάτι το Saunders.
Είχε δύο σημεία να πας.
Στο Rookery πήγαμε το πρώτο απόγευμα που φτάσαμε. Εκεί είχε πολύ καλούς Black-browed Albatross και κάποιες αποικίες με πιγκουίνους, αλλά το στυλ ήταν ότι δεν υπήρχε οδηγός για να σε πηγαίνει και να ψάχνει για πουλιά μαζί σου.
Σ’ αφήνουν εκεί και σου λένε «σε πόση ώρα θες να γυρίσω να σε πάρω».
Έτσι είτε δεν προλαβαίνεις, είτε έχεις τελειώσει και περιμένεις με τις ώρες.
Την επόμενη μέρα στο Saunders ήταν να πάμε στο Neck, το οποίο θεωρείται μαγικό μέρος για φωτογράφους, γιατί μπορείς να δεις τέσσερα είδη πιγκουίνων και τα albatross.
Και είναι 40 λεπτά από εκεί που μέναμε. Πήγαμε, αλλά οι συνθήκες δεν ήταν καλές.
Είχε 7 μποφόρ και τα πουλιά όλα ήταν διπλωμένα για να μην τα βαράει ο αέρας.
Δηλαδή δεν μπορούσες ούτε φωτογραφίες να βγάλεις. Ήταν τελείως βαρετό.
Μετά από 2 ώρες θέλαμε να φύγουμε αλλά είχαμε πει ότι θα φύγουμε σε 5 ώρες.
Οπότε όλος ο υπόλοιπος χρόνος ήταν… αναμονή.
Πλάκα είχε όταν γυρίζαμε με το αεροπλανάκι στο Stanley καθώς έπρεπε να κάνουμε τρεις στάσεις για να πάρουμε έναν από το ένα νησί και να τον πάμε σε ένα άλλο νησί, σαν να είμαστε λεωφορείο.
Το Stanley επίσης με απογοήτευσε τελείως.
Φανταζόμουν μια κατάσταση σε στυλ Varanger ή Ερεσός–Σίγρι, που θα γυρίζουμε με το αυτοκίνητο και θα βλέπουμε πουλιά αριστερά δεξιά, αλλά δεν βλέπαμε τίποτα.
Βέβαια και εδώ είχε πολύ αέρα.
Οδήγαγα και δεξιοτίμονο, τράκαρα κιόλας.
Το πιο καλό που κάναμε στο Stanley ήταν ότι πήγαμε σε ένα ωραίο μέρος και φάγαμε ένα μεσημέρι.
Τελικά:
Αεροπλανάκια… 10/10
Pebble… 9/10 (αν δεν είχαμε πάει Χιλή, θα είχαμε 40 lifers στα 42 πουλιά που είδαμε)
Saunders… 5/10 (δεν είδαμε κανένα νέο πουλί και οι συνθήκες ήταν πολύ χειρότερες από το Pebble – επιπλέον είχε μόνο τα Albatross, αλλά είχαμε δει 300 στη Χιλή)
Kidney Island… 3/10 (2 lifers, αλλά πολύ κακό tour)
Stanley around… 4/10 (καμία σχέση με Varanger και Nome, ίσως λόγω του μόνιμα δυνατού αέρα).
Highlight ο ξεβράκωτος στο Bluff Cove.
Το μεγάλο πρόβλημα είναι ο αέρας στα Falklands.
Το καλοκαίρι φυσάει συνέχεια και τα πουλιά είναι είτε εξαφανισμένα, είτε «κουκουλωμένα» για να αποφύγουν τον αέρα.
Αν ήξερα όσα ξέρω τώρα, μετά το Pebble, θα έφευγα.
Θεωρητικά βέβαια, γιατί αεροπλάνο έχει κάθε Σάββατο.