We are No 1 in the world (North Ecuador 2024)

31 Ιανουαρίου 2024

We are No1 in the world για το 2024.
Είδαμε φέτος περισσότερα πουλιά από οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο.
Είδαμε μέσα σε ένα μήνα 980 πουλιά και ανεβήκαμε στην κορυφή της κατάταξης, ανάμεσα σε 1 εκατ. birders από όλο τον κόσμο (που δηλώνουν κάθε πουλί που βλέπουν, για επιστημονικούς λόγους (ebird). Ολοι μαζί έχουν δεί φέτος 9382 διαφορετικά είδη πουλιών.
Πρώτη στάση Ισπανία για 4 μέρες , για να δούμε την μυθική μεγάλη ωτίδα, που καποτε ζούσε και στην Ελλάδα και υστερα Εκουαντόρ.
Στην φωτογραφία είμαστε στο Napo River, στον παραπόταμο του Αμαζονίου, μπροστά σε ένα δέντρο με 40 μέτρα ύψος, που στην κορυφή του έχει μια πλατφόρμα, για να βλέπεις τα πουλιά που πετάνε την κορυφή των δέντρων.

13 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Guyaquill – Mnaglares Churute
14 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Reserva Yunguilla
15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Reserva Tapichalaca
16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Cerro Toledo
17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Reseva Joruoe
18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Reserva Utuana
19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Bueanaventura Reserve- Umbrella bird lodge
20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Bueanaventura Upper Road
21 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Reserva Utuana
22 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Loja – Zamora
23 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Rezerva Zarza
24 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Cabana Yankum – Maiku
25 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Yankum – Maiku – Copalinga
26 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ PN Podocarpus–R?o Bombuscaro – Loja
27 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Cerro Acacana
28 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ El Cajas
29 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Santa Elena
30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Ayampe
31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Coca – Sacha Lodge

1 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Sacha Lodge Canopy towers
2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Sacha Lodge – River island
3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Sacha Kapok Tower – Sani lodge
4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Yasuni NP – Sani lodge
5 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Sani lodge
6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Limoncocha – Wild Sumaco
7 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Wild Sumaco
8 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Amarun Pakcha – wild Sumaco
9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ San Isidro – Guango – Alambi
10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Mashpi
11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Mashpi – Calacali

Φοβερός τύπος. Rose-faced Parrot. Ζει μόνο στην περιοχή του Choco (στο «πρασινάκι» του χάρτη). (Το Choco είναι σφηνωμένο ανάμεσα στις Άνδεις και στον Ειρηνικό ωκεανό. Με μαύρους κατοίκους και τα δικά του πουλιά. Ένας άλλος κόσμος).
Το φετινό tour στο Εκουαντόρ, ξεκίνησε «υπέροχα».
Φτάσαμε στις 10 το βράδυ, στο Εκουαντόρ και …δεν είχαν έρθει οι βαλίτσες μας. Στην καλύτερη περίπτωση σε καμμιά βδομάδα, μας είπε ο οδηγός.
Βγήκαμε από το αεροδρόμιο και υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας και ο στρατός ήταν στους δρόμους. Είχαν αποδράσει 1500 φυλακισμένοι, συντονισμένα από πολλές φυλακές σε όλη την χώρα, είχαν καταλάβει ένα τηλεοπτικό σταθμό, στην πόλη που προσγειωθήκαμε και απειλούσαν με …απαγωγές! Μούρλια.
Επάνω που έκανα μεταβολή για να πάρουμε το επόμενο αεροπλάνο και να φύγουμε, ακούω την Λουκία να λέει «Σιγά μωρέ. Με όλο το στρατό στον δρόμο, σιγά μην βγούνε να κάνουνε απαγωγές».
Αγοράσαμε το επόμενο πρωί, εσώρουχα, μπλουζάκια, οδοντόκρεμα και αποσμητικό, από ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ και συνεχίσαμε. Οι μισοί συνταξιδιώτες μας το είχαν μάθει νωρίτερα και είχαν ακυρώσει και είμαστε μόνο 4 άτομα. Αλλάξαμε όμως τελείως την διαδρομή, αποφεύγοντας σημεία, που «βρώμαγε μπαρούτι» και αυτό σήμαινε πολύ περισσότερα χιλιόμετρα και λιγότερο birding κάθε μέρα. Έτσι είδαμε στο tour αυτό, 100 πουλιά λιγότερα από ότι συνήθως. Σύνολο 765, για φέτος. Θέλαμε 235 μέχρι τα 1000 που ήταν ο στόχος μας.
Συνεχίσαμε μόνοι μας όπως ήταν σχεδιασμένο από την αρχή, για τον «Αμαζόνιο του Εκουαντόρ», τον Napo river, τον μεγαλύτερο παραπόταμο του Αμαζονίου.
Μας κάνανε και παρουσίαση όταν φτάσαμε. Ο Ισπανός στρατηγός που εξερεύνησε πρώτος τον Αμαζόνιο, νόμιζε οτι βρήκε τις Αμαζόνες της ελληνικής μυθολογίας εκεί, γι’αυτό το ονόμασε Αμαζόνιο. Προσπαθώντας να φτάσει στο ποτάμι, πολεμούσε με τις τοπικές φυλές και καθώς είχανε ένα χρόνο να δουν γυναίκα, πήρανε τους ντόπιους που ήταν άτριχοι, για γυναίκες και νόμιζαν ότι βρήκανε τις Αμαζόνες. (Αλήθεια είναι! Το γκούγκλαρα).
6 μέρες στον Napo River, με τοπικούς «Κέτσουα» οδηγούς, σε Canopy towers, 40 μέτρα πάνω από το έδαφος, για να βλέπουμε τα πουλιά που πετάνε στις κορυφές των δέντρων. Μαγεία (είχαμε ξαναπάει 12 χρόνια πριν).
Το ότι θα μας ξεσκίσουνε τα κουνούπια (ειδικά την Λουκία φέτος), το ξέραμε. Αντικουνουπικά και στα ρούχα και τσιμπάγανε πάνω από διπλά ρούχα. Δεν γλυτώνεις με τίποτα. Μας ξέσκισε όμως και η βροχή. Και όταν βρέχει τα πουλιά δεν… Μείναμε άλλα 50 πουλιά πίσω από τον στόχο.
3 μέρες πριν φύγουμε, είδα ότι το 1000 δεν πιάνεται με τίποτα και άλλαξα όλο το πρόγραμμα.7 ώρες οδήγηση και βρεθήκαμε στην άλλη μεριά της χώρας. Καθοδόν κάναμε 3 διωρες στάσεις για πουλιά και είχαμε επιτέλους ρέντα. Φτάσαμε στην Reserva Amagusa, με 980 είδη και στο Νο1 του κόσμου.
«Αύριο μέχρι τις 8 το πρωί, θα έχουμε περάσει το 1000», μου λέει ο οδηγός. «Σιγά μην πέσεις» (σκέφτηκα). Ούτε 15 νέα είδη σε non-stop 12 ωρο,δεν βλέπαμε μέχρι τώρα.
Ο τύπος όμως που είχε το lodge, που μείναμε, είχε βάλει ένα σεντόνι, με ένα έντονο φως αναμμένο όλη νύχτα και στις 5:45 το πρωί, που βγήκαμε στο μπαλκόνι, είδαμε ότι είχε γεμίσει νυχτοπεταλούδες και άλλα έντομα, που είχε προσελκύσει το φως και… ερχόντουσαν όλα τα πουλιά για «πρωινό». Σε μιάμιση ώρα είδαμε 58 είδη πουλιών και τα 25 από αυτά ήταν νέα για φέτος. 1005. Πιάσαμε τον στόχο.
Επάνω που χαλαρώσαμε, όμως έρχεται ο οδηγός «Πόσα θέλουμε για να περάσουμε την Κολομβία?» (Του είχα πει ότι πρώτη χώρα μας είναι η Κολομβία που έχουμε δει 957 πουλιά).
«32 του λέω. Σε μια μέρα. Και άρχισε να βρέχει. Ξέχασε το. Δεν γίνεται». Σιγά μην το ξέχναγε. Τα έδωσε όλα. Φύγαμε για το αεροδρόμιο και μας λείπανε μόνο 7. Μην αλλάζεις ρούχα, μου λέει. Θα κάνουμε άλλη μια στάση, κοντά στο αεροδρόμιο. Φτάσαμε και είχαμε 25 λεπτά καιρό. Είδαμε 4 νέα πουλιά και πήγα στο αυτοκίνητο για να αλλάξω, αφήνοντας τον με την Λουκία. Ήρθαν πανηγυρίζοντας. Είχανε φωτογραφίσει και τα άλλα 3. Το ένα όμως ακυρώθηκε (το είχαμε ξαναδεί φέτος και δεν το θυμόμαστε) και …ισοπαλία. 957 και για το Εκουαντόρ. Και 1036 για φέτος.
Στάζω ακόμα…αδρεναλίνη. Μόλις φύγει η αδρεναλίνη, μια βδομάδα θα κοιμάμαι, για να συνέλθω.

31 Ιανουαρίου. Χτές τελείωσε το tour στη Νότιο Εκουαντόρ και πετάξαμε μαζί με τον Juan Carlos απο Guyaquill για Quito. Μας πηγε σε ενα πολυ ωραίο lodge εξω απο την πόλη του Quito, που είχε μια τεράστια έκταση με δέντρα, δική του. Ηταν όμως βράδυ και πρωί-πρωί ήρθε ο Juan Carlos μας πήρε και μας πήγε στο αεροδρόμιο, για να πετάξουμε για Coca, την μεγάλη πόλη πάνω στον θρυλικό Napo River.

Στο αεροδρόμιο μας περίμεναν απο το Sacha lodge, καθώς είχαμε κλείσει για να μείνουμε τα επόμενα 3 βράδυα στο Sacha Lodge. Πήγαμε στα γραφεία που είχε στην Coca, το Sacha lodge, για να μας κάνουν μια πρώτη παρουσίαση, πρίν πάρουμε το ταχύπλοο για να πάμε

Scarlet Macaw, τεράστιος. 80 πόντους ύψος. Ένα από τα «show» του Αμαζονίου.
Το δεύτερο show είχε ελληνικό “χρώμα.” Ηταν ή πρώτη ιστορία που μας είπαν μόλις φτάσαμε:
Αμαζόνιο τον βάφτισαν οι Ισπανοί το 1540, από τις …Αμαζόνες της μυθολογίας μας. Πολέμαγαν ένα χρόνο μέσα στο δάσος, μέχρι να φτάσουν στο ποτάμι, με ιθαγενείς που τους καθοδηγούσαν άγριες γυναίκες πολεμιστές και ήταν σίγουροι ότι εδω ζούνε οι …Αμαζόνες.
Και για για να κάνουν την ιστορία να έχει πιο σασπένς, μας τόνισαν οτι οι Αμαζόνες ήταν τόσο άγριες πολεμίστριες, που κόβανε το ένα στήθος τους, για να μην τους ενοχλεί στην τοξοβολία.
(Μας είπαν και την δεύτερη εκδοχή. Μετά από ένα χρόνο αγαμίας, μέσα στα δάση, όλους για …γυναίκες τους έβλεπαν.
—-
*Είμασταν στον Napo river τον μεγαλύτερο παραπόταμο του Αμαζονίου (σε κάποια σημεία έχει πάνω από 200 μέτρα φάρδος). Αυτόν βρήκανε πρώτα οι Ισπανοί και έπλευσαν από δω μέχρι τον Ατλαντικό, ανοίγοντας δρόμο για να διασχίζουν κάθετα όλη την Νότια Αμερική με τα καράβια τους. Μέχρι τότε θέλανε χρόνια για να πάνε γύρω-γύρω, από την Γή του Πυρός

O Αλαίν Ντελόν των βατράχων. Ποζάριζε ακατάπαυστα.
Είχαμε βγεί 2 ώρες πριν ξημερώσει, ψάχνοντας με τους φακούς μας, στο δάσος για πλάσματα της νύχτας.
Λέγεται Bromeliad tree frog, αλλά αυτό νομίζω δεν έχει σημασία.
Η πόζα είναι όλα τα λεφτά. Δείτε τα δάχτυλα του.
Στον Napo river του Ecuador.

Μου τράβηξαν την προσοχή τα δάχτυλα της, όπως τρώει το ψάρι και το έψαξα.
Μέχρι και αντίχειρες έχει. Σαν τους δικούς μας. Και τους χρησιμοποιεί όπως εμείς.
Γιγάντια βίδρα στο Napo river του Εκουαντόρ

Ξέρει και πότε θα βρέξει!
«Δεν ξερω το όνομα του στα αγγλικά”, μας είπε ο οδηγός “και το επιστημονικό του όνομα είναι πολύ δύσκολο, για να το θυμάστε… Leptodactylus Pentadactylus!”
*O οδηγός ήταν από την φυλή Kichwa που ζεί στο Napo river στο Ecuador και δεν ήξερε τι σημαίνει το όνομα.
«Σε λίγο πάντως θα βρέξει» συνέχισε ο οδηγός.
«Αφού ο ουρανός είναι καθαρός», του είπα.
«Ναι, αλλά άρχισε να φωνάζει ο βάτραχος».
Σε λίγο που άρχισε η βροχή ο Leptodactylus Pentadactylus χάλαγε τον κόσμο από την χαρά του.
Τι να το κάνουν το meteo, εδώ?

Φοβερή φάτσα.
Επαιζε κρυφτούλι μαζί μας, ανάμεσα στα φυλλώματα, μαζί με το ταίρι του.
Κούρνιαζε σε ένα δέντρο, πάνω από το νερό, στον Napo River στο Ecuador.
Tropical Screech-Owl. Στο μέγεθος του δικού μας Γκιώνη.
Η φωτο είναι της Λουκίας.

Εχει 4 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο.
Σας θυμίζει τίποτα;
“Προσκύνημα” για μένα. Στόλιζε τον τοίχο του φοιτητικού δωματίου μου και είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να τον δω από κοντά.
Η Γκουέρνικα του Πάμπλο Πικάσο. Θεωρείται ως το πιο δυνατό έργο με αντιπολεμικό μήνυμα στην ιστορία.
Στις 4 και 30 το μεσημέρι της 26ης Απριλίου, 1937 οι Ισπανοί Φασίστες του Φράνκο, μαζί με γερμανικά και ιταλικά αεροπλάνα, οι πιλότοι των οποίων συμμετείχαν εθελοντικά στον ισπανικό εμφύλιο, στο πλευρό του Φράνκο, βομβάρδισαν την ισπανική πόλη Γκουέρνικα.
Ηταν η πρώτη φορά που δοκιμάζονταν με την βοήθεια των γερμανικών δυνάμεων, οι βομβαρδισμοί ως ευρύ «όπλο» απέναντι στους αμάχους.
Μέσα σε 2 ώρες, 1600 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους και το 1/3 της πόλης ισοπεδώθηκε.
Ο αηδιασμένος από όσα συνέβαιναν στην πατρίδα του, Πικάσο, φιλοτέχνησε τον πίνακα για την Διεθνή Εκθεση του Παρισιού που έγινε το 1937, λίγο μετα την σφαγή.
—————————–
Λέγεται πως όταν οι Γερμανοί εισήλθαν στο Παρίσι κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας Γερμανός αξιωματικός έδειξε σε φωτογραφία τον πίνακα «Γκουέρνικα» στον ίδιο τον Πικάσο, που είχε συλληφθεί, ρωτώντας τον:
“Αυτόν τον πίνακα εσείς τον κάνατε; “
Κι εκείνος απάντησε;
“Όχι, Εσείς!”
——————————-
Το διαχρονικό σύμβολο κατά του πολέμου, του Πάμπλο Πικάσο, έχει δύο κεντρικές μορφές, έναν ταύρο και ένα άλογο. Η μία αντιπροσωπεύει την αγριότητα του πολέμου και τον φασισμό, ενώ το άλογο τον απλό λαό που υποφέρει. Και οι δύο όμως είναι περικυκλωμένες από πτώματα και ανθρώπους που απελπισμένοι ουρλιάζουν, ψάχνοντας για λίγη ελπίδα.
Την ελπίδα ο ταύρος-πόλεμος την έχει στραγγίσει εντελώς από το πρόσωπο όλων και περιμένει ακόμα ατάραχος στη γωνία. Εδώ έρχεται ο άλλος συμβολισμός του Πικάσο, η γυναίκα με τη λάμπα που βρίσκεται στα δεξιά του πίνακα. Αυτή αντιπροσωπεύει τη μόνη αχτίδα φωτός και ελπίδας, μέσα στη φρίκη που διαδραματίζεται στον καμβά.

Εκτίθεται στη Μαδρίτη, στο Μουσείο της Βασίλισσας Σοφίας (Museo Reina Sofía).