Mexico Southern

Μετά την εκτέλεση του αρχηγού του μεξικάνικου κάρτελ και του μπάχαλου που ακολούθησε, για αλλού πηγαίναμε και αλλού καταλήξαμε,. Και όμως ήταν ενα απο τα καλύτερα ταξίδια μας τελικά. Ειδικά μάλιστα, καθώς το δικό μας Νο 6000 ήταν το  – πιο “must see” πουλί του Μεξικού.

3 ΜΑΡΤΙΟΥ. Στο Morelos

Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί, χωρίς πρωινό, με προορισμό τα βουνά και τα δάση του Μορέλος. Μέχρι το τέλος της ημέρας είχαμε περπατήσει σε ορεινά δάση, ιδρώσει σε καυτές πεδιάδες, εξερευνήσει ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο ζάχαρης του 1702 και παρακολουθήσει χιλιάδες swifts να στροβιλίζονται μέσα σε τεράστιες καμινάδες την ώρα που ένα γεράκι καραδοκούσε. Απολογισμός: 122 είδη πουλιών και 35 lifers — μια μέρα που δύσκολα θα ξεχαστεί.

Πρωινό ξεκίνημα
Το ραντεβού μας ήταν στο λόμπι του ξενοδοχείου απέναντι από το αεροδρόμιο. Κατεβήκαμε στην ώρα μας και ο πρώτος άνθρωπος που συναντήσαμε ήταν ο Τζόνσι — ένας χαμογελαστός Άγγλος με εμφάνιση που θύμιζε Βίκινγκ. Όταν πιάσαμε κουβέντα μαζί του, επιβεβαιώθηκε και η εντύπωσή μας: είχε πράγματι βίκινγκ ρίζες.

Αποδείχθηκε απίστευτα παθιασμένος με τα πουλιά. Όλη την ημέρα  έτρεχε από εδώ κι από εκεί με τα κιάλια του για να μην χάσει τίποτα, και τελικά κατάφερε να εντοπίσει αρκετά ενδιαφέροντα είδη.

Λίγο αργότερα εμφανίστηκε και ο Μιγκέλ, ο Μεξικανός οδηγός που μαζί με τον Λίο θα μας καθοδηγούσαν στην παρατήρηση πουλιών. Είχε καθυστερήσει λόγω της τεράστιας κίνησης, αλλά τελικά κατέφθασε οδηγώντας ένα τεράστιο αμερικάνικο station wagon με τρεις σειρές καθισμάτων. Μπήκαμε όλοι μέσα και ξεκινήσαμε για το Μορέλος.

Απο αριστερά, δίπλα στην Λουκία ο Jonty Denton και αριστερά μου οι 2 οδηγοί, Miguel Aguilar και Leo Garrigues

Χρειάστηκε περίπου μία ώρα για να διασχίσουμε την πόλη και την πρωινή κίνηση. Λίγο πριν τις 9 φτάσαμε σε ένα πάρκο σε αρκετά μεγάλο υψόμετρο, το οποίο άνοιγε ακριβώς εκείνη την ώρα.
Περπάτημα στο δάσος
Στο επόμενο δίωρο περπατήσαμε μέσα σε ένα καταπληκτικό δάσος. Μέσα σε μόλις δύο ώρες είχαμε ήδη καταγράψει 48 είδη πουλιών, από τα οποία 12 ήταν lifers για εμάς.
Ανάμεσα σε όλα ξεχώρισαν δύο:
το Yellow-eyed Junco, που το βρίσκαμε παντού, στο έδαφος, να ξεχωρίζει με το έντονο μάτι του και το Yellow-bellied Sapsucker, ένας μικρούλης και χαριτωμένος δρυοκολάπτης.

Yellow-eyed Junco

Yellow-bellied Sapsucker

Κατά το μεσημέρι αποφασίσαμε να πάμε νωρίτερα για φαγητό, καθώς κανείς μας δεν είχε προλάβει να πάρει πρωινό. Επιστρέψαμε στη συνέχεια στο δάσος και συνεχίσαμε το birding για περίπου δύο ώρες ακόμη, προσθέτοντας εννέα ακόμα lifers στη λίστα μας.

Ζέστη και εκπλήξεις στα χαμηλά υψόμετρα
Αργότερα αποφασίσαμε να κατηφορίσουμε προς χαμηλότερα υψόμετρα. Μετά από αρκετή ώρα οδήγησης σταματήσαμε σε ένα σημείο για να κατέβουμε.

Άνοιξα την πόρτα και έπαθα σοκ — νόμιζα ότι έξω είχε 45 βαθμούς. Η ζέστη ήταν αποπνικτική και η περιοχή ήταν “ερημος” – είχε μόνο ξανθιά στάχια και λίγους ξερούς θάμνους.

Παρόλα αυτά αποδείχθηκε ότι έκρυβε καταπληκτικά πουλιά.
Εδώ την παράσταση έκλεψαν δύο είδη.

Το πρώτο ήταν το καταπληκτικό Lesser Roadrunner.

Το βρίσκουμε κυρίως στο Μεξικό και σε κάποιες περιοχές της Κεντρικής Αμερικής σε ξηρούς θαμνώνες και σαβάνες. Το όνομα του οφείλεται στο ότι, τρέχει γρήγορα αντί να πετά, κυνηγώντας έντομα, σαύρες, μικρά φίδια και περιστασιακά μικρά θηλαστικά. Εχει μήκος περίπου 46–51 cm και μακριά ουρά με λευκές άκρες.

Το ακούσαμε από μακριά και το ψάχναμε για αρκετή ώρα, χωρίς επιτυχία.

Είχαμε ήδη προχωρήσει ψάχνοντας το, όταν η Λουκία που είχε μείνει πιο πίσω μας φώναξε.

Το είχε βρεί.

Lesser Roadrunner

Το Roadrunner προσπαθούσε να ανέβει σε ένα δέντρο για να δει ποιος του φωνάζει, καθώς είχαμε βάλει την φωνή του, σε ένα μικρό ηχείο. Μέχρι να γυρίσουμε όμως είχε εξαφανιστεί στα πυκνά και ψηλά στάχυα.

Περιμέναμε να δούμε αν θα ξανανέβει σε κάποιο κλαδί.

Διάλεξε τελικά ενα κλαδί, πίσω απο τα πιο πυκνά στάχυα. Σχεδόν δεν φαινόταν.

Καταφέραμε ωστόσο  να βγάλουμε πολύ ωραίες φωτογραφίες, εκμεταλλευομένοι, αυτό το “κρυφτούλι”.

Lesser Roadrunner

Φεύγοντας είδαμε και τα εντυπωσιακά Banded Quail, με το  WOW λοφίο τους.

Μετρήσαμε περίπου δέκα άτομα, τα οποία φωτογραφίσαμε — αν και από αρκετή απόσταση.

Το εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο ζάχαρης
Η ημέρα όμως δεν είχε τελειώσει ακόμη.
Ο επόμενος σταθμός ήταν ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο ζάχαρης. Οι φύλακες μας άνοιξαν την πύλη και μπήκαμε μέσα.

Το μέρος ήταν εντυπωσιακό: δύο τεράστιες καμινάδες ύψους περίπου 50–60 μέτρων υψώνονταν πάνω από το συγκρότημα.

Στα αριστερά βρίσκονταν οι παλιές εγκαταστάσεις του εργοστασίου, ενώ στα δεξιά υπήρχε ένα αρχοντικό κτισμένο το 1702, με πρόσοψη σχεδόν 100 μέτρων, κολόνες και καμάρες που θύμιζαν ελληνικό ρυθμό.

Προχωρήσαμε προς τα μέσα και εντοπίσαμε μερικά ακόμη πουλιά. Κάποια στιγμή όμως ο Λίο μας φώναξε πίσω — και τότε ήρθε η μεγάλη έκπληξη: θα μπαίναμε μέσα στο παλιό αρχοντικό.

Το αρχοντικό ήταν κτισμένο το 1702

Ανεβήκαμε στον επάνω όροφο.
Περπατάγαμε στην άκρη, απο φόβο να μην καταρρεύσει η 320 ετών πλάκα του, απο το βάρος μας.

Σταματήσαμε σε έναν διάδρομο.

Στο ταβάνι φωλιάζε μια American Barn Owl. Ηταν σκοτάδι και την έβλεπα μόνο στο ματάκι της κάμερας, απο το “φώς” που δημιουργεί η mirrorless κάμερα. Νόμιζα στην αρχή ότι ήταν τοιχογραφία.

American Barn Owl

Το μεγάλο θέαμα με τα Swift
Στη συνέχεια βγήκαμε στην ταράτσα του αρχοντικού.

Η θέα ήταν απίστευτη: ολόκληρη η πόλη απλωνόταν μπροστά μας καθώς ο ήλιος έδυε.
Ο βασικός μας στόχος όμως ήταν άλλος: να δούμε τα swifts που επιστρέφουν για να κοιμηθούν μέσα στις καμινάδες του εργοστασίου. Στο σημείο αυτό έχουν καταμετρηθεί ακόμη και 100.000 άτομα, κυρίως Vaux’s Swift.

Και τότε συνέβη κάτι απίστευτο.
Ξαφνικά εμφανίστηκε ένα Sharp-shinned Hawk. Πέταξε προς την καμινάδα και κρύφτηκε μέσα. Όταν τα swifts άρχισαν να επιστρέφουν, όρμησε επάνω τους και άρπαξε ένα ή δύο — δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε πόσα.
Η επίθεση αυτή πάγωσε για λίγο την ορμή του σμήνους. Για λίγα λεπτά τα πουλιά δίσταζαν να μπουν μέσα στην καμινάδα.
Σύντομα όμως ξαναμαζεύτηκαν και άρχισαν να μπαίνουν όλα μαζί μέσα, σε ένα εντυπωσιακό στροβιλιστικό θέαμα.
Απολογισμός της ημέρας
Ήταν ένα συναρπαστικό φινάλε για την ημέρα.
Συνολικά, εκείνη την ημέρα στο Μορέλος είδαμε 122 είδη πουλιών, από τα οποία 35 ήταν lifers για εμάς.
Απίστευτα νούμερα και τα δύο.
Φτάσαμε στα 5918 πουλιά. Μάς μείνανε μόνο 82, για να πιάσουμε το μεγάλο στόχο των 6000.

4 ΜΑΡΤΙΟΥ. Πρίν το ξημέρωμα – Αναζητώντας τις κουκουβάγιες στο Amilsindo Park
03:30 το πρωί.
Το ξυπνητήρι χτύπησε και το μίσησα θανάσιμα. Παρ’ όλα αυτά, λίγα λεπτά αργότερα ήμασταν ήδη στο πόδι. Στις 04:15 ξεκινήσαμε, γιατί το πρόγραμμα της ημέρας είχε έναν ξεκάθαρο στόχο: να βρούμε μια κουκουβάγια, που ζεί μόνο εδώ – την Balsas Screech Owl.

Στον δρόμο πήραμε μαζί μας τον Ισραήλ, έναν τοπικό expert που γνώριζε την περιοχή και τα πουλιά της.

Στο σκοτάδι της ερήμου
Περίπου μισή ώρα αργότερα φτάσαμε στο Amilsindo. Η περιοχή ήταν εξαιρετικά ξηρή — χαμηλοί θάμνοι, λίγα διάσπαρτα δέντρα και ένα τοπίο που έμοιαζε σχεδόν έρημο.

Αφήσαμε το αυτοκίνητο και προχωρήσαμε στο σκοτάδι.
Γύρω μας ακούγονταν ήχοι της νύχτας:
δύο διαφορετικές κουκουβάγιες και ένα nightjar σπάγανε τη σιωπή της νύχτας. Προχωρήσαμε αργά μέχρι να φτάσουμε στο σημείο όπου ζει ο βασικός μας στόχος.

Βάλαμε τη φωνή της Balsas Screech Owl στο ηχείο για να την προσελκύσουμε.
Δεν ήταν εύκολο. Φαινόταν με την θερμική κάμερα, αλλά μόλις έπεφτε το δυνατό φώς μας, επάνω της, έφευγε.

Μας “ταλαιπώρησε”αρκετή ώρα, αλλά τελικά τα καταφέραμε. Στάθηκε για μια στιγμή, αν και λίγο λοξά και την φωτογραφίσαμε.

Balsas Screech-Owl (Lou)

Επόμενος στόχος ήταν η Elf Owl. Μια σταλίτσα κουκουβάγια, μικρότερη απο σπουργίτι.

Ερχόταν όταν άκουγε την φωνή της, αλλά είναι τόσο μικρή, που κρυβόταν σε κάποιο κλαδί και δεν την “έβλεπε” η thermal camera.
Τελικά κάποια στιγμή, κάθησε στα “ανοιχτά”,  στα χαμηλά κλαδιά ενός δέντρου.
Ήταν μια μαγική στιγμή.
Καταφέραμε να τη δούμε καθαρά και να τη φωτογραφίσουμε — ένα από τα πιο ιδιαίτερα πουλιά της περιοχής.

Elf Owl (Lou)

Το Nightjar που δεν μας έκανε τη χάρη
Η επόμενη μιάμιση ώρα, μέχρι να αρχίσει να χαράζει, ήταν αφιερωμένη σε έναν άλλο νυχτερινό στόχο: το Buff-collared Nightjar.
Το ακούγαμε συνεχώς μέσα στο σκοτάδι.
Το είδαμε μάλιστα να πετάει μερικές φορές μπροστά μας, αλλά δεν καταφέραμε ποτέ να το εντοπίσουμε σε σημείο όπου θα μπορούσαμε να το φωτογραφίσουμε.

Όταν ξημέρωσε
Γύρω στις 07:00 άρχισε να χαράζει και το τοπίο άλλαξε τελείως.
Τα πουλιά της ημέρας άρχισαν να ξυπνούν και εμείς συνεχίσαμε το birding, εξερευνώντας την περιοχή.
Δώσαμε αρκετόχρόνο για να βρούμε το Lucifer Hummingbird καθώς καθόταν ακίνητο στο βάθος και ήταν πολύ δύσκολο τόσο να το βρείς, όσο και να το φωτογραφίσεις.

Lucifer Hθmmingbird (lou)

Εξίσου δύσκολο απεδείχθη και το Mexican Squirrel Cuckoo, καθώς φρόντιζε συνέχεια να είναι κρυμμένο απο διπλές και τριπλές σειρές κλαδιών.

Mexican Squirrel Cuckoo (Lou)

Ήταν ένα πραγματικά καταπληκτικό πρωινό.
Μέχρι να τελειώσουμε, είχαμε δεί 64 είδη πουλιών.  Προσθέσαμε 15 lifers στη λίστα μας.
Και όλα αυτά είχαν ξεκινήσει από ένα ξυπνητήρι που χτύπησε στις 03:30 το πρωί.

Μια μικρή ενδοσκόπηση
Βγαίνοντας απο το πάρκο, σκεπτόμουνα οτι τελικά αυτό που λατρεύω πιο πολύ, δεν είναι να δώ ή να φωτογραφλισω ενα πουλί, αλλά την αδρεναλίνη της αναζήτησης.
Απο την στιγμή που ακούς κάτι ή βλέπεις κάτι, την φρενίτιδα που ακολουθεί, καθώς προσπαθείς να δείς το πουλί, ανάμεσα σε φυλλώματα, σε δύσκολα σημεία ή ψηλά κόντρα στο φώς, ξέροντας οτι η ΣΤΙΓΜΗ θα κρατήσει ένα κλάσμα του δευτερολέπτου.
Μια μαγική στιγμή.

Μια μικρή όαση για τα πουλιά
Βγαίνοντας από το πάρκο, φτάσαμε ξανά στο σημείο όπου την προηγούμενη ημέρα είχα κατέβει από το αυτοκίνητο και είχα την αίσθηση ότι η θερμοκρασία άγγιζε τους 45 βαθμούς. Το τοπίο παρέμενε το ίδιο άνυδρο και σκληρό — χαμηλοί θάμνοι, ξερό χώμα και σχεδόν καθόλου σκιά.

Στην αριστερή πλευρά του δρόμου είχαν συγκεντρωθεί πολλά μικρόπουλα, τουλάχιστον είκοσι. Το «μυστικό» του σημείου αποκαλύφθηκε γρήγορα: υπήρχαν δύο μεγάλοι σωλήνες νερού που έχαναν, σε μερικά σημεία. Οι μικρές αυτές διαρροές δημιουργούσαν μικρές σταγόνες και υγρά σημεία στο έδαφος — αρκετά για να λειτουργούν σαν μικρή όαση μέσα στην ξηρή περιοχή.
Τα πουλιά ερχόντουσαν εκεί για να πιουν νερό, δίνοντάς μας μια μοναδική ευκαιρία να τα παρατηρήσουμε από κοντά και να τα φωτογραφίσουμε.

Grasshoper Sparrow (Lou)

Lark Sparrow (Lou)

Μια μικρή διαρροή νερού μέσα στην ξηρασία αποδείχθηκε τελικά ένα από τα πιο παραγωγικά σημεία της ημέρας.

Μου θύμισε το καλοκαίρι του 2008
Υπάρχουν στιγμές, που σε γυρίζουν χρόνια πίσω. Έτσι κι αυτό το πρωινό μου θύμισε το καλοκαίρι του 2008 — την πρώτη χρονιά που ξεκινήσαμε το birding.
Τότε, κάθε απόγευμα έκανα σχεδόν την ίδια μικρή «ιεροτελεστία». Πήγαινα σε ένα μικρό υδραγωγείο κοντά στο σπίτι. Δίπλα υπήρχε ένας μεγάλος σωλήνας νερού που έσταζε συνεχώς. Εκεί αργά το απόγευμα, μαζεύονταν όλα τα μικρόπουλα για να πιουν νερό ή να κάνουν μπάνιο.
Εγώ κρυβόμουν μέσα στο αυτοκίνητο, με τον 500άρη φακό έτοιμο. Περίμενα υπομονετικά και τραβούσα φωτογραφίες. Μετά γύριζα σπίτι και προσπαθούσα να αναγνωρίσω τα είδη ψάχνοντας στον Collins. Ήταν από τις στιγμές που σε κάνουν να κολλάς για πάντα με το χόμπι.
Στάση για καφέ και 2 lifers

Κάναμε μια στάση στην πόλη για καφέ και πρωινό. Τελικά αποδείχθηκε εξαιρετική επιλογή.
Το μαγαζί ήταν πολύ όμορφο και είχε μια ταράτσα που έβλεπε προς ένα μικρό ποταμάκι λίγο πιο χαμηλά.

Κοντά στο ποταμάκι καταφέραμε να δούμε δύο lifers. Το πιο εντυπωσιακό ήταν το Louisiana Waterthrush — που το είδε ο Leo, την ώρα που φεύγαμε.

Louisiana Waterthrush (Lou)

Μεσημέρι στο δάσος και λίγη… στατιστική birding
Ακολούθησε ένα τρίωρο πέρασμα από μια δασώδη περιοχή, καθώς η ζέστη πλέον είχε ανέβει αρκετά. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζαμε να βλέπουμε αρκετά είδη.
Το εντυπωσιακό είναι ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαμε ήδη καταγράψει 160 είδη μέσα σε μιάμιση μόνο μέρα. Έτσι, τα περισσότερα που συναντούσαμε τώρα,  τα είχαμε ήδη δεί. Μόλις δύο ή τρία είδη ήταν πραγματικά καινούργια για το ταξίδι.

Pileated Flycatcher (Lou)

Επιστρέψαμε για ένα σύντομο μεσημεριανό. Μέχρι να έρθουν τα φαγητά, άνοιξα το λάπτοπ και άρχισα να κοιτάζω τις λίστες μας.
Μέχρι στιγμής είχαμε καταγράψει 55 lifers εδώ στο Morelos. Ήθελα να δω πόσα από αυτά θα ξαναδούμε  στο κύριο tour των 17 ημερών.
Η σύγκριση είχε ενδιαφέρον αποτέλεσμα:
25 από αυτά τα lifers είναι είδη που δεν εμφανίζονται στο κανονικό πρόγραμμα του tour.
Αυτό σημαίνει ότι θα παραμείνουν ως καθαρό κέρδος, στον τελικό απολογισμό του ταξιδιού.

Στη συνέχεια έκανα και ένα μικρό «ξεδιάλεγμα». Κοίταξα ποια είδη δεν έχουμε δει ακόμη στην περιοχή, αλλά επίσης δεν εμφανίζονται στη διαδρομή του μεγάλου tour στο South Mexico που ακολουθεί.
Κατέληξα σε τέσσερα ή πέντε είδη στα οποία αξίζει να εστιάσουμε μέχρι αύριο που φεύγουμε απο το Morelos. Είναι αυτά που, αν δεν τα βρούμε εδώ, δεν θα τα δούμε καθόλου.

Και κάπως έτσι, ανάμεσα σε σημειώσεις, λίστες και πιάτα που μόλις είχαν φτάσει στο τραπέζι, το birding της ημέρας μετατράπηκε και σε… στρατηγικό σχεδιασμό για τη συνέχεια του ταξιδιού. Αυτό που λατρεύω να κάνω δηλαδή.

5 ΜΑΡΤΙΟΥ – Τρία σπάνια lifers και ένα πρωινό γεμάτο αδρεναλίνη
Το ξεκίνημα της μέρας είχε απίστευτη έξαψη. Ξεκινήσαμε πολύ νωρίς για το δάσος με έναν ξεκάθαρο στόχο: να βρούμε τα 4–5 πολύ δύσκολα πουλιά που μας έλειπαν ακόμη από την περιοχή. Είχαμε ήδη συζητήσει στο αυτοκίνητο ότι ίσως να μην σταθούμε τόσο τυχεροί.
Και όμως, το πρώτο πράγμα που ακούσαμε μόλις σταματήσαμε το αυτοκίνητο ήταν το κάλεσμα του Coppery-tailed Trogon.

Ακολούθησαν περίπου είκοσι λεπτά έντασης. Ο δρόμος ήταν πλαισιωμένος δεξιά και αριστερά από πανύψηλα δέντρα, γύρω στα 20–30 μέτρα. Τα φυλλώματα δεν ήταν ιδιαίτερα πυκνά, όμως στο πίσω μέρος τους δεν μπορούσες να δεις τι γινόταν. Το πουλί καθόταν βαθιά μέσα στα δέντρα και φώναζε κατά διαστήματα. Κάποιες στιγμές μετακινούνταν, αλλά πάντα πολύ μακριά από εμάς.
Ήταν ένα πραγματικό παιχνίδι κρυφτού για είκοσι λεπτά. Προσπαθούσαμε να το διακρίνουμε έστω με τα κιάλια, αλλά το μόνο που βλέπαμε ήταν μια σκιά την ώρα που μετακινούνταν από κλαδί σε κλαδί.
Τελικά μετακινήθηκε από τη μία πλευρά του δρόμου στην άλλη και για ένα–δύο δευτερόλεπτα στάθηκε σε ένα κλαδί. Ήταν αρκετό. Προλάβαμε να το δούμε και να τραβήξουμε μερικές φωτογραφίες. Είχε βέβαια διαλέξει να καθίσει πίσω από ένα φύλλο, οπότε φαίνεται μόνο το μισό πρόσωπό του – αλλά ήταν αρκετό.

Το επόμενο πουλί που ακούσαμε, η Gray-collared Becard,  είχε μόλις 0,44% πιθανότητα να εμφανιστεί.
Ειλικρινά δεν το είχα βάλει καν στις πιθανότητες ότι θα το δούμε και πίστευα ότι ίσως είχε γίνει κάποιο λάθος, όταν το ακούσαμε.
Κι όμως, το φωτογραφίσαμε. Ήταν πράγματι αυτή η Becard.

Φαίνεται ότι η προετοιμασία που είχαμε κάνει το βράδυ με τη λίστα των ειδών που πρέπει να δούμε εδώ – γιατί δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στο Μεξικό – απέδωσε.

Ενώ πήγα μέχρι το αυτοκίνητο να πάρω τα δεύτερα γυαλιά μου, είδα να μου λένε να τρέξω.

Έτρεξα πίσω και πράγματι είχαν βρει και το Red-faced Warbler, το πουλί που ψάχναμε τρεις μέρες τώρα.

Red-faced Warbler (Lou)

Ακολούθησαν πέντε λεπτά μεγάλης έντασης. Το πουλί ήταν πολύ ψηλά στα φυλλώματα και μετακινούνταν γρήγορα από κλαδί σε κλαδί. Προσπαθούσαμε όλοι να το κρατήσουμε στο κάδρο. Είχε πολύ σασπένς μέχρι να καταφέρουμε να πάρουμε μια καλή φωτογραφία.

Το πρωινό είχε ήδη δώσει τρεις πολύ σπάνια lifers και η αδρεναλίνη ήταν στα ύψη.

Φύγαμε από το δάσος και κάναμε μια γρήγορη στάση στην πόλη για πρωινό – δεν είχαμε προλάβει να φάμε τίποτα.

Στη συνέχεια ανεβήκαμε σε μεγαλύτερα υψόμετρα για να ψάξουμε ένα ακόμη σημαντικό είδος, το Long-tailed Wood Partridge, που δεν υπάρχει στίς περιοχές,  όπου θα βρεθούμε απο  αύριο.
Φτάσαμε στο σημείο όπου συνήθως εμφανίζεται – μια τεράστια κατηφόρα μέσα στο δάσος. Βάλαμε calls, περιμέναμε… αλλά η Partridge δεν εμφανίστηκε. Προχωρήσαμε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Εκεί ήταν ακόμη πιο δύσκολο να δεις κάτι, γιατί η βλάστηση ήταν πολύ πυκνή.

Κι όμως, η Λουκία κατάφερε πάλι το αδύνατο. Έβγαλε μια καταπληκτική φωτογραφία του πουλιού και από εκείνη τη στιγμή ανακηρύχθηκε επίσημα σε “Wood Partridge specialist”.

Long-tailed Wood Partridge (Lou)

Κατεβαίνοντας από το βουνό είχαμε ακόμη μια μικρή επιτυχία. Βρήκαμε και φωτογραφίσαμε το Sierra Madre Sparrow, ένα ενδημικό του Μεξικού που ζει γύρω από την πόλη του Μεξικού σε μεγάλα υψόμετρα. Πιθανότατα θα το δούμε ξανά αύριο κοντά στο Mexico City, αλλά τώρα το έχουμε ήδη «κατοχυρώσει».

Sierra Madre Sparrow

Ένα πρωινό γεμάτο ένταση, με 5 δύσκολα lifers.

Φάγαμε και επιστρέψαμε στο Mexico City, που είναι χτισμένο σε 2240 μέτρα υψόμετρο και έχει σήμερα 22 εκατ. κατοίκους.

Εδώ βρισκόταν η πρωτεύουσα των Αζτέκων, Tenochtitlan.

Η πόλη ήταν πάνω σε νησιά μέσα στη λίμνη Texcoco. Είχε:
• μεγάλα κανάλια αντί για δρόμους
• γέφυρες που συνέδεαν τις συνοικίες
• τρεις μεγάλους δρόμους που ένωναν την πόλη με την ξηρά
Οι μετακινήσεις γίνονταν συχνά με κανό, σαν μια τεράστια τροπική Βενετία.

Μετά την ισπανική κατάκτηση το 1521, οι Ισπανοί κατέστρεψαν την Tenochtitlan και άρχισαν να αποξηραίνουν τη λίμνη για να επεκτείνουν την πόλη.

Φινάλε σε ενα κανάλι γεμάτο πουλιά
Επιστρέφοντας σταματήσαμε σε ένα μικρό κανάλι που, απ’ ό,τι φαίνεται, είναι το μοναδικό σημείο της περιοχής όπου μπορεί κανείς να βρει το Black-backed Oriole αλλά και ένα ακόμη σπάνιο hummingbird που είχαμε στόχο.

Περάσαμε περίπου μία ώρα εκεί και η παρατήρηση ήταν πραγματικά απολαυστική. Τελικά καταφέραμε να δούμε το Black-backed Oriole και η Λουκία μάλιστα κατάφερε να το φωτογραφίσει. Το hummingbird που ψάχναμε δεν εμφανίστηκε, όμως η περιοχή δεν μας άφησε παραπονεμένους: βρήκαμε ένα άλλο πολύ σπάνιο είδος, το Calliope Hummingbird, που ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.

Η επόμενη στάση ήρθε μετά από περίπου μιάμιση ώρα προσπαθώντας να διασχίσουμε την πόλη. Φτάσαμε τελικά σε έναν καταπληκτικό υγρότοπο, πραγματικά γεμάτο πουλιά. Εκεί προσθέσαμε ακόμη τρία-τέσσερα lifers στη λίστα μας.
Το σημαντικότερο όμως για μένα ήταν η lifer American Avocet. Την έψαχνα, γιατί είναι ένα από τα πιο κομψά και όμορφα πουλιά των υγροτόπων. Όταν τελικά την είδαμε, ένιωσα ότι έκλεισε ιδανικά η ημέρα.

American Avocet

Με αυτό τον τρόπο ολοκληρώσαμε το τριήμερο extension στην περιοχή του Morelos και λίγο γύρω από το Mexico City, που προηγήθηκε του κανονικού tour.
Ο απολογισμός ήταν εντυπωσιακός:
213 είδη πουλιών συνολικά
66 lifers
Ένα πραγματικά εξαιρετικό σκορ. Βέβαια περίπου 30 από αυτά τα 66 lifers θα τα ξαναδούμε και στο βασικό tour που ξεκινάει από αύριο. Παρ’ όλα αυτά, το αποτέλεσμα αυτού του μικρού προλόγου στο ταξίδι ήταν πραγματικά καταπληκτικό.

6 ΜΑΡΤΙΟΥ. Μια μέρα χαλάρωσης στο Μεξικό Σίτι

Η σημερινή ημέρα ήταν αφιερωμένη σε μια  εξόρμηση γύρω από το Μεξικό Σίτι.

Είδα ότι οι πιθανότητες να δούμε πάνω από ένα-δύο καινούργια είδη ήταν μικρές, κι έτσι προτίμησα να μείνω στο δωμάτιο. Ήταν μια καλή ευκαιρία να τακτοποιήσω τις χιλιάδες φωτογραφίες των προηγούμενων ημερών αλλά και να ξεκουραστώ, αφού τις τελευταίες τρείς μέρες δεν είχα κοιμηθεί καθόλου καλά.

Η Λουκία, από την άλλη, έφυγε κανονικά στις 6 το πρωί, όπως είχε προγραμματιστεί.

Το προηγούμενο βράδυ, την ώρα του δείπνου, είχε εμφανιστεί και ο Άλεκ από την Αυστραλία, παλιός γνώριμος από τα ταξίδια μας στην Αργεντινή και την Κίνα.

Την ώρα που η ομάδα ετοιμαζόταν να ξεκινήσει, έφτασε από το αεροδρόμιο και ο Ροντ, ο οποίος μπήκε κατευθείαν στο πρόγραμμα και έφυγε μαζί τους.

Η ημέρα αποδείχθηκε εξαιρετική. Η Λουκία γύρισε ενθουσιασμένη: κατάφερε να προσθέσει πέντε νέα lifer birds στη λίστα της και να τραβήξει εντυπωσιακές φωτογραφίες. Συνολικά, η κάμερά της κατέγραψε σχεδόν 2.500 λήψεις μέσα στη μέρα!

Rufous-capped Brushfinch (Lou)

Green-striped Brushfinch (Lou)

Golden-crowned Kinglet (Lou)

Clark’s Grebe (Lou)

Κι εγώ όμως δεν μπορώ να πω ότι πέρασα άσχημα. Η μέρα ήταν ήρεμη αλλά παραγωγική.

Μερικές φορές, ένα ταξίδι χρειάζεται και τέτοιες μέρες: λίγο πιο αργές, πιο ήσυχες, αλλά εξίσου χρήσιμες.

7 ΜΑΡΤΙΟΥ – Από το Mexico City προς την Οαχάκα

Το πρωί της 7ης Μαρτίου ξεκινήσαμε από το Mexico City με προορισμό την Οαχάκα. Το ταξίδι θα κρατούσε αρκετές ώρες, αλλά η διαδρομή είχε ήδη από την αρχή μικρές εκπλήξεις.
Περίπου τρεις ώρες μετά την αναχώρησή μας, βγήκαμε από τον κεντρικό δρόμο και μπήκαμε σε ένα μικρό χωριό για να βρούμε κάτι για πρωινό. Τελικά καταλήξαμε σε ένα μικρό μαγαζί που λεγόταν Antigua. Η ιδιοκτήτρια είχε διακοσμήσει τον χώρο με ζωγραφιές σε όλους τους τοίχους, αρκετές από τις οποίες είχαν ιδιαίτερο στυλ και φυσικά δεν μπόρεσα να αντισταθώ – κάθισα και τις φωτογράφισα.

O Αλεκ και ο Τζόνσι στην “Antigua”

Όμως το πραγματικό highlight ήταν το πρωινό. Μας ετοίμασε ένα τόσο νόστιμο και αυθεντικό γεύμα, που πριν καν φύγουμε συμφωνήσαμε πως την τελευταία μέρα του ταξιδιού θα περάσουμε ξανά από το ίδιο μέρος για να φάμε πρωινό.

Ήταν περίπου 10:30–11:00 όταν φύγαμε από το χωριό και γνωρίζαμε ότι χρειαζόμασταν άλλες τέσσερις ώρες για να φτάσουμε στο ξενοδοχείο μας, το οποίο βρισκόταν λίγο έξω από την Οαχάκα. Η διαδρομή κυλούσε ομαλά και πιστεύαμε ότι θα φτάναμε νωρίς, μέχρι που μπήκαμε στην πόλη. Εκεί πέσαμε σε έντονη κίνηση και καθυστερήσαμε περίπου μία ώρα.

Mια οπτική “κακοφωνία”.
Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα κάτι για τις μεξικανικές πόλεις: μια απίστευτη πολυμορφία — αλλά και μια αισθητική που δύσκολα περιγράφεται. Όλα τα μαγαζιά προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή με εκρηκτικά χρώματα, τεράστιες πινακίδες και υπερβολικές διακοσμήσεις.

Το αποτέλεσμα δεν είναι ακριβώς αρμονικό· περισσότερο θυμίζει μια οπτική κακοφωνία. Σκέφτηκα ότι η λέξη που ταιριάζει καλύτερα είναι μια εντελώς “καρεκλάδικη” αισθητική: τίποτα δεν ησυχάζει το μάτι, όλα φωνάζουν για προσοχή.

Η πρώτη στάση για Birding για 2 endemics

Αφήνοντας πίσω μας την πόλη, αρχίσαμε να ανεβαίνουμε προς το βουνό. Κάναμε μια μικρή στάση στην άκρη του δρόμου για παρατήρηση πουλιών – αν και ο χώρος ήταν οριακός. Είχαμε μόλις περίπου μισό μέτρο έξω από την άσφαλτο, ενώ τα αυτοκίνητα περνούσαν συνεχώς δίπλα μας. Με αρκετή προσοχή, όμως, καταφέραμε να εντοπίσουμε μερικά πολύ ενδιαφέροντα είδη, ανάμεσά τους και δύο ενδημικά της περιοχής.

Ocellated Thrasher

Στις καμπάνες του Εθνικού Πάρκου
Αργότερα φτάσαμε στο Εθνικό Πάρκο όπου θα μέναμε το βράδυ. Εκεί υπάρχουν καμπάνες (cabañas) για τους επισκέπτες. Πληρώσαμε την είσοδο του πάρκου, κανονίσαμε τα δωμάτιά μας και συνεχίσαμε το birding με έναν μεγάλο στόχο: τη Dwarf Jay, ένα είδος που χαρακτηρίζει την περιοχή. Παρά την προσπάθεια, όμως, δεν καταφέραμε να τη βρούμε.

Κατά τις 6:15 το απόγευμα φύγαμε βιαστικά, γιατί λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω βρισκόταν το μοναδικό εστιατόριο της περιοχής όπου μπορούσαμε να φάμε βραδινό – και έκλεινε νωρίς. Προλάβαμε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.
Επιστρέφοντας στις καμπάνες, μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη: κάθε κατοικία ήταν τεράστια, περίπου 70–80 τετραγωνικά μέτρα.

Αφού τακτοποιήσαμε τα πράγματά μας, η Λουκία έμεινε στο δωμάτιο, ενώ εγώ βγήκα ξανά με τους υπόλοιπους για νυχτερινή αναζήτηση κουκουβαγιών.

Για περίπου μιάμιση ώρα γυρίζαμε σε διάφορα σημεία του δάσους μέχρι που τελικά βρήκαμε μια Fulvus Owl. Ήταν πραγματικά εντυπωσιακή: μας χάρισε ένα μικρό “σόου”, καθώς πέταξε μπροστά μας και προσγειώθηκε σε ένα κλαδί μόλις δέκα μέτρα μακριά. Είχα χρόνο όχι μόνο για φωτογραφίες αλλά και για βίντεο.

Fulvus Owl

Άλλες κουκουβάγιες δεν εμφανίστηκαν, όμως το Mexican Whip-poor-will ακουγόταν παντού μέσα στο δάσος. Είναι το χαρακτηριστικό νυχτοπούλι της περιοχής. Το είχαμε ακούσει ήδη και τις προηγούμενες μέρες, ακόμη και όταν είχαμε πάει μόνοι μας στο Malinche. Και εκείνη τη νύχτα συνέχισε να φωνάζει ασταμάτητα κοντά στο δωμάτιό μας.

Παρόλα αυτά, δεν εμφανίστηκε ποτέ σε ανοιχτό σημείο για να το δούμε. Παρέμενε πάντα κρυμμένο βαθιά μέσα στα πιο πυκνά κλαδιά.

8 Μαρτίου – Η αναζήτηση της Dwarf Jay
Η σημερινή ημέρα ήταν αφιερωμένη σε έναν και μόνο στόχο: τη Dwarf Jay, ένα από τα δύο πιο δύσκολα πουλιά που μπορεί να δει κανείς στο Μεξικό. Το πρόγραμμα ήταν ξεκάθαρο από την αρχή: θα αφιερώναμε όλη τη μέρα, αν χρειαζόταν, και δεν θα φεύγαμε από την περιοχή αν δεν την βρίσκαμε.
Οι οδηγοί γνώριζαν ότι εμφανίζεται κατά μήκος ενός ορεινού δρόμου περίπου 10–20 χιλιομέτρων. Αυτό σήμαινε πως θα έπρεπε να ψάξουμε όλη τη διαδρομή, με υπομονή και επιμονή.
Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί και κάναμε στάση για πρωινό στο ίδιο μικρό εστιατόριο όπου είχαμε φάει και το προηγούμενο βράδυ. Παραγγείλαμε επτά διαφορετικά πιάτα για τα επτά άτομα της ομάδας και, όσο περιμέναμε να ετοιμαστούν, κάναμε birding γύρω από το εστιατόριο. Αποδείχθηκε εξαιρετικό σημείο. Η Λουκία φωτογράφισε αρκετά νέα είδη και δεν ήθελε καθόλου να φύγουμε από εκεί.

Απο αριστερά, Leo Garrigues, Jonty Denton, η Λουκία, Alec Gillespie, Πέτρος, Rod Smith, Miguel Aguilar

Ανάμεσα στα πουλιά που βρήκαμε ήταν και το ενδημικό Collared Towhee.

Collared Towee (Lou)

Κάποια στιγμή, όμως, ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου μας φώναξε από πίσω. Η έκπληξη που μας περίμενε ήταν μεγάλη: τέσσερις Long-tailed Wood Partridge περπατούσαν μπροστά μας σχεδόν σαν… κότες. Το συγκεκριμένο πουλί το είχαμε δει μόλις πριν από δύο μέρες, ύστερα από μια ολόκληρη ώρα αναζήτησης μέσα στη βροχή, κρυμμένο πίσω από πυκνή βλάστηση. Τότε μόνο η Λουκία είχε καταφέρει να τραβήξει μια καλή φωτογραφία μέσα από τα φύλλα, και το είχαμε θεωρήσει μεγάλο κατόρθωμα. Και τώρα τα βλέπαμε μπροστά μας, χαλαρά, γιατί ο ιδιοκτήτης συνήθιζε να τους ρίχνει καλαμπόκι κάθε πρωί.
Φυσικά εκμεταλλευτήκαμε την ευκαιρία και πήραμε πολύ καλύτερες φωτογραφίες, όμως κρατάμε την πρώτη συνάντηση “in the wild”. Αυτές εδώ ήταν …κότες.

Long-tailed Wood Partridge (Lou)

Μιά στάση για 4 endemics

Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς ένα άλλο σημείο, όπου ελπίζαμε να βρούμε τέσσερα ακόμη ενδημικά είδη της περιοχής. Μετά από περίπου σαράντα πέντε λεπτά οδήγησης παρκάραμε και αρχίσαμε να ψάχνουμε. Παρόλο που ήταν μόλις 9 το πρωί, ο ήλιος είχε ήδη γίνει απίστευτα δυνατός και προσπαθούσα να βρω λίγη σκιά για να σταθώ.

Oaxaca Sparrow

Μετά από περίπου μία ώρα αναζήτησης καταφέραμε να βρούμε και τα τέσσερα είδη που θέλαμε.

Η Dwarf jay

Έτσι μπήκαμε στο βασικό πρόγραμμα της ημέρας: την αναζήτηση της Dwarf Jay.

Η πρώτη μας συνάντηση ήταν με μια ομάδα Steller’s jay.

Steller’s jay

Ανεβήκαμε σε μεγαλύτερο υψόμετρο και, περίπου μία ώρα αργότερα, ξεκίνησε το πραγματικό ψάξιμο. Ο Miguel προχωρούσε αργά με το παράθυρο ανοιχτό, προσπαθώντας να ακούσει οποιονδήποτε ήχο που θα μπορούσε να μας οδηγήσει στο πουλί. Στην πρώτη στάση είδαμε κάποια κίνηση αλλά δεν είχαμε επιτυχία.
Τότε μας εξήγησε ένα σημαντικό μυστικό: για να βρούμε τη Dwarf Jay, πρέπει πρώτα να εντοπίσουμε τα Grey-barred Wrens, γιατί οι Dwarf Jay, συχνά ακολουθούν τα κοπάδια τους.
Περίπου μισή ώρα αργότερα ακούσαμε τις Wrens. Κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο και αρχίσαμε να ψάχνουμε μέσα στο δάσος. Κάποια στιγμή διακρίναμε μια Dwarf Jay πολύ ψηλά στα δέντρα. Συνεχίσαμε να καλούμε τις Wrens – όχι την Jay – γιατί αν μαζευτούν οι Wrens, ακολουθούν και οι Jay.

Η αναζήτηση κράτησε περίπου μισή ώρα. Τελικά εμφανίστηκε μια μικρή ομάδα από τέσσερις Dwarf Jay. Ήταν πολύ ψηλά, και αν και τις βλέπαμε, δεν μπορούσαμε εύκολα ούτε να τις διακρίνουμε καλά ούτε να τις φωτογραφίσουμε. Για μισή ώρα μας έδιναν ελάχιστες ευκαιρίες: κάθονταν για ένα δευτερόλεπτο και αμέσως εξαφανίζονταν.
Στο τέλος όλοι καταφέραμε να πάρουμε κάποιες φωτογραφίες. Κανείς δεν ήταν πραγματικά ενθουσιασμένος με το αποτέλεσμα, αλλά το σημαντικό ήταν ότι είχαμε καταφέρει να δούμε και να φωτογραφίσουμε ένα από τα πιο σημαντικά πουλιά του Μεξικού.

Dwarf Jay

Στάση για μεξικάνικο μεσημεριανό

Πλησίαζε πια το μεσημέρι και κάναμε μια στάση για ένα γρήγορο φαγητό. Στην πραγματικότητα ήταν κάτι απλό: τορτίγιες με γουακαμόλε, όπου μπορούσαμε να προσθέσουμε μεξικάνικα φασόλια και κοτόπουλο. Όταν έφτασε το κοτόπουλο, διαπιστώσαμε ότι ήταν μια πολύ λεπτή φέτα, μόλις δύο χιλιοστά πάχος. Τη βάζεις μέσα στην τορτίγια, προσθέτεις τα υπόλοιπα υλικά, τη διπλώνεις — και τελικά γίνεται ένα απλό αλλά πολύ ενδιαφέρον γεύμα.

Μετά το μεσημεριανό συνεχίσαμε το birding κατά μήκος του δρόμου για αρκετές ώρες. Η διαδρομή περνούσε μέσα από δάσος και κάθε τόσο σταματούσαμε σε σημεία που έδειχναν υποσχόμενα.
Το πιο ενδιαφέρον περιστατικό ήρθε προς το τέλος.

Εντοπίσαμε μια ομάδα από Azure-hooded Jay, ένα ιδιαίτερα θορυβώδες είδος. Τις ακούγαμε συνεχώς να φωνάζουν και να κινούνται μέσα στα δέντρα, αλλά ήταν σχεδόν αδύνατο να τις δούμε. Ήταν διαρκώς κρυμμένες πίσω από τα κλαδιά· βλέπαμε μόνο μικρές λεπτομέρειες — λίγο από την ουρά, μια σκιά από την κοιλιά — αλλά ποτέ ολόκληρο το πουλί. Παρ’ όλα αυτά, η συνάντηση είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί σύντομα αυτό το είδος πιθανότατα θα διαχωριστεί σε νέο species από το αντίστοιχο που υπάρχει στην Κόστα Ρίκα.

Την ώρα που ετοιμαζόμασταν να φύγουμε ακούσαμε από το βάθος της κοιλάδας τις φωνές των White-faced Quail-Dove. Για εμάς ήταν ένα από τα σημαντικά πουλιά της περιοχής. Προσπαθήσαμε αρκετή ώρα να τις φέρουμε πιο κοντά με calls, όμως μάταια. Απαντούσαν από πολύ μακριά, αλλά δεν πλησίασαν ποτέ.

Στο Atepec

Το βράδυ καταλήξαμε σε ένα κατάλυμα που έχει δημιουργήσει μια τοπική κοινότητα σε υψόμετρο περίπου 2.800 μέτρων, στο μέρος που λέγεται Atepec. Πρόκειται για μια μεγάλη ξύλινη κατασκευή χωρισμένη σε απλά αλλά αξιοπρεπή δωμάτια για τους επισκέπτες.

Atepec

Αφήσαμε τα πράγματα και πήγαμε κατευθείαν για βραδινό. Η εμπειρία όμως ήταν… πολική. Παρότι η θερμοκρασία ήταν γύρω στους μηδέν βαθμούς, οι άνθρωποι του βουνού είχαν και τις δύο πόρτες του χώρου ανοιχτές. Εγώ καθόμουν φορώντας πέντε ρούχα και μπουφάν και παρ’ όλα αυτά πάγωνα. Με δυσκολία τους έπεισα να κλείσουν τη μία πόρτα. Εκείνοι δεν καταλάβαιναν τίποτα — φορούσαν ελαφριά ρούχα και φαίνεται πως είχαν συνηθίσει το κρύο.

Η “γλυκιά έκπληξη”
Φεύγοντας από το βραδινό, μέσα στο παγωμένο βουνό, ένιωσα την ανάγκη να βάλω κάτι γλυκό στο στόμα μου. Πλησίασα λοιπόν στο μικρό ταμείο του εστιατορίου και πήρα ένα γλειφιτζούρι.

Μόλις το δοκίμασα κατάλαβα ότι είχα πέσει σε μια ακόμη… μεξικάνικη έκπληξη. Στην αρχή ήταν ελαφρώς γλυκό, αλλά μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα άρχισε να καίει απίστευτα.
Δεν μπορώ πραγματικά να καταλάβω πώς συνδυάζουν το γλυκό με τόσο έντονο spicy.

Για τους Μεξικανούς όμως φαίνεται να είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό.
Ο οδηγός μας, ο Μιγκέλ, παραγγέλνει συχνά ένα πιάτο που είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κουζίνας: κοτόπουλο με σοκολάτα. Όταν μια φορά μου είπε να το δοκιμάσω, ανακάλυψα ότι η σοκολάτα δεν ήταν καθόλου γλυκιά όπως θα περίμενε κανείς — ήταν απίστευτα spicy.
Ο Άλεκ μού είπε μάλιστα ότι κυκλοφορούν και σοκολάτες με τσίλι μέσα. Φαίνεται πως εδώ λατρεύουν αυτούς τους απρόσμενους συνδυασμούς γεύσεων.
Για εμένα, πάντως, όλα αυτά παραμένουν λίγο… μυστηριώδη. Δεν ξέρω αν είναι γαστρονομική παράδοση ή απλώς μια μικρή μεξικάνικη «διαστροφή» της γεύσης.

Το πρόγραμμα έλεγε ότι μετά το φαγητό θα βγαίναμε για κουκουβάγιες. Όταν όμως βγήκαμε από το εστιατόριο, το κρύο ήταν τόσο αφόρητο που αποφάσισα να γυρίσω κατευθείαν στο δωμάτιο.
Εκεί με περίμενε μια από τις πιο δύσκολες νύχτες του ταξιδιού. Ξάπλωσα ντυμένος με πέντε ρούχα και σκεπασμένος με δύο βαριές κουβέρτες. Παρ’ όλα αυτά ξύπνησα γύρω στις δύο τα ξημερώματα τρέμοντας από το κρύο. Τουρτούριζα πολύ έντονα και για λίγη ώρα δεν ήξερα τι να κάνω. Τελικά φόρεσα άλλο ένα φούτερ και προσπάθησα να ξανακοιμηθώ, σε κατάσταση σχεδόν απελπισίας.

9 Μαρτίου – Ένα παγωμένο πρωινό στο βουνό
Το πρωί ξεκινήσαμε νωρίς. Το σχέδιο ήταν απλό: πρώτα πρωινό στο ίδιο μέρος και μετά birding σε όλη τη διαδρομή μέχρι τον επόμενο προορισμό.
Όταν φτάσαμε στο εστιατόριο, αυτή τη φορά είχαν ανάψει τζάκι. Η πόρτα όμως ήταν πάλι ανοιχτή. Οι δύο άλλοι επισκέπτες που βρίσκονταν εκεί είχαν μεταφέρει ένα τραπέζι δίπλα στο τζάκι για να γλιτώσουν από το κρύο. Ευτυχώς φύγανε γρήγορα και πήραμε την θέση τους δίπλα στο τζάκι.
Τελικά πήραμε το πρωινό μας, αλλά το πραγματικό θέαμα της ημέρας δεν ήταν τα πουλιά.

Mezcal για πρωινό

Ήταν μια παρέα ντόπιων, καμιά δεκαριά άντρες, που μαζί με το πρωινό τους έπιναν μπύρες και mezcal — την παραδοσιακή μεξικάνικη τεκίλα που έχει μέσα το γνωστό σκουλήκι, εκείνη που ήταν πολύ της μόδας στην Ελλάδα, πριν από τριάντα περίπου χρόνια.
Εκεί ο Λίο έδωσε πραγματική παράσταση. Άρχισε να κάνει αστεία μαζί τους και πολύ γρήγορα όλη η παρέα είχε ξεσπάσει σε γέλια. Είχε πολύ πλάκα.

Το πρωινό της ημέρας ήταν μάλλον ανιαρό. Καλύψαμε μια αρκετά μεγάλη διαδρομή, σταματώντας συχνά στην άκρη του δρόμου για μικρούς περιπάτους και birding, όμως ο δρόμος δεν είχε ιδιαίτερη κίνηση από πουλιά. Όσα είδαμε ήταν κυρίως γνωστά είδη που είχαμε ήδη συναντήσει τις προηγούμενες ημέρες.

Mountain Trogon (Lou)

Το μεσημέρι σταματήσαμε σε μια μικρή πόλη και, όπως συχνά συμβαίνει στο Μεξικό, η αναζήτηση για φαγητό κατέληξε σε ένα πολύ καλό γεύμα.

Ένα απρόσμενα συναρπαστικό απόγευμα 

Μετά το μεσημεριανό πήραμε τον δρόμο προς το Tuxtepec.
Το σχέδιο ήταν απλό: να αφήσουμε τα πράγματά μας στο ξενοδοχείο και στη συνέχεια να πάμε για απογευματινό birding. Ο Άλεκ, που πονούσε η μέση του, ήθελε να μείνει στο ξενοδοχείο για να ξεκουραστεί, ενώ οι υπόλοιποι θα βγαίναμε για λίγη εξερεύνηση. Θεωρητικά το σημείο που θέλαμε να πάμε ήταν μόλις μισή ώρα με τρία τέταρτα μακριά.
Στην πράξη όμως τα πράγματα πήραν περισσότερο χρόνο από όσο περιμέναμε και τελικά φτάσαμε στο ξενοδοχείο γύρω στις 16:30 το απόγευμα. Ο χρόνος για birding είχε περιοριστεί δραματικά, και βγήκαμε χωρίς μεγάλες προσδοκίες.

Κι όμως, αυτό που έμοιαζε να είναι ένα χαμένο απόγευμα εξελίχθηκε συναρπαστικά.

Στη μία περίπου ώρα που είχαμε πριν πέσει το σκοτάδι βρεθήκαμε δίπλα σε έναν υδροβιότοπο όπου καταφέραμε να ακούσουμε τη Ruddy Crake, ένα πουλί που ψάχναμε και που ήταν lifer για εμάς. Μαζί εμφανίστηκαν και αρκετά ακόμη ενδιαφέροντα είδη, κάνοντας την σύντομη αυτή στάση ιδιαίτερα παραγωγική.

Με το που έπεσε το σκοτάδι αλλάξαμε στόχο. Θέλαμε να βρούμε τη Striped Owl, η οποία συχνά κάθεται στα ηλεκτρικά καλώδια των μεγάλων δρόμων για να έχει καλύτερη εποπτεία του χώρου και να κυνηγάει.

Ο Λίο όμως είχε μια διαφορετική ιδέα. Υπέθετε ότι το Spot-tailed Nightjar, παρότι δεν είχε καταγραφεί στην περιοχή, θα μπορούσε να υπάρχει εκεί γιατί το περιβάλλον έμοιαζε ιδανικό για το είδος.
Έτσι ξεκινήσαμε να ψάχνουμε για το nightjar.

Και έγινε.

Σε κάποιο σημείο το ακούσαμε. Αφήσαμε το αυτοκίνητο και μπήκαμε μέσα στα χωράφια, σε ένα αρκετά δύσκολο περπάτημα μέσα στη νύχτα. Μετά από περίπου ένα τέταρτο καταφέραμε να το δούμε να πετάει, όμως προσγειώθηκε στο έδαφος και εξαφανίστηκε μέσα στα χορτάρια πριν προλάβουμε να το φωτογραφίσουμε.

Επιστρέφοντας προς το αυτοκίνητο το ακούσαμε ξανά — αυτή τη φορά πολύ κοντά.

Στο διπλανό χωράφι καταφέραμε να το εντοπίσουμε και να το πλησιάσουμε σχεδόν στα 2,5–3 μέτρα. Αυτή τη φορά είχαμε χρόνο και καταφέραμε να βγάλουμε πολύ καλές φωτογραφίες.

Spot-tailed Nightjar (Lou)

Συνεχίσαμε για περίπου μία ώρα ακόμη ψάχνοντας τη Striped Owl, αλλά χωρίς επιτυχία.
*Το ίδιο είχε συμβεί και την προηγούμενη χρονιά στη βόρεια Κόστα Ρίκα, κοντά στα σύνορα με τη Νικαράγουα. Και τότε είχαμε περάσει αρκετή ώρα, ψάχνοντας την Striped Owl στα σύρματα των κεντρικών δρόμων — και πάλι χωρίς αποτέλεσμα.
Δεν μας “θέλει” αυτή η κουκουβάγια.

10 Μαρτίου – Το δύσκολο μονοπάτι για τη Sumichrast’s Wren
Οι οδηγίες για τη σημερινή μέρα ήταν σαφείς: να έχουμε μαζί μας μπαστούνι για περπάτημα και αρκετό νερό, γιατί θα χρειαζόταν να κάνουμε ένα μεγάλο και απαιτητικό hike σε δύσκολο έδαφος για να βρούμε έναν από τους βασικούς στόχους της περιοχής, τη Sumichrast’s Wren.

Ξεκινήσαμε από το ξενοδοχείο στις 6 το πρωί. Πριν πάρουμε τον δρόμο για το μονοπάτι, κάναμε μια σύντομη στάση σε ένα από τα Oxxo, τα μικρά μίνι μάρκετ που υπάρχουν σχεδόν σε κάθε βενζινάδικο στο Μεξικό. Πήραμε καφέδες, λίγα ψωμάκια και μοιραστήκαμε μερικές μπανάνες για ένα γρήγορο πρωινό.
Μισή ώρα αργότερα βρισκόμασταν ήδη στην αρχή του μονοπατιού.
Από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι το περπάτημα δεν θα ήταν εύκολο. Το έδαφος ήταν εξαιρετικά δύσκολο: βραχώδες, γεμάτο μεγάλες και μικρές πέτρες, με συνεχείς ανηφόρες και κατηφόρες. Δεν επρόκειτο για έναν απλό επίπεδο βράχο, αλλά για ένα μονοπάτι γεμάτο ανώμαλες επιφάνειες που απαιτούσαν συνεχή προσοχή στο κάθε βήμα. Σαν να μην έφτανε αυτό, η υγρασία ήταν πολύ έντονη και έκανε την πορεία ακόμη πιο κουραστική.
Παρόλα αυτά, από τα πρώτα κιόλας λεπτά άρχισαν να εμφανίζονται πολλά πουλιά. Το δάσος έδειχνε ζωντανό και δραστήριο.
Μετά από περίπου μία ώρα πεζοπορίας φτάσαμε στην περιοχή όπου συνηθίζει να εμφανίζεται η Sumichrast’s Wren. Βάλαμε τις “φωνές” του είδους και αρχίσαμε να ψάχνουμε προσεκτικά μέσα στη βλάστηση. Με αρκετή προσπάθεια, αλλά και λίγη τύχη, καταφέραμε τελικά να το δούμε — και να το φωτογραφίσουμε.

Sumichrast’s Wren (Lou)

Από εκεί συνεχίσαμε ακόμη βαθύτερα μέσα στο δάσος αναζητώντας κι άλλα είδη.
Συνολικά το πρωινό κράτησε περίπου τέσσερις ώρες, αλλά ήταν από τις πιο απολαυστικές εξορμήσεις του ταξιδιού. Μέσα σε αυτό το διάστημα καταγράψαμε περίπου 70 είδη πουλιών. Πολλά από αυτά ήταν νέα για το ταξίδι, ενώ για εμάς προστέθηκαν και πέντε lifers.
Ήταν από εκείνα τα πρωινά που η κούραση του δύσκολου μονοπατιού ξεχνιέται εύκολα — γιατί η ανταμοιβή της φύσης είναι πολύ μεγαλύτερη.

Προς τη λίμνη Κατεμάκο
Μετά το μεσημεριανό πήραμε τον δρόμο για το Catemaco. Η απόσταση θεωρητικά ήταν περίπου τρεις ώρες, όμως όπως συμβαίνει συχνά σε ένα ταξίδι birding, ο χρόνος στον δρόμο δεν υπολογίζεται ποτέ με ακρίβεια.
Κάναμε δύο στάσεις στη διαδρομή που αποδείχθηκαν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες. Τα σημεία ήταν γεμάτα δραστηριότητα και καταφέραμε να δούμε αρκετά νέα πουλιά. Κάθε φορά που βρίσκαμε ένα καλό σημείο, κατεβαίναμε από το αυτοκίνητο και περπατούσαμε κατά μήκος του δρόμου, παρατηρώντας και ακούγοντας προσεκτικά.

Yellow-throated Vireo (Lou)

Έτσι η διαδρομή των τριών ωρών κράτησε τελικά πολύ περισσότερο.
Φτάσαμε στο ξενοδοχείο γύρω στις 19:30 το βράδυ. Ήταν ένα μεγάλο ξενοδοχείο χτισμένο ακριβώς στις όχθες της λίμνης Catemaco, ενός από τα πιο χαρακτηριστικά τοπία της περιοχής.

Είχε νυχτώσει και δεν πήραμε είδηση, οτι μπροστά από την βεράντα του δωματίου μας, απλωνόταν όλη η λίμνη.

11 Μαρτίου– Στη λίμνη Κατεμάκο, αναζητώντας το “μόνο το ακούς” Tuxtla Quail-Dove

Η μέρα ήταν αφιερωμένη στο Tuxtla Quail-Dove. Γι’ αυτόν τον λόγο είχαμε έρθει να μείνουμε για δύο βράδια στη λίμνη Κατεμάκο, ελπίζοντας πως ίσως σταθούμε τυχεροί και καταφέρουμε να το δούμε.

Βέβαια, στην πράξη ελάχιστοι άνθρωποι το έχουν δει.

Ξεκινήσαμε πολύ νωρίς, στις 5:30 το πρωί. Η πρώτη μας συνάντηση ήταν με ένα Fork-tailed Flycatcher

Fork-tailed Flycatcher

Λίγο αργότερα συναντήσαμε έναν τοπικό οδηγό, τον Μπραούλιο, που γνώριζε τα πρόσφατα «στέκια» του Quail-Dove, ώστε να μη “χαθούμε” ψάχνοντας στα τυφλά.

Μπήκαμε στο δάσος, ένα δάσος που αρχικά έδειχνε σχετικά ξηρό και όχι ιδιαίτερα πυκνό σε φύλλωμα. Και όμως γύρω στις 10:30, ενώ ο ήλιος φώτιζε έντονα το πάνω μέρος των δέντρων, το φως δεν έφτανε σχεδόν καθόλου κάτω από την κόμη των δέντρων. Εβαλα iso 12.800 στη μηχανή.

Το Quail-Dove το ακούσαμε σχεδόν αμέσως. Κι έπειτα ξεκίνησε η αναμονή.

Δύο-τρία πουλιά φάνηκε να απαντούν από διαφορετικά σημεία του δάσους, αλλά δεν καταφέραμε να δούμε κανένα — ούτε καν με τη θερμική κάμερα.

Στη συνέχεια καθίσαμε χαμηλά στο έδαφος, όσο πιο κρυμμένοι γινόταν, μήπως εμφανιστεί το τοπικό tinamou, που επίσης φώναζε γύρω μας.

Η Λουκία έφυγε με τον Μιγγέλ προς τον δρόμο, για να βρούν άλλα είδη.

White-breasted Wood-wren (Lou)

Chestnut-capped Brishfinch (Lou)

Εγώ έμεινα, αλλά δεν κατάφερα να το δω. Το σημείο ήταν πολύ σκοτεινό, το πουλί κρυβόταν πίσω από τρεις σειρές θάμνων και ουσιαστικά προσπαθούσαμε να το ξεχωρίσουμε με τα κιάλια, κάπου βαθιά στο φόντο.

Βγήκαμε πάλι στον δρόμο και συνεχίσαμε περπατώντας, ψάχνοντας για πουλιά.

Κάποια στιγμή οι υπόλοιποι αποφάσισαν να αφιερώσουν άλλο ένα τρίωρο στην προσπάθεια για το Quail-Dove. Εγώ με τη Λουκία μείναμε στον δρόμο ψάχνοντας για άλλα είδη.

Black-headed Nightingale-Thrush (Lou)

Φάγαμε μεσημεριανό, εκεί κοντά και λίγο αργότερα ο Λίο επέστρεψε στο Κατεμάκο, γιατί έπρεπε να πάει τον Αλεκ στο νοσοκομείο, καθώς είχε αφόρητους πόνους.

Εμείς συνεχίσαμε με τον Μιγγέλ, ψάχνοντας για νέα είδη, χωρίς επιτυχία, μέχρι να φτάσουμε σε μια περιοχή με mangroves. Εκεί κάναμε μια περίπου ώρα βαρκάδα ανάμεσα στα mangroves και είδαμε τα σπάνια παπιά Sungrebe, πάντα εντυπωσιακά και ξεχωριστά.

Η μέρα έκλεισε με την επιστροφή στο ξενοδοχείο. Quail-Dove και tinamou δεν μας κάνανε την χάρη σήμερα. Ηταν μια μάλλον ανιαρή μέρα.

12 ΜΑΡΤΙΟΥ. 7 ώρες driving για Tuxtla Gutierez

Ο Leo με τον Ρόντ και τον Τζόνσι πήγανε πάλι για το quail-dove. Εμείς μείναμε στο ξενοδοχείο και ο Miguel πήγε στο νοσοκομείο για τον Αλεκ.

Montezuma Oropendola (Lou) – Στον κήπο του ξενοδοχείου

Το μεσημέρι ξεκινήσαμε για Tuxtla Gutierez, που ήταν 7 ώρες μακρυά. Φτάσαμε αργά το βράδυ.
Το πλάνο για την επόμενη μέρα, ο Miguel το είχε αλλάξει. Αντί να πάμε στο El Sumidero, που είχαμε πιθανότητες για 14 lifers, θα περνάγαμε όλη μέρα στο L Ocoto, στην περιοχή του Navas Wren, που δεν είχε πιθανότητα για άλλα lifers.

Ακατανόητη απόφαση, που βασίστηκε και στο γεγονός οτι ο Αλεκ έπρεπε να πάει πάλι νοσοκομείο, αλλά δεν ξέρανε την ώρα.
Ετσι αποφάσισα να μην συμμετάσχω την επόμενη μέρα, στο πρωινό πρόγραμμα.

13 Μαρτίου – Navas Wren VS Sumidero Canyon
Η μέρα ξεκίνησε νωρίς. Στις 5:30 το πρωί η Λουκία έφυγε με το υπόλοιπο γκρουπ για να πάνε στο Nava’s Wren. Εκείνο που δεν περίμενα ήταν ότι τελικά αποφάσισε να πάει μαζί τους και ο Άλεκ, αφού ένιωθε αρκετά καλύτερα.
Εγώ έμεινα στο ξενοδοχείο, ασχολούμενος με την προετοιμασία του tour στο Borneo για το 2027.

Γύρω στις 9:00 με πήρε τηλέφωνο ο Leo. Είχε επιστρέψει μαζί με τον Άλεκ γιατί ο Άλεκ ένιωθε πάλι έντονο πόνο και τον πήγε στο νοσοκομείο.
Συναντηθήκαμε αργότερα για πρωινό και κάναμε το πλάνο της ημέρας. Ο Λίo κανόνισε με το νοσοκομείο ότι όταν ο Άλεκ τελειώσει με τις εξετάσεις, κάποια στιγμή το μεσημέρι, θα τον στείλουν πίσω στο ξενοδοχείο με νοσοκομειακό όχημα ή ταξί. Έτσι, ο Λίo ήταν πλέον ελεύθερος.
Μαζέψαμε λοιπόν τα πράγματά μας και ξεκινήσαμε για το El Sumidero, προς μεγάλη μου χαρά. Φτάσαμε εκεί γύρω στο μεσημέρι. Στην είσοδο όμως μας περίμενε μια μικρή… δοκιμασία. Μετά από αρκετές διαπραγματεύσεις με τους φύλακες – που μας εξηγούσαν ότι δεν μπορούσαμε να πάμε εδώ, δεν μπορούσαμε να πάμε εκεί και ότι δεν επιτρεπόταν να παρκάρουμε σχεδόν πουθενά λόγω των αυστηρών κανονισμών – τελικά καταφέραμε να μπούμε.

Το πάρκο έχει πέντε σημεία θέασης, ουσιαστικά μεγάλα “μπαλκόνια” που προεξέχουν από το βουνό και προσφέρουν πανοραμική θέα. Από εκεί κοιτάς κάτω σε ένα εντυπωσιακό φαράγγι, με τον ποταμό να κυλάει βαθιά στον πυθμένα. Η θέα πραγματικά κόβει την ανάσα και σε κάνει να ξεχνάς αμέσως την ταλαιπωρία της εισόδου.

Στο 1ο parking
Κάναμε την πρώτη στάση σε ένα μικρό πάρκινγκ που ήταν διαμορφωμένο σαν σημείο θέας, με πέτρινα παγκάκια  για να κάθεσαι και να απολαμβάνεις το τοπίο. Η θέα ήταν πραγματικά εντυπωσιακή.
Λίγο αργότερα παίξαμε τη φωνή μιας κουκουβάγιας και σχεδόν αμέσως εμφανίστηκαν δύο hummingbirds, που ήταν από τους βασικούς στόχους της ημέρας. Ένα καλό ξεκίνημα!

Plain-capped Starthroat

Συνεχίσαμε πιο ψηλά και βρήκαμε ένα σημείο που οδηγούσε σε έναν μικρό δρόμο κλεισμένο με πύλη. Εκεί μπορούσαμε να κρύψουμε το αυτοκίνητο, κάτι πολύ χρήσιμο γιατί σε όλη την περιοχή απαγορεύεται αυστηρά το παρκάρισμα εκτός των επίσημων χώρων. Η περιοχή αποδείχθηκε πολύ καλή για birding.

O μεγάλος στόχος: Belted Flycatcher
Κάποια στιγμή ο Λίο άκουσε τη φωνή του Belted Flycatcher, που ήταν και ο βασικός μας στόχος. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το πουλί σχεδόν ποτέ δεν βγαίνει στα ανοιχτά. Μένει βαθιά μέσα στη βλάστηση, πίσω από πυκνούς θάμνους. Από τον δρόμο η βλάστηση έμοιαζε σχεδόν αδιαπέραστη. Το πουλί βρισκόταν περίπου 50 μέτρα πιο μέσα.

Δεν υπήρχε άλλη επιλογή: βγήκαμε από τον δρόμο και αρχίσαμε να σπρώχνουμε τον δρόμο μας μέσα από αδιαπέραστη βλάστηση και θάμνους. Με αρκετό κόπο προχωρήσαμε περίπου 30 μέτρα μέσα στη βλάστηση, μέχρι που η φωνή του ακουγόταν όλο και πιο δυνατά.
Μείναμε εκεί περίπου μισή ώρα. Τελικά το πουλί εμφανίστηκε για πολύ-πολύ λίγο — και τελείως απρόσμενα, κατάφερα να το φωτογραφίσω.

Belted Flycatcher

Στο ίδιο σημείο, λίγο αργότερα, εμφανίστηκαν ταυτόχρονα τρία lifers! Δεν ήξερα ποιο να πρωτοκοιτάξω. Και φυσικά, όπως συχνά συμβαίνει σε αυτές τις στιγμές… δεν κατάφερα να φωτογραφίσω κανένα.

Το υπόλοιπο απόγευμα δεν είχε άλλες εκπλήξεις. Ανεβήκαμε προς τα ψηλότερα υψόμετρα και σταματήσαμε στα τρία επόμενα πάρκινγκ μέχρι την κορυφή, δεν βρήκαμε όμως άλλα ενδιαφέροντα πουλιά.

Βγαίνοντας όμως απο το El Sumidero, βρήκαμε το Russet-crowned Motmot που ψάχναμε όλο το απόγευμα.

Russet-crowned Motmot (Lou)

Έτσι δώσαμε ραντεβού για την επόμενη μέρα.
Παρόλα αυτά, με τα δύο lifers που είχε βρει η Λουκία το πρωί με τον Miguel, ο συνολικός μας αριθμός έφτασε τα 5.979 είδη.
Μας λείπουν πλέον μόνο 21 για το μαγικό 6.000. 🐦

Ο Αλεκ έμεινε στο νοσοκομείο

Το βράδυ μάθαμε δυστυχώς ότι ο Άλεκ θα έμενε τελικά στο νοσοκομείο. Οι γιατροί αποφάσισαν να του κάνουν άλλη μία ένεση, γιατί οι πόνοι συνέχιζαν να είναι πολύ δυνατοί. Το σχέδιο ήταν το επόμενο πρωί να πάρει πτήση και να επιστρέψει σπίτι του.
Ήταν πραγματικά κρίμα. Το πρωί, όταν τον έφερνε ο Λίο στο νοσοκομείο, ο Άλεκ είχε έντονους σπασμούς από τον πόνο και είχε ιδρώσει ολόκληρος, απο τον πόνο. Στο νοσοκομείο του έκαναν τα πάντα — αξονική, μαγνητική και διάφορες εξετάσεις — αλλά παρ’ όλα αυτά δεν κατάφεραν να εντοπίσουν τη ρίζα του προβλήματος. Ήταν από εκείνες τις περιπτώσεις που απλά δεν ξέρεις τι ακριβώς συμβαίνει. Η διάγνωση έγινε την επόμενη και νομίζω οτι ήταν κάποιου είδους θλάση και απο προσωπική εμπειρία ξέρω οτι αυτό δεν παλεέται – προκαλεί αφόρητους πόνους.

14 Μαρτίου – Sumidero Canyon
Ξεκινήσαμε στις 6:00 το πρωί. Ο Λίο είχε φύγει ήδη νωρίτερα και θα τον συναντούσαμε στην είσοδο του El Sumidero, όπου είχαμε ραντεβού με δύο τοπικούς guides, τη Sofía και τον Miguel. Και οι δύο είναι Μάγια, με εξαιρετική γνώση της περιοχής.

Με τη βοήθειά τους μπορούσαμε να κινηθούμε και σε μονοπάτια του πάρκου που δεν επιτρέπονται για τους απλούς επισκέπτες, κάτι που μας έδινε πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να βρούμε τα πουλιά που ψάχναμε.
Η μέρα ξεκίνησε πολύ δυνατά, ακριβώς με το είδος του birding που μου αρέσει. Είχαμε οκτώ lifers να βρούμε και κινηθήκαμε πολύ στοχευμένα: διαλέγαμε ένα είδος, πηγαίναμε στο σημείο όπου είχε παρατηρηθεί τελευταία φορά ή σε βιότοπο που του ταιριάζει και προσπαθούσαμε να το εντοπίσουμε.
Η τακτική απέδωσε γρήγορα. Σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα καταφέραμε να βρούμε τα τέσσερα από αυτά.
Αυτό που ξεχώρισε για μένα ήταν ένα που είχα βάλει από καιρό στο μάτι: το Red-breasted Chat. Ένα πανέμορφο πουλί και εξαιρετικό φωτογραφικό θέμα. Το να το δεις καλά είναι ήδη επιτυχία — πόσο μάλλον να το φωτογραφίσεις.
Τώρα η ώρα είναι περίπου 9:30 το πρωί και συνεχίζουμε προς μεγαλύτερα υψόμετρα για να βρούμε τα υπόλοιπα είδη. Έχουμε ακόμα δύο με δυόμισι ώρες στη διάθεσή μας, γιατί το πρόγραμμα λέει ότι το μεσημέρι θα φύγουμε για τον επόμενο προορισμό.
Και η μέρα δείχνει ότι έχει ακόμη… πολλά πουλιά να δώσει. 🐦

Στο 4ο mirador
Φτάσαμε στο τέταρτο parking, στο τέταρτο mirador, από όπου η θέα προς το φαράγγι είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Από εκεί συνεχίσαμε την αναζήτηση για τα πουλιά που μας έλειπαν.
Λίγο αργότερα ακούστηκαν πολύ κοντά μας τα Singing Quails. Σταθήκαμε αρκετή ώρα προσπαθώντας να τα εντοπίσουμε με τα κυάλια μέσα από την πυκνή φυλλωσιά. Το έδαφος βρισκόταν περίπου είκοσι μέτρα χαμηλότερα από τον δρόμο, πράγμα που έκανε την παρατήρηση ακόμη πιο δύσκολη.
Μετά από λίγο ακούστηκε ξανά το Fan-tailed Warbler. Το είχαμε ακούσει και νωρίτερα αλλά δεν είχαμε καταφέρει να το φωτογραφίσουμε. Αυτή τη φορά όμως ανταποκρίθηκε. Εμφανίστηκε σε κάποια μπροστινά κλαδιά, αλλά στεκόταν ελάχιστα σε κάθε σημείο, πετώντας από κλαδί σε κλαδί περίπου κάθε ένα με ενάμιση δευτερόλεπτο. Παρ’ όλα αυτά καταφέραμε να πάρουμε μερικές καλές φωτογραφίες — και σε μία από αυτές φαίνεται καθαρά η ουρά του που ανοίγει σαν βεντάλια.

Fan-tailed Warbler

Σκεφτόμουν πόσο διαφορετική είναι η ζωή μου σε αυτά τα ταξίδια

Για λίγο έμεινα μόνος στο αυτοκίνητο και σκεφτόμουν πόσο διαφορετική είναι η ζωή μου σε αυτά τα ταξίδια. Το birding, έτσι όπως το κάνουμε, είναι ουσιαστικά full-time δουλειά. Απαιτεί τεράστια προετοιμασία, αλλά είναι και απίστευτα συναρπαστικό. Το να φτάνεις σε ένα μέρος γνωρίζοντας ότι εκεί θέλεις να βρεις πέντε συγκεκριμένα πουλιά, να ξέρεις περίπου πού ζουν και πώς πρέπει να κινηθείς για να τα δεις, και μετά να αρχίζει η αναζήτηση — ένα πουλί τη φορά.
Σταματάμε στα σημεία όπου έχουν παρατηρηθεί πρόσφατα, ή σε βιότοπους που τους ταιριάζουν, ακούμε προσεκτικά για κάποιο κάλεσμα, παρατηρούμε κάθε κίνηση μέσα στη βλάστηση. Όλο αυτό είναι εξαιρετικά συναρπαστικό.

Εξίσου συναρπαστική είναι και η προετοιμασία των επόμενων ταξιδιών, κάτι που συχνά κάνω μέσα στα ίδια τα ταξίδια. Στις μεγάλες διαδρομές έχω χρόνο να σκέφτομαι και όπου υπάρχει Wi-Fi να ψάχνω πληροφορίες: ποια πουλιά υπάρχουν σε κάθε σημείο, αν χρειάζεται να ακολουθήσουμε το κλασικό itinerary ή αν μπορούμε να κόψουμε ή να προσθέσουμε μέρες αλλού.
Για παράδειγμα στο Borneo. Υπάρχει ένας καταπληκτικός φασιανός που για να τον δεις πρέπει να κλειστείς δύο μέρες σε ένα hide. Συνήθως εμφανίζεται, αλλά τελικά αποφάσισα ότι δεν αξίζει να αφιερώσουμε δύο ολόκληρες μέρες για ένα μόνο πουλί.
Εκείνο που συνειδητοποίησα είναι ότι σε αυτά τα ταξίδια είμαι απόλυτα απορροφημένος. Ξεχνάω οτιδήποτε άλλο — δουλειές, υποχρεώσεις, τα πάντα. Αναρωτήθηκα μάλιστα αν θα μπορούσα να το κάνω αυτό full-time για έναν ή δύο ολόκληρα χρόνια. Δεν είμαι σίγουρος. Τώρα το απολαμβάνω γιατί λείπουμε μόνο είκοσι μέρες. Αν γίνονταν σαράντα, ίσως να ένιωθα διαφορετικά.

Στην κορυφή για το Slender Sheartail

Η επόμενη στάση ήταν στην κορυφή, εκεί που είχαμε σταματήσει και χθες για να ψάξουμε το Slender Sheartail, το μικροσκοπικό hummingbird με την πολύ μυτερή ουρά. Χθες δεν είχε εμφανιστεί, αλλά ξέραμε τα λουλούδια που επισκέπτεται και πήγαμε πάλι εκεί να περιμένουμε.
Στο σημείο υπάρχουν και κάτι φρεάτια — και ένα από αυτά μύριζε αρκετά άσχημα. Ποιος ξέρει, ίσως αυτός να είναι κι ένας λόγος που προσελκύονται εκεί τα πουλιά.
Μείναμε πάνω από μισή ώρα, σχεδόν μία. Κάποια στιγμή το Sheartail έκανε μια γρήγορη εμφάνιση, περίπου δέκα μέτρα πάνω από το έδαφος. Οι υπόλοιποι πρόλαβαν να το δουν, ακόμα και η Λουκία.
Μόνο εγώ δεν το είδα.
Έτσι, όταν οι υπόλοιποι έφυγαν για να πάνε να δουν από κοντά τον Belted Flycatcher που είχα δει εγώ χθες, εγώ έμεινα με τον Miguel για περίπου είκοσι λεπτά ακόμα, μήπως το Sheartail εμφανιστεί ξανά.
Αλλά τελικά… δεν ξαναήρθε. 🐦

Απόγευμα στο San Cristóbal και Mont de Pic
Γύρω στις 16:30 το απόγευμα φτάσαμε στο San Cristóbal de las Casas, μια πολύ παλιά αποικιακή πόλη που ιδρύθηκε από τους Ισπανούς κάπου στα μέσα του 1500 και κατοικείται μέχρι σήμερα από δύο φυλές των Μάγια. Είναι μια πόλη με έντονη ιστορία και πολιτισμό, αλλά αυτή τη φορά δεν σταματήσαμε να τη γνωρίσουμε.
Την προσπεράσαμε και συνεχίσαμε προς ένα National Park που λέγεται Mont de Pic, με στόχο να ψάξουμε για τα κλασικά πουλιά της περιοχής.
Μόλις κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο, τα πράγματα ξεκίνησαν εξαιρετικά. Πολύ γρήγορα βρήκαμε ένα motmot που ψάχναμε — και ήταν lifer για εμάς. Και σαν να μην έφτανε αυτό, μέσα σε περίπου δέκα λεπτά βρήκαμε άλλα τρία lifers.

Rivoli’s Hummingbird

Μείναμε περίπου μία ώρα σε αυτό το σημείο, απολαμβάνοντας την εξαιρετική δραστηριότητα των πουλιών.
Τώρα η ώρα είναι περίπου 18:30 και έχουμε μετακινηθεί σε ένα άλλο σημείο του πάρκου. Ένας τοπικός οδηγός μας έφερε σε ένα μέρος όπου υπάρχει πιθανότητα να εμφανιστεί η Bearded Screech Owl — η λεγόμενη «γενειοφόρος» screech owl.
Το συγκεκριμένο είδος έχει μια πολύ συγκεκριμένη συμπεριφορά: απαντάει στο playback μόνο για λίγα λεπτά μετά τη δύση του ήλιου. Μετά από αυτό το μικρό χρονικό παράθυρο απλώς σταματά να ανταποκρίνεται.
Το πρόβλημα είναι ότι έχει αρχίσει να βρέχει.
Οπότε τώρα περιμένουμε στο σημείο, ακούγοντας το δάσος να σκοτεινιάζει γύρω μας… και θα δούμε αν η τύχη θα είναι με το μέρος μας. 🦉🌧️
Νυχτερινό owling
Δεν χρειάστηκε να περιμένουμε πολύ. Πολύ γρήγορα δύο-τρεις Bearded Screech Owl εμφανίστηκαν στην περιοχή. Είναι από τα σπεσιαλιτέ πουλιά της περιοχής και ένας από τους βασικούς στόχους μας. Ανταποκρίθηκαν σχεδόν αμέσως στο κάλεσμά μας.
Παρόλα αυτά χρειάστηκε περίπου μισή ώρα υπομονής μέχρι να καταφέρουμε να τη βρούμε σε ένα σημείο όπου να μπορούμε να τη δούμε καθαρά και να τη φωτογραφίσουμε. Τελικά στάθηκε σε ένα καλό κλαδί και όλοι καταφέραμε να βγάλουμε πολύ ωραίες φωτογραφίες.

Bearded Screech Owl

Όλη αυτή την ώρα γύρω μας ακούγονταν συνεχώς τα Mexican Whip-poor-will. Τα είχαμε ακούσει πολλές φορές σε αυτό το ταξίδι, αλλά δεν είχαμε καταφέρει ποτέ να τα δούμε. Αυτή τη φορά όμως ένα από αυτά πέταξε μπροστά μας και για μια στιγμή σταμάτησε σε ένα κλαδί. Δυστυχώς από τη θέση που ήμασταν φαινόταν μόνο η ουρά του, την οποία πρόλαβα να φωτογραφίσω.
Παρόλα αυτά το είδαμε πολύ καθαρά την ώρα που πέταξε προς το μέρος μας, οπότε ήταν μια καλή εμπειρία.
Τώρα βρισκόμαστε πολύ κοντά σε ένα μεγάλο ορόσημο. Μας λείπουν μόνο εννέα είδη για να φτάσουμε το μαγικό νούμερο των 6.000 ειδών.
Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε αύριο, αλλά το σίγουρο είναι ότι πάμε πολύ καλά. 🐦🦉

Μαζί μας εκείνο το βράδυ ήταν και ο εκπρόσωπος της τοπικής κοινότητας που διαχειρίζεται όλη αυτή την περιοχή του National Park του Mont de Pic. Η παρουσία του αποδείχθηκε πολύ σημαντική.
Οι βασικοί δρόμοι του πάρκου ήταν κλεισμένοι με βαριές αλυσίδες και λουκέτα, και μόνο εκείνος είχε το κλειδί για να μας ανοίξει το πέρασμα. Εκτός από αυτό όμως γνώριζε και τα ακριβή σημεία όπου εμφανίζονται συχνά οι κουκουβάγιες, κάτι που για εμάς ήταν ανεκτίμητο.
Κάποια στιγμή νόμιζα ότι τελειώσαμε και ότι θα επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο. Όμως ο οδηγός μας είχε άλλη άποψη. Κάναμε δύο ακόμη στάσεις μέσα στη νύχτα, σε σημεία όπου οι κουκουβάγιες είχαν παρατηρηθεί πρόσφατα.
Ψάξαμε αρκετή ώρα, μέσα στο σκοτάδι και τη σιωπή του δάσους.
Τελικά δεν καταφέραμε να δούμε κάτι άλλο, αλλά ακούσαμε ακόμη μία κουκουβάγια. Από τον ήχο της φαινόταν ότι ανήκε σε ένα διαφορετικό είδος, ίσως μάλιστα και σε κάποιο αρκετά σπάνιο.
Μερικές φορές στο νυχτερινό birding αυτό είναι το μόνο που παίρνεις: έναν ήχο μέσα στο σκοτάδι.
Και παρ’ όλα αυτά… είναι αρκετό για να σε κρατήσει σε εγρήγορση για την επόμενη μέρα. 🦉🌙

15 Μαρτίου – Προς το μαγικό 6.000
Ξεκινήσαμε στις 6:30 το πρωί για το Monte tik. Ο στόχος της ημέρας ήταν να ανέβουμε σε μεγαλύτερα υψόμετρα του πάρκου, όπου ζουν διαφορετικά είδη πουλιών. Μας έλειπαν εννέα lifers για να φτάσουμε το μαγικό όριο των 6.000 ειδών.
Φτάνοντας στην είσοδο του πάρκου μας περίμεναν δύο άνθρωποι της τοπικής κοινότητας. Είχαν ήδη ανοίξει τις βαριές αλυσίδες που κλείνουν τους δρόμους και μπήκαν μπροστά για να μας οδηγήσουν στα σωστά σημεία. Ο βασικός στόχος της ημέρας ήταν το Pink-headed Warbler, ένα από τα πιο εντυπωσιακά πουλιά της περιοχής.

Pink-headed Warbler

Μετά από αρκετή ώρα αναζήτησης σταματήσαμε σε ένα σημείο και σχεδόν μόλις κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο ακούστηκε το warbler. Δυστυχώς, όπως συμβαίνει συχνά με αυτά τα πουλιά, έμενε βαθιά μέσα στα φυλλώματα, κινιόταν γρήγορα από κλαδί σε κλαδί και δεν μας έδινε καθαρές ευκαιρίες. Του πήραμε πάνω από εκατό φωτογραφίες, αλλά τελικά μόνο μία ή δύο βγήκαν οριακά καλές.
Συνεχίσαμε το birding και λίγο αργότερα μετακινηθήκαμε σε ένα άλλο σημείο που ήξερε ο Miguel. Εκεί, κοντά σε ένα parking, λίγα λεπτά μετά, εμφανίστηκε ο Rufous-browed Wren, ο δεύτερος στόχος μας.

Rufous-browed Wren

Είχαμε μπεί ήδη στην πόλη, γυρίζοντας στο ξενοδοχείο, όταν ο Miguel σταμάτησε απότομα δεξιά, καθως είχε δεί να πετάνε τα Black-capped Swallow που ψάχναμε. Τελικά βρήκαμε και φωτογραφίσαμε ένα που στεκόταν στο κάθετο βράχο, που υπήρχε δίπλα ακριβώς στον κεντρικό δρόμο.

Black-capped Swallow

Μεσημεριανό με μεξικάνικη μουσική
Αφού δεν υπήρχε κάτι άλλο να διεκδικήσουμε σε εκείνη την περιοχή, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, μαζέψαμε τα πράγματά μας και ξεκινήσαμε για την επόμενη στάση. Μας περίμενε μια διαδρομή σχεδόν τεσσάρων ωρών μέχρι να φτάσουμε στην παραλία του Puerto Arista, όπου θα μέναμε το βράδυ.
Γύρω στις 14:00, μετά από περίπου δύο ώρες οδήγησης, σταματήσαμε σε ένα υπαίθριο εστιατόριο όπου έπαιζε καταπληκτική μουσική. Φάγαμε ένα πολύ ωραίο μεσημεριανό και συνεχίσαμε προς την ακτή.

Φτάσαμε στην περιοχή γύρω στις 17:00 και πήραμε έναν μικρό παράδρομο για να ψάξουμε τα τρία lifers που υπήρχαν στην περιοχή. Η αναζήτηση κράτησε περίπου δύο ώρες. Τελικά βρήκαμε τέσσερα νέα πουλιά.

Yellow-winged Cacique (Lou)

Κατάφερα να φωτογραφίσω εδώ και το Painted Bunting που με είχε καψουρέψει απο την αρχή του ταξιδιού.

Painted Bunting

Ο συνολικός αριθμός έφτασε πλέον τα 5.997.
Μας λείπουν μόνο τρία species για τα 6.000.
Το βράδυ στο ξενοδοχείο, καθώς τρώγαμε, συζητούσα με τον Leo και τον Miguel. Η ιδέα ήταν ότι στο επόμενο ξενοδοχείο όπου θα μείνουμε δύο βράδια να μας περιμένει μια μεγάλη τούρτα με τον αριθμό 6000 γραμμένο επάνω, για να γιορτάσουμε αυτό το μεγάλο ορόσημο.

16 ΜΑΡΤΙΟΥ– Πρωινό ξεκίνημα για το μεγάλο πουλί.

Η μέρα ξεκίνησε πολύ νωρίς. Στις 4:45 το πρωί ήμασταν ήδη στον δρόμο.
Ο βασικός στόχος της ημέρας ήταν το Rose-bellied Bunting — το πιο διάσημο πουλί του Μεξικού. Είναι ένα εντυπωσιακό είδος που ζει σε πολύ περιορισμένη περιοχή στο Μεξικό και πρακτικά πουθενά αλλού στον κόσμο.
Και αν όλα πήγαιναν καλά…
…θα μπορούσε να είναι το πουλί νούμερο 6.000. 🐦

Διασχίζοντας τον Ισθμό του Μεξικού – εκεί όπου αλλάζει ο κόσμος των πουλιών
Σήμερα το ταξίδι μας περνά από ένα από τα πιο ιδιαίτερα γεωγραφικά σημεία του Μεξικού: τον Ισθμό του Τεουαντεπέκ. Εδώ το Μεξικό στενεύει όσο πουθενά αλλού. Είναι το σημείο όπου σχεδόν συναντιούνται ο Ειρηνικός με τον Ατλαντικό, και όπου η φύση αλλάζει χαρακτήρα μέσα σε λίγα χιλιόμετρα.
Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του ισθμού είναι το τοπίο. Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής είναι ξηρό, σχεδόν ερημικό. Η βλάστηση εμφανίζεται κυρίως κοντά στις ακτές, και από τις δύο πλευρές — τόσο προς τον Ειρηνικό όσο και προς τον Ατλαντικό. Μακριά από τη θάλασσα, το τοπίο γίνεται τραχύ και άνυδρο.
Αυτό το φυσικό “φράγμα” δημιουργεί και ένα οικολογικό όριο που είναι πολύ σημαντικό για τα πουλιά. Πολλά είδη που βρίσκονται στη Γουατεμάλα και στις υπόλοιπες χώρες της Κεντρικής Αμερικής φτάνουν μέχρι εδώ, αλλά δεν προχωρούν βορειότερα στο Μεξικό. Από την άλλη πλευρά, αρκετά μεταναστευτικά πουλιά που κατεβαίνουν από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να ξεχειμωνιάσουν στο Μεξικό σταματούν λίγο βορειότερα από την ερημική αυτή ζώνη.
Με άλλα λόγια, ο ισθμός λειτουργεί σαν μια φυσική γραμμή συνόρων για τα πουλιά.
Γι’ αυτό και η διάσχιση αυτής της περιοχής είναι πάντα συναρπαστική για birdwatching. Κάθε χιλιόμετρο μπορεί να φέρει καινούργια είδη που δεν έχουμε δει πιο πριν στο ταξίδι.
Χθες μάλιστα είχαμε ένα τέλειο παράδειγμα αυτού του φαινομένου. Ερχόμασταν από τον βορρά, από την πλευρά της Καραϊβικής, και μόλις διασχίσαμε τον ισθμό είδαμε το πρώτο Rufous-collared Sparrow. Είναι ένα από τα πιο διαδεδομένα πουλιά στη Νότια και Κεντρική Αμερική — σχεδόν παντού. Κι όμως, δεν εμφανίζεται στο Μεξικό βορειότερα από τον ισθμό.

Σήμερα θα κάνουμε το αντίθετο. Θα κινηθούμε πιο βόρεια, αλλά αυτή τη φορά προς την πλευρά του Ειρηνικού, σε περιοχές που φιλοξενούν αρκετά ενδημικά είδη του Μεξικού — που δεν έχουμε δει ακόμη.

Το ταξίδι πλησιάζει σιγά σιγά προς το τέλος του. Μας μένουν 5–6 μέρες ακόμα μέχρι να ολοκληρωθεί αυτό το tour, και ελπίζω ότι μέχρι τότε θα προσθέσουμε άλλα 30–40 lifers στη λίστα μας.
Και αν ο ισθμός συνεχίσει να μας εκπλήσσει όπως χθες, τότε μάλλον θα τα καταφέρουμε. 🐦🌎

Το πουλί Νο 6.000
Φτάσαμε στον προορισμό μας γύρω στις 7:15. Είχα ζητήσει από τον οδηγό να μου εξηγήσει πού ακριβώς πηγαίνουμε και τι πρέπει να κάνουμε για να δούμε το Rose-bellied Bunting, αλλά η απάντηση που πήρα ήταν τόσο μακροσκελής και περίπλοκη που, για να είμαι ειλικρινής, δεν κατάλαβα απολύτως τίποτα.

Έτσι, ξεκινήσαμε ουσιαστικά στα τυφλά, σε έναν χωματόδρομο μέσα στο πουθενά.

Η ελπίδα μου ήταν να προλάβουμε να δούμε 2 άλλα lifers και το Rose bellied Bunting να είναι το Νο 6000.

Ξαφνικά σταματάει το αυτοκίνητο.
Είχε βρει το πρώτο από τα πουλιά που ψάχναμε: ένα Cinnamon-tailed Sparrow, ένα από τα πέντε lifers που ελπίζαμε να προσθέσουμε εδώ. Εγινε το 5.998 της λίστας.

Δεν είχαμε καλά-καλά κατέβει από το αυτοκίνητο και ακούει αμέσως και το δεύτερο: το Orange-breasted Bunting. 5.999. Βάλαμε τη φωνή του για να το φέρουμε κοντά, να το δούμε καλύτερα και –αν γίνεται– να το φωτογραφίσουμε.

Orange-breasted Bunting

Αλλά η φύση είχε άλλα σχέδια.
Αντί για το Orange-breasted, εμφανίστηκε μπροστά μας ένα Rose-bellied Bunting.
Και έτσι, σχεδόν απροσδόκητα, αυτό έγινε το πουλί Νο 6.000 που έχουμε δει.

Rose bellied Bunting

Την επόμενη περίπου μία ώρα την περάσαμε απολαμβάνοντας τη στιγμή. Καταφέραμε να πάρουμε πολύ ωραίες φωτογραφίες από όλα τα bunting της περιοχής, ενώ το αρσενικό Rose-bellied Bunting –ο βασικός μας στόχος– μας έκανε τη χάρη να πλησιάσει αρκετά. Κατάφερα μάλιστα να τραβήξω και βίντεο.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε και ένα μικρό bonus:

το πουλί Νο 6.001, ένα Turquoise-crowned Hummingbird. Περνούσε συνεχώς από πάνω μας, κάνοντας γρήγορες πτήσεις, αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να το φωτογραφίσω. Φωτογραφίσαμε όμως το Lesser Ground Cuckoo

Lesser Ground Cuckoo (Lou)

Τώρα όμως είναι ώρα να δούμε το επόμενο σημαντικό θέμα της ημέρας.
Την τούρτα.
Το σχέδιο είναι να φάμε το βράδυ μια τούρτα που θα γράφει επάνω “6.000”. Το ερώτημα είναι αν αυτό το σχέδιο θα υλοποιηθεί ή αν θα πρέπει να σκεφτούμε κάποιον άλλο, πιο συναρπαστικό τρόπο για να γιορτάσουμε αυτό το ορόσημο.
Θα δείξει… 🎂🐦

Από το 6.000 προς την ακτή του Ειρηνικού
Τελικά φύγαμε από το σημείο με 7 lifers για τη συλλογή μας και η λίστα ανέβηκε στο 6004. Ήταν πραγματικά ιδανικό που το Rose-bellied Bunting έτυχε να είναι ακριβώς το νούμερο 6.000 – μερικές φορές η τύχη γράφει το καλύτερο σενάριο.
Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς την ακτή. Κοντά στην παραλία υπήρχε μια τεράστια λιμνοθάλασσα, γεμάτη παρυδάτια πουλιά. Περάσαμε αρκετή ώρα ψάχνοντας για κάποιο “special”, κάποιο νέο είδος για τη λίστα μας. Πουλιά είδαμε πάρα πολλά, όμως κανένα καινούργιο για τη συλλογή.
Το μεσημεριανό είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στη μικρή αυτή πόλη τα εστιατόρια δεν ήταν κανονικά μαγαζιά αλλά ουσιαστικά οι αυλές των σπιτιών. Οι οικογένειες είχαν διαμορφώσει έναν στεγασμένο χώρο με τραπέζια και καρέκλες και λειτουργούσαν κάτι σαν μικρά οικογενειακά εστιατόρια. Καθίσαμε σε ένα από αυτά και απολαύσαμε ένα πολύ ωραίο, χαλαρό μεσημεριανό. Από παντού ακουγόταν δυνατή μεξικάνικη ρυθμική μουσική, κλασικά γνωστά τραγούδια. Πολλά από αυτά τα κομμάτια έχουν γίνει επιτυχίες και στην Ελλάδα τις προηγούμενες δεκαετίες.

Στη διάσημη παραλία La Bamba
Μετά πήραμε τον δρόμο για τη La Crucecita, όπου θα μείνουμε απόψε. Η διαδρομή ήταν περίπου τρεις ώρες. Ωστόσο, μετά από μία ώρα ο Miguel έστριψε αριστερά σε έναν χωματόδρομο που οδηγούσε στη διάσημη παραλία La Bamba – γνωστή σε όλο τον κόσμο και από το ομώνυμο διάσημο τραγούδι.
Κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο για λίγο birding. Η ζέστη ήταν αποπνικτική. Βρισκόμαστε ουσιαστικά στην ξερή ζώνη του Ισθμού του Μεξικού, ένα τοπίο σχεδόν ερημικό. Παρ’ όλα αυτά, παρότι φτάσαμε γύρω στις 4:30 το απόγευμα, είδαμε αρκετά πουλιά και καταφέραμε να φωτογραφίσουμε –μεγάλη σύμπτωση– τα πέντε είδη που δεν είχαμε καταφέρει να φωτογραφίσουμε καλά χθες και σήμερα.
Στη συνέχεια κατεβήκαμε προς την παραλία. Καθώς πλησιάζαμε, βλέπαμε τα τεράστια κύματα του Ειρηνικού να σηκώνονται τόσο ψηλά ώστε ξεπερνούσαν σε ύψος τα στεγασμένα σκίαστρα που υπάρχουν στην ακτή για να προστατεύονται οι επισκέπτες από τον ήλιο. Το θέαμα ήταν πραγματικά εντυπωσιακό – ένας άγριος Ειρηνικός.

Και εκεί, στην παραλία La Bamba, ακουγόταν ξανά δυνατά η ίδια ρυθμική μεξικάνικη μουσική, δίνοντας μια ακόμη πιο ζωντανή ατμόσφαιρα στο τοπίο.

Τα εντυπωσιακά κύματα όμως είχαν και συνέπειες.

Στον δρόμο μάθαμε από τον Miguel ότι το αυριανό πρωινό pelagic tour αναβλήθηκε, ακριβώς λόγω των μεγάλων κυμάτων που είδαμε.
Ελπίζουμε ο… Ειρηνικός να γίνει λίγο πιο ειρηνικός μέχρι μεθαύριο, ώστε να μπορέσουμε να βγούμε τότε στη θάλασσα.

Έτσι συνεχίσαμε τη διαδρομή μας προς τη La Crucecita, όπου θα περάσουμε τη νύχτα, μετά από μια μέρα γεμάτη πουλιά, σκόνη, ζέστη και κύματα του Ειρηνικού. 🐦🌊🎶

Το βράδυ γιορτάσαμε τα 6000 πουλιά με margaritas και τούρτα που έγραφε επάνω 6000.

Τα μεγάλα ορόσημα του ταξιδιού
Κάθε μεγάλος αριθμός στη λίστα των πουλιών έχει τη δική του ιστορία, το δικό του μέρος στον χάρτη και τις δικές του αναμνήσεις.
Πριν φτάσουμε στο σημερινό ορόσημο των 6.000 ειδών, είχαν προηγηθεί μερικές εξίσου αξέχαστες στιγμές:
2.000 – 25 Ιανουαρίου 2019, στη Myanmar
3.000 – 22 Μαρτίου 2022, στο Mitú της Κολομβίας
4.000 – 26 Μαΐου 2023, στο Montezuma της Κολομβίας
5.000 – 13 Οκτωβρίου 2024, στο Ouyen της Αυστραλίας
Και τώρα, σε αυτό το ταξίδι στο Μεξικό, προστέθηκε ακόμη ένας μεγάλος σταθμός:
6.000 – 16 Μαρτίου 2026, Rose-bellied Bunting, Μεξικό.

Κάθε αριθμός είναι κάτι περισσότερο από ένα πουλί στη λίστα. Είναι χώρες, τοπία, άνθρωποι, ξημερώματα στο πεδίο, λάσπη στους δρόμους, ατελείωτα χιλιόμετρα και στιγμές ενθουσιασμού όταν εμφανίζεται μπροστά σου ένα νέο είδος.

Και αν η μέχρι τώρα εμπειρία μας έχει μάθει κάτι, είναι ότι μετά από κάθε μεγάλο ορόσημο…
αρχίζει αμέσως το κυνήγι για το επόμενο. 🐦🌍

17 Μαρτίου – Όταν το pelagic γίνεται… καφές στο βουνό
Το πρόγραμμα για σήμερα ήταν να βγούμε για pelagic trip.
Όμως ο Ειρηνικός είχε άλλη γνώμη.
Μια καταιγίδα, αρκετά μακριά από τις ακτές, είχε σηκώσει μεγάλο swell, και τα κύματα που έφταναν έξω ήταν πολύ μεγάλα. Η έξοδος ακυρώθηκε, και έτσι αλλάξαμε τελείως σχέδιο, ανεβαίνοντας προς τα υψηλότερα υψόμετρα.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα ότι θα δούμε κάτι ιδιαίτερο.
Κι όμως.
Στην πρώτη στάση, κοντά στο Pueblo Hidalgo, σχεδόν αμέσως βρήκαμε τρία lifers. Μια πολύ καλή αρχή για μια μέρα που δεν υποσχόταν πολλά.

Red-headed Tanager

Gray Catbird (Lou)

Στη συνέχεια, επειδή δεν είχα κοιμηθεί καθόλου καλά και ήμουν ήδη κουρασμένος, άρχισα να κατευθύνομαι προς το χωριό με στόχο έναν απλό καφέ. Ο Miguel όμως επέμενε να συνεχίσουμε λίγο ακόμα.
“Έχουμε ένα καλύτερο σημείο για καφέ, πιο πάνω.”
Και τελικά είχε δίκιο.
Μας ανέβασε σε ένα ψηλότερο χωριό, σε ένα μέρος που δύσκολα θα βρίσκαμε μόνοι μας. Εκεί κάτσαμε για πρωινό και αποδείχθηκε από τις πιο όμορφες στάσεις της ημέρας.
Οι άνθρωποι ήταν απίστευτα φιλόξενοι και ασχολούνται οι ίδιοι με την καλλιέργεια καφέ. Ό,τι δοκιμάσαμε ήταν δικό τους – φρέσκο, αυθεντικό, με χαρακτήρα.
Το highlight;
Ένα γλυκό με κομματάκια καφέ καλυμμένα με σοκολάτα.
Ο Miguel μας προειδοποίησε γελώντας:
“Μην φας πολλά… θα σε πιάσουν τα νεύρα από την καφεΐνη.”

Αυτή η πρώτη στάση, που ξεκίνησε σχεδόν σαν “plan B”, τελικά είχε πολύ περισσότερο ενδιαφέρον απ’ ό,τι περιμέναμε. Και επιβεβαίωσε κάτι που συμβαίνει συχνά σε τέτοια ταξίδια:
👉 Όταν χαλάει το πρόγραμμα, αρχίζουν οι πιο ωραίες ιστορίες. ☕🐦
Εκτός από τη φιλοξενία, είχαμε την ευκαιρία να δούμε πώς φτιάχνονται οι τορτίγιες από την αρχή.
Έπαιρναν ένα μικρό κομμάτι ζυμάρι, το τοποθετούσαν πάνω σε μια επίπεδη πλάκα και με ένα απλό εργαλείο το πίεζαν μέχρι να γίνει πολύ λεπτό, σχεδόν διάφανο. Δίπλα υπήρχε ένας ξυλόφουρνος που έκαιγε δυνατά, και πάνω στην καυτή πλάκα του φούρνου ακουμπούσαν την τορτίγια.
Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα ήταν έτοιμη.

Όλα γίνονταν μπροστά μας, με μια απλότητα που σε γυρίζει πίσω σε άλλες εποχές.
Το πρωινό που μας σέρβιραν ήταν ακριβώς αυτό που ταιριάζει σε ένα τέτοιο μέρος:
λεπτά κομμάτια κρέας, φρέσκες τορτίγιες και μεξικάνικα φασόλια. Απλό, αυθεντικό και γεμάτο γεύση.
Και όταν νομίζαμε ότι είχε τελειώσει…
Έφεραν και γλυκό.
Ήταν κάτι σαν crème caramel, αλλά με έντονη γεύση καφέ. Ένα γλυκό που ταίριαζε απόλυτα με το περιβάλλον και με όλη την εμπειρία.
Ήταν από εκείνα τα πρωινά που δεν είναι απλώς ένα γεύμα, αλλά μια μικρή ιστορία μέσα στο ταξίδι. ☕🍫🐦
Το απόγευμα της αναζήτησης.

Το birding συνεχίστηκε μέχρι αργά το απόγευμα. Υστερα επιστρέψαμε ξανά στο Pueblo Hidalgo και μείναμε εκεί περίπου μία ώρα, ελπίζοντας μήπως τελικά εμφανιστεί ένας από τους πιο δυνατούς στόχους της περιοχής: τα Great Swallow-tailed Swift.
Ήταν ένα είδος που είχε αναφερθεί πρόσφατα στην περιοχή και πραγματικά το θέλαμε πολύ.
Αλλά δεν μας έκανε τη χάρη.

Είδαμε όμως ενα Northern Emerald-Toucanet, που μας πόζαρε κανονικά.

Northern Emerald-Toucanet (Lou)

Στη συνέχεια κατεβήκαμε πάλι προς την ακτή. Κάναμε ένα μικρό περπάτημα, περίπου 500 μέτρα πάνω στην άμμο, κατά μήκος μιάς παραλίας, ψάχνοντας για κάτι ενδιαφέρον – κυρίως terns ή οτιδήποτε “περίεργο” θα μπορούσε να περάσει.
Δεν βρήκαμε κάτι ιδιαίτερο, όμως.

📝 18 Μαρτίου – Βαρκάδα για pelagics
Ξεκινήσαμε από το λιμάνι γύρω στις 7 το πρωί με ένα μικρό βαρκάκι — ίσα που χωρούσαμε καθιστοί και οι έξι. Είχε ένα ελαφρύ κύμα, γύρω στα 3–4 μποφόρ, σαφώς καλύτερα από ότι φοβόμαστε.
Από την αρχή φάνηκε ότι τα πράγματα δεν θα ήταν εύκολα. Στο λιμάνι δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου ζωή — μόνο πελεκάνοι που κάθονταν στο νερό. Έτσι, βγήκαμε ανοιχτά αναζητώντας storm petrels και shearwaters.
Περάσε περίπου μία ώρα μέχρι να εμφανιστούν τα πρώτα storm petrels, και αυτά από πολύ μακριά. Ο καπετάνιος, με μεγάλα κυάλια κολλημένα στα μάτια, μας φώναζε συνεχώς όταν έβλεπε κάτι.

Ο ασφαλέστερος δρόμος για να ξεράσεις σε 20 δευτερόλεπτα.

Απορούσα πως άντεχε. Κυάλια στα μάτια, ενώ ο ορίζοντας πάει πάνω-κάτω, καθώς η βάρκα κουνιέται απο το κύμα, είναι ο ασφαλέστερος δρόμος για να ξεράσεις σε 20 δευτερόλεπτα.

Την ίδια στιγμή βλέπω τον Μιγκέλ, ανάσκελα στο δάπεδο, γυρίζω να το πώ στον Leo και τον βλέπω να …ξερνάει.

Εμάς μας γλύτωσαν τα Cilroton που πήραμε για να προλάβουμε το ανακάτεμα του στομαχιού, μαζί με την αποχή απο υγρά και κυάλια. Κοίταζα συνέχεια τον μακρινό ορίζοντα, το μόνο σταθερό σημείο αναφοράς και “πυροβόλαγα” με ταχύτητα 5000 στη μηχανή, μόλις πέρναγε κάτι.

Η φωτογράφιση όμως ήταν πολύ δύσκολη. Η μπάρα της βάρκας έκοβε συνεχώς τον ορίζοντα και χαλούσε το κάδρο. Παρ’ όλα αυτά, καταφέραμε να πάρουμε μερικές φωτογραφίες από Black Storm Petrels — είδαμε συνολικά δύο-τρία άτομα.
Ψάχναμε όμως κυρίως για shearwaters. Κάποια στιγμή πέρασε ένα, αλλά τη στιγμή που πήγα να το φωτογραφίσω, ο Λίο σηκώθηκε μπροστά μου και μου έκλεισε τελείως τη θέα. Δεν πρόλαβε ούτε εκείνος να το τραβήξει, οπότε τελικά δεν καταφέραμε να το ταυτοποιήσουμε.
Είδαμε επίσης δύο φορές τα μικρότερα storm petrels (Least).

Red-necked Phalarope. Συναντήσαμε ενα κοπάδι ολόκληρο.

Μετά από περίπου τρεις ώρες βρισκόμασταν, σύμφωνα με τον καπετάνιο, 18 μίλια από την ακτή. Το σκάφος ήταν αργό και χωρίς ισχυρό κινητήρα, οπότε αποφασίσαμε να επιστρέψουμε, έχοντας καταγράψει μόνο δύο lifers από τα είδη που αναζητούσαμε.
Και καλά κάναμε.

Το κύμα έφτασε τα 7 μποφόρ
Στον δρόμο της επιστροφής ο καιρός αγρίεψε σημαντικά. Το κύμα έφτασε τα 7 μποφόρ και ο καπετάνιος έκανε συνεχώς ελιγμούς για να μην μας χτυπούν τα κύματα στο πλάι. Η κατάσταση έγινε ακόμα πιο δύσκολη όταν άρχισαν να σπάνε τα κύματα πάνω στη βάρκα και να μας λούζουν — μέσα σε λίγα λεπτά γίναμε όλοι μούσκεμα.
Η Λουκία και ο Λίο είχαν πόντσο και τη γλίτωσαν κάπως. Εγώ, χωρίς αδιάβροχο, βράχηκα μέχρι και το εσώρουχο.
Ήταν μια απαιτητική και μάλλον εξαντλητική εμπειρία — δύσκολα θα έλεγα ότι την απολαύσαμε.
——-
⛰️ Άφιξη στο San José del Pacífico
Αμέσως μετά φύγαμε για τον επόμενο προορισμό μας, το San José del Pacífico, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 2.800 μέτρων.
Έχοντας νωπή την εμπειρία από το προηγούμενο κατάλυμα (όπου κυριολεκτικά πάγωσα), αγχώθηκα όταν άκουσα ότι θα μείνουμε ξανά σε “καμπίνες”.
Τελικά όμως οι καμπίνες ήταν πολυτελείς. Δεν υπήρχε θέρμανση, αλλά ο υπεύθυνος ήρθε μόλις φτάσαμε και άναψε το τζάκι, ζεσταίνοντας αμέσως το δωμάτιο. Επιπλέον, φαινόταν ότι υπήρχε καλή μόνωση, οπότε δεν είχε καθόλου κρύο.
Περάσαμε τελικά ένα πολύ ευχάριστο βράδυ.

📝 19 Μαρτίου. White-throated Jay & αλλαγή πλάνου
Ήταν ήδη 9 το πρωί όταν καταφέραμε τελικά να βρούμε τα White-throated Jays, αφού τα ψάχναμε για ώρες σε διάφορα σημεία του δρόμου.
Είναι από τα πιο δύσκολα είδη που μπορείς να δεις. Δεν ανταποκρίνεται ουσιαστικά σε playback — μπορεί να απαντήσει σποραδικά, αλλά ποτέ με τρόπο που να σου επιτρέπει να εντοπίσεις τη θέση του. Ούτε θα το ακούσεις ποτέ, να “καλεί” καθαρά για να το βρεις.
Έτσι κινείσαι σχεδόν στα τυφλά.
Και ακόμα κι όταν είναι κοντά, παραμένει βαθιά μέσα στο φύλλωμα, κινούμενο πίσω από τα δέντρα — σχεδόν αδύνατο να το διακρίνεις καθαρά.

Μετά από αρκετή προσπάθεια, τελικά τα καταφέραμε και τις “είδαμε”.

Νωρίτερα συναντήσαμε ξανά τα πανέμορφα Red Warblers

Red Warbler (Lou)

☕ Επιστροφή & ανασχεδιασμός
Κατά τις 10 επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για πρωινό — είχαμε ξεκινήσει από τις 06:15 και δεν είχαμε προλάβει να φάμε τίποτα.
Εκεί κάναμε και έναν συνολικό απολογισμό: τι μας μένει να δούμε, δεδομένου ότι είχαμε πλέον μόνο ένα απόγευμα πριν τελειώσει το tour.
Η ανάλυση έδειξε ότι γύρω από την Οαχάκα, που επρόκειτο να μείνουμε δύο βράδυα, δεν υπήρχαν σημαντικοί στόχοι για εμάς. Έτσι, αλλάξαμε εντελώς το πρόγραμμα: αντί να πάμε στην πόλη Oaxaca για δύο βράδια, όπως ήταν το πρόγραμμα, αποφασίσαμε να κατευθυνθούμε προς Teotitlan de Valle.

Ξεκινήσαμε γύρω στις 12, κάνοντας αρκετές στάσεις στον δρόμο για birding.

Μια ερημική περιοχή με κάκτους
Η πιο σημαντική ήταν σε μια ερημική περιοχή με κάκτους και χαμηλή βλάστηση. Σταματήσαμε δίπλα στον δρόμο όταν είδαμε κάποια σπουργίτια να πετάνε — και αποδείχθηκε σωστή απόφαση.
Ψάχναμε τα Bridle Sparrows (lifers), και τελικά τα βρήκαμε εκεί. Μείναμε περίπου μία ώρα και καταγράψαμε αρκετά ακόμα είδη.

Bridled Sparrow (Lou)

Στη συνέχεια φύγαμε με στόχο να προλάβουμε τον βασικό μας στόχο για το απόγευμα: έναν αρχαιολογικό χώρο όπου υπάρχει ένας woodpecker που συχνάζει σε κάκτους.
Φτάσαμε όμως γύρω στις 18:00, και με το ηλιοβασίλεμα στις 18:30 είχαμε μόλις μισή ώρα διαθέσιμη.
Ψάξαμε εντατικά, αλλά δεν καταφέραμε να τον εντοπίσουμε.

20 Μαρτίου – τελευταία μέρα του τουρ σήμερα. Αύριο επιστρέφουμε στο Mexico City.

Ξεκινήσαμε πολύ πρωί για να δούμε το Dwarf vireo. Ανεβήκαμε σε έναν δρόμο γύρω από μια λίμνη και αρχίσαμε το ψάξιμο. Τελικά, μετά από λίγη ώρα, το ακούσαμε, αλλά αποδείχτηκε πολύ δύσκολο να το δεις. Αναγκαστήκαμε να περάσουμε ακόμη και πάνω από κάποια συρματοπλέγματα για να πλησιάσουμε και να καταφέρουμε να το διακρίνουμε πίσω από κλαδιά και να το φωτογραφίσουμε.

Dwarf Vireo (Lou)

Το πρωινό συνεχίστηκε καθώς ανεβήκαμε στα βραχώδη μέρη για να βρούμε τα Rock Wrens, κάτι που έγινε με επιτυχία. Εντοπίσαμε ένα ζευγάρι που έμεινε για πολλή ώρα κοντά μας και μας επέτρεψε να βγάλουμε πολύ ωραίες φωτογραφίες.

Rock Wren (Lou)

Ο μεγάλος στόχος όμως παρέμενε ο Gray-breasted Woodpecker των κάκτων, που είναι μάλλον κοινός, αλλά άντε βρές τον.

Τελικά καταφέραμε να δούμε ένα ζευγάρι, αλλά από τεράστια απόσταση, οπότε δεν μείναμε ευχαριστημένοι.

Γυρίσαμε προς την πόλη, και καθώς μπαίναμε στην πόλη, να σου το woodpecker πάνω σε ένα μικρό κακτάκι, στα …τρία μέτρα από εμάς, να μας κοιτάζει.

Gray-breasted Woodpecker (Lou)

Έτσι είναι τελικά το birding.

Επιστροφή για πρωινό στο ξενοδοχείο

Πήραμε ένα πολύ ωραίο πρωινό, και εγώ έμεινα στο ξενοδοχείο γιατί δεν είχα κοιμηθεί καλά το βράδυ. Οι υπόλοιποι έκαναν μία-δύο ώρες βόλτα μέσα στο μεσημέρι για να ψάξουν για ένα σπάνιο σπουργίτι, αλλά χωρίς επιτυχία.
Τώρα ετοιμαζόμαστε να πάμε για μεσημεριανό και μετά θα συνεχίσουμε το birding μέχρι το βράδυ, καθώς μετά το φαγητό θα πάμε και για κουκουβάγιες.

🌞 Μεσημέρι στο δρόμο – μια “κλασική” στιγμή Μεξικού
Σταματήσαμε γύρω στις 14:30 στον κεντρικό δρόμο για φαγητό. Εγώ όμως βγήκα μια μικρή βόλτα — από αυτές που τελικά θυμάσαι περισσότερο από το ίδιο το φαγητό.
Η εικόνα ήταν ακριβώς όπως φαντάζεσαι το Μεξικό:
Ο ήλιος να καίει τα πάντα, το φως να είναι σκληρό και σχεδόν να “σβήνει” τα χρώματα, και ο δρόμος… μισοάδειος.

Τα περισσότερα τοπικά μαγαζιά ήταν κλειστά — λογικό, με τέτοια ζέστη.
Ανοιχτά ήταν κυρίως όσα απευθύνονται σε τουρίστες. Και εκεί άρχισε να γίνεται ενδιαφέρον.
🧶 Η πόλη των αργαλειών

Η πόλη φαίνεται πως ειδικεύεται στους αργαλειούς.
Στον κεντρικό δρόμο, το ένα μετά το άλλο — πάνω από δέκα μαγαζιά γεμάτα χαλιά και υφαντά.
Ήταν από αυτά τα περίεργα σκηνικά:
ίδια προϊόντα
παρόμοια μαγαζιά
αλλά το καθένα με τη δική του μικρή προσωπικότητα
Και μέσα στη ζέστη, το περπάτημα είχε μια περίεργη, σχεδόν κινηματογραφική αίσθηση.
🎭 Το “show” για τους τουρίστες
Ακόμα και το ξενοδοχείο μας ήταν μέρος αυτής της ιστορίας.
Ο ιδιοκτήτης — σύμφωνα με όσα μας είπε ο οδηγός— είναι ο καλύτερος τεχνίτης της περιοχής.
Και φυσικά… αυτό σημαίνει και κοινό.

Την ώρα που φεύγαμε απο το ξενοδοχείο, για φαγητό, είχε σταματήσει ένα van γεμάτο Αμερικανούς τουρίστες.
Στέκονταν γύρω του, κοιτούσαν τις δημιουργίες και άκουγες παντού:
“wow”
“incredible”
“unbelievable”
Ξανά και ξανά.
Ήταν λίγο σαν performance — όχι μόνο η τέχνη, αλλά και η αντίδραση σε αυτήν.

🛺 Τα τοκ-τοκ της πόλης
Κάτι  που  δίνει πολύ χαρακτήρα στην πόλη — είναι και τα τοκ-τοκ.

Η πόλη είναι γεμάτη από αυτά.
Και μάλιστα είναι όλα πολύ περιποιημένα, κάτι που δεν το περιμένεις απαραίτητα.
Έχουν και μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια, που είδα πρώτη φορά σε τοκ-τοκ:
στα πλάγια έχουν κάτι σαν πλαστικές “πόρτες”, που κλείνουν για να προστατεύουν από το κρύο ή τον αέρα.
Φυσικά, μέσα στο μεσημέρι και τη ζέστη:
όλα είναι ανοιχτά, οι οδηγοί χαλαροί και τα τοκ-τοκ απλά πηγαινοέρχονται συνέχεια στον κεντρικό δρόμο
Είναι από αυτά τα μικρά πράγματα που τελικά γίνονται μέρος της εικόνας που θα θυμάσαι από την πόλη:
👉 Τα χαλιά, οι τουρίστες, η ζέστη… και ανάμεσα σε όλα αυτά, τα τοκ-τοκ να δίνουν κσι άλλο χρώμα

🐦 Απόγευμα στο βουνό – το παιχνίδι με τα πουλιά.

Μετά το φαγητό, ανεβήκαμε ξανά σε μεγαλύτερα υψόμετρα.
Ο στόχος αυτή τη φορά ήταν το Bridled Titmouse — ένα πουλί που, στη συμπεριφορά τουλάχιστον, θυμίζει πολύ τη δική μας λοφιοπαπαδίτσα, ενώ συχνά κινείται μαζί με κοπάδια Bushtits, κάτι σαν τους δικούς μας αιγίθαλους.
Το πρόβλημα;
Είναι απίστευτα ντροπαλό.

Για μία-δύο ώρες το ψάχναμε:
βάζαμε “φωνές” παντού
βλέπαμε κίνηση στα δέντρα
αλλά τίποτα καθαρό.
Και κάπου εκεί, για λίγα δευτερόλεπτα, πέρασε γρήγορα τον δρόμο — και αυτό ήταν.
Μια από αυτές τις στιγμές που λες “το είδα… αλλά δεν το είδα”.
🦉 Η αλλαγή στρατηγικής
Συνεχίσαμε πιο ψηλά, σε υψόμετρο όπου υπήρχε ελπίδα για κουκουβάγιες.
Ο στόχος τώρα ήταν να βάλουμε την φωνή της Northern Pygmy Owl, για να “ταράξουμε” το δάσος. Επρεπε λοιπόν να πάμε σε περιοχή, που να υπα΄ρχει η pygmy owl.
Και τότε έγινε το “θαύμα”:
👉 το titmouse άρχισε να καλεί από την άλλη πλευρά της κοιλάδας.
Ο Miguel άρχισε να τρέχει προς την άλλη πλευρά της κοιλάδας.
Ήταν όμως μεγάλη απόσταση, καθώς έπρεπε να κάνουμε ολόκληρο κύκλο.
Κατάλαβα τι παίζεται και τον ακολούθησα. Οι άλλοι μείνανε πίσω.

Όταν φτάσαμε:
δυό πουλιά ήταν “εκεί”, ψηλά στα 30 μέτρα απόσταση μέν, αλλά τα έβλεπα!

Και για περίπου 30 δευτερόλεπτα, όλα έδεσαν:
👉 Μου έδωσαν την ευκαιρία για φωτογραφίες.

Bridled Titmouse

Οι υπόλοιποι που έφτασαν πιο αργά:
τα είδαν, αλλά από πολύ μεγαλύτερη απόσταση
σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες
Ολοι μετά κοιτούσαν τις φωτογραφίες μου😄

🧠 Σύγκριση με “σπίτι”
Η όλη φάση μου θύμισε πολύ Ελλάδα.
Οι “λοφιοπαπαδίτσες” (titmouse)
και οι “αιγίθαλοι” (bushtits)
που αντιδρούν σε pygmy owl
👉 μόνο που εδώ δεν είναι η Ελατιά.
Στην Ελατιά, τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα:
οι παπαδίτσες έρχονται κατευθείαν και οι αιγίθαλοι… τρελαίνονται.

🎯 Συμπέρασμα της φάσης
Άλλη μια κλασική στιγμή birding:
ώρες ψάξιμο → τίποτα
Μετά απο 500 μέτρα “τρέξιμο”, σε 30 δευτερόλεπτα → όλα

🌇 Το τελευταίο φως – και το απόλυτο σασπένς
Γύρω στις 18:00 ακούσαμε την πραγματική Northern Pygmy Owl.
Ήμασταν περίπου μισή ώρα πριν τη δύση — δηλαδή το ιδανικό timing, αλλά και το πιο πιεστικό, καθώς ο ήλιος κόντευε να κρυφτεί πίσω απο το βουνό και το φώς να “σβήσει”.
Ακολούθησε ένα πολύ έντονο μισάωρο.

Αρχικά την εντοπίσαμε από μακριά με το τηλεσκόπιο.
Μια μικρή φιγούρα μέσα στα δέντρα — αρκετή για να την δείς, να ξέρεις ότι είναι εκεί, αλλά όχι για κάτι παραπάνω.
Οπότε, όπως πάντα:
👉 αρχίζει η κίνηση.
Σκαρφαλώσαμε κυριολεκτικά, σε έναν λόφο με μεγάλη κλίση, για να πλησιάσουμε — περίπου 100 μέτρα πιο κοντά, με στόχο αυτή τη φορά κανονικές φωτογραφίες.
Και φυσικά, μόλις φτάσαμε κοντά της…
👉 πέταξε.
Κατευθείαν προς τα κάτω, κοντά στον δρόμο. Εκεί που ήμασταν πρίν.
Όλο το σκαρφάλωμα, πήγε χαμένο.
📸 Η λύτρωση
Παρόλα αυτά, δεν τελείωσε εκεί. Ηταν καλά κρυμμένη.
Τελικά βρήκαμε μια “τρύπα” στα φυλλώματα και ενώ ο ήλιος είχε πλέον δύσει…
👉 καταφέραμε να βγάλουμε πολύ ωραίες φωτογραφίες.

Northern Pygmy-Owl (Lou)

🎬 Ένα απόγευμα με ένταση
Ήταν από αυτά τα απογεύματα που έχουν τα πάντα:
αναμονή
τρέξιμο
απογοήτευση
και τελικά επιτυχία
Με λίγα λόγια:
👉 πολύ σασπένς
Και ίσως από τις πιο δυνατές στιγμές της ημέρας.

🌙 Νύχτα στο βουνό – το κυνήγι της κουκουβάγιας
Είχε πλέον νυχτώσει για τα καλά και ήρθε η ώρα για τις κουκουβάγιες.
Ψάχναμε δύο είδη — και τα δύο εξαιρετικά δύσκολα:
το ένα με πιθανότητα εμφάνισης γύρω στο 0,6%,
το άλλο… να μην έχει καταγραφεί ποτέ στην περιοχή
Και όμως, ξεκινήσαμε.
Για περίπου δύο ώρες περπατούσαμε μέσα στο σκοτάδι, παίζοντας συνεχώς “φωνές”.
Περιμέναμε κάποια απάντηση.
Δεν ήρθε ποτέ.

🌌 Κάτω από τον Ωρίωνα

Αυτό που είχαμε όμως, ήταν ένας πεντακάθαρος ουρανός.
Πάνω μας κυριαρχούσε ο Αστερισμός του Ωρίωνα,
με τη “ζώνη” του — τα τρία αστέρια στη σειρά — να ξεχωρίζει καθαρά.
Ωραίες στιγμές.

🦉 Η ανατροπή της τελευταίας στιγμής
Και τότε, την ώρα που φεύγαμε…
ο Λίο εντόπισε το Buff-collared Nightjar.
Το είχαμε ακούσει μέρες πριν, στο Morelos, το ψάχναμε για πολύ ώρα εκέι, αλλά δεν το είχαμε δει.
Και τώρα:
👉 καθισμένο στα 3 μέτρα από εμάς
Ακίνητο.
Σχεδόν αόρατο μέσα στο περιβάλλον, μέχρι την στιγμή που το φώς του δυνατού φακού έπεσε επάνω του.
Μας έδωσε την ευακαρία να βγάλουμε πολλές φωτογραφίες

Buff-collared Nightjar (Lou)

🚗 21 Μαρτίου – επιστροφή
Το tour ουσιαστικά τελείωσε.
Ξεκινήσαμε νωρίς, 05:45, για την επιστροφή.
Μας περίμεναν περίπου 8 ώρες δρόμος μέχρι το αεροδρόμιο και την πτήση για Baja.

🐦 Η τελευταία στάση
Μετά από περίπου 2–2,5 ώρες κάναμε στάση για έναν τελευταίο στόχο:
το Phainopepla. Παρκάραμε κάτω απο ενα τεράστιο κάκτο

Η πρώτη προσπάθεια χωρίς αποτέλεσμα.
Στη δεύτερη όμως:
👉 μια θηλυκή εμφανίστηκε — και την φωτογράφησα.
Και φεύγοντας:
δύο αρσενικά πέταξαν δίπλα στο αυτοκίνητο
το ένα για αρκετή ώρα
Τέλειο κλείσιμο.

☕ Επιστροφή στην “Antigua”.
Λίγο μετά, βγήκαμε από τον δρόμο και πήγαμε στο ίδιο καφέ όπου είχαμε φάει πρωινό όταν ξεκινούσε το ταξίδι.
Είχαμε πει ότι θα επιστρέψουμε.
Και το κάναμε.

👉 ένα μικρό “closure” της διαδρομής
Ηταν ενα tour που πολύ το ευχαριστήθηκα.
Και ταίριαξαν όλα για να πραγματοποιηθεί τελικά.
Η Lufthansa ζήτησε 3χιλ ευρώ το άτομο, για να αλλάξει τα εισητήρια, όταν ξέσπασε ο χαμός στο Μεξικό και δεν θέλαμε να πάμε.
Η Birdquest αρνιόταν για 4 μέρες να μας πιστώσει τα λεφτά που είχαμε δώσει, μιά και το ταξίδι στο Δυτικό Μεξικό δεν μπορούσε να γίνει, προτείνοντας να πάμε στο Νότιο Μεξικό, που όμως είχε ταραχές τότε και δεν το βλέπαμε αρκετά ασφαλές, να πάμε.
Τελικά ηρέμησαν τα πράγματα και το 3ήμερο στο Morelos που μας πρόσφερε, αντί για την Baja, απεδείχθη εξαιρετικό. 122 πουλιά την πρώτη μέρα, 66 lifers στο 3ήμερο.

Κλείσαμε το 16ήμερο tour με 497
πουλιά και 70 lifers.
Αν προσθέδουμε και το 3ήμερο extension στο Morelos το νούμερο ανεβαίνει στα 529 είδη και τα lifers στα 136.
Το 4ήμερο που κάναμε με τον Leo ανεβάζει τον αριθμό στα 549 και τα lifers στα 199.