We are No1 in the world και το πανηγυρίζουμε

We are No1 in the world και το πανηγυρίζουμε. Ειδαμε φέτος περισσότερα πουλιά (1447) από οποιονδήποτε άλλο ιδιώτη στον κόσμο. Προσπεράσαμε δηλαδή 1 εκατ. birders από όλο τον κόσμο, που δηλώνουν κάθε πουλί που βλέπουν, για επιστημονικούς λόγους (ebird). Ηταν ενα μαγικό ταξίδι. Ελλάδα, Γκάνα, Βολιβία, Κολομβία. **Μαζί μας ο Oswaldo Cortes owner της Bogota Birding Tours

->21 Μαίου (Day 1).

Προσγειωθήκαμε στις 6:00 το πρωί στην Μπογκοτά, με 1174 πουλιά στη λίστα μας για φέτος. Ο Oswaldo μας περιμένει και φεύγουμε κατευθείαν για La Florida (σαν να λέμε το πάρκο Τρίτσης της Μπογκοτά).

Bogota Rail

2 ώρες μετά αρχίζει να βρέχεi, αλλά ο Oswaldo δεν έφευγε με τίποτα αν δεν έβρισκε το Subtropical Doradito, το μοναδικό lifer (πουλί που δεν έχουμε ξαναδεί) του πάρκου. ->1186

Searching for Subtropical Doradito

->22 Μαίου (Day 2).

Chicaque National park. Πάμε για 100 είδη πουλιών σήμερα. Το πάρκο ανοίγει στις 8. Φτάνουμε 6 το πρωί και απέξω από το πάρκο βλέπουμε 20 νέα είδη σε μια ώρα.

Golden-bellied Starfrontlet

Ανοίγει το πάρκο και αρχίζουμε το κατέβασμα (4 χιλιόμετρα περπάτημα και κατεβαίνεις 800 μέτρα υψόμετρο, οπότε βρίσκεις συνέχεια νέα είδη πουλιών που ζούν χαμηλότερα).

«Δεν πιστεύω να βρέξει και εδώ» «Όχι. Eχει ένα μήνα να βρέξει».

Μισή ώρα μετά αρχίζει να βρέχει. Δυνατά. Μια ώρα μετά αποφασίζουμε ότι δεν θα σταματήσει και επιστρέφουμε επάνω. Τρώμε την ωραιότερη ομελέτα της ζωης μου και φεύγουμε για Pedro Palo που είναι μια ώρα μακρυά και νοτιότερα και δεν θα βρέχει.

Μια ώρα μετά μας σταματάει η αστυνομία, που έχει κλείσει τον δρόμο, γιατί είναι τριήμερο και εκατομμύρια αυτοκίνητα επιστρέφουν. Ξαναγυρίζουμε Chicaque, αλλά συνεχίζει και βρέχει. ->1207.

->23 Μαίου (Day 3).

Φύγαμε πολυ πρωί κατά τα γνωστά και 6 η ώρα το πρωί, φτάσαμε στο El Tabacal και κάναμε birding απέξω περιμένοντας να ανοίξει. Μόλις άνοιξε, κάναμε την κλασική κυκλική βόλτα, μέχρι το μεσημέρι, βλέποντας πολλά νέα πουλιά για την χρονιά. Ανάμεσα τους και το Band-backed Wren, που λάτρεψε η Λουκία.

Band-backed Wren (Lou)

Το μεσημέρι φύγαμε για το JardinEncantado, όπου μια κυρία έχει μετατρέψει τον κήπο της σε στέκι για hummingbirds, μια και έχει 20 feeders. Πληρώνεις 3 δολλάρια εισητήριο, για να μπείς. Είδαμε όμως 10 hummingbirds και ανάμεσα τους το δύσκολο Gorgeted Woodstar.

Gorgeted Woodstar (Lou)

Φτάσαμε τα 1251 πουλιά για φέτος (44 νέα είδη σε μια μέρα).

->24 Μαίου (Day 4).

Ξεκίνημα 4:30 το πρωί, για Monterrentodo, που είναι μιάμισυ έως δυόμιση ώρες μακρυά, ανάλογα την κίνηση. Ανέβασμα από τα 1200 μέτρα μέχρι τα 3000 μέτρα. Low, Medium και High, κατοικούνται από διαφορετικά είδη πουλιών. Τα 100 είδη σε μια μέρα είναι εφικτός στόχος εδώ. Φτάνουμε και το βουνό από την μέση και πάνω, δεν φαίνεται από την ομίχλη.

Πρώτη στάση, χαμηλά, ο Oswaldo βάζει το τραγούδι της τοπικής μικρής κουκουβάγιας να ακούγεται και μαζεύεται μια συμμορία 30 μικρόπουλων για να την διώξει. Βλέπουμε μέσα σε 2-3 λεπτά πάνω από 10 νέα είδη.

Red-headed Barbet (Lou)

Πάμε ψηλότερα και περιμένουμε μήπως φύγει η ομίχλη. Φτάνουμε μέχρι τα 2500 μέτρα, αλλά δεν βλέπουμε πάνω από 10 μέτρα. Μετά δυο ώρες τα παρατάμε και γυρίζουμε χαμηλά. ->1271.

Δεν πειράζει. Θα πάμε Montezuma για 4 μέρες. Το βουνό βλέπει προς τον Ειρηνικό και έχει τελείως διαφορετικά πουλιά. Θα δούμε πάνω από 150 νέα είδη. Κοιτάζω τον καιρό. Θα βρέχει στο Montezuma και τις 4 μέρες που θα είμαστε εκεί. Αλλαγή προγράμματος. Η διαδρομή που ήταν να κάνουμε σε 2 μέρες για Montezuma, πρέπει να γίνει σε μία. Να προλάβουμε τουλάχιστον μια μέρα χωρίς βροχή. «8 ωρες driving δίνει το google. Μπορούμε» αρχίζω να ψήνω τον Oswaldo.

«14 ώρες θα κάνουμε λέει ο Oswaldo, αλλά πάμε»

->25 Μαίου (Day 5).

Στάση για πρωινό και Golden-winged Manakin στο Verde & Agua.

«Γιατί έχει τόσο κακές φωτογραφίες στο ebird αυτό το πουλί?»

Δεν φωτογραφίζεται με τίποτα. Ζει στα πολύ πολύ σκοτεινά. Ερχεται όταν βάζεις τη φωνή του, αλλά δεν μιλάει καθόλου. Κάνει μια στάση του μισού δευτερολέπτου, για να κόψει κίνηση και εξαφανίζεται πάλι. Οπότε έχεις μισό δευτερόλεπτο να δείς που εμφανίστηκε (στα κοντινά κλαριά στα 8 μέτρα ή στα απέναντι στα 25 μέτρα = πιάσε το αυγό και κούρευτο). Ακόμα και με 12800 iso, αν κάνεις φουλ zoom δεν έχει αρκετό φως για να κάνεις focus. Τόσο σκοτεινά.

Της Λουκίας όμως γυαλίζει το μάτι. Θέλει να το φωτογραφίσει οπωσδήποτε. Ξέρουμε ότι είναι κάπου μέσα στα επόμενα 200 μέτρα. Το ψάχνουμε σχεδόν μια ώρα. Μάταια. Τελικά προσγειώνεται στα 8 μέτρα και εξαφανίζεται αμέσως. Ουτε την μηχανή δεν πρόλαβα να σηκώσω.

Η Λουκία αρχίζει να βρίζει «Το “είχα” και δεν έκανε focus η καμέρα. Την είχα στη μέση (στα 250mm), αν την είχα κλειστή (στα 100mm) θα είχε περισσότερο φως και θα έκανε focus».

Φωτογραφίσαμε όμως το White-booted Racket-tail, την ώρα που τρώγαμε πρωινό.

White-booted Racket-tail (Lou)

Φεύγουμε σφαίρα για Montezuma. Παρόλο ότι βιαζόμαστε ο Oswaldo κάνει μια στάση στο Coello. Πασαλειβόμαστε αντικουνουπικά (πέρσι από τα πάνω από 30 τσιμπήματα σε αυτή τη στάση, ήμουνα κυριολεκτικά σαν λεπρός για ένα μήνα) και σε μια ώρα βλέπουμε 10 νέα είδη.

White-bellied Antbird

Το Montezuma δεν έχει δωμάτιο για απόψε και έτσι μένουμε στο Pueblo Rico, όπου φτάνουμε στις 9:00 το βραδυ.

Παρέα με τον Οσβάλντο και τον Αλεξ, τον οδηγό του αυτοκινήτου μας

14 ωρες στο δρόμο. ->1288.

->26 Μαίου (Day 6).

Φτάνουμε στις 6:00 το πρωί στο Montezuma και ξεκινάμε για την κορυφή. 16 χιλ και το αυτοκίνητο θέλει μιάμισυ ώρα. Τετοιος καρόδρομος.

Ένα χιλιόμετρο μετά… κατολίσθηση!. Ο δρόμος είναι κλειστός και μου φαίνεται ότι δεν ανοίγει ούτε σε 3 μέρες. Ισως φταίνε τα φαντάσματα των στρατιωτών. Ακουσα από την τοπική οδηγό την Τζέσικα που ηταν μαζί μας, ανάμεσα στα ισπανικά που μίλαγε, την λέξη «φάντασμα» (είναι ίδια και στα ισπανικά) και μάθαμε την ιστορία.

Κατ’αρχάς οι ντόπιοι πιστεύουν στα φαντάσματα και ο συγκεκριμένος δρόμος τελειώνει σε ένα στρατιωτικό φυλάκιο, όπου 10 χρόνια πρίν οι «γκερίλος» (οι τοποικοι αντάρτες) επιτέθηκαν και έσφαξαν όλους τους στρατιώτες του φυλακίου. Πιστεύουν λοιπόν οι ντόπιοι, ότι οι στρατιώτες έχουν γίνει φαντάσματα και ζούν στο δρόμο. Η Τζέσικα λέει ότι ίσως δεν μας γουστάρουν και προκάλεσαν την κατολίσθηση.

Συνεχίζουμε με τα πόδια. Σήμερα είναι η μοναδική μέρα που δεν θα βρέχει. Και έχει πολλά νέα πουλιά.

Munchique Wood-Wren (Lou)

3 ώρες μετά ακούγεται και το αυτοκίνητο. Το πώς άνοιξε ο Αλεξ (ο οδηγός) το δρόμο είναι μυστήριο. Ηταν σε μήκος 20 μέτρων πεσμένα δέντρα και ο μισός δρόμος γεμάτος χώμα. Ισως έψησε τα φαντασματα να βοηθήσουν.

Το μεσημέρι αρχίζει να βρέχει πάλι. Παρόλη την βροχή εμφανίζεται ενας απο τους εργαζόμενους στο lodge, με μια μηχανή και μας φέρνει το μεσημεριανό μας. Μιλάμε για φοβερή “φάση”.

Η Τζέσικα ανάμεσα στον Αλεξ Και την Λουκία

Ο Oswaldo αρχίζει την (6ημερη) γκρίνια: «Where are the mix flocks? In every mix flock here, more than 10 new species”.

Τα πουλιά είναι πολύ λιγότερα στη Νότια Αμερική από ότι στην Ευρώπη. Περπατάς 2 ώρες στο δάσος και δεν βλέπεις τίποτα. Ξαφνικά εμφανίζεται μια συμμορία 20, 30, 40 πουλιών (στα 20 μέτρα ψηλά και συνήθως κόντρα στο φώς) που χοροπηδάει ανάμεσα στα φυλλώματα, καθώς τρέφεται και μπορεί να είναι 20 διαφορετικά και νέα είδη πουλιών. 2-3 λεπτά αργότερα εξαφανίζονται όλα μαζί, για ένα άλλο μεγάλο δέντρο της αρεσκείας τους. (Δύσκολο να το πιστέψεις. Η νότια Αμερική έχει 3500 είδη πουλιών, αλλά πολύ λιγότερα πουλιά από ότι βλέπουμε στην Ευρώπη).

Purplish-mantled Tanager (Lou)

Φτάσαμε τα 1329 πουλιά για φέτος (41 νέα είδη σήμερα).

->27-28-29  Μαίου (Day 7-8-9).

Montezuma. No mix flocks και τις 3 μέρες, πολλά χιλιόμετρα περπάτημα πάνω κάτω και κάθε μέρα αρκετά νέα είδη.

Pale-naped Brushfinch (Lou)

Blushing Phantom Butterfly (Cithaerias Pireta) (Lou)

Black-chested Jay. Ερχόταν και τσιμπολόγαγε ψιχουλάκια στο τραπέζι μας.

Φτάσαμε τα 1382 (53 νέα είδη σε 3 μέρες)

->30 Μαίου (Day 10).

Φεύγουμε από το Mοntezuma για Rio Blanco… περπατώντας, για μερικά χιλιόμετρα. Βρίσκουμε 9 νέα είδη.

Κάναμε στάση στην πλατεία του Pueblo Rico, για καποια ψώνια

Στην πλατεία του Pueblo Rico

και μια στάση, πριν την Apia σε ένα μεγάλο δέντρο, με πολλά φύλλα και καταφέρνουμε να δούμε για 1 δευτερόλεπτο το πολύ σπάνιο Turquise Dacnis.

Πήραμε μεσημεριανό στην Apia, μου μοιάζει χτισμένη στην πλαγιά ενός λόφου, με τεράστια κλίση. Η πλατεία είναι γεμάτη τζιπάκια 4Χ4, που ανεβαίνουν 10 άτομα επάνω, για να μετακινηθούν στην πόλη.

Στην πλατεία της Apia

Κάναμε μια ώρα παράκαμψη, για να αφήσουμε την Τζέσικα στην Περείρα, που μένει.

Ετσι, φτάνουμε Rio Blanco στις 5 το απόγευμα, φωτογραφίζουμε τα 5-6 είδη hummingbirds του κήπου τους

Buff-tailed Coronet

και ο τοπικός ranger ο Carlos μας πάει και βλέπουμε ενα Lyre-tailed Nightjar, που κοιμάται δίπλα στο δρόμο, βλέπουμε ενα White-capped Dipper, που περπατάει  δίπλα στο τρεχούμενο νερό που υπάρχει στην είσοδο του Rio Blanco,

White-capped Dipper (Lou)

και ύστερα στηνόμαστε δίπλα στα μοναδικά λουλούδια που επισκέπτεται για να τραφεί το (lifer για μας) hummingbird Daggerbill. Περιμένουμε μέχρι τις 6:30, που είναι τελείως νύχτα, ανεβάζοντας συνέχεια iso στις μηχανές, αλλά το Daggerbill δεν έρχεται.

Φτάσαμε τα 1397. Ο περσινός 1ος της λίστας είναι ακόμα 40 μπροστά μας. Μάλλον απίθανο μοιάζει, να τον περάσουμε.

->31 Μαίου (Day 11)

Rio Blanco. Μαζί μας ο τοπικός ranger Μιγκέλ, που έχει ενημερωθεί ότι βασικός μας στόχος είναι το lifer Masked Saltator (που δεν καταφέραμε να δούμε πέρσι που είμασταν εδώ, με την Birdquest). Το πρωί έχουμε να δούμε 4 antpittas στα σημεία που τους δίνουν οι rangers σκουλήκια κάθε μέρα, μια συγκεκριμένη ώρα, για να συνηθίσουν να εμφανίζονται. (*Βέβαια αν έχουν ήδη βρει σκουλήκια αλλού, δεν εμφανίζονται καθόλου). Ξεκινάμε «δύσκολα», καθώς η πρώτη Bicolored antpitta κάνει μια ώρα να εμφανιστεί.

Bicolored Antpitta

Πηγαίνοντας για την δεύτερη antpitta, βρίσκουμε πολλά νέα πουλιά και τον … «Ραούλ». Ένα Fruiteater που μόλις δεί τον οδηγό έρχεται και αυτός απρόσκλητος για σκουλήκια.

Ο Ραούλ. Green-and-black Fruiteater

Η δεύτερη Chestnut-crowned Antpitta έρχεται αμέσως,

Chestnut-crowned Antpitta (Lou)

αλλά η τρίτη, Slate-crowned Antpitta, μας έβγαλε το λάδι. Πάγωσε ο «κώλος» μου καθώς ο χώρος ήταν μικρός και κάθησα κάτω, στο βρεγμένο έδαφος. Για 50 λεπτά την φώναζε ο οδηγός, μέχρι να κάνει μια εμφάνιση των 2-3 δευτερολέπτων, να πάρει τα μισά σκουλήκια που ήταν εκεί για αυτήν και να φύγει.

Slate-crowned Antpitta

Συνεχίζουμε να βλέπουμε όμως νέα πουλιά. Γυρίζουμε πίσω για την 4η Brown-banded Antpitta που ηταν lifer για μας και μεσημεριανό

Brown-banded Antpitta (Lou)

και ύστερα με το αυτοκίνητο προς τα κάτω για …Daggerbill για μισή ώρα, γιατί θέλουμε να είμαστε στις 2:00 πάλι πάνω, καθώς είναι ώρα που έχουν δεί επάνω, τον Saltator.

Πηγαίνοντας προς τα κάτω ο Μιγκέλ βάζει ξαφνικά τις φωνές… Daggerbill. Εχει σε μια στροφή ένα φυτό, που έχει μόνο ένα λουλούδι από αυτά που αρέσουν στον Daggerbil και ενα Dsggerbill είναι εκεί.

Η Λουκία κάθεται στη μέση, εμένα πιάνεται το πόδι μου στην τσάντα και παραλίγο να πέσω με τα μούτρα στο χαντάκι, καθώς πετάγομαι έξω και … «εχει πετάξει το πουλί». Αργησα.

Με χαλασμένο ηθικό πάμε στο σημείο που έχει τα πολλά λουλούδια που του αρέσουν και περιμένουμε. Εχουμε λιγότερο από μισή ώρα. Ξαφνικά ο οδηγός βάζει τις φωνές…Daggerbill, καθώς το hummingbird με το μεγάλο λευκό κολλάρο στο λαιμό εμφανίζεται και μας δίνει μια 3λεπτη παράσταση από λουλούδι σε λουλούδι, ενώ οι κάμερες κροταλίζουν. Μια από τις πιο έντονες συγκινήσεις.

White-throated Daggerbill

Ανεβαίνουμε πάλι επάνω, ενώ γελάνε και τα αυτιά μας. Ο Saltator δεν εμφανίζεται στις 3 επόμενες ώρες. Αράζουμε στο «mirador» από όπου φαίνεται η πόλη Manizales κα αρκετή ώρα μετά, ο οδηγός, που έχει παθιαστεί να βρεί τον Saltator, βαζει τις φωνές και μας δείχνει μια σκιά, 100 μέτρα μακρυά. Η Λουκία ωστόσο προλαβαίνει και του βγάζει μια φωτογραφία.

Φτάσαμε τα 1421. Είμαστε 20 πίσω ακόμα.

->1 Ιουνίου (Day 12)

Μέχρι τις 11:00 Rio Blanco.

Rio Blanco lodge

Απογοήτευση. Περπατήσαμε 2,5 ώρες μέσα στη λάσπη για μια ακόμα antpitta χωρίς επιτυχία.

Μόνο 3 νέα είδη σήμερα και στο Otun Quinbaya που είναι ο τελευταίος σταθμός μας, με την Birdquest πέρσι είχαμε δεί μόνο 10 είδη, όλη μέρα.

Δεν είναι αρκετά για να περάσουμε μπροστά.

Φτάνουμε στις 3 στο Otun Quinbaya και βρέχει. Η Λουκία προτείνει ξενοδοχείο.

Πάμε όμως και γίνεται «ανάσταση». Σταματάει η βροχή και έχουμε 11 νέα είδη σε 2 ώρες, μέχρι να νυχτώσει.

Cauca Guan

Φτάνουμε τα 1435.

Μπαίνω στο ebird και βλέπω ότι ο περσινός 1ος έχει τώρα 1442. Θέλουμε 8 τουλάχιστον ακόμα και έχουμε δεί όλα τα σχετικά εύκολα του πάρκου. Θέλουμε τώρα 8 δύσκολα.

->2 Ιουνίου (Day 13)

Το απόγευμα πετάμε για Ελλάδα.

Για πρώτη φορά βάζω και τον Oswaldo στο κόλπο. Δεν του έλεγα τίποτα μέχρι τώρα, γιατί η Λουκία λέει ότι αγχώνω τους οδηγούς και δεν μπορούν να αφοσιωθούν στο birding.

Μελετάμε την λίστα του ebird, για να δούμε τι μας λείπει και o Oswaldo τα χωρίζει, τι ψάχνουμε στο σημείο που είμαστε, τι θα ψάξουμε περπατώντας και τι μόλις βγούμε από το πάρκο, στο δρόμο για ξενοδοχείο.

Και τα βρήκε όλα. Φοβερός.

Crested Ant-Tanager (Lou)

Κάποια στιγμή ψάχναμε για ώρα ένα woodcreeper, ήμουνα καμμιά 20αρια μέτρα μακρυά και έβαλα στο κινητό μου τον ήχο του, χωρίς να με δεί και ο Oswaldo πετάχτηκε σαν να τον χτύπησε ρεύμα, ακούγοντας τον ήχο, νομίζοντας οτι είναι ο woodcreeper που ψάχνσμε (τελικά βρήκαμε τον Woodcreeper λίγο πιο κάτω).

Βρήκαμε τα 8 που θέλαμε και 4 παραπάνω.

Acorn Woodpecker (Lou). Παληός μας φίλος, αλλά δεν τον είχαμε δεί φέτος. Ηταν όμως απέναντι απο το ξενοδοχείο, όταν βγήκαμε απο το Otun Quinbaya.

Φτάσαμε τα 1447.

We are No 1 of the world.

“Βόλτα στο δάσος, για να δούμε πουλάκια” δεν το λές.

Για μένα που είμαι adrenaline junkie ήταν η απόλυτη «φάση».

10 στα 10 του βάζω.

Αν ο καιρός ήταν καλύτερος μαζί μας, θα είχαμε εύκολα πάνω από 1500. Θα είμαστε πάλι Νο 1, αλλά δεν αλλάζω το 1447 αυτό, με τίποτα. Τέλειο. 10 στα 10.

**Μαζί μας ο Oswaldo Cortes owner της Bogota Birding Tours

Ηταν ενα μαγικό ταξίδι. Ελλάδα, Γκάνα, Βολιβία, Κολομβία.

**Στην πρώτη 20άδα υπάρχουν και 10 επαγγελματίες (guides σε birding tours), αλλά μόνο 3 είναι μπροστά μας. Ακριβώς μπροστά μας, ο ένας από αυτούς είναι ο Peter Κaestner, ο άνθρωπος που έχει δει τα περισσότερα πουλιά στον κόσμο και κυνηγάει το μαγικό νούμερο 10.000 (όλα τα πουλιά είναι 10.700 ). Τιμή μας. Αυτόν κυνηγάγαμε.