Ημερολόγια ταξιδιών

 

Thailand

Spoon-billed Sandpipers, φασιανοί, γέφυρα του ποταμού Kwai, βούδες, ναοί και πλωτές αγορές της Μπανγκόκ

10 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Φεύγαμε στις 1:00 τη νύχτα απο το Bengaluru στην Ινδία, για να προσγειωθούμε στην Bangkok στις 6:15 το πρωί. Το tour ξεκινούσε στις 7:00 το πρωί απο το αεροδρόμιο και δεν θα μας περίμεναν ούτε λεπτό, καθώς είχαν 2,5 ώρες δρόμο. για να προλάβουν τα Spoon billed Sandpipers. Αν είχε λοιπόν μια μικρή καθυστέρηση το αεροπλάνο ή αργούσαμε να βγούμε, θα φεύγανε χωρίς εμάς και θα έπρεπε να νοικιάσουμε αυτοκίνητο και να πάμε μόνοι μας να τους βρούμε.

Φύγαμε όμως στην ώρα μας και προσγειωθήκαμε νωρίτερα και μέσα απο το αεροπλάνο έστειλα μήνυμα στον οδηγό μας τον Janos Olah, ότι φτάσαμε, να μας περιμένουν.

Στην ομάδα ήταν o Αυστραλός Chris Eastwood, που ήταν μαζί μας και στην Ιάβα, ένας εξαιρετικός birder, που έκανε παρέα με την Λουκία, καθώς του αρέσει να μένει τελευταίος, στα trails, όπως και της Λουκίας,

o Αυστραλός Chris Eastwood

 

Eνα ζευγάρι απο τον γαλλόφωνο Καναδά o Nicholas Barden και η Lise LaFlamme, με τον τοπικό οδηγό Pipith ανάμεσα τουςκαι 2 Βρετανοί, η Pat Anne Reed και ο μοναχικός, αλλά επίσης εξαιρετικός birder Richard Gray.

Απο αριστερά, o Pipith, η Lise La Flamme, ο οδηγός μας Janos Olah, ο Nickolas Barden, ο Chris Eastwood και η Pat Anne Reed

Και ήταν βέβαια και ο showman τοπικός  οδηγός Pipith, που οργάνωνε τα πάντα και με τον οποίο αναπτύξαμε καλή σχέση.

Ο Pipith και ο Καναδός Richard Gray

Μετά από 2,5 ώρες φτάσαμε στο Pak Thale.

Το πρώτο κομμάτι του tour

 

WOW! Το πιο σπάνιο πουλί του κόσμου.
Η Κουταλομύτα Σκαλίδρα (Spoon billed Sandpiper).

Spoon-billed Sandpiper

Τι μύτη? Γιατί εξελίχθηκε έτσι? Που είναι ο Δαρβίνος να μας πεί?
Αναπαράγεται το καλοκαίρι, στον αρκτικό ωκεανό. Για να την δείς εκεί, θές …άδεια του Πούτιν και να πας Ιούνιο μήνα να πάρεις ενα ρώσικο πλοίο που κάνει ενα δρομολόγιο που κρατάει 15 μέρες.
Λίγα πουλιά ξεχειμωνιάζουν ωστόσο, κάθε χρόνο στην Ταϊλάνδη.
Το πρόβλημα είναι οτι ψάχνεις για ενα-δυο πουλιά, ανάμεσα σε 10 χιλ. “ΙΔΙΑ” άλλα παρυδάτια. Και είσαι 300 μέτρα μακρυά και έχουν όλα το κεφάλι τους βουτηγμένο στο νερό και περιμένεις να το βγάλουν μια στιγμή, για να δεις την μύτη και εκεί που το βρίσκεις με το τηλεσκόπιο, ανάμεσα στα άλλα, κάτι τα τρομάζει, πετάνε όλα μαζι και φτού και απο την αρχή, άλλη μισή ώρα ψάξιμο.
*Μεγάλη καψούρα το είχα. 5 χρόνια πρίν ήμασταν στην Μιανμάρ και ήθελα να πάω 10 ώρες με το αυτοκίνητο και να κοιμηθούμε 2 μέρες μέσα σε μια ψαρόβαρκα, μήπως το πρωί εμφανιστεί σε μια παραλία εκεί, που δεν έχει πρόσβαση απο την ξηρά. Αλλά δεν ήταν κάν σίγουρο οτι θα το δούμε.
Αν δεν είχαμε μαζί ενα τοπικό οδηγό, δεν θα το βρίσκαμε ποτέ. Είχε στην κυριολεξία 10.000 παρυδάτια και έπρεπε να βρούμε τα μόλις 2-3 Spoon-billed Sandpiper που ξεχειμωνιάζουν εδώ. Ετσι ο Pipith είχε κανονίσει ώστε ένας τοπικός οδηγός, να ψάχνει  απο το πρωί, να μας τα βρεί, όπως και έγινε.
Σε αυτό το ταξίδι κουβάλησα ενα 800mm φακό, μόνο για να βγάλω αυτή τη φωτογραφία. Ειναι άχρηστος για το υπόλοιπο ταξίδι, μέσα στα δάση. Και πάλι όμως ήταν αρκετά μακρυά.

Καταφέραμε να δούμε και μια μεγάλη ομάδα (337 μέτρησε ο Janos) απο τα σπάνια lifers Asian Dowitcher.

Αργά το απόγευμα πήγαμε βαρκάδα

Αργά το απόγευμα πήγαμε βαρκάδα

σε μια αμμώδη παραλία με πολλά “διαφορετικά” plovers

Malaysian Plover (Lou)

Είδαμε έως και δέκα Malaysian Plovers, καθώς και αρκετά Terek Sandpipers.

Είδαμε 72 είδη πουλιών σήμερα.

11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Στο πρωινό είδαμε στο ξενοδοχείο το Indian Nightjar και φύγαμε πάλι για τα λασποτόπια, καθώς δεν είχαμε βρεί ακόμα το Nordmann’s Greenshank. καταφέραμε τελικά να δούμε 52!! απο αυτά και φύγαμε για το Kaeng Crachan.

Στο δρόμο, μου έκαναν εντύπωση οι τοπικοί ψαράδες, που κυκλοφορούσαν με παπιά και σκούτερς, έχοντας καλυμμένα τα πρόσωπα τους, ενω αριστερά και δεξιά είχαν περασμένα καλάθια και κουβάλαγαν την ψαριά τους.

Φτάσαμε στο Kaeng Krachan και πήγαμε κατευθείαν σε ενα hide

“Look. The chicken arrived” ψιθύρισε, ο Pipith. Στην Ταϋλάνδη τους φασιανούς τους λένε “chicken”!
Gray peacock-pheasant. Δηλαδή Παγώνι-φασιανός.

Gray Peacock-Pheasant

Έχουν πτέρωμα που ταιριάζει με το περιβάλλον, για να καμουφλάρονται και όπως κινήθηκε αργά, μέσα στο μισοσκόταδο, δεν τον πήρα είδηση, ότι ήρθε, παρά το μεγάλο μέγεθος του.
Ρίχνανε σπόρους , για να προσελκύσουνε 2 είδη “chicken” για μας.
Πέρασε, τσίμπησε μερικούς σπόρους και έφυγε.
Όταν αισθάνεται κίνδυνο, λέει, αλλάζει το σχήμα του. Εμφανίζει ξαφνικά μια βεντάλια-ουρά, που λαμπυρίζει, τρομοκρατώντας τους εχθρούς του. Ωραίος τύπος.

Λίγο μετά, Racket-tailed Drongo, αν και θα έπρεπε να τον λένε «Ice-Hockey stick-tailed”.

Greater Racket-tailed Drongo

Είχε πάρει μυθικές διαστάσεις στο μυαλό μου. 12 χρόνια πριν, στο Βόρεια Βιετνάμ, μέναμε μέσα σε ένα εθνικό πάρκο και καθώς βγήκαμε από το δωμάτιο, μόλις χάραζε, βρεθήκαμε μέσα σε ομίχλη. Ξαφνικά αυτός ο τύπος βγήκε από την ομίχλη και έκατσε σε ένα κλαρί, καμμιά εικοσαριά μέτρα μακρυά. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, ενώ προσπαθούσα να τον φωτογραφίσω, χτύπησε την ουρά του και ξαναχάθηκε μέσα στην ομίχλη, αφήνοντας με άναυδο.
Εμεινα να ρωτάω «Τι ήτανε? Υπάρχουν τέτοια πουλιά? Με τέτοια ουρά? Θα τον ξαναδούμε?»
Ηρθε στο hide  ο Ice-hockey stick – tailed και έκλεψε την παράσταση (για μένα). Είναι και φιγουρατζής. Σαν να λέει “την είδατε, την είδατε την ουρά μου?’
Η φωτό είναι με 25000 iso (ήταν πολύ σκοτεινά).

Eίδαμε και φωτογραφίσαμε τα “πάντα” (32 συνολικά special είδη), σε αυτό το hide, αν και οι οδηγοί είχαν μεγάλη αγωνία, μέχρι που ήρθε η Blue Pitta

Blue Pitta

Είδαμε 74 ακόμα είδη σήμερα, φτάνοντας τα 145 για την Ταιλάνδη

12 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Σηκώθηκα μια ώρα νωρίτερα και κάναμε μια βόλτα με τον Janos στο σκοτάδι με την θερμική του κάμερα. Υστερα ανεβήκαμε σε ενα pick-up που είχε πίσω 2 πάγκους για να κάθονται απέναντι-απέναντι, 3 και 3 επιβάτες. Εκανα το λάθος και κάθησα “ηρωικά” πίσω, αντί να μπώ μέσα και άρχισε μια τρομερή ταλαιπωρία, καθώς ο δρόμος ήταν πολυ ανώμαλος και το pick-up δεν είχε καθόλου αναρτήσεις.

Κάναμε μια στάση και είδαμε την White-fronted Scops Owl εκεί που κουρνιαζε και φτάσαμε στην κορφή, όπου γινόταν “γάμος”. Ηταν Κυριακή και είχαν κατασκηνώσει από το βράδυ, πάνω απο 100 αυτοκίνητα και όλος αυτός ο κόσμος κυκλοφορούσε σε ενα πολύ περιορισμένο χώρο. Είδαμε ωστόσο Red-bearded Bee-eater και Blue-eared Barbets,

Red-bearded Bee-eater (Lou). Περίεργος Μελισσοφάγος, της Ταϋλάνδης. “Despite its bright coloration, can often be surprisingly difficult to find” Πράγματι, μπροστά στα μάτια μας πόζαρε και δεν τον έβλεπα. Με κόκκινη γενειάδα που φτάνει μέχρι την κοιλιά. Ασε, που νομίζεις ότι κράζει βάτραχος, όταν φωνάζει.

 

Blue-eared Barbet (Lou)

καθώς και ενα σωρό ακόμα νέα είδη, πριν το μεσημεριανό που πήραμε εδώ.

Αμέσως μετά πήραμε τον δρόμο της επιστροφής με τα πόδια, ψάχνοντας για το Ratchet-tailed Treepie, το οποίο όμως μόνο ακούστηκε. Δεν στενοχωρήθηκα καθόλου όμως, καθώς είδαμε 20 άλλα νέα είδη.

Λίγο πριν φτάσουμε είδαμε μιά Malayan Sun Bear, το, κατά τον Janos,  απόλυτο θηλαστικό highlight της ημέρας και ολόκληρης της εκδρομής

Sun Bear

Φτάσαμε τα 205 είδη, σε 3 μόνο μέρες (60 νέα είδη, σήμερα).

13 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Σηκώθηκα πάλι, μια ώρα νωρίτερα και κάναμε μια βόλτα με τον Janos στο σκοτάδι με την θερμική του κάμερα. Είδαμε το Indian Thick-knee, ενώ ακούσαμε και την Collared Scops Owl. Συνεχίσαμε σήμερα όλη μέρα την εξερεύνηση του Kaeng Crachan.

Σε ένα εξαιρετικό καρποφόρο δέντρο είδαμε τις  Green-eared Barbets

Green-eared Barbet

ενώ σε μια κοντινή ξερή κορυφή δέντρου στεκόταν ένα Black-thighed Falconet.

Πιο ψηλά στον δρόμο εντοπίσαμε μια ομάδα Rusty-cheeked και Wreathed Hornbills, καθώς και Black Eagles και Sultan Tits καθώς και Buff Langurs

Buff Langur

Γυρίσαμε αργά και μέσα στο δρόμο, βρήκαμε ένα Great-eared Nightjar.

26 νέα είδη προστέθηκαν στην λίστα μας σήμερα (->231 για την Ταιλάνδη).

14 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Σήμερα, είχαμε και παρέα, στην “πρωινή” μας βόλτα, με την θερμική κάμερα, καθώς θέλανε να δούνε το Indian Thick-knee. Δεν εμφανίστηκε όμως σήμερα.

Μετά το πρωινό φύγαμε για ενα σημείο, όπου θα μπορούσαμε να δούμε τα σπάνια και απειλούμενα με εξαφάνιση Yellow-breasted Bunting. Αυτό το είδος ενώ ήταν πολυάριθμο, κοντεύει να εξαφανιστεί, εξαιτίας των …Κινέζων. Καθώς τα πουλιά ερχόντουσαν κατα χιλιάδες να ξεχειμωνιάσουν στην ανατολική Κίνα, βάζανε τεράστια δίκτυα και πιάνανε δεκάδες χιλιάδες απο αυτά, κάθε φορά. Θεωρείται κορυφαίος μεζές στην Κίνα. Τώρα πιά το είδος είναι κρίσιμα-απειλούμενο με εξαφάνιση.

Δεν είχαμε όμως την τύχη με το μέρος μας. Φτάσαμε στο σωστό σημείο και είχε 8 μπωφόρ αέρα. Μια ομάδα Yellow-breasted Bunting ήταν κρυμμένη βαθιά μέσα στους θάμνους για να αποφεύγει τον αέρα. Κάθε φορά, που κάποιο έβγαινε απο τους θάμνους, το έπαιρνε ο αέρας και το πήγαινε πολλά μέτρα παρακάτω, όπου πάλι τρύπωνε βαθιά στα φυλλώματα, για να προστατευτεί.

Ηταν μεσημέρι πια, όταν φτάσαμε στην γέφυρα του ποταμού Kwai, κοντά στα σύνορα με την Μυανμάρ (Βιρμανία).

Η γέφυρα του ποταμού Kwai

Μπήκα και γκούγκλαρα, για να δω ποιά είναι η πραγματική ιστορία, πίσω απο την ταινία.
Το 1942 οι Ιάπωνες είχαν φτάσει μέχρι την Βιρμανία. Είχαν καταλάβει Κίνα, Ινδονησία, Βιετνάμ, Καμπότζη, Λάος, Ταυλάνδη, Βιρμανία.
Τότε μπήκανε στον πόλεμο οι Αμερικάνοι και ελέγξανε όλες τις θαλασσίες οδούς, οπότε οι Ιαπωνες δεν μπορούσαν να τροφοδοτήσουν με πυρομαχικά τις δυνάμεις τους στην Βιρμανία και φτιάξανε μια σιδηροδρονική γραμμή σε χρόνο “μηδέν” επιστρατεύοντας 60 χιλ. αιχμαλώτους και 250 χιλιάδες Ταυλανδούς και Βιρμανούς κατοίκους και αδιαφορώντας για τις ζωές τους. Ονομάστηκε η σιδηροδρομική γραμμή του θανάτου, αφου χρειάστηκε να φτιάξουν πάνω απο 600 γέφυρες, ενω ήταν υποσιτισμένοι και τους θέριζε η ελονοσία.
Η ταινία κέρδισε 7 Οσκαρ και έγινε πασίγνωστη και δεν νομίζω οτι υπάρχει άνθρωπος “κάποιας” ηλικίας, που δεν την έχει δεί. Εγινε αντιπολεμικό σύμβολο της εποχής.

Η γέφυρα του ποταμού Κβάϊ. Και δεν ήρθαμε για τουρισμό. Ψάχναμε το σχεδόν ενδημικό Variable Limestone Babbler, που το βλέπεις πάνω στον ασβεστολιθικό τοίχο, δίπλα στην σιδηροδρομική γραμμή. Πρέπει δηλαδή να περπατήσεις, στην πλάτους 1 μέτρου, σιδηροδρομική γραμμή, ενώ αριστερά και δεξιά έχει … χάος. Είσαι 30-40 μέτρα πάνω απο το έδαφος. Και φύσαγε κιόλας. “Μούρλια” δηλαδή.

Υποτίθεται οτι το είδανε, αλλά όρκο δεν παίρνω.

Πήγαμε για ύπνο σε ενα εντυπωσιακό ξενοδοχείο, με τεράστιο-τεράστιο κήπο κοντά στον ποταμό Kwai.

16 νέα είδη σήμερα και φτάσαμε στα 247.

15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Κατά τα γνωστά, βγήκαμε στον κήπο, μέσα στη νύχτα στις 4 το πρωί και βρήκαμε με την θερμική κάμερα την Collared Scops Owl και την Asian Barred Owlet πριν από το πρωινό.

Collared Scops Owl

Στη συνέχεια μπήκαμε σε ενα ταχύπλοο στο ποταμό Kwai και πήγαμε προς το Hellfire pass. Εκεί ήταν το σημείο που αποκορυφώθηκε η βαναυσότητα των Ιαπώνων απέναντι στους αιχμαλώτους που φτιάχνανε τον σιδηρόδρομο. Επρεπε να ανοίξουν πέρασμα, μέσα από τον βράχο, χρησιμοποιώντας σφυριά και τρυπάνια και δούλευαν ακόμα και την νύχτα, με πυρσούς να φωτίζουν τον χώρο, κάνοντας το, να μοιάζει με την κόλαση, καθώς μάλιστα συνοδεύτηκε απο ενα μεγάλο αριθμό θανάτων.

Τώρα βέβαια έχει γίνει top τουριστικός προορισμός και έχουν φτιαχτεί πλωτά πολυτελή ξενοδοχεία, στις όχθες του ποταμού. Ψαχνόμουνα λοιπόν, για τον σκοπό της επίσκεψης.

Φτάσαμε σε ενα απο τα ξενοδοχεία αυτά, περάσαμε απο πίσω, που υπήρχε ενας πλωτός διάδρομος, για να πηγαίνεις στα δωμάτια, απέναντι σε ενα κατακόρυφο βράχο.

Ο Janos έβαλε “φωνή” και σε λίγο εμφανίστηκαν 2 Variable Limestone Babbler και άρχισαν να χαλάνε τον κόσμο, ερεθισμένες απο την “φωνή” μας.

Variable Limestone Babbler (Lou)

Το Limestone Wren-Babbler  θεωρούνταν παλαιότερα ένα μόνο είδος με τρεία υποείδη. Τον Απρίλη όμως του 2022, είδαν οτι οι διαφορές τους ήταν μεγάλες και τα χώρισαν σε 3 διαφορετικά είδη. Το Annam limestone babbler (Gypsophila annamensis), το Rufous limestone babbler (Gypsophila calcicola), που θα ψάξουμε να βρούμε το απόγευμα και το Variable limestone babbler (Gypsophila crispifrons, που μόλις είδαμε.

Ανεβήκαμε στη συνέχεια μια κατακόρυφη σκάλα, σκαμμένη στον βράχο και βγήκαμε στο πάνω μέρος της όχθης του ποταμού. Αφου κάναμε καμμιά ώρα birding και εκεί, φύγαμε για το  Khao Yai National Park, που είναι στην άλλη μεριά της χώρας.

Φάγαμε ένα ωραίο γεύμα στην παλιά πρωτεύουσα Ayutthaya (Siam) και αργά το απόγευμα φτάσαμε σε ένα ακόμη σύμπλεγμα ασβεστολιθικών λόφων για το Rufous Limestone Babblers.

To ακούσαμε γρήγορα, αλλά στη συνέχεια άρχισε ενα δίωρο κρυφτούλι του, καθώς δεν έβγαινε απο την βλάστηση με τίποτα. Ξέραμε που είναι, οπότε πήγε καποιος απο την μιά μεριά, ώστε να βγεί και να το δούμε οι υπόλοιποι απο την άλλη μεριά, αλλά το babbler δεν μάσαγε απο “τέτοια” κόλπα. Μετακινήθηκε σε άλλα πιο πυκνά φυλλώματα 3-4 πιο μακρυά και συνέχισε το κρυφτούλι., μέχρι που μας εξάντλησε. Τελικά φύγαμε με 2-3 φωτογραφίες του πίσω απο τα φυλλώματα.

Φτάσαμε μετα την δύση του ηλίου στο ξενοδοχείο μας στην περιοχή του Khao Yai. Μόνο 6 νέα έιδη σήμερα (->253), αλλά με πολυ σασπένς.

16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Πήγαμε το επόμενο πρωί στο διάσημο Khao Yai National Park, που όμως ήταν γεμάτο επισκέπτες αλλά και η φωτογράφιση ήταν πολύ δύσκολη, καθώς τα πουλιά ήταν συνέχεια κρυμμένα σε βαθειά φυλλώματα.

Black-throated Laughingthrush (Lou)

Το μεσημέρι μετακινηθήκαμε σε ενα σημείο, δίπλα σε ενα μικρό ποτάμι, όπου φώλιαζε μια Buffy Owl, πάνω σε ενα δέντρο με πολλά φυλλώματα. Για να την δείς ωστόσο έπρεπε να μετακινηθείς αρκετά μακρυά απο το δέντρο, σε ενα σημείο, όπου το έδαφος ήταν υπερυψωμένο. Ηταν όμως πολυ μικρός ο χώρος εκεί και καθώς όλοι θέλανε να δούνε, δεν ήταν καθόλου εύκολο. Πρόσθεσε οτι η κουκουβάγια δεν φαινόταν συνέχεια, καθώς προτιμούσε να κάθεται χαμηλότερα, μια και ήταν εκεί για να κουρνιάσει. Κάτω απο αυτέ ςτις συνθήκες, το timing της φωτογραφίας της Λουκίας, όπου μαμά και μικρό έτυχε να σηκώσουν και οι δυό μαζί το κεφάλι τους, είναι εξαιρετικό.

Buffy Fish-Owl (Lou)

Στο ίδιο σημείο είδαμε αρκετά ακόμα νέα είδη, όμως… Δεν είχαμε καταφέρει να δούμε ακόμα, το πιο σημαντικό:

O Φασιανός του Λόρδου. Το εθνικό πουλί της Ταϋλάνδης.

Siamese Fireback (Lou)

Πρωταγωνιστεί στην λογοτεχνία της Ταϋλάνδης,  μαζί με τον «απαράμιλλης ομορφιάς» άρχοντα της μιας δυναστείας και  δύο «κούκλες» αρχόντισσες της άλλης δυναστείας.

Στο πιο διάσημο ποίημα της, που έχει 3860 γραμμές, είναι γραμμένο το 1860 και σώζεται στη βιβλιοθήκη σε 52 τόμους, μορφής ακκορντεόν, όταν όλοι οι άλλοι τρόποι αποτυγχάνουν για να «φιλιώσουν» δυό αντίπαλες δυναστείες, την λύση δίνει ο Φασιανός του Λόρδου.
Ο «απαράμιλλης ομορφιάς» άρχοντας της μιας δυναστείας, γοητεύεται από την ομορφιά του φασιανού, που τον παρασύρει στο σημείο που είναι οι δύο «κούκλες» αρχόντισσες της άλλης δυναστείας. Οπότε χάρις στον φασιανό, οι σφαγές που κρατάγανε δυο γενιές, σταματάνε και ένας μεγάλος έρωτας ανθίζει. Του άρχοντα και με τις …δυο αρχοντοπούλες.
Σαπούνι κανονικό. Θα έσκιζε στην ελληνική TV.
3860 γραμμές, 52 τόμοι σενάριο.
Siamese Fireback είναι το όνομα του, καθώς όταν ανοίγει την ουρά του, το επάνω μέρος της λαμπυρίζει κόκκινο. Δεν είναι και πολύ κοινός στην Ταϋλάνδη.
Για χάρη του βασικά, πήγαμε στο Khao Yai.

Ετσι μετά το μεσημεριανό πήγαμε στο Sakaerat Reserve. Ανεβήκαμε στο κεντρικό δρόμο του πάρκου και πράγματι λίγο μετά, είδαμε 4-5 Siamese Fireback απο πολυ κοντά.

Μας έκανε και ¨παιχνιδάκια”, κρύβοντας το ράμφος του. Siamese Fireback

Ολο και πιο δύσκολο γίνεται. Μόνο 12 νές πουλιά σήμερα (->265)

17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Το επόμενο πρωί πετάγαμε για την βόρεια Ταιλάνδη. Πήραμε τον δρόμο μέσα απο το Khao Yai national Park, ώστε να δούμε κάποια πουλιά ακόμα

Oriental Pied-Hornbill

και ύστερα πήγαμε στο αεροδρόμιο της Bangkok και πετάξαμε για το Chang Mai στο βορρά.

 

Φτάνοντας στον βορρά, η πρώτη στάση μας ήταν σε ενα φράγμα στο Mae Taeng, όπου βρήκαμε τα Long-billed Plovers και τα Lesser Pratincoles και στη συνέχεια είχαμε την πρώτη μας επαφή με τους βούδες της βόρειας Ταιλάνδης

πριν φτάσουμε για ύπνο στο Chiang Dao, με 20 νέα είδη (->285).

18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Πριν ξημερώσει, γυρίσαμε στον ναό, που είχαμε σταματήσει και χτές και είδαμε τα Brown Boobook και Mountain Scops Owl, ενώ ακούσαμε  και το Hodgson’s Frogmouth.

Συνεχίσαμε το birding γύρω απο τον ναό, μόλις ξημέρωσε και στη συνέχεια πήγαμε βόρεια,  στο Doi Ang Khang.

Σταματήσαμε λίγο πρίν, στις ανθισμένες κερασιές στο αποκορύφωμά τους, για τα White-headed Bulbuls που τρέφονταν με άνθη κερασιάς και ήταν ο μεγάλος στόχος μας. Μας βγάλανε το λάδι. Πήγαμε 2-3 φορές στο σημείο αυτό, για να καταφέρουμε να τα δούμε.

White-headed Bulbul (Lou)

Είδαμε εδώ 5 είδη bulbuls, μέχρι το μεσημεριανό, που πήραμε σε ένα σημείο με πάρα πολυ κόσμο, καθώς ήταν Σάββατο.

Ολο το απόγευμα ψάχναμε χωρίς επιτυχία το Giant Nuthatch, αλλά είδαμε πολλά άλλα πουλιά.

Προσθέσαμε σήμερα 25 νέα είδη στη λίστα μας, φτάνοντας τα 310 για την Ταιλάνδη.

19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Η μέρα ξεκίνησε με ένα Hodgson’s Frogmouth που μας «έπαιζε κρυφτό». Πήγαμε στη συνέχεια στην Doi Ridge Lang,  στο σημείο, που εμφανίζονται κάθε πρωί 7:30  – 8:00 (αν δεν έχει κόσμο) οι Mrs. Hume’s Pheasants που ήταν ο μεγάλος στόχος, μιά και μόνο εδώ μπορείς να τους δείς.

Πολλοί επισκέπτες με αυτοσχέδια photo blinds είχαν κλείσει όλο το δρόμο.

Πέσαμε όμως στην περίπτωση, καθώς στο σημείο των pheasants, υπήρχαν πολλοί επισκέπτες με αυτοσχέδια photo blinds και είχαν κλείσει όλο το δρόμο.

Παρκάραμε πίσω τους και έπρεπε όχι μόνο να μείνουμε μέσα στα 2 αυτοκίνητα που είχαμε, αλλά και να μην μετακινούμαστε, ούτε μέσα στο βάν μας.

Μείναμε έτσι καμμιά ώρα, αλλά εν τω μεταξύ, είχαν αρχίσει να βγαίνουν και να ξαναμπαίνουν στα photo blinds οι άλλοι επισκέπτες και οι φασιανοί δεν εμφανίστηκαν.

Την παράσταση έκλεψαν ένα υπέροχο αρσενικό Ultramarine Flycatcher

Ultramarine Flycatcher (Lou)

μαζί με Oriental Turtle Doves

Oriental Turtle Dove (Lou)

Ο δρόμος αυτός είχε αρκετά σημεία, που λειτουργούσαν σαν feeders. Μερικά μέτρα έξω από το δρόμο, σε σημεία που ήταν σκοτεινά, καθώς είχαν απο πάνω πυκνή βλάστηση, βάζανε οι οδηγοί αλευροσκώληκες, που είχαν μαζί και λίγο μετά εμφανιζόνυουσαν διαφορετικά σε κάθε σημείο, είδη πουλιών.

Ετσι βρήκαμε και Rufous-bellied Niltava, κσθώς και πολλά Yunnan Fulvettas.

Rufous-bellied Niltava (Lou)

Στο τέρμα του δρόμου είχε ενα δέντρο κερασιάς, που είχε πολλά πουλιά και αρκετά νέα είδη.Στα πεύκα που κάναμε μεσημεριανό πικνίκ, είδαμε τελικά και το endemic Giant Nuthatch, που ψάχναμε σπο χτές.

Το απόγευμα είδαμε πολλάνέα είδη και ανάμεσα τους,

Gray-headed Parrotbill (Lou)

Siberian Rubythroat (Lou)

Crested Finchbill

Είδαμε σήμερα  35 νέα είδη στη λίστα μας, φτάνοντας τα 345 για την Ταιλάνδη.20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Πρωί πρωί πήγαμε στα σύνορα με την Myanmarκαι στη συνέχεια, επιστρέψαμε στους κήπους του Doi Ang Khang για πρωινή επίσκεψη, ψάχνοντας είδη που δεν είχαμε δεί.

Flavescent Bulbul (Lou)

Large Niltava

Μετά το μεσημεριανό πήγαμε προς το Tha Ton για birding σε ανοιχτές εκτάσεις, όπου είδαμε και μιά Citrine Wagtail

Citrine Wagtail

Κλείσαμε την μέρα με 19 νέα είδη, φτάνοντας τα 364 για την Ταιλάνδη

21 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Επιστρέψαμε στο Doi Lang το επόμενο πρωί, για τους φασιανούς. Δεν υπήρχαν άλλοι σήμερα και παρκάραμε μπροστά στο σημείο που έρχονται οι φασιανοί, ενώ ο Pipith είχε φέρει ενα κομμάτι διάτρητο αδιαφανές πλαστικό, 4-5 μέτρα μήκος και το άπλωσε μπροστά από το αυτοκίνητο, για να κρυφτούμε απο πίσω. Καθώς όμως αυτό προϋπέθετε ότι θα έπρεπε να είσαι γονατιστός, με τις ώρες,  προτίμησα να μείνω στο αυτοκίνητο.

Λίγο μετά την ανατολή εεμφανίστηκαν μέσα στα χόρτα, δύο θηλυκά Hume’s Pheasants μπροστά μας. Μετά από λίγα λεπτά ήρθε και ένα πανέμορφο αρσενικό με τη μακριά ασημένια ουρά του. Έμειναν στο πλάι του δρόμου και τρέφονταν ήρεμα για περίπου 30 λεπτά, αλλά ήταν συνεχώς κρυμμένα μέσα στα χόρτα και η φωτογράφιση τους ήταν πολύ δύσκολη, καθώς μάλιστα ήταν πολυ σκοτεινά στο σημείο που βοσκούσαν.

Mrs. Hume’s Pheasant

Περάσαμε τη υπόλοιπη μέρα στο δρόμο αυτό, προσθέτοντας νέα είδη στην λίστα μας, ενώ στο τέλος της ημέρας ξαναπήγαμε στην Tha Ton.

Rufescent Prinia (Lou)

Rufous-gorgeted Flycatcher (Lou)

14 νέα είδη σήμερα, για τα 378 στην Ταιλάνδη.22 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Το επόμενο πρωί δοκιμάσαμε ξανά την τύχη μας στο Doi Ang Khang όπου μεταξύ των άλλων, βρήκαμε και ενα Spot-breasted Parrotbill

Spot-breasted Parrotbill

Πήρα αρκετές φωτογραφίες στο δρόμο, καθώς προχωρήσαμε προς το Ban Hong Non για να θαυμάσουμε τα Green Peafowls

Μόνο 9 νέα είδη σήμερα.

23 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Η επίσκεψη στο ξηρό Dipterocarpaceae δάσος του Mae Ping National Park ήταν το πρωινό μας πρόγραμμα και, όπως περιμέναμε, το birding σε αυτόν τον βιότοπο ήταν πολύ αργό.  Λίγο πριν ξημερώσει είδαμε Brown Wood Owl στην είσοδο, ενώ μετά την ανατολή είδαμε αρκετά νέα είδη,  γύρω από το campsite.

Mae Ping National Park

Κατά μήκος του κεντρικού δρόμου του δάσους η δραστηριότητα παρέμεινε χαμηλή, αλλά είδαμε τους βασικούς μας στόχους.

Black-headed Woodpecker και Grey-headed Parakeet

Black-headed Woodpecker (Lou)

Grey-headed Parakeet

Αργότερα μετακινηθήκαμε στο Doi Inthanon National Park, τον τελευταίο μας προορισμό στον βορρά.

13 νέα είδη και φτάσαμε στο 400.

24 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ.

Τις δύο τελευταίες ημέρες στο Doi Inthanon National Park κινηθήκαμε σε διάφορα υψόμετρα, προσπαθώντας να δούμε όσο το δυνατόν περισσότερα «καλούδια» σε αυτό το σπουδαίο ορεινό δάσος.

Streaked Spiderhunter

Lesser Shortwing (Lou)

Puff-throated Bulbul (Lou)

Gray-throated Babbler

25 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Περάσαμε την μέρα μας στο Doi Inthanon, ψάχνοντας για τα είδη που μας λείπανε.

Επισκεφτήκαμε και ενα σημείο που είχε ενα εντυπωσιακό καταρράκτη

Προσθέσαμε 26 νέα είδη, στις 2 αυτές μέρες, φτάνοντας τα 426

26 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Πήγαμε το πρωί κοντά στο ποτάμι, όπου καταφέραμε να δούμε ενα εντυπωσιακό Black-backed Forktail, αλλά οι φωτογραφίες μας δεν ήταν τόσο καλές, καθώς ήταν συνέχεια κρυμμένο στα βράχια.

Στη συνέχεια επιστρέψαμε στο Chang Mai και πετάξαμε για Bangkok και απο εκεί για το Crabi  στο νότιο τμηνα της Ταιλάνδης

27 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Επισκεφτήκαμε μια περιοχή με mangroves, που ήταν διαμορφωμένη για περπάτημα, καθώς είχε ξύλινους διαδρόμους μεγάλου μήκους.

Kao Noi Chuchi

 

Είδαμε έναν εντυπωσιακό Brown-winged Kingfisher

Μια ομάδα τριών Black-and-red Broadbills

Black-and-red Broadbill

και ένα υπέροχο Copper-throated Sunbird

Copper-throated Sunbird

Μετά την  εμπειρία στα mangroves, κατευθυνθήκαμε προς το Khao Pra Bang Khram Reserve και είδαμε στο δρόμο και τους εντυπωσιακούς βούδες, που έβαλα στο άνοιγμα.

Η πρώτη μας μέρα στον νότο, μας έδωσε 21 νέα είδη. Φτάσαμε έτσι τα 448 στην Ταιλάνδη.

28 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Ξεκινήσαμε κατά τα γνωστά, με μια προ-πρωινή βόλτα, με θερμική κάμερα και βρήκαμε ενα Chinese Blue Flycatcher, να κοιμάται.

Chinese Blue Flycatcher

Το πρωί επισκεφθήκαμε την περιοχή Emerald Pool,

όπου υπήρχε αρκετός κόσμος και βούταγε στα δασικά αυτά λιμνάκια, Καποια στιγμή ήρθε και ενα μουσουλμανικό σχολείο, με κορίτσια με τις μαντήλες τους, που βούτηξαν στο νερό με τα ρούχα τους και τις μαντήλες.

Βρήκαμε 12 νέα είδη, περπατώντας μέσα στο national park (460 για Ταιλάνδη)

29 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Tο πρωί είδαμε ενα εντυπωσιακό Υaksha (γιγάντιο δαίμονα), χαρακτήρα απο το έπος Ramakien, που είναι η εθνική επική ιστορία της Ταιλάνδης.

Ξαναπήγαμε στη συνέχεια στα mangroves και καταφέραμε να δούμε και να φωτογραφίσουμε τον μεγάλο στόχο μας, την  Mangrove Pitta, ενω τραγουδούσε.

Mangrove Pitta (Lou)

Βρήκαμε και ένα απρόσμενο, θηλυκό Streak-breasted Woodpecker

Κατευθυνθήκαμε στη συνέχεια, πιο βόρεια στο Si Phang Nga National Park.

Στον δρόμο μας προς βορρά επισκεφθήκαμε ένα πάρκο όπου βρήκαμε Spotted Wood Owls να κουρνιάζουν και βγάλαμε ωραίες φωτογραφίες.

Spotted Wood-Owl

30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Η τελευταία μας ενάμιση ημέρα πέρασε στο υπέροχο Si Phang Nga National Park, που αποτελεί μικρό κομμάτι ενός πολύ μεγαλύτερου δασικού συστήματος με «άγριο» ανάγλυφο και, ως εκ τούτου, καλή προστασία για τα πουλιά.

Είδαμε με ταξύ των άλλων,  Malayan Banded Pitta

Malayan Banded-Pitta

και Brown Wood Owl

Brown Wood-Owl

Είδαμε στο δάσος αυτό 30 νέα είδη, κλείνοντας την επίσκεψη μας στην Ταιλάνδη με 494 συνολικά είδη και 124 lifers (φτάσαμε τα 5256).

31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ.

Είδαμε μια Collared Scops-Owl, στην κλασική προ-πρωινή μας βόλτα, με την θερμική κάμερα

Collared Scops-Owl

και φύγαμε για το αεροδρόμιο του Phuket, όπου το tour αυτό τελείωσε.

Εμείς πετάξαμε για την Bangkok, όπου είχαμε προγραμματίσει να μείνουμε 2 μέρες, για να δούμε την πόλη, πρίν επιστρέψουμε στην Ελλάδα.

1 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Μείναμε 2 μέρες στην Bangkok γαι να δούμε τα highlights αυτής της  διάσημης πόλης,  Η πρώτη μέρα ήταν αφιερωμένη στις αγορές, που είναι κανά δίωρο έξω απο την πόλη.

Train market

Train market. Πάνω στις γραμμές του τραίνου, έχει στηθεί ενα ολόκληρο παζάρι, που έχει γίνει τουριστικό αξιοθέτο, καθώς την ώρα που έρχεται το τραίνο, πρέπει να μαζέψουν όλα τους τα πράγματα απο τις γραμμές και εκατοντάδες τουρίστες μαζεύονται για να δούν το show.

Την παράσταση έκλεψε η κυρία που πουλούσε καρύδες

Show-woman.

Μόλις πλησίσε το τραίνο, μάζεψε με μεγάλη ταχύτητα, καρέκλες και τραπεζάκια, που είχε πάνω στις γραμμές, μάζεψε την τέντα που είχε απλώσει, για να πρoστατεύει απο τον ήλιο, όσους καθόντουσαν πάνω στις γραμμές και … έβαλε μουσική και άρχισε να χορεύει.

Floating market

Ο λόγος όμως που έμεινα 2 μέρες παραπάνω στην Μπανγκόκ ήταν οι floating markets.

Ηθελα να δώ πως “λειτουργούν”. Ερχονται οι πελάτες με τις βάρκες τους και ψωνίζουν απο εμπόρους που έχουν και αυτοί την πραμάτεια τους σε βάρκες?

Τελικά δεν το είδα. Αφού αυτό γίνεται μέχρι 7:30 -8:00 το πρωί. Υστερα πλακώνουν οι τουρίστες. 100 βάρκες γεμάτες τουρίστες κάνουν το γύρο των “μαγαζιών” και τραβάνε φωτογραφίες.

Είναι και 2 ώρες μακρυά απο την πόλη, οπότε για να δείς το “original” θέαμα, πρέπει να ξεκινήσεις στις 4:30. Και τα τουριστικά tours ακολουθούν τα “θέλω” των τουριστών, οπότε φτάνουν εδώ μεσημεράκι.

Δεν το ήξερα αυτό, απο πρίν, για να ζητήσω πολυ-πρωινό ξεκίνημα.

Οι καλύτερες σούπες της Μπανγκόκ. Είχε μαγαζί και το έκλεισε και έκανε την βάρκα της, μαγαζί.

Με τις σούπες της κυρίας. Δύο έφαγα!

2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Η δεύτερη μέρα ήταν αφιερωμένη στα παλάτια και τους ναούς της Μπανγκόκ

Στην είσοδο του Grand Palace

 

Ο “ξαπλωτός” Βούδας έχει 40-50 μέτρα μήκος

 

Η επίσημη σχολή του Thai massage. Εδώ πρέπει να κλείσεις 1 χρόνο πρίν, αν θές να δοκιμάσεις το massage αυτό.

Το βράδυ είχαμε βραδυνό με την Maureen και τον James Greer, που είμαστε μαζί στην Αυστραλία

και στις 3:00 μετά τα μεσάνυχτα πετάγαμε για Dubai.

…Και η πτήση μας ακυρώθηκε. Και μας είπε η Emirates οτι θα φύγουμε με την ίδια πτήση 24 ώρες αργότερα. Μας κούφανε!.

*Πλήρωσε τουλάχιστον το ξενοδοχείο μας, αλλά… έβριζα 24 ώρες