Honduras

Ενα τριήμερο στην βόρεια Ονδούρα, με κέντρο την παληά πρωτεύουσα Comayagua, αναζητώντας πουλιά που ζούν μόνο σε αυτη την περιοχή.

22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ. Από τον Παναμά στη La Muralla της Ονδούρας: μια μέρα γεμάτη σκόνη, πουλιά και εκπλήξεις

“Μπανανία”

Η μέρα ξεκίνησε νωρίς. Θα πηγαίναμε στην Ονδούρα σήμερα. Μια χώρα πολυ ταλαιπωρημένη.

Συνδέθηκε ιστορικά με τον όρο «μπανανία» στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η οικονομία της εξαρτιόταν σχεδόν αποκλειστικά από τις εξαγωγές μπανάνας.

Μεγάλες αμερικανικές εταιρείες, κυρίως η United Fruit Company και η Standard Fruit Company, απέκτησαν τεράστια γη, έλεγξαν υποδομές και επηρέασαν την πολιτική ζωή. Συχνά υποστήριζαν κυβερνήσεις ή πραξικοπήματα για την προστασία των συμφερόντων τους.

Η εξάρτηση από ένα προϊόν, η ξένη οικονομική κυριαρχία και η πολιτική αστάθεια δημιούργησαν το πρότυπο που ο συγγραφέας O. Henry αποκάλεσε «banana republic», μπανανία, λέξη που λατρέψαμε να χρησιμοποιούμε στην Ελλάδα.

Στο αεροδρόμιο

Ο Φρανσίσκο ήρθε να μας πάρει από το ξενοδοχείο στις 8:30 το πρωί και κατευθυνθήκαμε προς το αεροδρόμιο του Παναμά.

Εκεί συναντήσαμε τους υπόλοιπους του γκρουπ. Είχαν ήδη ζήσει μια μικρή οδύσσεια: ξύπνημα στις 2 τα ξημερώματα και πτήση στις 4 από τη Γουατεμάλα για τον Παναμά.

Ανάμεσά τους ο ψηλός Jim Martin, γνώριμη φιγούρα από την Ιάβα, ο Άγγλος Keith Betton, με lifelist 9000, ο Ιταλός Leonardo Beghellini και ο Αμερικανός Bill Grossi, μαζί με τον οδηγό Leo, που είχαμε πέρσι και στην Κόστα Ρίκα.

Απο αριστερά: Leo Cariggues, Keith Betton, Bill Grossi, ο οδηγός του αυτοκινήτου μας, και μετά απο μένα, Leonardo Beghellini, Jim Martin και o Angel Fong o bird-guide απο την Hondura

Η πτήση μας για την Κομαγιάγκουα, την παληά πρωτεύουσα της Ονδούρας ήταν περίπου δύο ώρες.

Εκεί θα μας περίμενε ο τοπικός οδηγός και θα είχαμε μια τετράωρη διαδρομή προς τον σημερινό μας προορισμό: το La Muralla National Park.

Στάση σε σκηνικό Old western

Η πρώτη στάση ήταν πραγματικά συναρπαστική — σαν σκηνή από παλιό western.

Ήταν δύο το μεσημέρι, ο ήλιος έκαιγε τα πάντα και το τοπίο γύρω μας ήταν ξερό, με πυκνούς, άγριους θάμνους και σκονισμένη γη.

Η ηχογράφηση της Ferruginous Pygmy Owl έσπασε τη σιωπή.

Ferruginous Pygmy Owl: Μόλις άκουσε την “φωνή” της, ήρθε να δεί τι γίνεται

Σχεδόν αμέσως, τα πουλιά της περιοχής άρχισαν να αντιδρούν: φωνές, νευρικές κινήσεις στα κλαδιά, σκιές που κινούνταν βαθιά μέσα στο σκοτάδι των θάμνων. Ηταν συναρπαστικό.

Ψάχναμε για τα σημαντικά είδη της περιοχής, προσπαθώντας να τα εντοπίσουμε από τις φωνές τους.

Δεν τα «ξετρυπώναμε» όμως — έμεναν κρυμμένα βαθιά μέσα στη βλάστηση — αλλά περιμέναμε υπομονετικά μια στιγμή, ένα άνοιγμα, μια κίνηση, που θα επέτρεπε μια φωτογραφία.

Ο Leo είπε πως ίσως ήταν η μοναδική ευκαιρία να δούμε το Banded Wren, στην Hondura. Μετά απο πολύ προσπάθεια και ενώ το είχαμε σχεδόν αποδεχτεί ότι παρά τις προσπάθειες, δεν θα το δούμε καλά, λίγο πριν φύγουμε η Λουκία, που στεκόταν πιο μακριά, κατάφερε να τραβήξει μια εξαιρετική φωτογραφία.

Banded Wren (Lou)

Στην ίδια στάση καταγράψαμε επίσης  Lesser Ground-Cuckoo και White-crowned Sparrow — πρώτη καταγραφή για την Ονδούρα (και μάλιστα με πολύ καλή φωτογράφηση).

White-crowned Sparrow — πρώτη καταγραφή για την Ονδούρα

Η πρώτη στάση αποδείχθηκε εντυπωσιακή και γεμάτη ενέργεια.

Προς το La Muralla

Νωρίτερα, από το αεροδρόμιο, μας παρέλαβε ένα βαν. Οι βαλίτσες φορτώθηκαν στην οροφή, και ξεκινήσαμε. Ο οδηγός μας λεγόταν Aira και ο τοπικός bird guide Angel Fong — δύο άνθρωποι που φάνηκαν από την αρχή ότι γνωρίζουν καλά την περιοχή.

Ο δρόμος μπροστά μας οδηγούσε προς τα βουνά και το δάσος της La Muralla. Η μέρα είχε μόλις αρχίσει να αποκαλύπτει τι θα μας προσφέρει.
Και ήδη υποψιαζόμασταν ότι θα περάσουμε καλά.

Ήταν ένα εκρηκτικό ξεκίνημα.

θυμήθηκα γιατί αγαπώ τόσο πολύ, αυτό που κάνουμε

Είχα αρχίσει να φοβάμαι ότι ίσως είχα κουραστεί από το birding, ότι η μαγεία είχε κάπως ξεθωριάσει. Όμως εδώ δεν πρόλαβα καν να πάρω ανάσα.

Όλα τα πουλιά ήταν απαιτητικά — κρυμμένα, νευρικά, γρήγορα.

Η φωτογράφηση ήταν πραγματική πρόκληση. Έπρεπε να είσαι έτοιμος κάθε στιγμή, με το μάτι στο σκόπευτρο και τα αντανακλαστικά σε εγρήγορση.

Το πιο συναρπαστικό όμως ήταν η αδιάκοπη δράση.

Συνεχώς κάτι συνέβαινε:

ένα κάλεσμα μέσα από τους θάμνους,
ένα τίναγμα κλαδιού που πρόδιδε κίνηση,
ένα πουλί που εμφανιζόταν για ένα μόνο δευτερόλεπτο και εξαφανιζόταν,
κάποιος από την ομάδα που ψιθύριζε «εκεί!» πριν προλάβεις να στρίψεις το κεφάλι.

Δεν υπήρχε σιωπή. Δεν υπήρχε παύση. Μόνο ένταση, προσμονή και εκείνη η γνώριμη αδρεναλίνη της ανακάλυψης.

Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβω, θυμήθηκα γιατί αγαπώ τόσο αυτό που κάνουμε.

Στη La Union

Απολαύσαμε ένα βραδυνό, με πολύ καλά κρέατα στις 6:00. Είχαμε ακόμα πάνω από 2 ώρες δρόμο μέχρι την La Union, το χωριό δίπλα στο La Muralla.

Πρέπει να είχαν και δική τους παραγωγή καφέ, στο εστιατόριο, γιατι πουλούσαν 2 διαφορετικές συσκευασίες.

Φτάσαμε 9:30 στο lodge. Θα περάσουμε εδώ δύο νύχτες. Ηταν πολύ basic και δυσκολευτήκαμε. Πουλούσε όμως και αυτό καφέ, με άλλη φίρμα, δική του, καθώς όπως μάθαμε ο ξενοδόχος έχει και φυτεία καφέ.

23  ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ. Χαράματα στο La Muralla — μια μέρα που δεν έμοιαζε με καμία άλλη.

Ήταν ακόμη νύχτα. Στις 05:15 ξεκινήσαμε την ανάβαση προς το La Muralla National Park, με το δάσος να ξυπνά σιγά-σιγά. Ο Leo καθόταν μπροστά κρατώντας έναν τεράστιο φακό, φωτίζοντας αριστερά και δεξιά τα δέντρα, ψάχνοντας κουκουβάγιες μέσα στο σκοτάδι – μάτια, που θα αντανακλούσαν στιγμιαία.
Δεν είμασταν όμως τυχεροί.

Η ανατολή υποτίθεται πως θα ερχόταν στις 06:20, αλλά στα βουνά τίποτα δεν είναι απόλυτο — εξαρτάται από το ποια κορυφογραμμή κρύβει τον ήλιο και πόσο βαριά στέκονται τα σύννεφα.

Μια ώρα αργότερα, ο Leo σταμάτησε απότομα.
Είχε δει τις jays που ψάχναμε.
Συνεχίσαμε με τα πόδια, βέβαιοι ότι ήταν οι Bushy-crested Jays — lifers για εμάς. Όταν όμως τις παρατηρήσαμε καλύτερα, συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν Unicolored Jays, ακόμη πιο σπάνιες. Και αυτές lifers.
Λίγα λεπτά μετά, σαν επιβράβευση, εμφανίστηκαν και οι Bushy-crested.
Το φως όμως παρέμενε δύσκολο. Οι φωτογραφίες δεν βγήκαν όπως θα θέλαμε.

Η επόμενη συγκίνηση ήρθε όταν, μέσα από τα κλαδιά, εντοπίσαμε χαμηλά στην κοιλάδα ένα White Hawk. Lifer και αυτό. Φαινόταν τόσο μικρό που αρχικά νομίσαμε πως ήταν κάποιο Tityra. Ισα που διακρινόταν.

Και ύστερα άρχισε η “καταιγίδα” νέων πουλιών. Σε λιγότερο από μία ώρα είχαμε καταγράψει 30 νέα είδη, από τα οποία 9–10 ήταν lifers.

✨ Το hummingbird του βουνού
Ο μεγάλος στόχος της περιοχής ήταν ένα hummingbird που ζει εδώ: το Green-breasted Mountain Gem

Eίναι ένα near-endemic hummingbird, που απαντάται μόνο σε δάση νεφών της Honduras και της βορειοδυτικής Nicaragua.

Ψάχναμε επίμονα. Κάποια στιγμή πιστέψαμε πως το βρήκαμε — όμως όταν πλησιάσαμε, αποδείχθηκε ότι ήταν το Striped-tailed Hummingbird, ένα επίσης εξαιρετικά σημαντικό είδος.

Striped-tailed Hummingbird (Lou)

Πείνα και ανάγκη για καφέ μάς σταμάτησαν γύρω στις 08:00. Δεν είχαμε προλάβει πρωινό.

Προχωρήσαμε λίγο, περιμένοντας τους οδηγούς να ετοιμάσουν το πρωινό.

Και τότε, σαν θαύμα: το Mountain Gem εμφανίστηκε.
Και  όχι μόνο το είδαμε — προλάβαμε να φωτογραφίσουμε κιόλας το θηλυκό, που πόζαρε στιγμιαία.

Green-breasted Mountain Gem

🎶 Το φάντασμα του δάσους
Μετά το πρωινό συνεχίσαμε την ανάβαση. Περίπου μία ώρα αργότερα ήρθε το μεγάλο show:
η Slate-colored Solitaire, ένας από τους βασικούς στόχους. Tραγουδάει από κρυμμένα σημεία στη μεσαία βλάστηση, αλλά είναι δύσκολο να το δείς.

Ακολούθησε δεκάλεπτο κρυφτούλι μέσα στα φύλλα. Δεν μπορούσες ούτε να τη φωτογραφίσεις ούτε καν να την δεις καθαρά. Ξαφνικά όμως βρήκε ένα σημείο όπου ένιωσε ασφαλής και έμεινε ακίνητη σχεδόν δέκα λεπτά.
Αρκετά για να βρούμε γωνία μέσα από το φυλλώματα, για να την φωτογραφίσουμε.

Slate-colored Solitaire

Μέχρι τις 11:00 είχαμε ήδη ξεπεράσει τα 50 είδη.

20.000 πέσος ανά δολοφονία αστυνομικού.

Τότε ο Leo μάς μετέφερε νέα από το δυτικό Μεξικό.
Το σχέδιο ήταν να ταξιδέψουμε εκεί μετά. Όμως:
Ένας ισχυρός βαρόνος ναρκωτικών σκοτώθηκε από τις μεξικανικές δυνάμεις ασφαλείας, μετά από πληροφορίες των ΗΠΑ.

Ακολούθησε έκρηξη βίας σε περίπου 20 πολιτείες.
Τα σοβαρότερα επεισόδια σημειώθηκαν στο δυτικό Μεξικό, στο Jalisco— που θα ήταν ο επόμενος προορισμός μας.

• το καρτέλ επικήρυξε αστυνομικούς (~20.000 πέσος ανά δολοφονία αστυνομικού)
• επιτέθηκαν και έκαψαν αμερικανικές επιχειρήσεις όπως την Walmart
• πυρπόλησαν αεροσκάφη στο αεροδρόμιο Guadalajara

Η κατάσταση είναι εξαιρετικά σοβαρή.
Η BirdQuest εξετάζει αλλαγή προγράμματος. Να κάνουμε το South Mexico tour, επίσης εξαιρετικό προορισμό, άν επιβεβαιωθεί εκεί η ασφάλεια.

Αρχικά ξενέρωσα. Υστερα που το καλοσκέφτηκα: Σκέψου να μας τύχαινε αυτό, όταν θα είμαστε στο Jalisko. Ολοι οι τουρίστες είναι κλειδωμένοι σε ξενοδοχεία ελπίζοντας οτι δεν θα γίνουν στόχοι εύκολης απαγωγής.

🦉 Όταν οι κουκουβάγιες ξεσηκώνουν το δάσος
Συνεχίσαμε birding μέχρι τις 13:00. Νέα είδη εμφανίζονταν συνεχώς.

Η φωνή της Ferruginous Pygmy Owl και της Eastern Screech Owl — που ακούγεται σαν άλογο που χλιμιντρίζει — ξεσηκώνουν τα μικρόπουλα.

Παίζοντας τις “φωνές” τους κοντά σε ένα δέντρο μπορεί να συγκεντρωθούν δέκα είδη μαζί, προσθέτοντας νέα είδη στη λίστα μας κάθε φορά.

🥪 75 είδη πουλιών, από τα οποία 20 lifers
Σταματήσαμε λίγο πριν τις 14:00 για ένα γρήγορο μεσημεριανό: σάντουιτς και μικροπράγματα που είχαν φέρει μαζί τους οι οδηγοί. Μέχρι εκείνη τη στιγμή η μέρα είχε ήδη απογειωθεί:

75 είδη πουλιών, από τα οποία 20 lifers.

Ανάμεσα στα πιο ενδιαφέροντα ήταν το Gray Catbird — ένα πουλί που θυμίζει μεγάλο μαυροσκούφη, με χαρακτηριστική φωνή που μοιάζει με γάτα που νιαουρίζει. Το όνομα “catbird” ξαφνικά βγάζει απόλυτο νόημα… και ήταν απο αυτά που ήθελα οπωσδήποτε να το ακούσω, στο δάσος.

📸 Επιβεβαίωση ενός σπάνιου στόχου

Λίγο μετά το φαγητό, ενώ περπατούσαμε ξανά στο μονοπάτι, ξέσπασε ενθουσιασμός:
ο Jim πανηγύριζε κοιτώντας τη φωτογραφική μηχανή της Λουκίας.

‘Στην οθόνη βρισκόταν ένας Golden-cheeked Warbler.
Τον είχε δει νωρίτερα με τα κιάλια, αλλά ήθελε επιβεβαίωση. Ήταν ένα από τα δύο lifers που αναζητούσε στην περιοχή — και τώρα είχε αποδείξεις.

🐦 Το απρόσμενο show του Pheasant Cuckoo
Στη συνέχεια βρήκαμε μερικά ακόμη είδη, αλλά το πραγματικό θέαμα ήρθε με τον Pheasant Cuckoo.
Η συμπεριφορά του εδώ ήταν εντελώς διαφορετική από εκείνη στον Παναμά. Εκεί, λόγω της συνεχούς πίεσης από εκατοντάδες birders, το πουλί εξαφανίζεται μόλις ακούσει playback.
Εδώ όμως η περιοχή είναι σχεδόν παρθένα.
Όταν ακούσαμε τη φωνή του και παίξαμε playback:
• πλησίασε περίεργο
• πέρασε από τη μία πλευρά του δρόμου στην άλλη
• έψαχνε τον «αντίπαλο» που άκουγε
Δεν είχε συνδέσει τον ήχο με την παρουσία μας.
Μας χάρισε έτσι μερικές εξαιρετικές φωτογραφίες.

Pheasant Cuckoo (Lou)

Καθώς άρχισε μια ελαφριά βροχή, κατεβήκαμε και σταματήσαμε στην κεντρική πλατεία της La Unión. Η θέα ανοίγει κυκλικά προς τα βουνά, ιδανική για παρατήρηση.
Ο Leo πέρασε πάνω από μισή ώρα προσπαθώντας να εντοπίσει  Swifts στον ουρανό.

👦 «Θα με πάρεις μαζί σου μέσα στη βαλίτσα;»

Στο μεταξύ, πιάσαμε κουβέντα με μερικά παιδιά της πλατείας χρησιμοποιώντας Google Translate.
Ένα από αυτά με ρώτησε από πού είμαι.
Όταν είπα «Ελλάδα», δεν φάνηκε να καταλαβαίνει.
Του έδειξα στον χάρτη πόσο μακριά είναι και ότι χρειάζονται πολλές ώρες πτήσης.
Με κοίταξε σκεφτικός και ρώτησε:
«Θα με πάρεις μαζί σου μέσα στη βαλίτσα;»

Επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για λίγη ξεκούραση πριν βγούμε για βραδυνό.

Η συγκομιδή της ημέρας:
✅ 80 νέα είδη
✅ 22 lifers
Μια εξαιρετική μέρα στο βουνό — γεμάτη ήχους, φτερουγίσματα και μικρές στιγμές ανθρώπινης επαφής που μένουν εξίσου αξέχαστες.

24 Φεβρουαρίου — La Muralla, λάσπη, ομίχλη και δύσκολες αποφάσεις

Το πρόγραμμα της ημέρας ήταν ξεκάθαρο: ξανά στη La Muralla για 2-3 είδη που μας ξέφυγαν χθες, επιστροφή στο ξενοδοχείο, φόρτωμα και αναχώρηση γύρω στις 10:00.

Μπροστά μας απλωνόταν μια μεγάλη μετακίνηση: περίπου πέντε ώρες πίσω προς Comayagua και άλλες δύο μέχρι τη Lake Yojoa. Μια μέρα δρόμου.

Ξεκινήσαμε στις 05:30 για να φτάσουμε νωρίς στο χθεσινό σημείο και να αρχίσουμε την αναζήτηση. Η βραδινή βροχή όμως είχε αλλάξει τα δεδομένα. Ο χωματόδρομος είχε μετατραπεί σε λασπωμένη παγίδα και δύο χιλιόμετρα πριν το σημείο που θέλαμε, το βαν δεν μπορούσε να προχωρήσει.

Κατεβήκαμε και δοκιμάσαμε με τα πόδια. Η λάσπη κολλούσε στις μπότες, κάθε βήμα ήταν αγώνας ισορροπίας και ο δρόμος μπροστά δεν έδειχνε καμία βελτίωση. Με βαριά καρδιά αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας επιστρέφοντας προς τα πίσω.

Περπατήσαμε πίσω στον δρόμο, ψάχνοντας ό,τι μπορούσε να εμφανιστεί μέσα στη μουντάδα.
Βρήκαμε μερικά πουλιά, αλλά όχι τους μεγάλους στόχους. Το highlight για εμάς ήταν τα Rusty Sparrow — ένα ακόμη lifer μέσα σε ένα κατά τα άλλα δύσκολο πρωινό.

Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο γύρω στις 09:30. Τώρα όλοι ασχολούνται με τις βαλίτσες: θα φορτωθούν στην οροφή και χρειάζονται προσεκτική συσκευασία γιατί η βροχή συνεχίζεται. Σε λίγο ξεκινάμε το επτάωρο ταξίδι.

Και τώρα τι κάνουμε;

Κι όμως, το θέμα της ημέρας δεν είναι η οδήγηση.
Το θέμα είναι το Μεξικό, που έχουμε να πάμε σε 2 μέρες.

Έλαβα email από την BirdQuest με προτάσεις για εναλλακτικές διαδρομές που αποφεύγουν το δυτικό Μεξικό. Ακόμη κι έτσι, οι αναφορές για επεισόδια, κλειστά σχολεία και γενικευμένη ένταση δημιουργούν μια περίεργη εικόνα, καθώς μάλιστα τα έχουν βάλει με τους “γκρίνγκο”.

Μετά την ανακοίνωση για τον εντοπισμό μεγάλου βαρόνου ναρκωτικών και την επιχείρηση εναντίον του, η κατάσταση φαίνεται να έχει κλιμακωθεί.

Στην πολιτεία Jalisco, όπου επρόκειτο να ταξιδέψουμε, αναφέρθηκαν δεκάδες νεκροί και ανάπτυξη χιλιάδων στρατιωτών για την επιβολή τάξης.

Σε άλλες περιοχές τα πράγματα ίσως είναι πιο ήρεμα, αλλά παντού καίνε αυτοκίνητα και διαμαρτύροντσι. Γίνονται αναφορές ακόμη και για πιθανούς κινδύνους ενόψει του Μουντιάλ που θα φιλοξενηθεί στη χώρα σε λίγους μήνες, οπότε καταλαβαίνεις ότι η κατάσταση είναι ρευστή.

Αποφασίσαμε λοιπόν να στείλουμε email: δεν ταξιδεύουμε στο Μεξικό αυτή την περίοδο.
Ψάχνουμε εναλλακτικές.
Μερικές φορές, το ταξίδι δεν αλλάζει μόνο λόγω καιρού ή δρόμων.

Next stop: Lake Yogoa

Ξεκινήσαμε από τη La Unión, γνωρίζοντας ότι μας περίμεναν περίπου επτά ώρες οδήγησης. Η διαδρομή έμοιαζε να είναι μία από εκείνες τις μεγάλες, μονότονες μετακινήσεις που απλώς σε φέρνουν στον επόμενο προορισμό. Τελικά, όμως, η μέρα αποφάσισε να μας διαψεύσει από τα πρώτα κιόλας χιλιόμετρα.

Πρώτη στάση — σε μια  άκρη του δρόμου που έκρυβε εκπλήξεις

Δύο ώρες μετά τη La Unión σταματήσαμε στην άκρη του δρόμου, περισσότερο για να ξεμουδιάσουμε παρά για birding. Μέσα σε λίγα λεπτά, όμως, ο τόπος ζωντάνεψε. Αναγνωρίσαμε πέντε-έξι νέα είδη, ανάμεσά τους το Black-vented Oriole — λάιφερ για μας— και, απρόσμενα, μια Magnolia Warbler, ένα σπάνιο είδος. Η τυχαία στάση είχε ήδη δικαιώσει την ημέρα.

Συνεχίσαμε προς έναν υδροβιότοπο όπου μας υποδέχτηκαν τα κλασικά egrettas και herons. Ανάμεσά τους ξεχώριζε ένα επιβλητικό Wood Stork, ενώ δύο Lesser Scaup (γίνεται πάρτυ όταν εμφανίζονται στην Ελλάδα) έδιναν τον δικό τους ρυθμό στο νερό. Ήταν όμως από εκείνες τις στάσεις που δεν συγκλονίζουν, πλέον.

Στάση για φαγητό — και άλλο ένα λάιφερ
Σταματήσαμε στο ίδιο σημείο όπου είχαμε φάει προχτές— ένα μέρος με εξαιρετικά κρέατα. Την ώρα που ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, η πίσω αυλή μάς επεφύλασσε δώρο: δύο Plumbeous Vireos κινούνταν ήσυχα μέσα στη βλάστηση. Άλλο ένα λάιφερ, αποχαιρετιστήριο δώρο του φαγάδικου.

Plumbeous Vireo

Η σαβάνα της Comayagua και το φως που έσβηνε

Λίγο πριν δύσει ο ήλιος φτάσαμε στην περιοχή κοντά στην Comayagua, όπου το τοπίο θυμίζει παλιό western: ατελείωτη σαβάνα, διάσπαρτοι πυκνοί θάμνοι και ζεστός, σκονισμένος αέρας.
Ψάχναμε επίμονα το Spot-bellied Bobwhite, αλλά αντ’ αυτού βρήκαμε ένα Western Kingbird — λάιφερ κι αυτό. Μοιάζει πολύ με το Tropical Kingbird, με τη διαφορά του λευκού στην άκρη της ουράς και τη σπανιότητά του.

Double-striped Thick-knee (Lou)

Γύρω μας κινούνταν πολλά Double-striped Thick-knees, ενώ για σχεδόν μία ώρα εγώ είχα κολλήσει σε έναν προσωπικό στόχο: το Painted Bunting. Ο Leo είχε δει για μια στιγμή το αρσενικό — μια έκρηξη χρωμάτων — και μετά χάθηκε.

Έμεινα πίσω από την ομάδα, ψάχνοντας μανιωδώς να το ξαναβρώ και να το φωτογραφίσω. Το αρσενικό Painted Bunting δεν είναι απλώς πουλί – είναι έργο τέχνης της φύσης.
Δεν εμφανίστηκε ξανά όμως.
Δεν πειράζει. Κάποια στιγμή θα το βρω.

Πορεία προς τη Lake Yojoa
Κάναμε μια στάση για βραδυνό και ξαναμπήκαμε στον δρόμο με προορισμό τη Lake Yojoa, όπου θα κοιμθούμε απόψε. Έχουμε ακόμη περίπου δύο ώρες οδήγηση. Είναι ήδη 18:30, οπότε αναμένουμε άφιξη γύρω στις 20:30–21:00.
Μια μέρα που ξεκίνησε ως απλή μετακίνηση μετατράπηκε σε μικρή περιπέτεια με 4 λάιφερς, και εκείνη την αίσθηση του δρόμου που πάντα υπόσχεται κάτι ακόμη.

25  Φεβρουαρίου. Ενα σωρό εκπλήξεις  γύρω απο την Lake Yojoa

Μείναμε σε ένα ξενοδοχείο στο Santiago de Yojoa, λίγα λεπτά από τη λίμνη Yojoa.

Το δωμάτιο ήταν τεράστιο, σχεδόν άδειο όμως από πρακτικά πράγματα. Δεν υπήρχε ούτε ένα μέρος να κρεμάσουμε ρούχα — λεπτομέρεια που καταλαβαίνεις πόσο σημαντική είναι μόνο όταν λείπει.

Κατεβήκαμε γύρω στις 06:30. Ο χώρος του πρωινού είχε πολυ στύλ.

Classic American style photos παντού

Κάποιος ετοίμαζε pancakes για όλους. Φάγαμε, ήπιαμε καφέ και φύγαμε για την περιοχή του Honduran Emerald.

Λίγο αργότερα φτάσαμε σε ένα σημείο με πανύψηλα δέντρα που σκέπαζαν τον δρόμο δημιουργώντας βαθιά σκιά. Ήταν το μέρος όπου ζει ο βασικός μας στόχος:
Honduran Emerald — ένα hummingbird που υπάρχει μόνο εδώ.

Τα δέντρα δεξιά κι αριστερά φιλοξενούσαν απίστευτη ζωή. Περπατήσαμε τον δρόμο αργά, ακούγοντας και παρατηρώντας. Μείναμε σχεδόν όλο το πρωί. Ο δρόμος ήταν γεμάτος καινούργια πουλιά. Κάποια στιγμή βρήκαμε το σημείο που άρεσε σε όλα τα hummingbirds. Δεν καταλάβαινα γιατί. Δεν είχε λουλούδια. Ηταν όμως στέκι hummingbirds τελικά. Βρήκαμε;
✔️ Honduran Emerald ✔️
✔️ +2 lifer hummingbirds ✔️
Η μέρα είχε ήδη πετύχει.

Honduran Emerald (Lou)

Το φράγμα και το «απίθανο» Elegant Trogon
Μετακινηθήκαμε περίπου ένα χιλιόμετρο πιο πέρα, κοντά σε ένα φράγμα. Εκεί ψάχναμε το Elegant Trogon — σπάνιο και απρόβλεπτο.
Εγώ δεν πίστευα ότι θα το δούμε. 0,34% ήταν οι πιθανότητες. Στο μυαλό μου οι πιθανότητες ήταν τελείως μηδενικές.
Ο Λίο όμως επέμενε να το ψάχνει. Και το βρήκε.

Ηταν όμως πολύ δύσκολο να το δείς. Καθόταν στα μακρυνά δέντρα και στο πίσω μέρος τους. Το είδαμε με τα κυάλια, μέσα απο δεκάδες κλαδιά.

Η Λουκία πήγε όμως απο την άλλη μεριά και βρήκε τρόπο να το φωτογραφίσει.

Elegant Trogon (Lou)

Στο ίδιο σημείο εμφανίστηκε και ένα ακόμη lifer που αναζητούσαμε:
Altamira Oriole.

Η αναγνώρισή του είναι δύσκολη γιατί μοιάζει σχεδόν απόλυτα με το Spot-breasted Oriole. Όμως, όταν εμφανίστηκαν και τα δύο, οι φωτογραφίες μάς βοήθησαν να δούμε τις διαφορές και να επιβεβαιώσουμε το Altamira που ψάχναμε.

Φυτεία καφέ, περίεργο μενού και το δύσκολο motmot
Το μεσημέρι επιστρέψαμε προς την πόλη και δέκα λεπτά πιο πέρα σταματήσαμε σε μια φυτεία καφέ που λειτουργεί και ως εστιατόριο αλλά και birding hotspot, αφού έχει δημιουργήσει trails που διασχίζουν το δάσος και μπορείς να δεις πολλά πουλιά εκεί.

Στην είσοδο, μια κυρία μας σταμάτησε, κατέγραψε τα στοιχεία μας και μετά μας άφησε να μπούμε.

Δώσαμε παραγγελία από ένα… ασυνήθιστο μενού. Από κοτόπουλο με …σοκολάτα μέχρι pork chops με τοπικούς συνδυασμούς της Ονδούρας.Καθώς το φαγητό θα αργούσε μισή ώρα, βγήκαμε στον κήπο.
Μετά από περίπου 15 λεπτά, εμφανίστηκε ο στόχος:
Tody Motmot.
Ένα μικροσκοπικό motmot δύσκολο στη φωτογράφιση — δεν ποζάρει κοντά όπως άλλα motmot. Κάθεται βαθιά στα πίσω δέντρα. Στα πιο σκοτεινά σημεία. Παρ’ όλα αυτά το είδαμε 2–3 φορές και καταφέραμε εξαιρετικές φωτογραφίες.

Tody Motmot (Lou)

Εν τω μεταξύ, έχει ετοιμαστεί το περίεργο μεσημεριανό μας και γυρίζουμε για φαγητό. Ενώ τρώμε η Λουκία βρίσκει ένα ακόμα σπανιάκι: Kentucky Warbler.

Kentucky Warbler (Lou)

Φεύγοντας απο την finca, βρίσκουμε και την lifer, Plain Chachalaca που ψάχναμε.

Plain Chachalaca (Lou)

Φτάσαμε ήδη τα 42 lifers αυτό το 3ήμερο στην Honduras.

Γυρίζοντας στο ξενοδοχέιο, μάς περιμένει ενα απίστευτο μεξικάνικο μπάρμπεκιού, με 7-8 διαφορετικά κρέατα και λουκάνικα και γεμάτο το τραπέζι με μπολάκια τσίλι απο light μέχρι …turbo.

Το μεγάλο θέμα: Μεξικό – Θα πάμε?

Το birding συνεχίζεται, αλλά η σκέψη μας επιστρέφει στο ίδιο θέμα: το Μεξικό.
Χθες το βράδυ αποφάσισα ότι σήμερα θα αλλάξω τα εισιτήρια και θα φύγουμε. Στην πράξη, αυτό αποδείχθηκε “δύσκολο”.
Όταν η Γεωργία επικοινώνησε απευθείας με τη Lufthansa εξηγώντας ότι λόγω της κατάστασης στο δυτικό Μεξικό δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε όπως σχεδιάζαμε, η απάντηση ήταν ξεκάθαρη: αλλαγή με υψηλό κόστος. 3000 ευρώ/άτομο
Το ξανασκεφτήκαμε με τη Λουκία.
Η απόφαση
✔️ Θα ταξιδέψουμε στο Μεξικό.
✔️ Θα μείνουμε στο αεροδρόμιο αν χρειαστεί.
✔️ Αν η κατάσταση είναι ασφαλής, θα κάνουμε το 4ήμερο tour γύρω από την Πόλη του Μεξικού.
✔️ Στη συνέχεια θα πάμε στο Baja extension, όπου δεν έχουν αναφερθεί επεισόδια.
✔️ Στις 6 Μαρτίου, όταν επιστρέψουμε στο Mexico City, θα αποφασίσουμε αν θα φύγουμε για Αθήνα ή θα συνεχίσουμε το πρόγραμμα, που προτείνει η birdquest.

Το ταξίδι συνεχίζεται, αλλά πλέον δεν είναι μόνο για τα πουλιά.
Κάθε μέρα αλλάζουν τα δεδομένα, για το ταξίδι του Μεξικού.
Εγιναν νέα επεισόδια στους δρόμους;
Ησύχασε τελείως η κατάσταση; θα κρατήσει όμως αυτό ή θα βρεθούμε σε κίνδυνο;
Θα γίνει το κανονικό δρομολόγιο, που περνάει από σημείο σε σημείο, που υπάρχουν τα πουλιά που ψάχνουμε ή θα μας πάνε σε νέες διαδρομές και θα ψάχνουμε στα τυφλά;

26 Φεβρουαρίου. Φεύγουμε για Mexico city.

✈️ 05:00 π.μ. – Όταν το πρόγραμμα αλλάζει πριν καν ξημερώσει
Ξημέρωμα. Πέντε το πρωί.
Ένα μήνυμα αλλάζει τα πάντα.
Το Baja Extension ακυρώνεται.

Αντί γι’ αυτό, 3 και 4 Μαρτίου θα πάμε στην περιοχή του Μορέλος – γεμάτη endemic birds – και το tour της BirdQuest για το South Mexico ξεκινά πλέον στις 6 Μαρτίου αντί για τις 7.

Ξεκινάμε ήδη για το αεροδρόμιο του San pedro Sula για να πετάξουμε για Mexico City

🧠 Η Στιγμή της Έμπνευσης
Καθώς πηγαίνουμε προς το αεροδρόμιο, μετράω μέρες.
Κάνω υπολογισμούς.
Και τότε έρχεται η σκέψη:
Μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας το Baja tour.
Αν πάρουμε απόψε την πτήση των 21:00 για Μπάχα, φτάσουμε το βράδυ και γυρίσουμε πριν στις 2 του μήνα — προλαβαίνουμε άνετα το κανονικό Tour.
Η ιδέα αρέσει και στον Λίο.
Το project ξεκινάει.
🌵 Plan A – Cabo San Lucas (Los Cabos) – Ξενέρωμα Νο 1

Ψάχνω πτήσεις. Δεν έχει σήμερα στις 21:00.
Μόνο στις 16:00.
Ομως προσγειωνόμαστε 15:00.
Δεν προλαβαίνουμε.
Ξενέρωμα.
🔄 Plan B – Ανάποδη Διαδρομή μέσω La Paz – Ξενέρωμα Νο 2
«Να το πάμε ανάποδα!» λέει ο Λίο.
Όχι Κάμπος.
Λα Παζ.
Τέλεια ιδέα.
Ψάχνουμε για σήμερα.
Δεν υπάρχει εισιτήριο.
Ψάχνουμε για αύριο νωρίς.
Το νωρίτερο: 13:00.
Υπολογίζουμε διαδρομές.
Βγαίνει.
Το βρίσκω online: 400$ με επιστροφή. Αλλά θέλω να το σιγουρέψω.
Πάμε στο counter για να το κλείσουμε άμεσα.
Μετά από ατελείωτο ψάξιμο το βρίσκουν.
2.100$.
700$ το άτομο.
Σοκ.
Το συζητάμε. Τελικά λέω:
«Οκ, προχώρα.»
Και τότε ακούω:
«Εξαντλήθηκε. Δεν υπάρχουν θέσεις.»

🛫 Security Check & Wi-Fi στα 30.000 πόδια – Ξενέρωμα Νο 3

Περνάμε έλεγχο ασφαλείας.
Μπαίνω μέσα.
Ανοίγω laptop/κινητό.
Ψάχνω μικρότερες αεροπορικές.
Ελέγχω ποιες είναι ασφαλείς.
Βρίσκω μία.
Έχει 11:00 πτήση αύριο.
Πάω να κλείσω. Βλέπω ότι δεν απογειώνεται από το κεντρικό αεροδρόμιο της Πόλης του Μεξικού, αλλά από κάποιο προαστιακό.
Άκυρο.
✈️ Volaris & Aeroméxico – Η Τελευταία Ελπίδα
Βρίσκω την Volaris.
Έχει αυριανή πτήση 06:00 το πρωί.
Στα τριπλά λεφτά.
Δεν έχει όμως επιστροφή στις 2 Μαρτίου.
Ψάχνω την Aeroméxico.
Έχει επιστροφή στις 2 Μαρτίου.
Και από Los Cabos και από La Paz.
Άρα:
Volaris για να πάμε.
Aeroméxico για να γυρίσουμε.
Το βρίσκω.
Έτοιμο για κράτηση.
Και εκείνη τη στιγμή…
Ανακοινώνεται επιβίβαση.
📶 Wi-Fi στα 30.000 πόδια
Μπαίνουμε στο αεροπλάνο.
Βλέπω Wi-Fi.
Μόλις απογειωνόμαστε, ανοίγει.
Μπαίνω να κλείσω την πτήση των 06:00.
Sold out.
Κι αυτή.
🌬️ Η Μπάχα δεν μας θέλει
Κάπου εκεί, αφήνεις το κινητό.
Κοιτάς έξω από το παράθυρο.
Και λες:
Δεν μας θέλει η Μπάχα.
Game over.