Baja California de Sur

Το Greater Roadrunner, το σύμβολο της ερήμου της Baja ήταν το απόλυτο highlight αυτού του πολύ γεμάτου, 5ήμερου στην Baja California de Sur.

21 Μαρτίου Πετάμε στις 8 το βράδυ για Baja

✈️ Baja & πραγματικότητα
Φτάσαμε στην ώρα μας, στο αεροδρόμιο στο Mexico City, πετάξαμε για Baja και όλα πήγαν ομαλά… μέχρι ένα σημείο.

Το αυτοκίνητο που μας έδωσαν: μικρότερο από αυτό που είχαμε κλείσει
(υπόσχεση για αλλαγή αύριο)
Το ξενοδοχείο:
στις φωτογραφίες → καταπληκτικό
στην πραγματικότητα → εντελώς basic.
Και το καλύτερο:
👉 ακριβώς απέναντι, ένα club με μουσική στη διαπασών
Είναι 00:30 και γίνεται ακόμα χαμός. Να δούμε αν θα κοιμηθούμε καθόλου απόψε.

22 Μαρτίου – Σαν Χοσέ ντελ Κάμπο, Νότια Μπάχα

Δεκατέσσερα χρόνια πρίν, είχα χάσει εδώ, το αγαπημένο μου καπέλο. Απλώς περνάγαμε απο δώ, πηγαίνοντας στο αεροδρόμιο και μου έπεσε κάποια στιγμή, που βγήκα απο το βάν της εκδρομής. Είχα πολυ στενοχωρηθεί που το έχασα.
Τότε μας είχε αφήσει εδώ το Searcher, υστερα απο 11 μέρες στη θάλασσα για φάλαινες.

Προσγειωθήκαμε εδώ, χθες το βράδυ και σήμερα το πρωί ξεκινήσαμε στις 6:30, για να επισκεφθούμε ένα σημείο όπου έχει δημιουργηθεί ένας τεράστιος υγρότοπος, προσελκύοντας όλα τα πουλιά.
Εδώ είχε εμφανιστεί και ένας Hooded Merganser, ενώ το «δυνατό χαρτί» για τους birders του Μεξικού αυτή την περίοδο είναι μια θηλυκή Σαρσέλα, που για μας είναι κοινή, αλλά έχει φέρει στην περιοχή όλους τους μεγάλους birders της χώρας.

Εμείς, όμως, στο ξημέρωμα, είχαμε άλλο στόχο. Ψάχναμε ένα σημείο με πυκνά καλάμια για να βρούμε το Belding’s Yellowthroat, ίσως τη μεγαλύτερη speciality της περιοχής. Πέρσι είχαν πάει μια ώρα μακρυά για να την βρούν και την είχανε δεί τελικά απο πολύ μακρυά. Ελπίζαμε λοιπόν για κάτι καλύτερο.

Ψάξαμε όλα τα καλάμια της περιοχής και κάποια στιγμή ακούστηκε απο την άλλη μεριά του “νερού”, 50 μέτρα μακρυά. Ανταποκρίθηκε όμως άμεσα στη “φωνή¨που βάλαμε και ήρθε στο θάμνο μπροστά μας, χαρίζοντας μας ωραίες φωτογραφίες.

Belding’s Yellowthroat

Κι όμως, για μένα η πιο δυνατή στιγμή της ημέρας ήταν άλλη.
Κοιτούσα μέσα από τα κιάλια, πίσω από κλαδιά και σκιές, προσπαθώντας να εστιάσω σε ένα πουλί που δεν σταματούσε να κινείται. Για αρκετή ώρα δεν τα κατάφερνα, καθώς ήταν συνέχεια κρυμμένο και δεν ήξερα τι είναι.

Και ξαφνικά, για μια στιγμή, σαν σκηνή απο τον τηλεμεταφορέα του star trek, …”υλοποιήθηκε” μπροστά μου, γεμίζοντας όλο το οπτικό μου πεδίο, μέσα στα κυάλια.

Ηταν ένας πανέμορφος Cactus Wren. Από εκείνες τις μικρές στιγμές που δεν ξεχνιούνται.

Στη συνέχεια φύγαμε για την άλλη πλευρά του τεράστιου wetland, που ήταν 2-3 χιλιόμετρα μακρυά. Η πρόσβαση δεν ήταν καθόλου εύκολη, αφού η περιοχή είναι ουσιαστικά κλειστή: μια πολυτελής περιοχή με φαρδείς δρόμους, νησίδες τριών μέτρων, γεμάτες με φοίνικες και κάκτους να στολίζουν το τοπίο.

Τελικά βρήκαμε ένα πέρασμα, αλλά για να φτάσουμε στο σημείο με τα πουλιά χρειάστηκε να περπατήσουμε πάνω στην άμμο περισσότερο από ενάμιση χιλιόμετρο. Ήταν εξαντλητικό. Κάτω από τον ήλιο και πάνω στην άμμο, κάθε βήμα φαινόταν διπλό.
Αλλά άξιζε απόλυτα.

Πρώτη μας συνάντηση με ενα ψαραετό που καμάρωνε με το τεράστιο ψάρι που είχε πιάσει.

Osprey

Ο βασικός μας στόχος όμως ήταν το lifer Snowy Plover. Σκανάραμε όλη την παραλία με τα κυάλια, χωρίς επιτυχία. Σε λίγο όμως καθώς περπατούσα κοντά στο νερό, πετάχτηκαν 3 μπροστά μου. Σχεδόν τα πάτησα. Αν δεν πεταγόντουσαν, δεν υπήρχε περίπτωση να τα δώ, καθώς ήταν ακίνητα και δένανε με το περιβάλλον.

Snowy Plover (Lou)

Λίγο παρακάτω συναντήσαμε 2-3 πανέμορφα Killdeer, που δεν πέταξαν μακρυά, καθώς πλησιάσαμε. Απλά απομακρύνθηκαν λίγο περπατώντας και άρχισαν να φωνάζουν, σαν να πλησιάσαμε σε σημέιο που φωλιάζουν. Τα φωτογραφίσαμε και φύγαμε απο την ¨περιοχή” τους.

Killdeer

Η περιοχή μάς αντάμειψε πλουσιοπάροχα: καταγράψαμε 60 είδη πουλιών μέσα σε ένα μόνο πρωινό, ανάμεσά τους και μερικούς γλάρους που ήταν lifers για εμάς. Ήταν ένα από εκείνα τα πρωινά που νιώθεις πως όλα πήγαν ακριβώς όπως έπρεπε.

Στο Rent a car για αλλαγή αυτοκινήτου

Αργότερα περάσαμε από το Rent a Car, αλλάξαμε αυτοκίνητο και πήραμε ένα Ford Territory. Δεν το ήξερα το μοντέλο, αλλά μου έκανε εντύπωση: ένα μεγάλο; πολυτελές SUV, πολύ ευχάριστο σαν πρώτη αίσθηση.

Τώρα πια, ύστερα από μια γεμάτη και κουραστική μέρα, έχουμε καθίσει σε ένα μαγαζί για μεσημεριανό.

Μέχρι στιγμής, η μέρα είχε τα πάντα: σπάνια πουλιά, ένταση, ταλαιπωρία, ομορφιά, αναμνήσεις και εκείνη τη μοναδική αίσθηση ότι ένα ταξίδι έχει ήδη αρχίσει να σου δίνει ιστορίες που θα θυμάσαι καιρό.

Το απόγευμα αποδείχθηκε εξίσου συναρπαστικό — ίσως και περισσότερο.
Η πρώτη μας στάση ήταν σε ένα απλό πάρκινγκ, χαμένο μέσα σε ένα τοπίο που δεν άφηνε καμία αμφιβολία: καθαρή, αυθεντική έρημος. Γύρω υπήρχαν χαμηλά δέντρα και θάμνοι, αλλά όλα έδειχναν ξερά, σκληρά, σχεδόν αφιλόξενα. Κι όμως, μέσα σε αυτό το άνυδρο σκηνικό, υπήρχε ζωή.

Gilded Flicker

California Gnatcatcher

Ξεκινήσαμε να ψάχνουμε τις τοπικές «σπεσιαλιτέ» και, παρά τη μεσημεριανή ζέστη, τα πουλιά ήταν εκεί. Σε μόλις 55 λεπτά καταγράψαμε 4 lifers και περίπου άλλα δέκα είδη. Ήταν από εκείνες τις στάσεις που δεν περιμένεις πολλά — και τελικά σου δίνουν περισσότερα από όσα φανταζόσουν.

Συνεχίσαμε για ένα δεύτερο σημείο, περίπου μισή ώρα έξω από την πόλη. Μόλις παρκάραμε, ο Λέο σχεδόν αμέσως άκουσε τη φωνή της Pyrrhuloxia, της βασικής σπεσιαλιτέ που ψάχναμε. Ήταν όμως μακριά.
Αφήσαμε τον δρόμο και μπήκαμε μέσα στο τοπίο, ανάμεσα σε κάκτους και ξερή βλάστηση, προσπαθώντας να την πλησιάσουμε. Ακολούθησε ένα μικρό «κρυφτούλι» με το πουλί — εμφανιζόταν και χανόταν πίσω από τα κλαδιά. Μέχρι που, για 2-3 δευτερόλεπτα, βγήκε καθαρά απο τα κλαδιά. Αρκετά για να πάρουμε πολύ καλές φωτογραφίες.

Pyrrhuloxia (Lou)

Σαν να μην έφτανε αυτό, βρήκαμε ακόμα δύο lifers και, ήδη ικανοποιημένοι, ξεκινήσαμε για την επιστροφή.

Και τότε ήρθε η στιγμή που απογείωσε τη μέρα.
Στην κορυφή ενός δέντρου, αριστερά του δρόμου, εντοπίσαμε ένα πουλί που τελικά αποδείχθηκε Phainopepla.

Phainopepla

Την ώρα που η Λουκία κατέβαινε από το αυτοκίνητο για να το φωτογραφίσει, ο Λέο φώναξε ξαφνικά:
«Roadrunner! Roadrunner!»

Στην άκρη του δρόμου.

Βγήκα αμέσως από το παράθυρο και πρόλαβα να τραβήξω μερικές φωτογραφίες. Και τότε συνέβη κάτι πραγματικά απίστευτο: ο Λέο έβαλε τη φωνή του roadrunner — και το πουλί… ανταποκρίθηκε.

Μας πλησίασε.
Πέρασε μπροστά από τον δρόμο, σχεδόν σαν να μας έδινε χρόνο, για να το θαυμάσουμε. Στη συνέχεια ανέβηκε στο πλάι του δρόμου, απέναντι από το αυτοκίνητο — σε απόσταση περίπου τεσσάρων μέτρων από εμένα — και κάθισε εκεί για αρκετή ώρα.
Όχι μόνο φωτογραφίες — κατάφερα να τραβήξω και ένα πολύ καλό βίντεο διάρκειας σχεδόν δύο λεπτών.
Ήταν μια από τις πιο έντονες και ζωντανές εμπειρίες της ημέρας. Ο Λέο είχε ήδη κατέβει και το φωτογράφιζε ασταμάτητα — πρέπει να τράβηξε πάνω από 200 φωτογραφίες.

Greater Roadrunner

To Greater Roadrunner είναι το σύμβολο των ερημικών περιοχών του Μεξικού. Περνά τον περισσότερο χρόνο στο έδαφος και τρέχει πολύ γρήγορα (έως ~30 km/h), κυνηγώντας τη λεία του. Είναι παμφάγο, τρώγοντας έντομα, σαύρες, μικρά θηλαστικά και ακόμη και φίδια, τα οποία σκοτώνει χτυπώντας τα στο έδαφος

Ζει σε ερήμους, θαμνώδεις εκτάσεις και ανοιχτά τοπία με χαμηλή βλάστηση, αποφεύγοντας τα πυκνά δάση. Είναι μη μεταναστευτικό και παραμένει όλο τον χρόνο στην ίδια περιοχή.

Τρελλάθηκα απο την χαρά μου με την συνάντηση αυτή.

Επιστροφή για τον Hooded Merganser
Αποφασίσαμε να δώσουμε άλλη μία ώρα στην τύχη μας και να επιστρέψουμε στο πρωινό σημείο, μήπως καταφέρουμε να εντοπίσουμε το Hooded Merganser.
Δυστυχώς, όσο κι αν προσπαθήσαμε, δεν το βρήκαμε. Πιθανότατα είχε ήδη φύγει από την περιοχή — καθώς είναι από εκείνα τα παπιά που δύσκολα περνούν απαρατήρητα αν βρίσκονται κάπου κοντά.

Βρήκαμε ωστόσο ενα κούκλο Northern Cardinal

Northern Cardinal (Lou)

Κι έτσι έκλεισε μια μέρα γεμάτη ένταση, ανατροπές και στιγμές πολυ δυνατές.

🌅 23 Μαρτίου — Pelagic με την ανατολή
Ξεκινήσαμε με το πρώτο φως. Στις 6:30 το πρωί το σκάφος έλυσε κάβους για το pelagic trip, με εκείνη την ησυχία που έχει η θάλασσα πριν ξυπνήσει για τα καλά.

Με το που βγήκαμε, κινηθήκαμε αριστερά προς την ακτή. Εκεί είδαμε μερικούς ψαράδες να ρίχνουν δίχτυα σε απόσταση ούτε 5–10 μέτρα από την παραλία. Δεν καταλάβαινα τι ακριβώς έκαναν — φαινόταν πολύ “ρηχό” και κοντά για κανονικό ψάρεμα.
Πλησιάσαμε έναν από αυτούς και τότε λύθηκε η απορία. Στον πάτο της βάρκας του είχε ένα μικρό διαμέρισμα γεμάτο θαλασσινό νερό, και μέσα… δεκάδες μικρά ψάρια, όλα ζωντανά ή φρεσκοπιασμένα.
Χωρίς πολλά πολλά, μας έδωσε τέσσερις απόχες γεμάτες.
💰 600 πέσος — περίπου 30 ευρώ.
Αυτά τα χρησιμοποιούν οι ίδιοι για δόλωμα. Εμείς όμως τα πήραμε για έναν άλλο σκοπό: chumming — να τα πετάμε στη θάλασσα για να προσελκύσουμε τα θαλασσοπούλια.
Και εδώ είναι το ωραίο της υπόθεσης: τα πουλιά το ξέρουν ήδη το παιχνίδι.
Έχουν μάθει ότι όπου υπάρχουν ψαράδες, υπάρχει και εύκολο φαγητό. Οπότε μόλις δουν σκάφος και τέτοια “δραστηριότητα”, πλησιάζουν με την ελπίδα να αρπάξουν κάτι στον αέρα ή από την επιφάνεια.
Εμείς απλά… μπήκαμε στο “κόλπο”
Για να δούμε τι θα γίνει. 🐦🌊

🌊 — 10 μίλια έξω & το κυνήγι του κοπαδιού
Ξανοιχτήκαμε περίπου 10 μίλια από την ακτή. Εκεί έξω συναντήσαμε καμιά δεκαριά άλλα σκάφη, όλα απλωμένα γύρω γύρω. Όλοι στο ίδιο mode.

Η δραστηριότητα των πουλιών… χαμηλή. Περίεργα χαμηλή.
Και σιγά σιγά έγινε ξεκάθαρο τι συνέβαινε:
Όλοι — εμείς, τα ψαράδικα, τα πάντα — ψάχναμε το ίδιο πράγμα.
👉 Το μεγάλο κοπάδι με τους τόνους.
Μιλάμε για ψάρια που φτάνουν μέχρι και 3 μέτρα και ~200 κιλά. Απόλυτοι θηρευτές. Όταν εμφανίζονται, γίνεται χαμός. Κυνηγάνε τα μικρόψαρα προς την επιφάνεια, αυτά σκορπάνε πανικόβλητα προς κάθε κατεύθυνση… και τότε:
👉 σκάνε τα πουλιά από παντού.
Αυτό περιμέναμε. Αυτό περίμεναν και οι ψαράδες.
Εκεί γίνονται τα μεγάλα πράγματα.
Πέρασε μισή ώρα. Τίποτα.
Η κουβέντα άνοιξε:
– πάμε άλλα 10 μίλια πιο μέσα;
– ή πάμε 10 μίλια αλλού, πιο κοντά στην ακτή, εκεί που είχαν μαζευτεί τα υπόλοιπα σκάφη;
Τελικά επιλέξαμε το δεύτερο.
Και κάπου εκεί — χωρίς προειδοποίηση — έγινε το highlight.
Δύο μούρελετς.
👉 Craveri’s Murrelet. Ο μεγάλος στόχος.
Πέρασαν μπροστά μας με ταχύτητα. Δευτερόλεπτα.
Ούτε χρόνος να σκεφτείς.
Αλλά πρόλαβα μία φωτογραφία. Μία.
Και αυτή ήταν αρκετή.

Craveri’s Murrelet

✔️ ID confirmed
✔️ target species
Για τέτοιο πουλί, αυτό φτάνει.
Συνεχίσαμε, αλλά οι τόνοι… δεν εμφανίστηκαν ποτέ.
Μέχρι τις 11 το πρωί το είχαμε πάρει απόφαση.
Δεν θα γίνει σήμερα.

Είδαμε όμως Shearwaters

Black-vented Shearwater (Lou)

Black-vented Shearwater (Lou)

Pink-footed Shearwater

Ενα καταπληκτικό Red-billed Tropicbird

Red-billed Tropicbird

Και ξανά και ξανά, φάλαινες

φάλαινες πολύ κοντά μας

Η πιο περίεργη όμως συνάντηση, ήταν με ενα καρχαρία, με διπλό πτερύγιο. Ο καπετάνιος δεν ήξερε τι ήταν. Ηταν όμως κάτι πολύ μεγάλο, καθώς το ένα πτερύγιο απο το άλλο είχε απόσταση, σχεδόν 3 μέτρα.

Τα πτερύγια του καρχαρία

H έρευνα που έκανα, κατέληξε οτι στην θαλασσία αυτή περιοχή, ήταν μάλλον basking shark, που φτάνει και τα 10 μέτρα μήκος, αλλά τρέφεται με πλανγκτόν, αν και είναι πολυ τρομακτικός στην εμφάνιση.

Basking shark

Γυρίσαμε πίσω. Ήρεμα.
Χωρίς το “show” των τόνων.
Με ωραίες φωτογραφίες, αλλά με το μούρελετ στο τσεπάκι
Και αυτό… μετράει.

🌵 — Λος Μπαρίλες, απογευματινό μπέρντινγκ & νυχτερινό… θρίλερ
Φτάσαμε κατά τις 3 στο Los Barriles και κατευθείαν πήγαμε στο ομώνυμο ξενοδοχείο. Η ζέστη βαριά, ο ήλιος ψηλά — δεν είχε νόημα να βγούμε αμέσως.
Περιμέναμε να πέσει λίγο. Και γύρω στις 4:30 ξεκινήσαμε.

Φτάσαμε σε μια περιοχή που ήταν… καθαρή έρημος.

Όλη η περιοχή ίδια εικόνα. Κάποια στιγμή βρεθήκαμε μπροστά σε συρματοπλέγματα. Ανοίξαμε ένα πέρασμα για να μπούμε — και εκείνη ακριβώς τη στιγμή εμφανίζεται ο ιδιοκτήτης με το αυτοκίνητο.
Λίγο awkward.
Ευτυχώς ο Λίο έκανε τα δικά του, του συστήθηκε, εξήγησε τι κάνουμε, και τελικά μας άνοιξε κανονικά και μπήκαμε μέσα με το αμάξι.
Και εκεί ξεκίνησε το τοπίο.
Ένας χωματόδρομος, και αριστερά-δεξιά έρημος. Όχι όμως άδεια — γεμάτη ζωή με τον δικό της τρόπο. Χαμηλοί θάμνοι με αγκάθια παντού. Ανάμεσά τους κάκτοι που έφταναν 3, 4, ακόμα και 5 μέτρα ύψος. Και διάσπαρτα δέντρα που έμοιαζαν σαν εξέλιξη αυτών των θάμνων — σαν να βλέπεις όλα τα στάδια ζωής μπροστά σου.
Από μικρός θάμνος → σε κάτι σαν μικρό δέντρο → και μετά… ένας άσπρος, γυμνός κορμός.
Όλα αυτά μπλεγμένα μεταξύ τους, πυκνά. Δεν περνούσες εύκολα. Και παρόλα αυτά — καθαρή έρημος.
Είδαμε αρκετά πουλιά.

Black-throated Sparrow

Αλλά από καινούρια… μόνο ένα:
👉 California Quail
Το ακούσαμε ξανά και ξανά. Πολύ κοντά κάποιες φορές. Αλλά να το δούμε; Τίποτα.
Τα υπόλοιπα ήταν πάνω-κάτω τα ίδια με αυτά που είχαμε δει στο Los Cabos.
Και μετά… άρχισε το δεύτερο μέρος.
🌙 Η αναζήτηση της κουκουβάγιας
Στόχος:
👉 Western Screech Owl
Περιμέναμε να νυχτώσει. Ησυχία. Απόλυτη.

Ξεκινήσαμε να ψάχνουμε. Τίποτα.
Περάσε ώρα. Απογοήτευση. Είπαμε “οκ, αύριο πάλι”.
Φεύγουμε λίγο πιο πέρα — και τότε:
ακούγεται.
Μία.
Και μετά δεύτερη.
Και μετά… τρίτη.
Για την επόμενη ώρα, ζούσαμε μέσα σε ένα περίεργο, σχεδόν απόκοσμο σκηνικό. Τρεις Western Screech Owls να φωνάζουν γύρω μας, από διαφορετικές κατευθύνσεις. Κοντά. Πολύ κοντά.
Αλλά να τις δούμε;
Ούτε μία.
Ένα κανονικό show.
Ήχος παντού — εικόνα πουθενά.
Κλείσαμε τη μέρα έτσι. Με το feeling ότι ήμασταν μέσα στο σκηνικό, αλλά χωρίς το τελευταίο κομμάτι.

🌄 24 Μαρτίου — Η μέρα του “Τζάνκο”
Ξεκινήσαμε 4:45 το πρωί. Σκοτάδι ακόμα.
Σήμερα δεν είναι μια απλή μέρα — είναι η μέρα του Τζάνκο.

Έχουμε ραντεβού στις 6:15 με τον ιδιοκτήτη της περιοχής και είμαστε 1,5 ώρα μακρυά.
Ανεβαίνουμε σιγά σιγά στο βουνό. Η βλάστηση ίδια — έρημος.
Κάκτοι, θάμνοι με αγκάθια, το ίδιο σκηνικό… απλά πιο ψηλά.
Το τοπίο δεν αλλάζει.
Αλλάζει μόνο το υψόμετρο.
Φτάνουμε μπροστά σε μια καγκελόπορτα.
Ταμπέλα: απαγορεύεται η είσοδος.

Και περιμένουμε.
Η περιοχή είναι ιδιωτική. Για να μπεις, πληρώνεις – 75ευρώ το άτομο.
Και όχι για το τοπίο.
👉 Για ένα πουλί.

O Λίο μας εξηγεί:
πόσο σημαντικό είδος είναι
πόσο δύσκολο είναι να το δεις
πόσο ταλαιπωρήθηκαν πέρσι… όλη μέρα για ένα glimpse
Και το καλύτερο:
👉 Μια εβδομάδα πριν από εμάς είχε έρθει ο φίλος του, ο Kevin — μεγάλος birder από Costa Rica
👉 Και δεν τον είδε

Κάπου εκεί αρχίζει να μπαίνει η πίεση.
Γιατί αυτό δεν είναι απλό target.
Ζεί μόνο εδώ και κάθε χρόνο αλλάζει στέκι. Και πρέπει να ψάξεις όλο το βουνό για να τον δείς.

Σε λίγο εμφανίστηκε ο Λούι.
Με ένα αρχαίο Toyota Tacoma. Δύο θέσεις μόνο.

Ο Λίο και η Λουκία ανέβηκαν στην καρότσα — είχε βάλει μέσα κάτι στρώματα για να κάθεσαι — και ξεκινήσαμε.

O Λίο και η Λουκία στην καρότσα με τα στρώματα, δίπλα στον Λούι

Από την αρχή φάνηκε τι θα γίνει.
Ανηφόρα. Σοβαρή.
4–5 χιλιόμετρα. Κοντό. Πρώτη.
Το αμάξι… αγκομαχούσε.
Περάσαμε μία πόρτα.
Μετά δεύτερη — με αλυσίδες και λουκέτα. Κατεβαίνουμε, ανοίγουμε, περνάμε.
Και στην τρίτη — ακόμα πιο βαριά αλυσίδα — τέλος.
Εδώ σταματάμε.
🥾 Το hiking
Από εδώ και πάνω, με τα πόδια.

Το έδαφος δύσκολο. Ανήφορος. Πέτρα, αγκάθια, τίποτα εύκολο.

Παίζουμε την Northern Pygmy Owl. Αυτή ήταν ξεχωριστό είδος (Baja Pygmy Owl) αλλά ενοποιήθηκε πρόσφατα με την αντίστοιχη που ζεί απέναντι στο Μεξικό. Είναι όμως διαφορετική εμφανισιακά και έχει διαφορετική φωνή. Οι επιστήμονες θα βρήκαν πιθανότατα παρόμοιο dna και την ενοποίησαν.

Και δεν την είδαν την προηγούμενη φορά.

Ομως …απαντάει.

Και αρχίζει ενα κρυφτούλι. Εμφανίζεται για ενα δευτερόλεπτο, αλλά πάντα κόντρα στο φώς. Μέχρι να μετακινηθείς για να έχεις καλύτερο φώς, εξαφανίζεται πάλι.

Τελικά την φωτογραφίζω κόντρα στο φώς.

Baja Pygmy Owl

Βρίσκουμε και ενα πανέμορφο Spotted Towee.

Spotted Towee (Lou)

40 λεπτά μετά, η Λουκία μένει πίσω, για να ψάξει μόνη της για τον τζάνγκο.

Ο Λούι λέει οτι “είναι κοντά”.
Αλλά το “κοντά” του Λούι… είναι σχετική έννοια.
🐦 Η πρώτη επαφή
200 μέτρα πιο πάνω.
Ο Λίο μπροστά.
Ξαφνικά:
👉 τον βλέπει
👉 Baird’s Junco (ο “Τζάνκο”)
Περνάει μπροστά μας.
Κάθεται σε ένα κλαδί.
Στα 3 μέτρα.
Μας κοιτάει.
Πάμε να σηκώσουμε μηχανές — εγώ και ο Λίο —
και… φεύγει.
Ο Λούι από πιο κάτω βάζει φωνή (playback).
Το πουλί ξαναεμφανίζεται σε ένα δέντρο 50–60 μέτρα πιο πέρα.
Πάμε προς τα εκεί —
και… εξαφανίζεται πάλι.
Έχουμε όμως ήδη:
✔️ καθαρή οπτική επαφή
✔️ πολύ κοντά
Αλλά… όχι φωτογραφία.
⛰️ …“πάμε λίγο ακόμα”

Και εκεί ξεκινάει το κλασικό:
“πάμε λίγο ακόμα…”
“είναι εδώ κοντά…”
Έγινε 2 ώρες ανάβαση.
250 μέτρα υψομετρική.
Ξηρασία — αλλά ιδρώτας να στάζει.
Το πουκάμισο… μούσκεμα.
Κάποια στιγμή ο Λούι τον ξαναβλέπει.
Μέχρι να φτάσουμε — πάλι χαμένος.
Εκεί το πήραμε απόφαση:
👉 γυρνάμε πίσω
👉 χωρίς φωτογραφία
✨ Και τότε… στο γύρισμα
Στο σημείο που τον είχαμε δει το πρωί.
Είναι εκεί.
Και όχι μόνος.
👉 ζευγάρι
Δύο πουλιά.
Αυτή τη φορά… άλλη ιστορία.
Ήρεμα. Συνεργάσιμα.
Πετάνε χαμηλά, από τη μία πλευρά στην άλλη.
Μας δίνουν χρόνο.
📸 Και βγαίνουν οι φωτογραφίες.
Καλές. Πολύ καλές.

Baird’s Junco

😅 Επιστροφή
4,5 ώρες μετά.
Όχι η “μία ώρα” που είχε πει ο Λούι.
Αλλά:
✔️ target done
✔️ φωτογραφίες
✔️ εμπειρία full

🌿 Και τώρα… κάτι διαφορετικό
Τώρα είμαστε στην όχθη ενός ποταμού.

Βλέπουμε σε ενα ψηλό δέντρο 6 Acorn Woodpeckers. Χωριστό υποείδος που ζεί μόνο στην Baja.

6 Acorn Woodpeckers. Χωριστό υποείδος που ζεί μόνο στην Baja.

Ψάχνουμε δύο ακόμα πουλιά — όχι ακριβώς νέα είδη, αλλά υποείδη.
👉 που έχουν προσαρμοστεί σε αυτές τις ακραίες συνθήκες
Για να καταλάβεις:
εδώ μπορεί να μην βρέξει για 2 χρόνια
ακραία ξηρασία
επιβιώνουν μόνο όσα προσαρμόζονται
Και αυτά τα πουλιά… έχουν αλλάξει για να το καταφέρουν.

Βλέπουμε και 2 “ελληνικά” πουλιά, ενα Merlin και ενα ψαρόνι.

Merlin (Lou)

Και μια καταπληκτική Phainopepla

Η μέρα πάντως έχει ήδη κριθεί.
👉 Τον είδαμε.

🌙 Round 2 – κουκουβάγιες
Γυρίσαμε κατά τις 3 στο ξενοδοχείο στο Los Barriles.
Ξεκούραση, λίγο reset, και 7 το απόγευμα ξανά έξω.
Στόχος ξεκάθαρος:
👉 Western Screech Owl

Το ίδιο έργο.
Φωνάζανε δίπλα μας. Πολύ κοντά.
Αλλά να εμφανιστούν;
Ούτε αυτή τη φορά.
Κανονικό κρυφτούλι.

🌵 25 Μαρτίου — Πρωινό στο Λος Μπαρίλες
Το πρωινό είχε ενδιαφέρον.
Μπήκαμε σε έναν δρόμο ανάμεσα σε σπίτια και ξαφνικά:
👉 California Quail παντού.

Ακούγονταν, περνάγανε, εξαφανίζονταν.
Κλασικό κρυφτούλι.
Μέχρι που τελικά ένα κάθισε σε ένα χαμηλό ξερό δέντρο.
Και… done.
📸 Επιτέλους καλή φωτογραφία.

California Quail

🐦 Το επόμενο target.👉 Costa’s Hummingbird
Φύγαμε αρκετά μακριά για να το βρούμε.
Και εκεί έγινε ένα μικρό σκηνικό:
Περιοχή γεμάτη πολυτελή σπίτια — τίποτα άλλο.
Μας βλέπει κάποιος. Δεν ξέρει ποιοι είμαστε.
Και λίγο μετά… εμφανίζεται police car, να κόψει κίνηση.
😅 Κλασικά.
Το πρώτο πουλί το βρήκαμε σε feeder — ψηλά, στον πρώτο όροφο μιάς πολυτελούς mexican style κατοικίας. Μακριά.
Αλλά μετά…
👉 ένα άτομο πολύ κοντά.
Και εκεί ήρθαν οι φωτογραφίες.

Costa’s Hummingbird

🏡 Η πόλη
Επιστροφή, πρωινό και λίγο χαζολόγημα.
Το Los Barriles δεν θυμίζει Μεξικό.
Σχεδόν όλα τα σπίτια Αμερικάνων,
πολλοί sport fishers
τουρίστες… ελάχιστοι
Στη θάλασσα είδα τουλάχιστον 20 σκάφη μόνο για ψάρεμα.
Και το καλύτερο:
Κυκλοφορούν με κάτι οχήματα…
κάτι μεταξύ γουρούνας και αυτοκινήτου.
Highlight:
👉 μια κυρία ~65 χρονών, πρωί πρωί
👉 οδηγούσε ένα τέτοιο
👉 με τον σκύλο της συνοδηγό
🚗 Μετακίνηση προς La Paz
Φύγαμε και φτάσαμε γύρω στο μεσημέρι.
Πριν το ξενοδοχείο, ο Λίο μας πήγε σε ένα σημείο με θαλασσοπούλια.

Double-crested Cormorant (Lou)

Κόντρα φως. Άμπωτη. Τα πουλιά μακριά.
Αλλά με το scope:
👉 βρήκαμε το tern που ψάχναμε.
🌿 Το απόγευμα — το μεγάλο σκηνικό
Στόχος:
👉 Ridgway’s Rail
Μικρός υγρότοπος. Πυκνή βλάστηση. Δεν βλέπεις τίποτα.
Βάζουμε φωνή.
Απαντάει. Πολύ κοντά.
Αλλά… δεν βγαίνει.
Μετά πο μισή ώρα, φεύγουμε.
Και τότε:
Ξαναφωνάζει.
Μπαίνουμε μέσα στα φυλλώματα — βλέπουμε ένα μικρό “λιμνάκι” μπροστά.
Και εκεί γίνεται η φάση της ημέρας:
👉 εμφανίζεται στα λιγότερα από 2 μέτρα. Την βλέπω μόνο εγώ.
Και εγώ;
Αντί να φωτογραφίσω…
👉 γυρνάω στον Λίο να του πω “ήρθε!”
Και φυσικά:
👉 έφυγε.
Αλλά:
✔️ το είδα
✔️ από απίστευτα κοντινή απόσταση. Εξ επαφής
Και ειλικρινά — αυτό το ευχαριστήθηκα περισσότερο.

🌅 26 Μαρτίου — Τελευταία μέρα. Στη La Paz.
Ξεκινήσαμε 6:15το πρωί.
Στόχος: μια sewage lagoon (λιμνοδεξαμενή λυμάτων)
όπου μαζεύονται τα πάντα.

Διάβασα οτι είναι ενας τρόπος φυσικού βιολογικού καθαρισμού. Τα λύμματα έρχονται εδώ και εκτίθενται στην ηλιακή ακτινοβολία που σκοτώνει τα περισσότερα μικρόβια. Ετσι όταν μετά απο δώ καταλήγουν στην θάλασσα δεν ρυπαίνουν πολύ.

Μαζεύονται και όλα τα πουλιά σε αυτά τα sewage lagoon.

👉 Εχουν δεί  εδώ >100 είδη τον τελευταίο μήνα
Ψάχναμε κάποια special.
Φτάνουμε και ο τόπος είναι γεμάτος ζευγάρια California Quail. Είδαμε τουλάχιστον 5 ζευγάρια.

California Quail

Εχει πάρα πολλά πουλιά. Τόσο μέσα, όσο και εξω απο το νερό.

American Avocet (Lou)

Βρήκαμε πάλι kai την Ridgway’s Rail, που άρχισε να φωνάζει δίπλα μας, χωρίς να βγεί όμως ποτέ απο τα πυκνά φυλλώματα.

Η Λουκία κατάφερε να την φωτογραφίσει κιόλας. Εγώ πάλι δεν την είδα. Κράτησα την μεγάλη χτεσινή στιγμή της συνάντησης μαζί της.

Ridgway’s Rail (Lou)

Μετά από 2 ώρες, γυρίζουμε στην πόλη. Θέλουμε να φωτογραφίσουμε τους endemic yellow-footed gulls.

Τους βρίσκουμε όλους μαζεμένους σε ενα σημείο, που υπάρχουν και μεγάλα ψαριά, νεκρά, στην παραλία

Yellow-footed Gull (Lou)

Δίπλα τους ποζάρει ο Ζακ-Ιβ Κουστώ. Λάτρευε αυτη την περιοχή. Την αποκαλούσε το ενυδρείο του κόσμου.

Παρές με τον Ζακ-Ιβ Κουστώ

Περναμε απο ενα OXXO, παιρνουμε καφέ και επιστρλεφουμε στο ξενοδοχείο.
👉 μάζεμα για την μεγάλη πτήση. 4 αεροπλάνα μας περιμένουν.

☕ Το τελευταίο δώρο
Κατεβαίνουμε στις 11 να φύγουμε.
Ο Λίο φωνάζει.
👉 Black-chinned Hummingbird
Στο parking.
Δεν είχα ούτε μηχανή ούτε κιάλια — όλα πακεταρισμένα.
Το είδα με τα κιάλια του.
✔️ Εικοστό lifer στην Baja

🧾 Κλείσιμο
Το tour στο Mexico ολοκληρώθηκε με:
🐦 594 είδη στο Μεξικό
🌍 6.038 lifers συνολικά στη λίστα
269 lifers σε αυτό το ταξίδι. Απίστευτο νούμερο.
🏆 4η θέση στη φετινή λίστα των birders του Μεξικού
Δεν ήταν όλα εύκολα.
Αλλά ήταν από τα trips που… θα θυμάμαι.
Το ευχαριστήθηκα πραγματικά.