Mexico city to Veracruz

Απο το Mexico City στο Malinche και το Perote των 2800 μέτρων μέχρι την παραλία της Veracruz στον Ατλαντικό

26 Φεβρουαρίου – 4 μέρες birding Βόρεια από το Μεξικό Σίτι.

Φτάνουμε στο Mexico City στις 15:00. Τρώμε στα γρήγορα και πάμε να πάρουμε το αυτοκίνητο που έχουμε νοικιάσει.
Μας βάζουν σε ενα βαν και μισή ώρα αργότερα φτάνουμε εκεί που έχουν τα αυτοκίνητα.

🚗 Ταλαιπωρία στη Europcar
Η Europcar μας υποδέχεται… ευγενικά, αλλά:
Δεν υπάρχει το αυτοκίνητο που είχαμε κλείσει.
«Μισή ώρα να σας το φέρουμε.»
Περιμένουμε.
Μετά από λίγη ώρα:
«Έχουμε ένα μεγαλύτερο.»
Οκ. Πληρώνουμε την διαφορά.
Dodge.
Μπαίνουμε. Χαλασμένο.
Ξανά στο γραφείο.
Θα σας δώσουμε άλλο.
Chevrolet Captiva.
Πάμε στο Captiva.
Μπαταρία νεκρή.
Πρέπει να περιμένουμε να φορτίσει.
Καθόμαστε. Κοιταζόμαστε. Γελάμε νευρικά.
Τελικά, ξεκινάμε 17:30 από Mexico City.
🌲 Προορισμός: La Malinche NP
Ο Λίο είχε κλείσει καμπίνα μέσα στο εθνικό πάρκο La Malinche National Park.

Η πύλη κλείνει στις 19:00.
Φτάνουμε 20:30.
Στην πύλη δύο φύλακες γύρω από μιά φωτιά.
Ο Λίο κάνει το γνωστό του negotiation mode.
Τους ψήνει. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Μας ανοίγουν.

Παρκάρουμε ενώ ακούγεται η φωνή του Mexican Whip-poor-will. Είναι κοντά μας. Παίρνουμε τους φακούς και αρχίζουμε να το ψάχνουμε. Μισή ώρα μετά το βρίσκει ο Leo ψηλά σε ενα δέντρο. Είναι απο πίσω, αλλά σε μια τρύπα, που κάνουν τα κλάδια, φαίνονται τα μάτια του, καθώς αντανακλούν το φώς του δυνατού φακού μας.

🏚️ Η Καμπίνα του Πολικού Κύκλου

Μετά από όλη την περιπέτεια βρίσκουμε την καμπίνα.
Δύο δωμάτια.
Έξι κρεβάτια.
Και για να πας στην κοινή τουαλέτα…
πρέπει να περάσεις μέσα και από τα δύο.
Θερμοκρασία;
Ψόφος.
Από εκείνες τις νύχτες που το κρύο δεν είναι απλώς θερμοκρασία. Είναι κατάσταση.
Υπήρχε ένα heater.
Το ανοίγω.
Αρχίζει να σφυρίζει σαν να ετοιμάζεται για απογείωση.
Το κλείνω.
«Θα τη βγάλουμε με κουβέρτες.»
Τελικό setup ύπνου:
• 2κουβέρτες
• 2 σεντόνια
• 3 στρώσεις ρούχα
• 1 μπουφάν

Και πάλι κρύωνα.
❄️ Η Φάση
Κάπου εκεί, μέσα στη σιωπή του δάσους,
Συνειδητοποιείς ότι αυτές είναι οι ιστορίες που θυμάσαι.
Όχι οι εύκολες μέρες.
Οι χαοτικές.
Οι «δεν-πάει-άλλο».
Και όμως…
Πήγε.
Και είχε φάση.

27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
❄️ Παγωμένο Ξημέρωμα & Εκρηκτικό Birding σε Οροπέδιο 2.800 Μέτρων

Στις 7:00, λίγο πριν φανεί ο ήλιος, ήμασταν ήδη έξω. Με το που βγήκαμε από το δωμάτιο, βάλαμε την ηχογράφηση της Pygmy Owl — και έγινε “show”.
Σε ένα ψηλό δέντρο απέναντι άρχισαν να μαζεύονται πουλιά. Πολλά. Πάρα πολλά. Το φως ελάχιστο, η απόσταση μεγάλη, οι φωτογραφίες δύσκολες — αλλά η πρόκληση ήταν εκεί. Μέσα σε δέκα λεπτά είχαν ήδη περάσει εννιά νέα είδη από μπροστά μας. Τα φωτογραφίσαμε όλα. Ολα σχεδόν lifers. Η μέρα είχε ξεκινήσει δυναμικά.
🌿 Στους Θάμνους για Περισσότερα Lifers
Πήραμε το αυτοκίνητο, βγήκαμε από τον περιφραγμένο χώρο του camp και κινηθήκαμε προς μια περιοχή με μεγάλους, πυκνούς θάμνους. Αφήσαμε τον δρόμο, περπατήσαμε μέσα στη βλάστηση — και εκεί πραγματικά άρχισε το πανηγύρι.

Η Λουκία βρίσκει στο δρόμο μια Woodhouse’s Scrub-Jay.

Woodhouse’s Scrub-Jay (Lou)

Άλλα 14 είδη προστέθηκαν στη λίστα.

Lincoln’s Sparrow (Lou)

Bushtit

Τα περισσότερα από τα πρωινά 9 είδη — και από αυτά τα 14 — ήταν lifers. Καινούργια είδη για εμάς. Η αίσθηση αυτή δεν συνηθίζεται ποτέ.
Ακούσαμε και τον Great Roadrunner από μακριά. Παίξαμε τη φωνή του, πλησίασε αρκετά, μας κράτησε σε αγωνία… αλλά δεν εμφανίστηκε. Μερικές φορές το birding είναι και αυτό: ήχος χωρίς εικόνα.

🌲 Περπάτημα στο Δάσος του National Park
Στις 9 επιστρέψαμε για πρωινό, μαζέψαμε τα πράγματά μας και φύγαμε από το camp με κατεύθυνση προς το National Park. Υπήρχε μπάρα — τα αυτοκίνητα δεν επιτρέπονταν μέσα. Είναι περιοχή για πεζοπορία μέσα σε ένα υπέροχο, φυσικό δάσος.
Παρκάραμε απ’ έξω (πληρώνοντας 4$, ένα μάλλον… ανεπίσημο parking κάτω από τα δέντρα) και ξεκινήσαμε δίωρη πεζοπορία.
Το δάσος ήταν μαγευτικό.
Σε αυτές τις δύο ώρες βρήκαμε άλλα 12 καινούργια είδη.

White-eared Hummingbird

Rufous-capped Brushfinch (Lou)

Pygmy Nuthatch (Lou)

👉 Σύνολο πρωινού: 35 είδη
👉 Από αυτά, τα 25 ήταν lifers
Καταπληκτική  συγκομιδή για μισή μέρα.

🚗 Διαδρομή προς Περότε & Ένα Συλλέκτης Εστιάτορας.

Ακολούθησε δίωρη διαδρομή προς το Περότε. Καταλήξαμε σε ένα ξενοδοχείο με εστιατόριο — και εκεί μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη.
Ο ιδιοκτήτης ήταν συλλέκτης. Ο χώρος ήταν γεμάτος αγάλματα, παλιές φωτογραφικές μηχανές, παλιά πιάτα, αντικείμενα κάθε είδους — αλλά όλα τοποθετημένα με τέτοια αρμονία που δημιουργούσαν μια μοναδική ατμόσφαιρα. Ένας μικρός, ιδιωτικός κόσμος μνήμης και αισθητικής.

Στο Perote, στο τραπέζι μας είχαμε και “φρουρό”

Φάγαμε εξαιρετικά.
Λίγο μετά τις 16:00 ξεκινήσαμε για το απογευματινό tour.
🌵 Απογευματινό Birding σε Θάλασσα από Κάκτους

Ανοιχτές εκτάσεις. Παντού κάκτοι — μεγάλοι, επιβλητικοί, εντυπωσιακοί. Το τοπίο έμοιαζε επίπεδο, σχεδόν πεδιάδα.
Κι όμως.
Εκεί είδαμε κάτι απρόσμενο: και μια Horned Lark (χιονάδα). Στην Ελλάδα τη συνδέουμε με μεγάλα υψόμετρα. Τι δουλειά είχε εδώ;
Βγάλαμε το αλτίμετρο.
📍 Υψόμετρο: 2.800 μέτρα
Βρισκόμασταν σε ένα τεράστιο οροπέδιο — χωρίς καν να το έχουμε συνειδητοποιήσει. Ξαφνικά όλα έβγαζαν νόημα.
Μείναμε στην περιοχή μέχρι που έδυσε ο ήλιος και το φως χάθηκε εντελώς.

Curve-billed Thrasher (Lou)

🌙 Νυχτερινή Αναζήτηση
Για περίπου μία ώρα προσπαθήσαμε να εντοπίσουμε την Elf Owl, μία από τις δύο μικρότερες κουκουβάγιες στον κόσμο — μικρότερη ακόμη και από σπουργίτι.
Δεν τα καταφέραμε.
Ακούσαμε όμως ένα πολύ σπάνιο nightjar, το Common Poorwill — και αυτό από μόνο του άξιζε την προσπάθεια.
📸 Στατιστικά Μέρας
• Πάνω από 3.000 φωτογραφίες η Λουκία
• Περίπου 2.000 φωτογραφίες εγώ
• Δεκάδες χιλιόμετρα
• 43 είδη
• 29 lifers
Ήταν από εκείνες τις μέρες που τελειώνουν και νιώθεις γεμάτος. Κουρασμένος, παγωμένος, αλλά γεμάτος.
Μια μέρα γεμάτη birding.

28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ. Η Στιγμή της Bearded Wood-Partridge – Και η Φωτογραφία της Λουκίας

Υπάρχουν πουλιά που τα βλέπεις εύκολα.
Και υπάρχει και η Bearded Wood-Partridge. Αυτή είναι μόνο για τους πολυ-πολύ προχωρημένους birders.

Οπως τα 2 γκρούπ, που ηρθανε πέρσι για 2 μέρες και την ψάχναμε και τελικά την είδε μόνο ένα άτομο απο τα 16 που ήρθανε για χάρη της. Φοβόμουνα λοιπόν οτι θα είχαμε την ατυχία τους και εμείς. Οτι θα μέναμε καπου, με τις ώρες να περιμένουμε, μήπως κα΄νει την εμφάνιση της.

Ηταν χαράματα, όταν παρκάραμε σε έναν στενό δασικό δρόμο. Χώρος ίσα να χωράει το αυτοκίνητο. Μπροστά μας, ένα μικρό άνοιγμα μισού μέτρου ανάμεσα στα χόρτα — το μοναδικό σημείο όπου θα μπορούσε να φανεί.
Απόλυτη σιωπή. Παράθυρα κλειστά. Το κρύο διαπεραστικό. Φόραγα όλα τα ρούχα που είχα μαζί μου και έτρεμα απο το κρύο.

Καποια στιγμή την ακούσαμε. Ο Leo ζήτησε να μείνουμε τελείως ακίνητοι, μέσα στο αυτοκίνητο.

Πέρασε μισή ώρα έτσι. Είχα παγώσει, καθώς δεν πίστευα οτι θα περάσει απέναντι, για να την δούμε.

Ημουνα όμως έτοιμος και δεν αιφνιδιάστηκα, όταν έκανε ένα γρήγορο πέρασμα. Πήρα και μια φωτογραφία μέσα απο το τζάμι. κακή φωτογραφία, καθώς το φώς ήταν ελάχιστο και την φωτογράφισα σε κίνηση. Και όμως ο Leo ενθουσιάστηκε που την είδε.

Είχαμε φωτογραφία της, όταν πέρσι όλοι οι άλλοι ούτε να την δούν δεν μπόρεσαν.

Πέρασε αρκετή ώρα. Η Λουκία στο πίσω κάθισμα βαρέθηκε να περιμένει και καθώς είδε μπροστά απο το αυτοκίνητο μια nighngale-thrush, άνοιξε το παράθυρο και βγήκε η μισή απέξω, στο παγωμένο κρύο, για να την φωτογραφίσει, μπροστά απο το αυτοκίνητο.

Γύρισα να της πω να κλείσει το παράθυρο, γιατι τουρτούριζα απο το κρύο, την στιγμή που η partridge έκανε το δεύτερο πέρασμα. Μισό δευτερόλεπτο. Δεν πρόλαβα ούτε να την δώ.
Η Λουκία όμως ήταν έτοιμη. Είχε κάνει ήδη focus μπροστά απο το αυτοκίνητο, Κια η partridge “μπήκε” στο καρέ της.

Κλικ. Κλίκ. Κλίκ.

Bearded Wood-Partridge (Lou)

Στην πρώτη φωτογραφία, μισοκρυμμένη η partridge. Στην δεύτερη απόλυτο focus. Στην επόμενη, το πουλί τελείως θολό — η μηχανή δεν πρόλαβε να επαναεστιάσει. Η partridge μόλις επιτάχυνε, ήταν πιο γρήγορη από το autofocus.
Τρελλή επιτυχία.

Η αδρεναλίνη στα ύψη. Συνεχίσαμε τον δρόμο μέσα σε ευφορία, κάναμε λίγο ακόμα birding, γυρίσαμε για πρωινό — και τώρα ετοιμαζόμαστε για δίωρη διαδρομή προς τον Ατλαντικό.
Νέες προκλήσεις μάς περιμένουν. Αλλά η σημερινή
στιγμή ανήκει στη Λουκία.

🌊 Από τα 2.800 Μέτρα και το ψοφόκρυο… Στην Ακτή και στην τροπική ζέστη

Μόλις μιάμιση ώρα μετά το παγωμένο βουνό, φτάσαμε στην ακτή. Η μετάβαση ήταν σχεδόν σουρεαλιστική. Από τα 2.800 μέτρα και το διαπεραστικό κρύο, βρεθήκαμε σε τροπική ζέστη.
Περνώντας από ένα μικρό χωριό, δύο Altamira Oriole τρέφονταν αμέριμνα σε ένα δέντρο δίπλα στον δρόμο. Σταματήσαμε αυθόρμητα. Ήταν το πρώτο σημάδι ότι η ακτή είχε διάθεση να μας ανταμείψει.

Altamira Oriol

Λίγο πιο κάτω, μια σύντομη στάση μετατράπηκε σε έκρηξη ζωής. Ο Leo σφύριξε τη φωνή μιας μικρής κουκουβάγιας — και μέσα σε πέντε λεπτά το δέντρο πάνω από τα κεφάλια μας γέμισε. Είκοσι είδη πέρασαν μπροστά μας. Είκοσι. Σε 5 λεπτά.
Φωτογραφίζαμε σαν τρελλοί.

Ανάμεσά τους, το Orchard Oriole. Το μεταναστευτικό υποείδος φεύγει, αλλά το υποείδος fuertesi παραμένει μόνιμα στην περιοχή. Τα είδαμε δίπλα-δίπλα.

Orchard Oriol (fuertesi)

Πέρσι δεν είχαν βρει το Fuertesi. Φέτος, ήρθε μόνο του.

Εκατό μέτρα παρακάτω προσθέσαμε άλλα πέντε είδη: το ενδημικό Veracruz Wren, το τοπικό Buff-bellied Hummingbird — lifer για εμάς — και την Eastern Phoebe, που ήταν lifer ακόμη και για τον Λίο.

Eastern Phoebe

Σχεδόν 25 είδη σε 10 λεπτά.

Και η ώρα 2 το μεσημέρι — όταν κανονικά δεν αντέχεις να σταθείς έξω  από τη ζέστη.
Μια βαριά συννεφιά, όμως,  χαμήλωνε πάνω από την ακτή, κάνοντας την ατμόσφαιρα υποφερτή. Η ζέστη όμως παρέμενε αποπνικτική. Το πρωί φορούσα πέντε ρούχα και έτρεμα. Τώρα θέλω να τα βγάλω όλα.
Το ίδιο 24ωρο. Δύο διαφορετικοί κόσμοι.
Τελικά μόνο 5 απο τα 30 είδη που είδαμε εδώ ήταν lifers. Μας είχε προειδοποιήσει ο Leo. Εδω στην ακτή, είναι ο διάδρομος των μεταναστευτικών και θα δούμε πουλιά, που έχουμε ήδη συναντήσει σε άλλες χώρες της Κεντρικής Αμερικής, που έχουμε επισκεφτεί.

🌊 Ψαροταβέρνα με Τσίγκους & Ένα Απογευματινό Πάρτι Πουλιών
Ρωτήσαμε τον ξενοδόχο πού να φάμε. Χωρίς δισταγμό μάς έστειλε «στο καλύτερο της παραλίας». Φτάσαμε — και αντικρίσαμε δύο τσίγκινα κιόσκια. Το ένα φιλοξενούσε την κουζίνα, το άλλο λίγα τραπεζάκια κυριολεκτικά πάνω στο κύμα. Παραγγέλνεις από τη μια μεριά και κάθεσαι απέναντι, με τη θάλασσα να φτάνει σχεδόν στα πόδια σου. Τα τραπέζια όμως: πανβρώμικα και με μια ματιά που έριξα στην κουζίνα – αποφύγαμε οτιδήποτε ωμό, ό,τι δεν ήταν καλοψημένο ή καλοβρασμένο. Ούτε καφέ δεν ήπια — δεν ήξερα τι νερό είχαν χρησιμοποιήσει.

Magnificent Frigatebird (Lou)

Λίγο μετά τις 16:00 ξεκινήσαμε το απογευματινό birding — και εκεί το απόγευμα απογειώθηκε.
Μέσα σε δύο ώρες, μέχρι να πέσει το φως, καταγράψαμε 38 είδη. Ανάμεσά τους δύο lifers. Και η προσωπική μου στιγμή: το αρσενικό Painted Bunting. Μετά από τόσο καιρό αναζήτησης, επιτέλους μπροστά μου. Μακριά, κρυμμένο μέσα στα φυλλώματα, φωτογραφημένο μέσα από μια μικρή τρύπα στα φύλλα — η μισή ουρά του δεν φαίνεται.
Και δεν μπορούσα και να πλησιάσω: τριπλό συρματόπλεγμα μπροστά μου.

Κι όμως, πανηγύριζα. Ένα μικρό, ζωντανό έργο τέχνης της φύσης.

Το βράδυ βγήκαμε στην εθνική για βενζίνη και φάγαμε σε ένα πολύ καλό μαγαζί.

Έτσι έκλεισε μια σπουδαία μέρα: 67 νέα είδη για το Μεξικό, 35 καινούργια για τη χρονιά μας και 12 lifers.
Από τα 2900 μέτρα και την partridge, στους τσίγκους της παραλίας… μια από τις πιο παραγωγικές μέρες του ταξιδιού.

🌅 1 Μαρτίου. Από την Εκβολή του Ποταμού… Στα Κολιμπρί της Χαλάπα
Ξεκινήσαμε πολύ πριν χαράξει. Στόχος μας η εκβολή ενός μικρού ποταμού, δίπλα στο μέρος όπου είχαμε φάει το προηγούμενο μεσημέρι. Θέλαμε να προλάβουμε τους επισκέπτες της Κυριακής, να φτάσουμε πρώτοι, να δούμε τι πουλιά θα κινούνταν στο πρώτο φως.

Φτάσαμε νωρίς — αλλά όχι αρκετά νωρίς. Η περιοχή ήταν ήδη γεμάτη ψαράδες. Ησυχία μηδέν. Ό,τι πουλιά υπήρχαν, είχαν ήδη απομακρυνθεί.

Δεν πτοηθήκαμε. Για τις επόμενες δυόμισι ώρες ψάχναμε επίμονα το Mexican Sheartail. Περπατήσαμε κάθετους χωματόδρομους, μπήκαμε ανάμεσα σε δέντρα και θάμνους, παρατηρώντας δεκάδες κολιμπρί. Το είδαμε δύο φορές — αστραπιαίες εμφανίσεις. Δεν προλάβαμε να το φωτογραφίσουμε· τα άλλα hummingbirds το κυνηγούσαν επιθετικά κάθε φορά που εμφανιζόταν.
Κι όμως, το πρωινό ήταν εκρηκτικό: 52 είδη σε 2,5 ώρες.

Indigo Bunting

Veracruz Wren

Επιστρέψαμε, πήραμε βαλίτσες και ξεκινήσαμε για τη Xalapa. Στον δρόμο, γελάγαμε με ιστορίες από τη Βραζιλία — ο κόσμος του birding είναι μικρός, όπως αποδείχθηκε.
Ελεγα για τον χειρότερο οδηγό πουλιών, που έχουμε συναντήσει και τις απίστευτες χοντράδες που μας έκανε – μέχρι που μας πήγε σκόπιμα στο άλλο αεροδρόμιο του Σαο Πάολο, που ήξερε οτι δεν έχει υπεραντλαντικές πτήσεις και είναι 1,5 ώρα μακρυά, για να χάσουμε την πτήση μας. Ο Leo δεν πίστευε στα αυτιά του. Με ρώτησε πως λέγανε τον οδηγό- δεν θυμόμουν κσι μου είπε αυτός το όνομα του. Απο την περιγραφή είχε καταλάβει ποιός είναι, γιατι είναι “φίλος” του. Τον έχει φιλοξενήσει κιόλας και έκανε και σε αυτόν χοντράδες.

Στη Χαλάπα βρήκαμε γρήγορα τον στόχο μας, το Blue-capped Motmot.

Blue-capped Motmot (Lou)

Και το απόγευμα, μέσα στη σκιά των δέντρων, καταγράψαμε άλλα 44 είδη.
Η στιγμή μου όμως ήταν το μικροσκοπικό Bumblebee Hummingbird. Στάθηκε πέντε μέτρα μπροστά μας. Πόζαρε.

Bumblebee Hummingbird (Lou)

Το βράδυ επιστρέψαμε στο Περότε, στο ξενοδοχείο με τα συλλεκτικά αντικείμενα. Άλλη μια μέρα γεμάτη. Άλλη μια μέρα Μεξικό.

🌵 2 Μαρτίου. Παγωμένη Έρημος, Κάκτοι & Έξι Αναπάντεχα Lifers

Φύγαμε πριν τις 6 το πρωί. Σκοτάδι ακόμη. Προορισμός: μια ημιερημική περιοχή γεμάτη κάκτους.

Η πρώτη εντύπωση μόλις κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο;
«Θέλω να φύγω».
Το κρύο ήταν ανυπόφορο. Φορούσα τρεις μπλούζες, δύο φούτερ και ένα πανωφόρι — κι όμως πάγωνα. Ο αέρας έκοβε σαν λεπίδα. Για λίγα λεπτά αμφισβήτησα σοβαρά την απόφαση να βρεθούμε εκεί.
Λίγο μετά όμως βγήκε ο ήλιος. Και όλα άλλαξαν. Η έρημος άρχισε να παίρνει χρώμα, οι σκιές των κάκτων μακρύνανε και η θερμοκρασία ανέβηκε αρκετά ώστε να ξαναθυμηθώ γιατί αγαπάω αυτές τις ώρες.

Στόχος μας ήταν ο Greater Roadrunner. Γι’ αυτό είχαμε έρθει. Ψάξαμε επίμονα. Καμία επιτυχία. Δεν εμφανίστηκε.

Κι όμως, το πρωινό αποδείχθηκε εξαιρετικό: έξι lifers — κάτι που δεν περίμενα καθόλου σε αυτό το άνυδρο τοπίο.

Curve-billed Thrasher

Το πιο «επιθετικό» στοιχείο της ημέρας όμως δεν ήταν τα πουλιά. Ήταν οι κάκτοι. Περπατούσαμε προσέχοντας κάθε βήμα, κοιτώντας κάτω για να μη τους πατήσουμε. Κι όμως, μόλις κοιτούσαμε τα παπούτσια μας, ήταν γεμάτα αγκάθια. Όχι μικρά. Μιλάμε για συστάδες στο μέγεθος γροθιάς κολλημένες πάνω μας.

Και πίσω από όλα αυτά — ένα χιονισμένο βουνό. Έρημος μπροστά, χιόνι πίσω. Ένα τοπίο σχεδόν εξωπραγματικό.

Ήθελα να χωρέσει όλο αυτό το σκηνικό, σε μια φωτογραφία.

⛰️ Επιστροφή στο La Malinche & Φινάλε στο Mexico City

Πήραμε πρωινό και βάλαμε πλώρη για το La Malinche National Park. Επιστρέφαμε εκεί όπου είχαμε μείνει το πρώτο βράδυ — όχι για birding αυτή τη φορά, αλλά για… γραφειοκρατία. Ο Λίο είχε αφήσει την ταυτότητά του στη ρεσεψιόν ως εγγύηση για το κλειδί, και παρότι το κλειδί επιστράφηκε, η κάρτα δεν του δόθηκε ποτέ πίσω.

Φτάσαμε το μεσημέρι. Του την έδωσαν χωρίς πολλά λόγια. Αυτό που μας έκανε εντύπωση όμως ήταν ένας ολόκληρος πάκος από ταυτότητες πίσω από τον πάγκο. Περίεργο. Αν ξέρεις ότι ο κόσμος ξεχνά να ζητήσει το ID του, γιατί δεν το επιστρέφεις με δική σου πρωτοβουλία; Αμέλεια; Αδιαφορία; Μήπως γίνεται σκόπιμα και ύστερα απο λίγο καιρό, όσες τουτότητες ξεμείνουν, διοχετεύονται στη μαύρη αηορά; Δεν ξέρω. Απλώς μας φάνηκε… παράξενο.

Κάναμε μια μικρή στάση στο σημείο όπου είχαμε ακούσει τον Greater Roadrunner την πρώτη μέρα. Δεν εμφανίστηκε. Αντ’ αυτού όμως προσθέσαμε τρία νέα είδη.

Song Sparrow (Lou)

Η μεγάλη έκπληξη ήρθε λίγο αργότερα, σε μια κοντινή λαγκούνα. Η laguna αποδείχθηκε θησαυρός: πλήθος πουλιών, έξι lifers, έντονη δραστηριότητα και απογευματινό φως που έκανε τα πάντα να λάμπουν.
Το βράδυ, γύρω στις 19:00, μπήκαμε στο Mexico City. Έτσι έκλεισε αυτό το καταπληκτικό τετραήμερο:
180 είδη συνολικά — 64 lifers.
Κούραση; Ναι.
Ικανοποίηση; Απόλυτη.