Colombia για 2 ρεκόρ
Φτάσαμε στη Κολομβία, κυνηγώντας 2 μεγάλους στόχους.
Να δούμε 1000 πουλιά σε 30 μέρες. Το μεγάλο στοίχημα του birding. Τις 2 προηγούμενες φορές που το προσπαθήσαμε σε Κολομβία και Εκουαντόρ, είχαμε μείνει στα 800.
Φέτος ξεκινήσαμε στις 23 Απριλιόυ στην Κόστα Ρίκα και φτάσαμε στη Κολομβία έχοντας δεί ήδη 532 είδη. Θέλαμε λοιπόν 468 ακόμα, αλλά στην πράξη αρκετά περισσότερα καθώς υπάρχουν πολλά κοινά πουλιά ανάμεσα στις 2 χώρες, άρα πολλά απο τα πουλιά, που θα βλέπαμε στην Κολομβία, θα τα είχαμε δεί λίγες μέρες πρίν και στην Κόστα Ρίκα.
Θέλαμε ακόμα να βρεθούμε στο Νο 1 του κόσμου για το 2025. Είχαμε δεί φέτος 1275 είδη πουλιών, αλλά είμαστε αρκετά πίσω απο τον πρώτο της κατάταξης.
07 ΜΑΪΟΥ Parque Florida- Laguna Tabacal-Jardin Encantado
Είχαμε έρθει από χθες στην Κολομβία και αυτή τη φορά μείναμε σε άλλο ξενοδοχείο, στο Hilton. Το πρωί, στις 5:30, ήρθε και μας πήρε ο Όσβαλντο για να πάμε στο Parque La Florida. Πέσαμε όμως σε φοβερή κίνηση και για μια απόσταση 2,5 χιλιομέτρων – που κανονικά είναι περίπου 20 λεπτά – κάναμε μιάμιση ώρα.
Στο δρόμο ο Oswaldo “μουρμούριζε” για τον πρόεδρο της Κολομβίας τον Pedro.
Φτάσαμε στις 7 στο La Florida. Δεν περιμέναμε lifers σε αυτό το σημείο. Παρ’ όλα αυτά, η έκπληξη ήταν ότι βρήκαμε τους Alder Flycatchers. Ήταν ψηλά στα δέντρα, αλλά lifers. Είδαμε και τα υπόλοιπα γνωστά είδη του πάρκου και φύγαμε για τη Laguna El Tabacal.
Bogota Rail (Lou) στο Parque La Florida
Γύρω στις 10 κάναμε στάση στο γνωστό καφέ με το μικρό feeder και είδαμε το Gorgeted Woodstar, που ήταν ο δύσκολος στόχος της ημέρας.
Συνεχίσαμε προς το El Tabacal. Επειδή είχαμε έρθει από την Κόστα Ρίκα, στη λίστα της χρονιάς υπήρχαν ήδη πάρα πολλά κοινά πουλιά. Έτσι, βγαίνοντας από τη συνηθισμένη διαδρομή του El Tabacal, η λίστα είχε αυξηθεί μόνο κατά 36 είδη, αν και είδαμε 80 είδη πουλιών σήμερα, καθώς τα μισά απο αυτά τα είχαμε δεί και στην Costa Rica.
White-bearded Manakin (Lou) στο El Tabacal
Συνεχίσαμε στη συνέχεια για το Jardín Encantado, το σπίτι της κυρίας με τα hummingbirds, όπου προσθέσαμε ακόμη 3 είδη στη φετινή μας λίστα.
Indigo-capped Hummingbird στο Jardín Encantado
Η μέρα έκλεισε καταπληκτικά, καθώς ο Osvaldo σταμάτησε σε μια περιοχή που θεωρείται top για φαγητό, όπου υπήρχε ένα εκπληκτικό κρεατάδικο. Φάγαμε ψητά κρέατα και ήταν πραγματικά εξαιρετικά.
08 ΜΑΪΟΥ Refugio Tororoi – Guayabetal – Rancho Camana
Ο Οσβάλντο δεν ήταν σήμερα μαζί μας, γιατί είχε την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου του, για τα πουλιά της Bogota.
Ηρθε και μας πήρε ο Αλεξ, με το καινούργιο κινέζικο SUV του και φύγαμε στις 4:30 το πρωί από το ξενοδοχείο στη Bogota και γύρω στις 6 φτάσαμε στον Guayabetal, όπου μας περίμενε ο Γέρσον Χερρέρα, ο νεαρός οδηγός που είχαμε συναντήσει και πριν από δύο χρόνια στην Κολομβία μαζί με τον πατέρα του.
Πηγαίναμε προς το Sendero La Herrería, δηλαδή το «στέκι» για birders, που έχουν φτιάξει στα 2.200 μέτρα υψόμετρο. Ήξερα από τον Οσβάλντο ότι πέρσι στο big day της περιοχής, νικητής ήταν ο Γέρσον, ο οποίος είδε μέσα σε μία ημέρα 190 είδη. Και επειδή την επόμενη μέρα ήταν πάλι το big day, του ζήτησα σήμερα να κινηθούμε σαν να συμμετείχαμε κι εμείς: να καταγράψουμε όλα τα πουλιά που θα βλέπαμε και για όσα θα ακούγαμε, να με βοηθούσε να τα ακούσω και εγώ.
Ξεκινήσαμε από τα 400 μέτρα υψόμετρο στο Guayabetal και ανεβήκαμε μέχρι τα 2.200 μέτρα. Κάθε 200 μέτρα σταματούσαμε και κάναμε birding, γιατί όσο ανέβαινε το υψόμετρο, εμφανίζονταν διαφορετικά είδη. Τα τελευταία 250 μέτρα μέχρι το Sendero La Herrería τα κάναμε με τα πόδια. Όταν φτάσαμε για πρωινό, είχαμε ήδη 60 είδη στη λίστα μας.
Ενα Golden-headed Quetzal, δίπλα στο δρόμο.
Εκεί ξανασυναντήσαμε τη νεαρή Nicole και όλη την οικογένεια.
Οι οικογένεια Herrera. Μπαμπάς, μαμά, η Νικόλ, δίπλα στη Λουκία και ο Yersson.
Η οικογένεια αυτή ήταν αγρότες, αλλά πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψαν στην περιοχή τους την Cundinamarca Antpitta. Έφτιαξαν ένα feeder και έμαθαν στο πουλί να εμφανίζεται κάθε πρωί, για να τσιμπολογήσει τα σκουλήκια, που της έδιναν.
Cundinamarca Antpitta (Lou)
Σήμερα ζουν από το birding, αφού δέχονται κατά μέσο όρο 35 επισκέπτες την εβδομάδα, που έρχονται για την antpitta αλλά και για όλα τα υπόλοιπα είδη της περιοχής.
Αφού είδαμε την antpitta, φάγαμε πρωινό και σκαρφαλώσαμε μέχρι την κορυφή του υψώματος, πάνω απο το σπίτι, προσθέτοντας συνεχώς νέα είδη στη λίστα. Ηταν αρκετά επίπονο, καθώς το μονοπάτι ήταν δύσκολο και ανηφορικό και η απόσταση μεγάλη, αλλά βρίσκαμε συνέχεια νέα είδη.
Γυρίσαμε το μεσημέρι για φαγητό και είχαμε ήδη φτάσει τα 98 πουλιά για την ημέρα.
Μετά το φαγητό, κατεβήκαμε πάλι κάτω στο Guayabetal (είναι πάνω απο μια ώρα η διαδρομή) και πήγαμε δίπλα στο ποτάμι, για 20 διαφορετικά πουλιά.
Φύγαμε αμέσως μετά, γιατι είχαμε μια ώρα δρόμο, μέχρι τον υδροβιότοπο, που έρχονται στο τέλος της ημέρας, για να κουρνιάσουν 50 Scarlet ibis.
Scarlet Ibis (Lou)
Στο σημείο αυτό είδαμε αρκετά ακόμα νέα πουλιά και καταλήξαμε στο διάσημο, για τα πουλιά του Rancho Camana.
Είδαμε συνολικά 143 είδη πουλιών σήμερα και τα 81 απο αυτά ήταν νέα για την χρονιά μας.
Φτάσαμε έτσι τα 652 την 15η μέρα του ταξιδιού μας στην Αμερική. Προσθέσαμε 120 είδη τις 2 πρώτες μέρες.
09 ΜΑΪΟΥ Bosque Bavaria – Tororoi
Φύγαμε πρωί-πρωί για το πάρκο Bosque Bavaria. Εβρεχε όμως καταρρακτωδώς. Έτσι γυρίσαμε στο Rancho Camaná περιμένοντας να κοπάσει η βροχή. Ήρθε και η ιδιοκτήτρια του ράντσου και μας διηγήθηκε την ιστορία του ράντσου, η οποία ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.
Το ράντσο ήταν αρχικά μια κτηνοτροφική μονάδα, καθώς ο άντρας της είχε σχετικές σπουδές. Γύρω-γύρω όμως υπήρχαν χωράφια όπου οι αγρότες καλλιεργούσαν κοκαίνη, η οποία κατέληγε σε εμπόρους ναρκωτικών. Πολλά χρόνια πριν, η κυβέρνηση είχε τρέξει ένα πρόγραμμα για να πείσει τους αγρότες να εγκαταλείψουν την κοκαΐνη και να στραφούν στον τουρισμό για την παρατήρηση πουλιών, καθώς η Κολομβία έχει τεράστια ποικιλία ειδών.
Rancho Camana
Ηρθαν λοιπόν και στο ράντσο και τους ζήτησαν να περιφράξουν μια έκταση 5 ή 10 στρεμμάτων, ώστε να μην μπαίνουν τα ζώα, και να την αφήσουν να εξελιχθεί μόνη της. Η ιδέα ήταν ότι λόγω της υψηλής υγρασίας της περιοχής, των συνεχών βροχών και των σπόρων που μετέφεραν τα πουλιά, η έκταση θα μετατρεπόταν πολύ γρήγορα σε δάσος.
Οι ιδιοκτήτες άκουσαν με επιφυλακτικότητα, αλλά τελικά αποφάσισαν να το δοκιμάσουν. Πράγματι, μέσα σε μόλις τρία χρόνια, η περιοχή γέμισε βλάστηση και πουλιά. Στη συνέχεια επέκτειναν την προσπάθεια σε μεγαλύτερο κομμάτι της έκτασής τους, εγκατέλειψαν σιγά-σιγά την κτηνοτροφία και δημιούργησαν το Rancho Camaná, το οποίο έγινε πόλος έλξης για τους birders. Μόνο μέσα στο ράντσο μπορεί κανείς να βρει πάνω από 350 είδη πουλιών, πολλά εκ των οποίων ενδημικά της περιοχής.
Και η ιστορία δεν τελείωσε εκεί. Οι γειτονικοί αγρότες, βλέποντας τι συνέβη στο ράντσο και πόσος κόσμος άρχισε να έρχεται, έκαναν το ίδιο. Έτσι σήμερα η περιοχή είναι γεμάτη μικρά lodges που φιλοξενούν birders, ενώ οι καλλιέργειες κόκας έχουν εγκαταλειφθεί και τα δέντρα έχουν επιστρέψει.
Violaceous Jay (Lou)
Η βροχή συνέχιζε επίμονα, αλλά κάποια στιγμή εξασθένησε και βγήκαμε στη γειτονιά, όπου βρήκαμε αρκετά ενδιαφέροντα είδη και μερικά lifers. Προς το μεσημέρι σταμάτησε εντελώς και πήγαμε τελικά στο Bosque Bavaria, όπου μας περίμενε και ο τοπικός οδηγός. Κάναμε μια βόλτα στο πάρκο και εντυπωσιάστηκα γιατί κάθε 100 μέτρα υπήρχε πινακίδα με τα είδη πουλιών της περιοχής — και μάλιστα άλλα σε κάθε σημείο.
Στο Bosque Bavaria
Βρήκαμε αρκετά ενδιαφέροντα είδη.
Sooty-capped Hermit (Lou)
Μετά το μεσημέρι πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Σταματήσαμε πάλι στον υδροβιότοπο που είχαμε περάσει το προηγούμενο βράδυ, γιατί ψάχναμε δύο lifers και τελικά τα βρήκαμε. Κατόπιν κάναμε στάση σε ένα mall στο Villavicencio, γιατί η Λουκία ήθελε να αγοράσει παπούτσια — τα δικά της είχαν καταστραφεί — και γυρίσαμε στο Guayabetal.
Ο Yersson μας είχε πει ότι πέρσι, κάνοντας Big Year, ξεκίνησε τα μεσάνυχτα και μέχρι το πρωί είχε δει 11 κουκουβάγιες και nightjars, ένα πραγματικά εντυπωσιακό σκορ. Ήθελα κι εγώ να το δοκιμάσω, οπότε αποφάσισα να ξανανέβω στη Sendero La Herrería, για να συμμετάσχω. Η Λουκία προτίμησε να μείνει στο Guayabetal· δεν της άρεσε η ιδέα να ψάχνει κουκουβάγιες όλη τη νύχτα.
Είχε ήδη νυχτώσει όταν ξεκινήσαμε την ανάβαση και κάναμε ένα τμήμα της διαδρομής ψάχνοντας για κουκουβάγιες και nightjars. Είχαμε επιτυχία και είδαμε δύο είδη.
Tropical Screech-Owl
Φτάσαμε, κοιμήθηκα σε μια καμπίνα που έχουν φτιάξει για birders, και το σχέδιο ήταν ότι ο Yersson θα ξεκινούσε στις 12, θα έκανε την ανάβαση που είχαμε κάνει εμείς νωρίτερα και γύρω στις 2 τα ξημερώματα θα ερχόταν να με πάρει για να συνεχίσουμε με τα υπόλοιπα νυχτόβια.
Παρόλη την αναποδιά με την βροχή, φτάσαμε στα 687 πουλιά, στο κυνήγι του στόχου των 1000 πουλιών σε 30 μέρες.
10 ΜΑΪΟΥ Tororoi – Bogota – Mitu
o Yersson, δεν έβρισκε τα πουλιά που έψαχνε και τελικά ήρθε σχεδόν στις 4, να με βρεί, μαζί με την Νικόλ. Πήραμε το δύσκολο μονοπάτι προς την κορυφή, πάντα ψάχνοντας νυχτόβια, και είχαμε αρκετά μεγάλη επιτυχία. Ειδικά με την σπάνια Stygian Owl, που έψαχνα 3 χρόνια. Είχα απογοητευτεί ότι θα την δούμε, καθώς δεν ανταποκρινόταν στη “φωνή”, που βάζαμε, όταν ξαφνικά απογειώθηκε και πέταξε απο πάνω μας, για να κόψει κίνηση. Αιφνιδιάστηκα και ούτε καν προσπάθησα να την φωτογραφίσω, την χάρηκα, καθώς πέρασε πολυ κοντά μας. Μας είδε, κατάλαβε, τι “παίζει” και εξαφανίστηκε.
Το πιο εντυπωσιακό όμως ήταν λίγο πριν βγει ο ήλιος: περίπου ένα τέταρτο πριν την ανατολή, το δάσος ζωντάνεψε, καθώς όλα τα πουλιά άρχισαν να τραγουδούν. Μέσα σε 10 λεπτά ακούσαμε και καταγράψαμε πάνω από 20 είδη.
Εγώ όμως έπρεπε να γυρίσω, γιατί το μεσημέρι πετάγαμε για το Mitú. Ο Yersson βέβαια ήθελε να συνεχίσει το Big Year, οπότε του είπα ότι μπορώ να κατέβω μόνος μου. Ξεκίνησα λοιπόν να κατηφορίζω, σε μισοσκόταδο ακόμα, και στη διαδικασία αυτή… χάθηκα. Το αστείο είναι ότι πέρασα έξω από το σπίτι τους και δεν το αναγνώρισα καθώς δεν είχε αρκετό φώς ακόμα και συνέχισα προς τα κάτω, παίρνοντας το δρόμο για το Guayabetal χωρίς να το ξέρω — νόμιζα ότι ήμουν σε κάποιο άλλο δρόμο.
Η θέα που έβλεπα, στο σημείο που σταμάτησα, όταν κατάλαβα ότι χάθηκα
Κάποια στιγμή άρχισαν να με ψάχνουν. Όταν τελικά τους έστειλα φωτογραφίες για το πού βρίσκομαι, κατάλαβαν ότι είχα πάρει το δρόμο για το Guayabetal και ήρθαν και με μάζεψαν.
Στο μεταξύ η Λουκία είχε ξυπνήσει και είχε πάει πίσω από το ξενοδοχείο όπου έμενε, στο Guayabetal και εκεί κατάφερε να δει και να φωτογραφίσει την Band-bellied Owl.
Φύγαμε απο το Guyabetal με πολύ άγχος. 5 ώρες έλεγε οτι θέλουμε για να πάμε στο αεροδρόμιο και έπρεπε να περάσουμε και απο το ξενοδοχείο, να αφησουμε τις μισές βαλίτσες, καθώς στην πτήση για Mitu, επιτρέπονται πολύ λιγότερα κιλά αποσκευών.
Τελικά, φτάσαμε σε 2 ώρες, αντί για 5, που έλεγε το google, καθώς σταδιακά μειώθηκε η κίνηση και όλα καλά.
Φτάσαμε στο Mitu ήρθαν και μας πήρανε με toc-toc, συναντήσαμε την Μόνικα, την ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου, που είχε πουλήσει την 1000άρα μηχανή και είχε τώρα, μια μικρότερη
Η Μόνικα, η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχέιου στο Mitu
και τον τοπικό οδηγό Μιγκέλ, που είχαμε και 3 χρόνια πρίν.
Πήγαμε στην αγορά, αγοράσαμε γαλότσες και ήμασταν έτοιμοι για την επόμενη μεγάλη μέρα.
Φτάσαμε στο Mitu έχοντας 1.442 πουλιά στη φετινή μας λίστα, και ο πρώτος ήταν πια καμιά εκατοστή πουλιά μόνο μπροστά μας. Ήλπιζα δηλαδή ότι μέσα στις επόμενες δύο μέρες εδώ, θα τον περνούσαμε.
11 ΜΑΪΟΥ Senda Mitu Cachivera – Ceima Cachivera
Ήρθε το «τοκ-τοκ» και μας πήρε στις 5:30 το πρωί, καθώς είχαμε ραντεβού με τον Μιγκέλ στην περιοχή όπου μένει. Είχαμε φορέσει και τις γαλότσες μας, γιατί εκεί θα περπατούσαμε όλη την ημέρα μέσα στα νερά.
Ξεκινήσαμε στις 6:00 και ο Μιγκέλ είπε στον οδηγό να έρθει να μας πάρει στις 12:00. Είχαμε λοιπόν έξι ώρες περπάτημα, μέσα στα νερά, μπροστά μας, όπως και έγινε.
Rufous-capped Antthrush (Lou)
Μέχρι το μεσημέρι είχαμε προσθέσει στη λίστα μας 40 πουλιά, έξι από τα οποία ήταν lifers, παρόλο που είχαμε ξαναέρθει στο Mitu τρία χρόνια πριν.
Ξεκινήσαμε πάλι στις 4:00 το απόγευμα, καθώς είχε πάρα πολύ ζέστη, και πήγαμε σε ένα σημείο έξω από την πόλη, στη Ceima Cachivera, όπου περπατήσαμε για τρεις ώρες ακόμα, μέσα στη ζέστη.
Lafresnaye’s Piculet (Lou)
Προσθέσαμε 12 είδη στη λίστα μας, ένα από τα οποία ήταν lifer. Αγγίζαμε πλέον την πρώτη θέση.
12 ΜΑΪΟΥ Mitu Cerro Guacamaya – Urania
Το σημερινό πρωινό είχε το περισσότερο περπάτημα, καθώς έπρεπε να ανέβουμε σε έναν λόφο. Είχα ρωτήσει αν χρειάζονται γαλότσες και είπαν «μάλλον όχι», αλλά παρόλα αυτά υπήρχαν σε πάρα πολλά σημεία νερά και έπρεπε να βρίσκω τρόπο να περνάω. Περπατήσαμε επτά ώρες μέχρι το μεσημέρι και το απόγευμα πήγαμε στο Cerro Guacamaya. Ήταν η άλλη πλευρά του λόφου όπου ήμασταν το πρωί και περπατήσαμε στους πρόποδές του, πάλι μέσα σε τρεχούμενα νερά, δίπλα στο δάσος, για να βρούμε πουλιά που ζούσαν μόνο σε εκείνη την περιοχή.
Μέχρι το μεσημέρι είχαμε δει 38 νέα είδη, από τα οποία τα επτά ήταν lifers. Το απόγευμα πήγαμε στο χωριό Urania και βολτάραμε εκεί. Ήταν μια πολύ επιτυχημένη βόλτα, καθώς είδαμε Amazonian umbrella bird apo makri;a, αλλά και Bronzy jacamar μέσα στο χωριό.
Bronzy Jacamar (Lou)
Κλείσαμε την ημέρα με 1.546 είδη για τη χρονιά και είμαστε ήδη στο Νο 1 του κόσμου, για το 2025. Δεν είπα όμως τίποτα. Αφησα να το γιορτάσουμε την επόμενη μέρα το μεσημέρι.
13 ΜΑΪΟΥ Mitu Hydrohelectric station
Σήμερα ήταν η μεγάλη διαδρομή για να πάμε μέχρι το φράγμα, που βρίσκεται αρκετά χιλιόμετρα μακριά. Θέλαμε να φτάσουμε πολύ νωρίς το πρωί για να προλάβουμε στη γέφυρα το Fiery Topaz, που είχαμε ξαναδεί πριν από τρία χρόνια. Τότε μάλιστα ήταν το είδος νούμερο 3.000 στη λίστα μας.
Ξεκινήσαμε λοιπόν στις 4:00 το πρωί και ήρθε να μας πάρει μια κυρία με ένα pick-up, χωρίς αναρτήσεις μάλιστα, καθώς η απόσταση ήταν πολύ μεγάλη για τα tοk-tοk.
Γύρω στις 5:00 είχαμε καλύψει τη μισή διαδρομή, όταν βρεθήκαμε μπροστά σε ένα δέντρο που είχε πέσει και έκλεινε τον δρόμο. Κατεβήκαμε όλοι να δούμε τι θα γίνει· ευτυχώς υπήρχε κι ένα άλλο αυτοκίνητο κλεισμένο μπροστά μας και ο οδηγός του, είχε αλυσοπρίονο. Κατεβήκαμε όλοι όσο το έκοβαν και βοηθούσαμε, αλλά σε κανένα δεκάλεπτο συνεχίσαμε.
Φτάσαμε στη γέφυρα, καλέσαμε ξανά και ξανά το Fiery Topaz, αλλά αυτή τη φορά ήταν απέναντι, περίπου 150 μέτρα μακριά. Κελαηδούσε, αλλά δεν πλησίασε όπως πριν από τρία χρόνια, που είχε έρθει κοντά και το είχαμε φωτογραφίσει.
Προχωρήσαμε λοιπόν προς το φράγμα κάνοντας birding όλο το πρωί.
Tawny-tufted Toucanet
Το μεσημέρι ο Μιγκέλ είχε κανονίσει να μας μαγειρέψει μια οικογένεια εκεί και πήραμε το μεσημεριανό μας στο σημείο, όπου και γιορτάσαμε την ανάβαση στο νούμερο 1 του κόσμου. Ο Μιγκέλ δεν ήξερε τίποτα και ενθουσιάστηκε – βγάλαμε και αναμνηστικές φωτογραφίες.
Στο Νο 1 του κόσμου
Γυρίσαμε στο Μιτού το απόγευμα κάνοντας birding σε πολλά σημεία κατά μήκος του δρόμου.
Εν τω μεταξύ ήθελα να ενημερώσω το eBird για να δώ, πού βρισκόμασταν μετά τη σημερινή μέρα, αλλά δεν υπήρχε πουθενά Wi-Fi και περίμενα μέχρι το Mitu για να καταχωρήσω τα πουλιά της ημέρας και να δω τη θέση μας.
Τελικά κλείσαμε την ημέρα με 1.573 πουλιά για τη χρονιά και πλέον ήμασταν καθαρά στην πρώτη θέση.
14 ΜΑΪΟΥ Senda Mitu Cachivera – Ceima Cachivera
Επαναλάβαμε ουσιαστικά τη δεύτερη μέρα,
Amazonian Violaceous Trogon (Lou)
Swallow-tailed Kite
πηγαίνοντας στο Bosque Arena Blanca και στη Ceima Cachivera, για να συμπληρώσουμε είδη που δεν είχαμε δει μέχρι τώρα.
Είδαμε τελικά δύο lifers, αλλά μόνο 15 είδη για όλη την ημέρα.
15 ΜΑΪΟΥ Carreteria Mitu – Urania – Bogota
Ήταν η μέρα που το μεσημέρι θα πετούσαμε για να γυρίσουμε στην Μποκοτά, και αποφασίσαμε να κάνουμε ένα τελευταίο birding το πρωί πηγαίνοντας μέχρι τη γέφυρα του χωριού Urania
H γέφυρα του χωριού Urania
και κάνοντας birding σε όλο τον δρόμο απο εκεί, προς το Mitu. Ήταν εξαιρετική επιλογή: ξεκινήσαμε ακούγοντας πάλι το Amazonian Umbrella Bird, αλλά αυτή τη φορά πέταξε και ήρθε και «πάρκαρε» κοντά μας.
Amazonian Umbrellabird
Επιπλέον είδαμε Ivory-billed Aracari,
Ivory-billed Aracari
Red-fan Parrots
Red-fan Parrot
και τη δύσκολη Olive Oropendola.
Olive Oropendola
Μας έτρωγε όμως η αγωνία, γιατί είχε πολλή ομίχλη και στο συγκεκριμένο αεροδρόμιο δεν υπάρχουν ηλεκτρονικά βοηθήματα. Ο πιλότος πρέπει να βλέπει τον διάδρομο για να προσγειωθεί.
Το είχαμε ξαναζήσει πριν από τρία χρόνια: με ομίχλη και κακή ορατότητα, ενημερώνουν την Μποκοτά και το αεροπλάνο δεν απογειώνεται καν για να έρθει εδώ— και δεν ξέρεις πότε θα έρθει. Φοβόμασταν ότι θα μέναμε κολλημένοι εκεί.
Τελικά απλώς αργήσαμε καμιά δυο ώρες και το αεροπλάνο ήρθε. Γυρίσαμε το απόγευμα στη Μποκοτά και πήγαμε στο ξενοδοχείο, έχοντας πλέον 1.597 πουλιά στη λίστα μας. Τα είχαμε πάει καλά και σε σχέση με τον δεύτερο στόχο μας, να δούμε 1.000 πουλιά μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα: είχαμε φτάσει τα 853 και είχαμε ακόμα μία εβδομάδα πριν τελειώσει ο μήνας. Θέλαμε δηλαδή, πλέον, μέσα σε μία εβδομάδα να δούμε 150 πουλιά που δεν είχαμε δει στην Κόστα Ρίκα.
16 ΜΑΪΟΥ Chicaque – Campo Tangara
Φύγαμε πολύ νωρίς για να είμαστε στις 6:00 το πρωί έξω από το Chicaque National Park. Το πάρκο ανοίγει στις 8:00, αλλά πριν από αυτό υπάρχει ένας δρόμος 3–4 χιλιόμετρα, όπου κάθε φορά βλέπουμε πάρα πολλά πουλιά. Εκεί υπάρχει και ένα καφέ, το Campo Tangara, όπου είχαμε γνωρίσει τους ιδιοκτήτες δύο χρόνια πριν. Έχουν φτιάξει ένα feeder που είναι το μοναδικό σημείο όπου μπορείς να δεις το πολύ σπάνιο Golden-bellied Starfrontlet.
Φτάσαμε λοιπόν στις 6:00 και ο δρόμος ήταν κλειστός. Υπήρχε μια μεγάλη ξύλινη πόρτα, καθώς ήταν νωρίς ακόμη. Την ανοίξαμε και αρχίσαμε να περπατάμε προς το Campo Tangara, βρίσκοντας πραγματικά μεγάλο αριθμό πουλιών. Μέσα σε μία ώρα είχαμε ήδη 29 νέα είδη για τη χρονιά.
Eastern Meadowlark
Tourmaline Sunangel
Collared Inca
Όμως η σημερινή μέρα ήταν αφιερωμένη στο Black Inca· ήταν το μοναδικό lifer που είχαμε στην περιοχή. Έτσι, μόλις άνοιξε το Chicaque, αρχίσαμε το κατέβασμα, το οποίο είναι εξαιρετικά επώδυνο, καθώς γλιστράει τρομερά. Κατεβαίνεις πάνω σε ένα παλιό τσιμέντο, επάνω στο οποίο έχουν πέσει φυλλαράκια που έχουν μουχλιάσει και κάνουν την επιφάνεια πολύ ολισθηρή. Είναι τόσο δύσκολο, ώστε προσπαθείς να κατέβεις σκαρφαλώνοντας στα αναχώματα γύρω γύρω, που όμως είναι πολύ κουραστικό.
Προσθέσαμε μερικά είδη κατεβαίνοντας και όταν φτάσαμε στο σημείο όπου απομένουν μόνο 500 μέτρα μέχρι το τεράστιο cafe που έχουν φτιάξει στο κάτω μέρος, είχαμε ήδη κάνει τέσσερα χιλιόμετρα κατέβασμα — πολύ ολισθηρό κατέβασμα.
Καθώς ήμασταν ήδη εξαντλημένοι, ενώ ξέραμε ότι απομένουν μόνο 500 μέτρα, ο Οσβάλδο μάς έκανε να στρίψουμε σε ένα άλλο μονοπάτι, περίπου 1,5 χιλιόμετρο, για να ψάξουμε τον Black Inca, γιατί εκεί είναι τα σημεία όπου τον έχουν δει. Πήγαμε λοιπόν στο σημείο όπου καταγράφεται συχνότερα, αλλά αφού μείναμε μισή ώρα και δεν εμφανίστηκε, εγώ ξεκίνησα και πήγα στο cafe.
Hμουν πραγματικά μουσκίδι στον ιδρώτα. Θυμάμαι ότι είχα βγάλει το πουκάμισό μου, φόρεσα από πάνω μου, ενα αντιανεμικό που είχα και άφησα το πουκάμισο δίπλα στη φωτιά που είχαν ανάψει για να στεγνώσει.
Μείναμε εκεί αρκετή ώρα και είχαμε κανονίσει να έρθει να μας πάρει το αυτοκίνητο του πάρκου για να μας ανεβάσει επάνω — έτσι γίνεται· κλείνεις ραντεβού με το όχημα του πάρκου για συγκεκριμένη ώρα.
Λίγο πριν έρθει το αυτοκίνητο, βγήκαμε έξω και ο Οσβάλδο σκαρφάλωσε προς το πίσω μέρος του cafe, ώσπου να έρθει το αυοκίνητο. Τον ακολούθησα, παρόλο που το σημείο ήταν δύσκολο, και με το που στρίψαμε, ο Black Inca ήταν εκεί και πόζαρε! Τρελάθηκα· τον ψάχναμε όλη μέρα και ήταν μπροστά μας. Τον φωτογράφισα και φύγαμε επιτυχημένοι.
Black Inca
Ανεβήκαμε επάνω με το όχημα και φύγαμε για το Parque Verde y Agua, όπου θα μέναμε απόψε. Ήταν περίπου μιάμιση ώρα μακριά. Φτάσαμε αργά και στα feeders του lodge φωτογραφήσαμε το πανέμορφο Flame-faced Tanager.
Flame-faced Tanager
Η “πλάκα” ξεκίνησε όμως, όταν πήγαμε στο δωμάτιο: ήταν απίστευτα “κακό”, με ενα στενό διπλό κρεββάτι, που έπρεπε να σκαρφαλώσεις, με ένα μικροσκοπικό μπάνιο όπου έπρεπε να σκύψεις για να μπεις. Και μας είχαν δώσει το καλύτερο δωμάτιο.
Έπρεπε επίσης να σκύψεις και για να βγεις από το δωμάτιο στον διάδρομο, και το πλήρωσα με δύο γερά χτυπήματα στο κεφάλι που μου άφησαν ένα “καλό” καρούμπαλο, καθώς βγήκα απρόσεκτα χωρίς να υπολογίσω το χαμηλό ύψος της πόρτας.
17 ΜΑΪΟΥ Verde y Agua – Mana Dulce – Coello – Anaime
Ξεκινήσαμε τη μέρα μας με την αναζήτηση του Golden-winged Manakin. Είναι είδος πολύ δύσκολο να δεις γιατί ζει στο απόλυτο ημίφως του δάσους και δεν πλησιάζει. Το είχαμε δει εδώ πριν από δύο χρόνια, αλλά δεν είχαμε καταφέρει να το φωτογραφίσουμε. Αυτή τη φορά είχαμε έρθει με “άγριες” διαθέσεις, αλλά λογαριάσαμε χωρίς τον ξενοδόχο: μέσα στη διετία είχαν έρθει άλλα 500 άτομα για τον Golden-winged Manakin και του παίζουν τη “φωνή” ακατάπαυστα, οπότε πλέον δεν συγκινείται και δεν έρχεται κοντά. Τον ακούσαμε απλώς να φωνάζει από την άλλη πλευρά ενός μικρού ρέματος, αλλά δεν πλησίασε όπως τότε.
Στη συνέχεια, για να αυξήσουμε τη λίστα μας, ο Οσβάλδο έκανε μια εξαιρετική αλλαγή και πήγαμε στο Parque Mana Dulce. Περάσαμε δύο ώρες εκεί και είδαμε πάρα πολλά είδη.
Barred Antshrike (Lou)
Barred Puffbird (Lou)
Στο τέλος του trail του πάρκου, σκαρφαλώσαμε και βγήκαμε έξω στο διπλανό λοφάκι, όπου είδαμε και το δύσκολο Cinereous Becard.
Cinereous Becard
Φύγαμε από το πάρκο και είχαμε φτάσει τα 1.662 είδη για τη χρονιά. Πολύ επιτυχημένη επιλογή.
Κάναμε την καθιερωμένη στάση στο Coello, όπου έχει τόσα πολλά κουνούπια που πρέπει να “λουστείς” με αντικουνουπικό, να φορέσεις κουκούλες και ό,τι άλλο υπάρχει. Αυτό το έμαθα πολύ σκληρά πριν από τρία χρόνια, όταν με έφαγαν τα κουνούπια και για έναν μήνα το χέρι μου ήταν σαν να ήμουν λεπρός, από τα πολλά τσιμπήματα — δεν ήταν και πολύ αθώα κουνούπια.
Fulvous-crowned Scrub-Tyrant (Lou)
Pileated Finch (Lou)
Παρόλο που μετά το Mana Dulce το eBird έλεγε ότι εδώ έχουμε πλέον πολύ λίγα πουλιά να δούμε, τελικά είδαμε επτά νέα είδη. Το Coello είναι εξαιρετικό κάθε χρόνο.
Μετά κάναμε τη μεγάλη διαδρομή προς την Anaime, όπου θα μέναμε απόψε. Το αρχικό σχέδιο ήταν να ανεβούμε ψηλά στο βουνό και να μείνουμε στο καινούργιο lodge που έχει δημιουργηθεί στο Giles Furtesci Reserve για να δούμε τους Indigo-winged Parrot που υπάρχουν εκεί, αλλά είχε γίνει κατολίσθηση και ο δρόμος είχε κλείσει.
Έτσι μείναμε σε ένα καινούργιο ξύλινο ξενοδοχείο που έχει φτιαχτεί εκεί και ήταν πραγματικά καταπληκτικό. Μας άρεσε πάρα πολύ η διαμονή.
Μας άρεσε πάρα πολύ η διαμονή.
Κλείσαμε την ημέρα έχοντας φτάσει τα 924 είδη για αυτό το ταξίδι. Ήμασταν πλέον πολύ κοντά στον στόχο των 1000 πουλιών σε ένα μήνα και είχαμε ακόμα πέντε μέρες για να το πετύχουμε.
18 ΜΑΪΟΥ El Retorno do los colibries – Alto de la Linea
Στενοχώρησα σήμερα τον Οσβάλδο. Είχε προγραμματίσει να ανέβουμε στο βουνό για να δούμε τους Yellow-eared Parrots. Όμως τους είχαμε δει πριν από τρία χρόνια στο ίδιο σημείο και θυμόμουν ότι τότε όλο το απόγευμα είχαμε δει μόλις πέντε πουλιά, καθώς η περιοχή δεν είχε άλλα είδη· και ο δικός μας στόχος τώρα ήταν να φτάσουμε τα χίλια είδη μέσα στον μήνα. Έτσι του είπα ότι δεν θέλω να πάμε εκεί.
Συναντήσαμε τον οδηγό που είχαμε και πριν από τρία χρόνια — μάλιστα είχε και φωτογραφία στο κινητό του από το τότε γκρουπ της Birdquest και μας την έδειξε. Πήγαμε στο σπίτι του, όπου είχε δημιουργήσει ένα feeder με αρκετά πουλιά, ανάμεσα στα οποία και το Tolima Dove, που μπορείς να το δεις μόνο σε αυτό το σημείο της Τολίμα.
Tolima Dove
Αλλά και Tolima Blossomcrown
Tolima Blossomcrown
Και τους Orange-chinned Parakeet, που δώσανε παράσταση
Orange-chinned Parakeet (Lou)
Olivaceous Piculet (Lou)
Μας περιποιήθηκαν, καθώς πήραμε πολύ νωρίς μεσημεριανό, και όταν είπα στην κυρία του σπιτιού ότι εγώ δεν τρώω τίποτα με αλάτι και θα φάω μόνο φρούτα, δεν το χωρούσε το μυαλό της· μου ετοίμασε όμως ψητό ανανά με κανέλα, ο οποίος ήταν πολύ νόστιμος.
Μετά το φαγητό φύγαμε, γιατί είχαμε πολύ δρόμο μέχρι την περιοχή του Otún Quimbaya, όπου θα μέναμε το βράδυ. Ανεβήκαμε σε μεγάλο υψόμετρο, στο Alto de la Linea, όπου είδαμε αρκετά καινούργια και ενδιαφέροντα είδη. Ήταν ένα πολύ ωραίο απόγευμα και στη συνέχεια πήραμε τη μεγάλη διαδρομή, και καταλήξαμε στο Otún Quimbaya.
19 ΜΑΪΟΥ Otum Quimbaya – Cameguadua
Πήγαμε πρωί πρωί στο Otún Quimbaya, το οποίο δεν μας απογοήτευσε. Εδώ, πριν από δύο χρόνια, είχαμε κάνει και το πρώτο μας μεγάλο ρεκόρ: είχαμε περάσει στο NO 1 του κόσμου, χωρίς να το περιμένουμε. Περιμέναμε ότι θα βλέπαμε δέκα είδη στο Otún Quimbaya και τελικά είδαμε τριάντα, περνώντας καθαρά στην πρώτη θέση. Έτσι το έχουμε συμπαθήσει αυτό το πάρκο.
Είχαμε μια ωραία μέρα εδώ, βλέποντας αρκετά είδη,
Cauca Guan (Lou), που ζεί μόνο εδώ. Ηταν το Νο 1547, 2 χρόνια πρίν, με το οποίο, περάσαμε τότε, στο Νο1 του κόσμου.
αλλά δεν είχαμε βρει τις Torrent Ducks. Πήγαμε σε δύο–τρία σημεία όπου περνάει ποτάμι, αλλά δεν τις εντοπίσαμε. Πήραμε λοιπόν τον δρόμο του γυρισμού και σταματήσαμε βγαίνοντας από το Otún Quimbaya σε ένα σημείο με γέφυρα.
Torrent Duck
Προχωρήσαμε προς τη γέφυρα και τελικά τις βρήκα εγώ, πολύ πολύ μακριά, δεξιά. Ήταν κάτι που το ευχαριστήθηκα πολύ· μ’ αρέσουν πολύ αυτές οι πάπιες.
Ο Οσβάλδο όμως ήθελε να πάμε στο Cameguadua, όπου υπάρχει μια τεχνητή, μεγάλη λαγκούνα. Εκεί είχε εμφανιστεί ένα tern που ήταν η πρώτη παρατήρησή του για την Κολομβία και ήθελε φυσικά να το δει και να το προσθέσει στη λίστα του.
Και δεν το έκανε για τα like. Στη δουλειά του πήγαινε με τον σκύλο του, σε ενα χωριό στην Κολομβία. Μας κούφανε. Η φωτο είναι της Λουκίας.
Πήγαμε, αλλά ο δρόμος είχε μεγάλη κυκλοφορία, η πρόσβαση στη λίμνη ήταν κλειστή· έτσι ήμασταν αναγκασμένοι να περπατάμε πάνω στον δρόμο. Η Λουκία δεν ήρθε καθόλου σε αυτό το σημείο. Ο Οσβάλδο έψαχνε με αγωνία και τελικά του το βρήκα εγώ: το tern καθόταν πάνω σε μία μπάλα, σε τεράστια απόσταση.
Red-crowned Woodpecker (Lou)
Vermilion Flycatcher (Lou)
Έφυγε πολύ χαρούμενος, αν και την επόμενη μέρα ανακάλυψε ότι τελικά το tern αυτό δεν ήταν αυτό που φανταζόντουσαν όλοι, αλλά Arctic Tern. Δεν παύει όμως να είναι σημαντικό είδος. Είδαμε επίσης μερικά ακόμα είδη.
Η άφιξή μας στο Ρίο Μπλάνκο ήταν περιπετειώδης. Έπρεπε να φτάσουμε στην κεντρική είσοδο πριν από τις 6 το απόγευμα, γιατί μετά κλείνει, και το lodge είναι 3-4 χιλιόμετρα πιο μέσα. Το ξέραμε αυτό και είχαμε κανονίσει αντίστοιχα το πρόγραμμά μας. Κάποια στιγμή όμως, ενώ ήμασταν ακόμα αρκετά χιλιόμετρα μακρυά, ο Οσβάλντο έλαβε ένα μήνυμα ότι έπρεπε τελικά να πάμε εκεί πριν από τις 5:00. Ήταν αδύνατο να είμαστε πριν από τις 5:00. Κάναμε λοιπόν μια πολύ γρήγορη διαδρομή, γιατί ήταν και μερικά χιλιόμετρα χωματόδρομος μέχρι την είσοδο του πάρκου. Φτάσαμε γύρω στις 5 και τέταρτο και η πύλη ήταν κλειστή.
Προσπάθησε ο Οσβάλντο να τηλεφωνήσει, αλλά δεν υπήρχε σήμα πουθενά. Κοντά στην πύλη — περίπου 300 μέτρα μακριά — ήταν το κτίριο της διοίκησης, το οποίο όμως ήταν κλειστό. Ελπίζαμε ότι ήταν κάποιος μέσα και αρχίσαμε να φωνάζουμε μήπως μας ακούσει κανείς, καθώς το να γυρίσουμε πίσω στην πόλη για να βρούμε σήμα, ώστε να τηλεφωνήσουμε ήταν διαδρομή πάνω από μισή ώρα. Τελικά αποφασίσαμε να περιμένουμε. Xρειάστηκε να περιμένουμε μισή ώρα, έως ότου βγήκε κάποιος από το κτίριο για μια άλλη δουλειά· του φωνάξαμε και ήρθε, μας άνοιξε και πήγαμε στο lodge.
Κλείσαμε την ημέρα στα 984 είδη. Θέλαμε λοιπόν μόνο 16 για να φτάσουμε τα 1000 μέσα στον μήνα, και είχαμε ακόμα τρεις μέρες μπροστά μας. Επιπλέον πηγαίναμε και στο Río Blanco, όπου κάθε φορά βλέπουμε πολύ μεγάλο αριθμό ειδών. Είχαμε λοιπόν μεγάλη αγωνία.
20 ΜΑΪΟΥ Rio Blanco
Σήμερα ήταν η μεγάλη μέρα. Ελπίζαμε να φτάσουμε τα 1000 είδη σε λιγότερο από 30 μέρες και να σπάσουμε το μεγάλο ρεκόρ. Ξεκινήσαμε αρκετά νωρίς, είδαμε τις 3 antpittas του πάρκου, στα 3 feeders και προσθέσαμε αρκετά πουλιά στη λίστα μας· αγγίξαμε τα 1000 αλλά δεν τα είχαμε φτάσει. Ανεβήκαμε λοιπόν όλη την ανηφόρα και πήραμε το δρόμο προς τα δεξιά. Το επόμενο πουλί που ήταν πιθανό να βρούμε εδώ ήταν ο Powerful Woodpecker.
Powerful Woodpecker (Lou)
Πράγματι, μετά από αρκετή ώρα — είχε πάει ήδη 9:30 το πρωί — είδαμε τον Powerful Woodpecker και ήταν το νούμερο 1000 για τη λίστα μας. Τα είχαμε καταφέρει σε 27 μέρες και λίγες ώρες.
Μαζί μας ήταν ο τοπικός ranger του πάρκου, ο οποίος δεν είχε ιδέα για τον στόχο μας. Όταν λοιπόν του είπαμε ότι ο Powerful Woodpecker ήταν το νούμερο 1000 σε λιγότερες από 30 μέρες, πραγματικά τρελάθηκε.
Μαζί μας ο Οσβάλντο και ο τοπικός ranger του πάρκου, ο οποίος δεν είχε ιδέα για τον στόχο μας. Όταν λοιπόν του είπαμε ότι ο Powerful Woodpecker ήταν το νούμερο 1000 σε λιγότερες από 30 μέρες, πραγματικά τρελάθηκε.
Γυρίσαμε στο lodge και το βράδυ έψαχνα ένα σημείο όπου να τραβήξουμε μια αναμηνηστική φωτογραφία. Βρήκα έναν τοίχο και ποζάραμε από πίσω εγώ και η Λουκία και αργότερα έβαλα σε ένθεση στο Photoshop τη λίστα από το e-Bird που έδειχνε ότι κάναμε 1000 είδη σε λιγότερο από 30 μέρες.
Το απόγευμα κατεβήκαμε τα 3-4 χιλιόμετρα, μέχρι την είσοδο κάνοντας birding καθοδόν και πήγαμε και στηθήκαμε πάλι στα λουλούδια όπου εμφανίζεται ο Daggerbill, το hummingbird με το άσπρο κολλάρο, που πάει μόνο σε αυτό το είδος λουλουδιών. Πέρσι ήταν lifer και τον είδαμε εδώ, και παρόλη τη βροχή που έριχνε φέτος, ο Daggerbill έκανε μια εμφάνιση και καταφέραμε να πάρουμε μια φωτογραφία — όχι όμως σαν την περσινή.
Το ενδιαφέρον ήταν επίσης, ότι το Nightjar, που συνήθως βρίσκαμε έξω από την είσοδο του πάρκου να κουρνιάζει, φέτος είχε μετακινηθεί κι αυτό μέσα στο πάρκο και ήταν περίπου 300 μέτρα πιο πάρα, σε έναν μεγάλο κάθετο βράχο. Πήγαμε και το βρήκαμε, αλλά ήταν πολύ δύσκολο να το φωτογραφίσουμε.
Έτσι κλείσαμε την ημέρα με 1014 είδη σε 28 μέρες, σπάζοντας για τα καλά το ρεκόρ.
21 ΜΑΪΟΥ Rio Blanco – Apia – Montezuma
Πήραμε πρωινό πολύ νωρίς και περιμέναμε να ανοίξει η πύλη του πάρκου, που άνοιγε στις 7 το πρωί, για να φύγουμε. Σήμερα είχαμε να κάνουμε τη μεγάλη διαδρομή για να πάμε στο Μοντεζούμα. Στο δρόμο είχαμε προγραμματίσει κάποιες στάσεις. Η μία ήταν στο δέντρο όπου είχαμε δει πέρσι την Turquoise Dacnis, μήπως καταφέρουμε φέτος να τη φωτογραφίσουμε. Είναι ένα μικρό πουλάκι που είναι μονίμως κρυμμένο πίσω από τα φύλλα, σε ένα τεράστιο δέντρο που έχει δεκάδες ή και εκατοντάδες πουλιά επάνω, οπότε είναι πολύ δύσκολη υπόθεση να βρεις τη μοναδική Turquoise Dacnis, ανάμεσα σε όλα αυτά τα πουλιά και να τη φωτογραφίσεις.
Φτάσαμε στο δέντρο, την είδαμε φευγαλαία για ένα δευτερόλεπτο, αλλά δεν καταφέραμε να τη φωτογραφίσουμε. Είναι πρακτικά αδύνατο να φωτογραφηθεί σε αυτό το συγκεκριμένο δέντρο. Η επόμενη στάση όμως ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, καθώς ο Οσβάλντο είχε κανονίσει να σταματήσουμε στο Appia Birding Eco-Lodge. Ουσιαστικά είναι το σπίτι ενός νεαρού εκεί, ο οποίος έχει δημιουργήσει ένα feeder στο οποίο έρχονται διάφορα πουλιά, με πιο σημαντικό από όλα το Tatamá Tapaculo, που είναι πολύ δύσκολο να το δεις αλλού. Έχει εξοικειωθεί, ο ιδιοκτήτης το φωνάζει και μετά από κανένα μισάωρο εμφανίζεται.
Έτσι και έγινε: σταματήσαμε, περιμέναμε, είδαμε και φωτογραφήσαμε ένα Tawny-bellied Hermit
Tawny-bellied Hermit
Tatama Tapaculo
και, μετά από μισή ώρα εμφανίστηκε και το Tatamá Tapaculo μπροστά μας, προσπαθώντας να πάρει τα σκουλήκια που του είχε αφήσει ο ιδιοκτήτης του Appia Birding Eco-Lodge. Μας έδωσε την ευκαιρία να βγάλουμε ωραίες φωτογραφίες.
Συνεχίσαμε το δρόμο μας και κάποια στιγμή φτάσαμε το απόγευμα στο Μοντεζούμα όπου μας περίμενε η Τζέσικα, η νεαρή οδηγός που είχαμε και 2 χρόνια πρίν και που είχε αναπτύξει πολύ φιλική σχέση με τη Λουκία.
Αφήσαμε τα πράγματά μας και φύγαμε κατευθείαν για birding με τα πόδια. Κάναμε όλη τη διαδρομή μέχρι την πρώτη γέφυρα, όπου συνήθως βλέπουν το Olive Finch. Είναι αρκετά μεγάλη διαδρομή, 3-4 χιλιόμετρα ποδαρόδρομος, και είδαμε σε αυτήν αρκετά πουλιά.
Η λίστα της φετινής χρονιάς είχε φτάσει ήδη τα 1776 είδη, έχοντας πλέον μια απόσταση άνω των 200 ειδών από το δεύτερο στη λίστα. Το εντυπωσιακό ήταν ότι σε αυτή την πρώτη απογευματινή βόλτα στο Μοντεζούμα, παρότι έχουμε ξανάρθει εδώ, είχαμε 4 lifers.
22 ΜΑΪΟΥ — πρώτη “full” μέρα στο Μοντεζούμα.
Long-tailed Sylph
Violet-tailed Sylph (Lou)
Ξεκινήσαμε για να φτάσουμε στην κορυφή από τον απίστευτα κακό αυτό χωματόδρομο, όπου για να κάνεις τα 13-14 χιλιόμετρα μέχρι την κορυφή — εκεί όπου βρίσκεται η στρατιωτική βάση — χρειάζεσαι πάνω από μιάμιση ώρα. Πηγαίνοντας προς τα πάνω κάναμε πρώτα μία στάση περίπου στη μέση της διαδρομής και περπατήσαμε σε ένα κομμάτι, όπου είδαμε περίπου 30 καινούρια για τη χρονιά είδη, τα οποία όμως δεν ήταν lifers· τα είχαμε δει και στην προηγούμενη επίσκεψή μας.
Ύστερα το αυτοκίνητο μας πήγε μέχρι την κορυφή, μας άφησε στη βάση και αρχίσαμε το birding κατεβαίνοντας προς τα κάτω, προσθέτοντας συνεχώς νέα είδη στη λίστα μας. Στην περιοχή της στρατιωτικής βάσης είχαμε τρία lifers, που ήταν και τα μοναδικά της ημέρας. Το μεσημέρι, κατά τα γνωστά, μας έφεραν φαγητό σε ένα από τα σημεία-«στέκια» που έχουν δημιουργηθεί κατά μήκος της διαδρομής, και συνεχίσαμε όλο το απόγευμα βλέποντας εντυπωσιακά πουλιά κατεβαίνοντας προς τα κάτω.
Velvet-purple Coronet
Κλείσαμε την ημέρα στα 1822 είδη για τη χρονιά, που σημαίνει ότι προσθέσαμε 46 καινούρια είδη σήμερα στη λίστα μας.
23 ΜΑΪΟΥ Montezuma
Δεύτερη μέρα στο δρόμο του Μοντεζούμα και είδαμε μερικά πολύ ενδιαφέροντα είδη, όπως το Toucan Barbet, που κάθε φορά είναι πολύ δύσκολο να το φωτογραφίσεις,
Toucan Barbet
αλλά και το Crested Ant-Tanager.
Crested Ant-Tanager (Lou)
Πήγαμε μέχρι τη γέφυρα ψάχνοντας για το Olive Finch χωρίς επιτυχία και επιστρέψαμε, κατά τα γνωστά, κάνοντας τα 4 χιλιόμετρα μέχρι το lodge με τα πόδια. Προσθέσαμε άλλα 25 είδη στη λίστα μας, φτάνοντας τα 1847 για τη χρονιά.
24 ΜΑΪΟΥ Santa Cecilia – Antiochia Wren – Medellin
Φύγαμε από το Μοντεζούμα, αλλά δεν επιστρέψαμε προς το Pueblo Rico· κατευθυνθήκαμε πιο βαθιά στην περιοχή, σε ένα χωριό το οποίο κατοικείται αποκλειστικά από μαύρους, το Santa Cecilia.
Η ιστορία λέει ότι οι Ισπανοί είχαν φέρει αρκετές χιλιάδες Αφρικανούς για να δουλέψουν ως σκλάβοι, αλλά κάποια στιγμή οι μαύροι επαναστάτησαν εναντίον των Ισπανών — που ήταν πολύ λιγότεροι — και έφυγαν, εγκαθιστώντας κοινότητες σε αυτή την περιοχή. Στην ίδια περιοχή, η οποία είναι σχετικά δυσπρόσιτη, υπήρχε και ένας μεγάλος πληθυσμός αυτόχθονων κατοίκων της Κολομβίας, οι οποίοι απομονώθηκαν σε άλλο κομμάτι της ζώνης αυτής και παραμένουν μέχρι σήμερα απομονωμένοι, χωρίς επαφή ούτε με την υπόλοιπη Κολομβία ούτε με τον πληθυσμό των μαύρων, διατηρώντας τις δικές τους συνήθειες και ενδυμασίες.
Για να πας στην περιοχή των αυτόχθονων χρειάζεται ειδική άδεια και συγκεκριμένη διαδρομή.
Ακόμη και στην περιοχή των μαύρων όμως δεν βλέπουν με ιδιαίτερα θετικό μάτι τους επισκέπτες. Έτσι είχαμε ραντεβού με έναν ντόπιο, ο οποίος θα ήταν και ο ξεναγός μας αλλά και ο “bodyguard” μας, ώστε να μπορέσουμε να δούμε το Baudo Guan και τα Rose-faced Parrot, που είναι τα spécialité της περιοχής. Όπως και έγινε — ο ξεναγός μας ήταν ευγενέστατος, αν και όχι ιδιαίτερα εκδηλωτικός, και μας πήγε στα σημεία όπου έπρεπε για να δούμε τα πουλιά που μας ενδιέφεραν.
Οι επόμενες στάσεις στο δρόμο ήταν για το Antioquia Wren. Πριν από τρία χρόνια το είχαμε δει στο tour της BirdQuest σε ένα σημείο στον κεντρικό δρόμο που είχε ο οδηγός μας στο GPS. Το πουλί όμως, έχει πλέον εξαφανιστεί από εκείνο το σημείο, καθώς πήγαινε πολύς κόσμος, του έβαζε «φωνή» για να βγει και τελικά το πουλί σηκώθηκε και έφυγε. Πήραμε λοιπόν μια διαδρομή και περπατήσαμε περίπου 1600 μέτρα χωματόδρομο κάθετα προς τον κεντρικό δρόμο για να το βρούμε. Πράγματι, μετά από λίγη ώρα το είδαμε δυο φορές, αλλά πλέον έχει εξοικειωθεί με playback, δεν βγαίνει να ποζάρει και είναι συνεχώς κρυμμένο. Το είδαμε, αλλά δεν καταφέραμε να το φωτογραφίσουμε.
Barred Forest-Falcon
Φωτογραφίσαμε όμως ένα πολύ ωραίο Barred Forest Falcon στη διαδρομή αυτή, και το βράδυ καταλήξαμε στο Μεντεγίν για διανυκτέρευση.
Φάγαμε σε ένα εστιατόριο με πολύ περίεργη και εντυπωσιακή διακόσμηση και κλείσαμε την ημέρα στα 1857 είδη πουλιών για φέτος.
Είχαμε ήδη ξεπεράσει κατά πολύ τον αρχικό μας στόχο: θέλαμε να φτάσουμε τα 1800 είδη συνολικά φεύγοντας από την Κολομβία· είμαστε ήδη στα 1857 ενώ είχαμε ακόμα πέντε μέρες birding. Πλέον άρχισα για αστείο να λέω «λες να φτάσουμε τα 2000;» — φυσικά ήταν εντελώς εξωφρενική απαίτηση, κάτι που κατάλαβα ξεκάθαρα την επόμενη μέρα το πρωί.
25 MΑΪΟΥ Parque La Romera – Corconas – Rio Claro oilbird
Ξεκινήσαμε νωρίς και πήγαμε στο πάρκο La Romera έξω από το Μεντεγίν, όπου μπορείς να δεις έως και 250 είδη πουλιών. Κοιτώντας όμως τη λίστα του eBird είδα ότι για εμάς μόνο δύο θα ήταν καινούργια για τη χρονιά, και μόνο ένα από αυτά lifer. Όλα τα υπόλοιπα τα είχαμε ήδη δει φέτος. Από εδώ και πέρα θα ήταν πολύ δύσκολο να προσθέτουμε είδη.
Η «βεντέτα» του πάρκου ήταν το Yellow-headed Manakin, ένα πουλί που υπάρχει μόνο εκεί και για το οποίο πηγαίνουν όλοι. Όπως όλα τα manakin, του αρέσει να είναι εξαιρετικά κρυμμένο. Το ακούγαμε ξανά και ξανά να ανταποκρίνεται στο playback περίπου 30 μέτρα πιο χαμηλά προς το ποτάμι, αλλά δεν εμφανίστηκε ουσιαστικά ποτέ για καλή φωτογραφία. Έχω βέβαια μια ωραία «φωτογραφία» του από την αφίσα, που κοσμεί την είσοδο του πάρκου.
Yellow-headed Manakin
Καθώς πηγαίναμε προς το Ρίο Κλάρο έγινε μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Το Μεντεγίν είναι η περιοχή του διαβόητου βαρόνου των ναρκωτικών, του Πάμπλο Εσκομπάρ. Περνάς και βλέπεις και τη βίλα του. Έχει μάλιστα γεμίσει το ποτάμι με ιπποπόταμους, διότι κάποτε έφερε τέσσερις ιπποπόταμους από την Αφρική για το δικό του ιδιωτικό «ζωολογικό». Όταν σκοτώθηκε, οι ιπποπόταμοι ξέφυγαν, μπήκαν στο ποτάμι, αναπαράχθηκαν και τώρα λένε οι ντόπιοι ότι υπάρχουν περίπου 150, απειλώντας το τοπικό οικοσύστημα.
Φαίνεται επίσης ότι η περιοχή έχει αρχίσει πάλι να ακμάζει από τα ναρκωτικά και για να κάνεις τη διαδρομή που κάναμε εμείς σήμερα χρειάζεται ειδική άδεια. Πρέπει να δηλώσεις από πριν τι ώρα θα βρίσκεσαι στο δρόμο, από το Μεντεγίν μέχρι το Ρίο Κλάρο και ποια άτομα θα είναι μέσα στο αυτοκίνητο. Την άδεια την εγκρίνει η κυβέρνηση και την εκδίδεις μερικές μέρες νωρίτερα. Στην πορεία μάς σταμάτησε η αστυνομία και ζήτησε τις άδειες. Μέχρι τότε δεν ήξερα καν ότι χρειάζεται τέτοια άδεια. Ήμασταν εντάξει και συνεχίσαμε.
Το μεσημέρι σταματήσαμε στο διάσημο εστιατόριο El Palacio de los Frijoles και κάναμε και birding στον δρόμο πίσω από το εστιατόριο, προσθέτοντας 5 ακόμα είδη στη λίστα μας, που ζουν μόνο στην περιοχή αυτή.
Καταλήξαμε στο ξενοδοχείο Los Colores, όπου στους κήπους είδαμε πέντε καινούργια είδη, ανάμεσα στα οποία και Spectacled Owl.
Chestnut-fronted Macaw (Lou)
Το απόγευμα κάναμε όλη τη διαδρομή μέχρι τη σπηλιά όπου βρίσκονται τα Oilbird. Είναι μεγάλη διαδρομή: στην αρχή περνάς μέσα από χωράφια και στη συνέχεια καταλήγεις σε ποτάμι, όπου πρέπει να περπατήσεις μέσα στο νερό· περίπου μιάμιση ώρα μετά φτάνεις στη σπηλιά. Χρειάζονται ψηλές γαλότσες γιατί το νερό είναι ψηλό. Στη σπηλιά, εκτός από τα Oilbird, είδαμε και Choco Screech Owl.
26 ΜΑΪΟΥ Rio Claro
Είχα καταπληκτικές αναμνήσεις από το 2022, όταν μέσα σε ένα πρωινό είχαμε προσθέσει 50 καινούργια είδη. Βέβαια τότε ήταν Φεβρουάριος και όλοι οι χειμερινοί επισκέπτες ήταν εκεί, ενώ τώρα ήταν Μάιος και είχαν ήδη μεταναστεύσει στη Βόρεια Αμερική, οπότε οι στόχοι ήταν λιγότεροι — αλλά το πάρκο παραμένει εξαιρετικό και είχα απαιτήσεις.
Ήθελα, όπως πάντα, να είμαι στο σημείο birding ένα τέταρτο πριν ξημερώσει. Όμως το πάρκο ανοίγει αργά και ο μόνος τρόπος ήταν να μείνουμε στο lodge του πάρκου. Όταν όμως, πήγαν να κλείσουν δωμάτιο δεν υπήρχε διαθεσιμότητα. Έτσι υπήρχε πρόβλημα: θα έπρεπε να περιμένουμε ως τις 8, να ανοίξει το πάρκο, ενώ εμείς θέλαμε να μπούμε στις 5. Είχαμε διαπληκτιστεί γι’ αυτό με τον Οσβάλντο, αλλά τελικά την παραμονή, μάς είπαν ότι θα είναι κάποιος εκεί να μας ανοίξει στις 5:00.
Φτάσαμε πράγματι στις 5:00 στην είσοδο, αλλά δεν ήταν κανείς. Ψάχναμε, αν μας έχουν αφήσει κλειδιά, αλλά δεν βρίσκαμε άκρη, ώσπου τελικά ο Ερμής, ο οδηγός μας, άνοιξε τα λουκέτα στην πόρτα και περάσαμε για να φτάσουμε στο σημείο που θέλαμε. Υπήρχε βέβαια η δυνατότητα να πηδήξουμε την πύλη και να περπατήσουμε τα δύο χιλιόμετρα με τα πόδια, αλλά ο Οσβάλντο φοβόταν μήπως του αφαιρέσουν την άδεια του οδηγού και δεν ήθελε. Τελικά όλα καλά.
Black-capped Pygmy-Tyrant (Lou)
White-tailed Trogon
Βρήκαμε αρκετά νέα πουλιά στο Ρίο Κλάρο, ανάμεσα στα οποία και το Black-capped Pygmy Tyrant — το μικρότερο πουλί του κόσμου· έχει μέγεθος hummingbird, παρ’ ότι είναι tyrant, δηλαδή μυγοχάφτης.
Το απόγευμα ξανακάναμε όλη τη διαδρομή μέσα στο ποτάμι μέχρι τη σπηλιά του Oilbird ψάχνοντας για δύο είδη που δεν είχαμε βρει την προηγουμένη, και καταφέραμε να δούμε τον Blue-lored Antbird. Η Λουκία δεν μας συνόδευσε, αλλά έκανε birding στο λιβάδι, πριν την είσοδο στο ποτάμι.
King Vulture
Καθώς επιστρέφαμε από το ποτάμι, ο δρόμος ήταν ανηφορικός και ύστερα χαμήλωνε, οπότε δεν έβλεπες τι υπήρχε πιο πέρα. Κάποια στιγμή είδαμε δεξιά να εξέχει, το κεφάλι ενός King Vulture — ένα εξαιρετικό είδος που μας εντυπωσίασε. Καθώς πλησιάζαμε, άρχισε να φαίνεται και το υπόλοιπο σώμα του πουλιού. Πλησιάζοντας σιγά-σιγά είδαμε ότι στην περιοχή είχαν μαζευτεί πολλά όρνια· προφανώς υπήρχε κουφάρι κάποιου ζώου και είχαν μαζευτεί για να φάνε.
Σε ένα κεντρικό σημείο, στην κορφή ενός μεγάλου πεσμένου κορμού, καθόταν ένα αρσενικό King Vulture, εμφανώς το «αφεντικό» όλων των άλλων. Όλα τα άλλα ήταν γύρω του στο έδαφος και έψαχναν στο κουφάρι, ενώ εκείνος καθόταν ψηλά σαν να τον προσκυνούσαν. Το φωτογραφήσαμε — ήταν πολύ εντυπωσιακό θέαμα. Γύρω του υπήρχαν δύο-τρία ακόμα King Vulture, μικρότερα ή θηλυκά, αλλά και αρκετά Black Vulture.
27 ΜΑΪΟΥ Rio Claro – Paujil Nature Reserve
Είχαμε κανονίσει να κάνουμε νωρίς το πρωί birding μέσα στο Los Colores, το ξενοδοχείο, ώστε να ψάξουμε για κάποιες κουκουβάγιες πριν ξημερώσει, και στη συνέχεια να φύγουμε για το El Paujil.
Yellow-chinned Spinetail
Έβρεχε όμως καταρρακτωδώς το πρωί, οπότε περιμέναμε μέχρι να σταματήσει η βροχή. Είδαμε το Yellow-chinned Spinetail, στη λαγκούνα, που είναι μέσα στον κήπο του ξενοδοχείου, πήραμε πρωινό και φύγαμε για το El Paujil.
Ο χωματόδρομος προς το El Paujil, από τη στιγμή που αφήνεις τον κεντρικό δρόμο, είναι καταπληκτικός. Όλη η περιοχή αποτελείται από καταπράσινα λιβάδια, με πάρα πολλά πουλιά δεξιά και αριστερά του δρόμου, και λίγα δέντρα σκόρπια εδώ κι εκεί, τα οποία όμως λειτουργούν ως πόλοι έλξης για όλα τα είδη της περιοχής.
Συναντήσαμε και «καουμπόηδες», καθώς οι ντόπιοι κυκλοφορούν με άλογα, και γενικά η περιοχή έχει μεγάλο ενδιαφέρον: την περίοδο των βροχών πλημμυρίζει ολόκληρη και δεν μπορείς να τη διασχίσεις με αυτοκίνητο· τότε οι μετακινήσεις γίνονται μέσω του ποταμού, με ποταμόπλοια, για να επισκεφθείς τα διάφορα σημεία.
Στον δρόμο είδαμε επίσης Yellow-crowned Parrot
Yellow-crowned Parrot
και Crested Bobwhite.
Crested Bobwhite
Κάποια στιγμή φτάσαμε στην είσοδο του πάρκου. Με αυτοκίνητο δεν μπορείς να μπεις στο εσωτερικό, γιατί δεν υπάρχει δρόμος για οχήματα: από την είσοδο μέχρι το lodge πρέπει να περπατήσεις περίπου 45 λεπτά — κατηφορικά πηγαίνοντας, αλλά όπως διαπιστώσαμε φεύγοντας, είναι πολύ ανηφορικά στην επιστροφή.
Το ενδιαφέρον ήταν ότι εμφανίστηκε ο ranger του πάρκου και ήταν ο ίδιος που είχαμε συναντήσει πριν από τρία χρόνια. Όταν του δείξαμε τη φωτογραφία του στο τηλέφωνο, πραγματικά τρελάθηκε από τη χαρά του. Φτάσαμε στο lodge και γύρω από τον χώρο όπου τρως πρωινό, μεσημεριανό κ.λπ. υπήρχαν Blue-billed Curassow, για τα οποία εξάλλου είχαμε έρθει εδώ.
Blue-billed Curassow
Blue-billed Curassow Θηλυκό
Τα Blue-billed Curassow, ζούν πλέον μόνο σε ένα national park, χαμένο στα βάθη της Κολομβίας, που δημιουργήθηκε ακριβώς για να προστατέψει τα ελάχιστα που έχουν απομείνει.
Φέτος μας έβαλαν σε πολύ καλό δωμάτιο, για το οποίο όμως έπρεπε να ανέβουμε πάρα πολλά σκαλιά, καθώς ήταν σε άλλο σημείο του πάρκου — αλλά ήταν όντως πολύ καλό και τελικά καταλήξαμε εκεί.
*Εδώ δεν ήρθαμε για τα πουλιά (ξέραμε οτι θα δούμε, μόνο 12 νέα είδη, που τα είχαμε δεί και 3 χρόνια πρίν). Ηρθαμε “εκδρομή”. Για την “φάση”.
28 ΜΑΪΟΥ Paujil Nature Reserve – Bogota
Το πλάνο ήταν να μείνουμε δύο βράδια στο El Paujil, αλλά φτάνοντας είδα ότι δεν υπήρχε πιθανότητα να δούμε παραπάνω από 10 καινούργια είδη εδώ — όλα τα υπόλοιπα τα είχαμε ήδη δει. Έτσι ζήτησα από τον Οσβάλντο να αλλάξουμε το πρόγραμμα: να φύγουμε το μεσημέρι και να επιστρέψουμε στην Μπογκοτά, ώστε να εκμεταλλευτούμε την τελευταία μέρα πηγαίνοντας στο Sumapaz, αντί να μείνουμε άλλη μία μέρα εδώ χωρίς ελπίδες για νέα είδη.
Του εξήγησα κιόλας ότι θα κάναμε μια τελευταία προσπάθεια να φτάσουμε τα 2000 πουλιά, καθώς είχαμε πλέον περάσει τα 1900. Όπως και έγινε.
Κάναμε νωρίς το πρωί μερικές βόλτες μέσα στο El Paujil και βρήκαμε πράγματι τα είδη που θέλαμε, με σημαντικότερο το Sooty Ant-Tanager.
Sooty Ant-Tanager
Η Μόνικα και πίσω-πίσω ο Ερκίν είναι οι rangers του πάρκου. Ο Ερμής μπροστά από την Λουκία είναι ο οδηγός του Duster με το οποίο ταξιδεύουμε εδω και δυο βδομάδες. Δεν ξέρει Αγγλικά, αλλά κοντεύει να τον μάθει ελληνικά η Λουκία. Είναι ο sobrino (ανηψιός) μας. O Oswaldo δεξιά είναι αυτός που ξέρει όλα τα πουλιά και έχει οργανώσει την “φάση” στην Κολομβία. Τα 3 δάχτυλα που δείχνει, σημαίνουν, people, food, birds.
Τελευταίος σταθμός. The land of Blue-billed Curassow. Ενα national park (El Paujil) με ενα μικρό lodge, δημιουργήθηκαν για την προστασία τους.
Οι βαλίτσες μας είναι φορτωμένες στο μηχανάκι, αφού αυτοκίνητα δεν κατεβαίνουν εδώ “κάτω”. Για να φτάσουμε στο αυτοκίνητο, έχουμε 45 λεπτά “ανάβαση” με τα πόδια (πρώτη φορά είδα την Λουκία μούσκεμα στον ιδρώτα).
Υστερα 2,5 ώρες καρόδρομο-λασπόδρομο, αλλά .. Μαγική διαδρομή. Καταπράσινα λιβάδια, μικρά wetlands γεμάτα πουλιά. Είδαμε και “καμπόηδες”
*Την περίοδο των βροχών, ο δρόμος δεν περνάει και μετακινούνται με βάρκες απο το διπλανό ποτάμι.
Υστερα 6,5 ώρες (αν πάμε non stop) όλο στροφιλίκι, για Μπογκοτά.
Ομως … μαγικό μέρος και είδαμε και τα Curassow.
Λίγο πριν το μεσημέρι πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.
Northern Screamer
Αρκετές ώρες αργότερα ζήτησα από τον Οσβάλντο να κάνουμε ένα early dinner στο καταπληκτικό κρεατάδικο όπου είχαμε φάει και την πρώτη μέρα — και πραγματικά σταματήσαμε εκεί. Ήταν στην ουσία το αποχαιρετιστήριο δείπνο της χρονιάς.
Αριστερά ο Ερμής και δεξιά ο Οσβάλντο
29 ΜΑΪΟΥ Sumapaz
Φύγαμε χαράματα για το Sumapaz, καθώς χρειάζεσαι σχεδόν δύο ώρες για να φτάσεις εκεί και πρέπει να είσαι πολύ νωρίς στο σημείο για να δεις τα πουλιά. Είναι ένα páramo στα 3.500 μέτρα υψόμετρο.
Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα επίσκεψη, παρότι είχε τρομερό αέρα και πολλή ομίχλη. Εγώ προσωπικά είμαι ερωτευμένος με το Sumapaz· την πρώτη φορά που πήγα εκεί είχα πει ότι «αν είναι έτσι η Κολομβία, εγώ εδώ θα μείνω — δεν θα γυρίσω στην Ελλάδα».
Ψάχναμε λοιπόν να βρούμε όλα τα είδη που ζουν μόνο σε αυτό το υψόμετρο και βρήκαμε σχεδόν όλα τα σημαντικά — και τα φωτογραφίσαμε. Στη συνέχεια πήγαμε και στο καφέ όπου συχνάζουν οι στρατιώτες της γειτονικής βάσης και έτσι ολοκληρώσαμε την επίσκεψή μας στην Κολομβία και γενικά στο Δυτικό Ημισφαίριο, κλείνοντας τη χρονιά μας στα 1936 είδη μέχρι τις 29 Μαΐου.
Ήμασταν πλέον πρώτοι στη λίστα του eBird, με 300 είδη διαφορά από τον δεύτερο, και κρατήσαμε αυτή τη θέση για 13 εβδομάδες. Μείναμε στο Νο 1 μέχρι που οι δύο επαγγελματίες οδηγοί που μας κυνηγούσαν, προσθέσανε 3 και 4 tours επιπλέον ο καθένας στη λίστα του, για να μας περάσουν και τελικά να χάσουμε την πρώτη θέση.
Σε επίπεδο ρεκόρ τώρα: φύγαμε στις 29 Μαΐου από την Αμερική έχοντας δει 1192 είδη σε 37 μέρες που μείναμε εκεί. Ο στόχος μας ήταν να ξεπεράσουμε τα 1000, οπότε το ξεπεράσαμε κατά πολύ. Σε 30 μέρες καταφέραμε να δούμε 1081 είδη.
Ξεπέρασε τις προσδοκίες μας αυτό το ταξίδι.
Είμαστε εδώ και 15 μέρες στο Νο 1 του κόσμου, ανάμεσα σε 1 εκατ. birders και έχουμε πλέον μεγάλη διαφορά απο τον επόμενο.
Θα δούμε ωστόσο, για πόσο καιρό θα μείνουμε στο Νο 1, καθώς εμείς μέχρι τον Αύγουστο, δεν έχουμε κανονίσει τίποτα, ενώ οι επόμενοι, πιθανώς συνεχίζουν.
Ξεπέρασε τις προσδοκίες μας αυτό το ταξίδι. Στοχεύαμε να δούμε 1000 πουλιά σε Costa Rica και Κολομβία και είδαμε 1200, σε δύσκολη εποχή, καθώς λείπουν τώρα όλα τα πουλιά που έρχονται απο την Βόρεια Αμερική, Νοέμβρη μέχρι Μαρτη, για να ξεχειμωνιάσουν.
Είμαστε πολυ τυχεροί, γιατί και οι δύο οδηγοί μας ήταν καταπληκτικοί. Δεν κάνανε αγγαρία, γουστάρανε να βρούν τα δύσκολα πουλιά. “Come on Petros” και “Come on Petros” ήταν, όταν με βλέπανε κουρασμένο. (Συνήθως στα private tour, οι οδηγοί κάνουν αγγαρεία και πρέπει να τους “σπρώξω”, να τους εμπνεύσω, για να κάνουν το κάτι παραπάνω).
Ηταν τέλειο ταξίδι για μένα. Η Λουκία το σκέφτεται ακόμα (ήταν πολυ δύσκολη η φωτογράφηση), αλλά μόλις δεί φωτογραφίες..
Σετ επιβίωσης, στα δάση (το 95% των πουλιών ήταν σε πυκνά δάση και έβρεχε κάθε μέρα)
Τσίρκο!
Σετ επιβίωσης, στα δάση (το 95% των πουλιών ήταν σε πυκνά δάση και έβρεχε κάθε μέρα)
Απο αριστερά:
– κυάλια
– θερμική κάμερα… για να “βλέπεις” τα πουλιά, πρωί-πρωί, καθώς μέσα στα πυκνά μονοπάτια, δεν βλέπεις “ούτε την μύτη σου”
– ομπρέλλα… κάθε τόσο, ρίχνει, για 10 λεπτά, μια γερή βροχή & ύστερα βγάζει ήλιο και ξανά και ξανά.
– πτυσσόμενο στικάκι… για”υποστήριξη” στα κατηφορικά, λασπωμένα μονοπάτια (το 80% των μονοπατιών ήταν σε πλαγιές βουνών, όπου πολυ πιό εύκολο, ήταν το ανέβασμα)
– νερό στην κωλότσεπη
– φωτογραφική μηχανή κρεμασμένη στο λαιμό – για να έχω και τα δύο χέρια ελεύθερα και να μπορώ να σκαρφαλώσω, όπου χρειάζεται.
Κάθε μέρα προέκυπτε κάτι, που δεν είχα υπολογίσει. Ξεκινάγαμε με λιακάδα και σε μια ώρα έριχνε καρέκλες ή ξεκινάγαμε σε ενα φλάτ μονοπάτι και μισή ώρα μετά άρχιζαν οι απαιτητικές γλυστερές κατηφόρες. Τελικά χρειάζονται όλα συνέχεια.