Athens – Olympus

Στην Santa Fe, μαζί με τον Στέργιο και τον Δημήτρη

Με 2 Grand Cherokee διασχίσαμε 7 πολιτείες των ΗΠΑ. Πιο αναλυτικά, ξεκινήσαμε από το Texas και συνεχίσαμε προς New Mexico, Arizona, Nevada, California, Oregon και τερματίσαμε στη βορειοδυτικότερη πολιτεία, την Washington, κοντά στα καναδικά σύνορα.

Μαζί μας ο Στέργιος Μανώλης, που είχε την ιδέα και έκανε όλη την δουλειά της διοργάνωσης και ο Ελληνοαμερικανός Δημήτρης Chris που τον βοήθησε σε όλες τις επαφές που χρειάστηκε να κάνει.

 11 ΙΟΥΝΙΟΥ – Dallas-Athens-Amarillo, 966 χλμ

Στο Athens του Τέξας, 65 μίλια νοτίως του Dallas, “ανακαλύπτουμε” την πατρίδα των Ινδιάνων Τσερόκι.

Μετά από 29 ώρες στο πόδι, με 15 ώρες συνολικά πτήσεων, με αρκετές ώρες καθυστερήσεων και με ελάχιστο ύπνο, στις 8 το πρωί πήραμε τον US 175 S, προκειμένου να μας οδηγήσει 65 μίλια νότια του Dallas, στο Athens, την πρωτεύουσα της κομητείας Χέντερσον, των 11.000 κατοίκων.

Από το πρωί η ζέστη ήταν έντονη και η κίνηση στους δρόμους του Dallas πυκνή. Χρειαστήκαμε 2 ώρες να φτάσουμε στην επίσημη αφετηρία του οδοιπορικού μας.

Στο Athens του Τέξας, 65 μίλια νοτίως του Dallas

Κατ’αρχάς, θέλαμε να μάθουμε γιατί η πόλη αυτή είχε ελληνικό όνομα (το 1999 δεν είχαμε ακόμα κάτι, σαν το σημερινό internet, για να λύνεις τέτοιες απορίες. Ηθελε έρευνα επι τόπου).

Τελικά, σε ένα μουσείο ιστορίας βρήκαμε τον κατάλληλο άνθρωπο για να μας ενημερώσει: η πόλη αυτή ιδρύθηκε το 1859, με σκοπό να δημιουργηθεί το δικαστικό κέντρο της περιοχής. Η κόρη του δικαστή, επηρεασμένη από την αρχαία ελληνική ιστορία, τον πολιτισμό και τη δικαιοσύνη, αποφάσισε να δώσει το όνομα Athens, προκειμένου να τιμήσει με τον τρόπο αυτόν την αρχαία ελληνική δικαιοσύνη.

Είχε πάει 1 το μεσημέρι, η θερμοκρασία είχε σκαρφαλώσει στους 36 βαθμούς και η αποστολή ενημερώνεται ότι όλη αυτή η περιοχή αποτελεί την πατρίδα των Ινδιάνων Τσερόκι, οι οποίοι τελικά νικήθηκαν το 1836 στην τελευταία μάχη που διεξήχθη ελάχιστα μίλια έξω από την πόλη αυτή.

Τελευταίο κοίταγμα στα ρολόγια, ένας σβέλτος καφές, ανεφοδιασμός στα αυτοκίνητα και ώρα για βόρεια πορεία.

Κι όμως, η «είδηση» μάς ήρθε από το πρατήριο καυσίμων. Το Τέξας έχει σήμερα τα φθηνότερα καύσιμα στις ΗΠΑ. Μόλις 1,05 δολ. το γαλόνι (4 λίτρα περίπου). Εκπληκτικό αν το συγκρίνουμε με τις ελληνικές, αλλά και ευρωπαϊκές τιμές ανά λίτρο.

Χρειαστήκαμε περισσότερο από 3 ώρες να φτάσουμε και να διασχίσουμε και πάλι το Dallas. Η πορεία μας ήταν βορειοδυτική, παράλληλη με τα σύνορα της πολιτείας Οκλαχόμα, με προορισμό το Amarillo. Λίγο πριν το Wichita Falls αποφασίζουμε να γευτούμε μεξικάνικη κουζίνα και μένουμε όλοι ενθουσιασμένοι. Είχαμε ακόμη να διανύσουμε αρκετά μίλια μέχρι τον τελικό προορισμό της πρώτης ημέρας.

Μια πέτρα «από το πουθενά», όμως, ραγίζει το παρμπρίζ του «μεγάλου» Cherokee και μας κάνει να προβληματιστούμε. Συνεχίζουμε, όμως, αφού η περιοχή είναι ουσιαστικά μια απέραντη έρημος και δεν υπάρχει τρόπος να κάνουμε κάτι.

Έχουμε καλύψει περίπου 400 από τα 600 μίλια της πρώτης ημέρας και μια ξαφνική καταιγίδα μάς αναγκάζει να μειώσουμε πολύ την ταχύτητά μας, από τα 70 μίλια που ήταν το όριο στον δρόμο αυτό. Πολύ προσεκτικά, στις 10 το βράδυ, φτάνουμε στο Amarillo, αλλά είναι αδύνατον να βρούμε κατάλυμα για τη νύχτα. Όλα είναι «κλειστά» από μια εταιρεία που έχει προσκαλέσει χιλιάδες υπαλλήλους της για κάποιο σεμινάριο.

Γρήγορη απόφαση και συνεχίζουμε προς τα σύνορα Τέξας–New Mexico. Μετά από πορεία 40 μιλίων (75 χλμ.) βρίσκουμε πάνω στον ιστορικό Route 66, στο χωριό Vega, ένα μοτέλ «κατ’ όνομα», όπου αναγκαστήκαμε να κοιμηθούμε (με τα ρούχα).

Κοιμηθήκαμε σε ενα μοτέλ στο χωριό Vega

Κατάκοποι και νηστικοί, αφού τα εστιατόρια έχουν κλείσει από τις 9, πέφτουμε «ξεροί» για ύπνο, μετά από 600 μίλια (960 χλμ.) πορείας.

Route 66: The Mother Road

Πολλά από τα 862 μίλια των δύο πρώτων ημερών τα διανύσαμε πάνω στον ιστορικό δρόμο Route 66. Πρόκειται για έναν δρόμο που έχει εμπνεύσει μουσικούς και σκηνοθέτες. Κατασκευάστηκε το 1926, ξεκινούσε από το Chicago, είχε μήκος 2.400 μίλια, τρεις ζώνες ώρας και διέσχιζε  Illinois, Missouri, Kansas, Oklahoma, Texas, New Mexico, Arizona και California, για να καταλήξει στη Santa Monica. Δίκαια ονομάστηκε «η μητέρα των δρόμων».

Καταργήθηκε το 1985. Σήμερα, αρκετά κομμάτια του λειτουργούν ως βοηθητικοί δρόμοι.

Texas: Πιστόλια και πετρέλαιο

Είναι η 2η σε έκταση πολιτεία των ΗΠΑ μετά την Αλάσκα και είναι 3,5 φορές μεγαλύτερη από την Ελλάδα. Αν και διαθέτει σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου, οι περισσότερες πετρελαιοπηγές παραμένουν κλειστές, καθώς η κατακόρυφη πτώση στην τιμή του «μαύρου χρυσού» έχει καταστήσει τη λειτουργία τους ασύμφορη.

Πολιτεία με έντονα ρατσιστικά προβλήματα, το Τέξας δεν έχει επαρκή νομοθεσία για την οπλοφορία και την οπλοχρησία. Έτσι, είναι μια από τις ελάχιστες πολιτείες που όχι μόνον επιτρέπεται η κατοχή όπλων, αλλά και η δημόσια οπλοφορία των πολιτών, χωρίς να απαιτείται η έκδοση σχετικής άδειας από τις αρχές.

12 ΙΟΥΝΙΟΥ – Amarillo-Santa Fe, 422 χλμ

Η Santa Fe αποτέλεσε το κέντρο δραστηριοτήτων μας για δύο ημέρες.

Η πόλη αυτή, ένα ξεχωριστό χρώμα, με τις φυλές των Apache και Navajo να προσπαθούν να επιβιώσουν από τις χιλιάδες των επισκεπτών.

Στο δρόμο για την Santa Fe

Σχεδόν δεν είχε χαράξει, όταν τα μέλη της αποστολής βρέθηκαν να τρώνε πλούσιο πρωινό σε βαγονέτο-εστιατόριο στην περιοχή Vega. Η καταιγίδα είχε ξεσπάσει το βράδυ και στις πρωινές ειδήσεις μάθαμε ότι η περιοχή του Amarillo είχε πλημμυρίσει. Αισθανθήκαμε πολύ τυχεροί που προλάβαμε να φύγουμε και, με αναπτερωμένο ηθικό, ξεκινήσαμε δυτικά, με προορισμό το New Mexico.

Πολύ προσεκτικά ακολουθούμε το όριο των 70 μιλίων (112 χλμ.) και στις 8 το πρωί αφήνουμε το Texas και μπαίνουμε στο New Mexico. Η νέα ζώνη χρόνου μάς αναγκάζει να γυρίσουμε τα ρολόγια μία ώρα πίσω. Τώρα με την Ελλάδα είχαμε 9 ώρες διαφορά. Το όριο ταχύτητας είναι κάπως καλύτερο, αφού το ανώτατο είναι 75 μίλια. Έτσι διασχίσαμε γρηγορότερα την έρημο της πολιτείας αυτής.

Φτάνουμε στη φημισμένη Santa Fe. Η θερμοκρασία είναι αρκετά υψηλή, αφού αγγίζει τους 36 βαθμούς, κι εμείς, προστατευμένοι με τον κλιματισμό των Grand Cherokee, σκεπτόμαστε «περί ορέξεως». Η επόμενη στάση για ανεφοδιασμό συνδυάστηκε με υπέροχες φαχίτας, μπουρίτος και τορτίγιες. Με γεμάτο στομάχι αρχίσαμε πλέον να σκεπτόμαστε σε ποιο ξενοδοχείο θα περάσουμε το βράδυ. Πάντα ενημερωμένος, ο Δημήτρης ρίχνει την ιδέα του La Fonda, ενός ιστορικού (από το 1619!) και του πλέον φημισμένου ξενοδοχείου της Santa Fe.

La Fonda, ένα ιστορικό (από το 1619!) και το πλέον φημισμένο ξενοδοχείο της Santa Fe.

Η κίνηση ήταν αρκετή και η ζέστη περισσότερη. Πολύ εύκολα βρίσκουμε το ξενοδοχείο και η τύχη μας «σκάει» ένα υπέροχο χαμόγελο. Βρίσκουμε τα δύο δωμάτια, αφήνουμε τις αποσκευές μας και, με τις φωτογραφικές μηχανές στην πλάτη, ξεκινάμε τη φωτογραφική περιπλάνηση.

Η κεντρική πλατεία ήταν το σημείο εκκίνησης. Εκεί συναντήσαμε τον Steven Graf, τον γραφικό άνθρωπο των βουνών.

Η Κάκια με τον άνθρωπο των βουνών Στίβεν Γκραφ. Πρόκειται για την πιο χαρακτηριστική μορφή της Σάντα Φε.

Μας έδωσε κατατοπιστικές πληροφορίες, τον φωτογραφίσαμε, χωριστήκαμε σε δύο γκρουπ και ξεκινήσαμε την περιπλάνησή μας σε μια υπέροχη πόλη, γεμάτη τοπικό χρώμα. Είχαμε ξεχάσει το πρωινό ξύπνημα, τα 262 μίλια που «καταβροχθίσαμε και χαθήκαμε ανάμεσα σε χιλιάδες επισκέπτες απ’ όλο τον κόσμο, στους μικροπωλητές Apache και Navajo.

Περισσότερες από 300 γκαλερί λειτουργούν σήμερα στην πόλη αυτή, συγκεντρώνοντας όλη την καλή κοινωνία των ΗΠΑ και όχι μόνον.

Από την άλλη, κρυμμένοι στις βαθιές σκιές των υποστέγων, οι Ινδιάνοι προσπαθούν να κερδίσουν το δύσκολο μεροκάματο, πουλώντας μικροαντικείμενα από κακής ποιότητας ασήμι και τουρκουάζ, την πέτρα που τη βρίσκει κανείς στην έρημο του New Mexico.

Μετά το δείπνο αποφασίσαμε να γευτούμε λίγη μεξικάνικη μπίρα και αργότερα να απολαύσουμε μια «Margarita» από γνήσια μεξικάνικη τεκίλα. Αρκετά καταστήματα στον κεντρικό τομέα της πόλης είναι συμφερόντων ελληνικών οικογενειών και αυτό μας προξένησε μεγάλη εντύπωση. Πολλά καταστήματα, μάλιστα, έχουν ελληνικά ονόματα και το γεγονός αυτό μάς ώθησε να τα επισκεφτούμε.

New Mexico: Ταμπάσκο και εξωγήινοι

Κυρίαρχο στοιχείο της πολιτείας αυτής είναι η κόκκινη πιπεριά, που αποτελεί και τη βάση του φημισμένου ταμπάσκο. Από την άλλη, το New Mexico τη δεκαετία του ’30 αποτέλεσε το κέντρο πυραυλικών δοκιμών των ΗΠΑ. Το Los Alamos αποτέλεσε τη βάση για την ανάπτυξη της πρώτης ατομικής βόμβας, η οποία δοκιμάστηκε με επιτυχία στην έρημο Alamogordo.

Η πολιτεία αυτή έγινε παγκοσμίως γνωστή, όμως, το 1949, όταν φημολογήθηκε ότι έπεσε εξωγήινο σκάφος. Η επίσημη κυβέρνηση όμως, ακόμη και σήμερα επιμένει ότι επρόκειτο για μετεωρολογικό αερόστατο!

Η Santa Fe ιδρύθηκε το 1610 και αποτελεί την αρχαιότερη πολιτειακή πρωτεύουσα των ΗΠΑ. Η πρώτη της ονομασία, μάλιστα, ήταν: Villa Real de la Santa Fe de San Francisco de Asís. Η αρχιτεκτονική της ομορφιά οφείλεται στις φυλές των Ινδιάνων και στον παραδοσιακό αρχιτεκτονικό ρυθμό Pueblo.

13 ΙΟΥΝΙΟΥ – Albuquerque-Grand Canyon, 772 χλμ

Χωρίσανε οι δρόμοι μας με τον Στέργιο και τον Δημήτρη. Αυτοί πήγανε στην Αλμπουκέρκη, που είχαν ραντεβού με Ελληνες της ομογένειας και εμείς συνεχίσαμε την περιήγηση.

Το ραντεβού μας ήταν το βράδυ της ίδιας ημέρας, 480 μίλια δυτικά (790 χλμ.), στο Grand Canyon της Arizona.

Συναντηθήκαμε τελικά στις 9 το βράδυ στο Grand Canyon.

14 ΙΟΥΝΙΟΥ – Grand Canyon-Las Vegas, 435 χλμ

Grand Canyon: Το θαύμα της φύσης

Ο πρώτος μη ιθαγενής που ανακάλυψε το Grand Canyon ήταν ο Don López de Cárdenas, αρχηγός της αποστολής Κολοράντο, το 1540. Από το 1908 έγινε εθνικό μνημείο, καλύπτει μια περιοχή 1.900 τετραγωνικών μιλίων και περιλαμβάνει 277 από τα συνολικά 1.400 μίλια του ποταμού Colorado.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι χρειάστηκαν από 3 έως 6 εκατομμύρια χρόνια για να κοπεί έτσι το φαράγγι. Η δουλειά, όμως, δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη. Οι δυνάμεις του νερού, της βροχής, του χιονιού, της ζέστης, του πάγου και του αέρα συνεχίζουν να σμιλεύουν τα φανταστικά σχήματα που συναντά κανείς στο εκπληκτικό φαράγγι.

Εκεί έχουν ανακαλυφθεί ακόμη ερείπια αρχαίων ινδιάνικων χωριών. Οι φυλές που ζουν εκεί ακόμη είναι οι Hopi, Navajo, Havasupai, Paiute και Hualapai.

Το ξενοδοχείο όπου διανυκτερεύσαμε βρισκόταν κυριολεκτικά στο χείλος του γκρεμού. Στην άκρη του Canyon η θέα ήταν μοναδική. Δεν είχε πάει 6 το πρωί, όταν όλοι μας βρεθήκαμε έτοιμοι, με τον εξοπλισμό μας, για εξερεύνηση της περιοχής. Φωτογραφικές μηχανές, νερά, καπέλα και τα συναφή. Εκατοντάδες άλλοι τουρίστες ετοιμάζονταν κι αυτοί για διαφορετικές διαδρομές.

Στο Grand Canyon, με τον ποταμό Colorado στο βάθος

Η θερμοκρασία ήταν αρκετά υψηλή και όλα έδειχναν ότι θα είχαμε άλλη μία ζεστή μέρα. Ξεκινήσαμε την πεζοπορία στο χείλος της αβύσσου. Δεν μιλούσε κανένας μας, παρά μόνο θαυμάζαμε και φωτογραφίζαμε. Τα ανηφορικά κομμάτια μας έκοβαν την ανάσα, αλλά κανείς δεν είχε διάθεση να σταματήσει.

Βρήκαμε μια σκιά

Όταν ο ήλιος σηκώθηκε ψηλά, αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε και το οικολογικό λεωφορείο του Canyon, προκειμένου να δούμε ακόμη περισσότερα απομακρυσμένα σημεία. Το μεσημέρι η κούραση ήταν εμφανής στα πρόσωπα όλων μας. Γυρίζουμε στο ξενοδοχείο, φορτώνουμε τις αποσκευές μας και ξεκινάμε το δεύτερο σκέλος της φωτογράφισης με τα αυτοκίνητα.

Έχουν περάσει δύο ώρες, όταν βρισκόμαστε στον δρόμο προς Williams και από εκεί, μέσω του Interstate 40, έπρεπε να διανύσουμε τα 270 μίλια προς Nevada και Las Vegas.

Στην καταπράσινη διαδρομή μας ξαφνικά ξέσπασε καταιγίδα και η θερμοκρασία έπεσε στους 27 βαθμούς. Ήταν η στιγμή που αφήναμε τον 40 West και ακολουθούσαμε τον 95 North, με προορισμό τα σύνορα Arizona–Nevada. Το τοπίο αλλάζει και πάλι. Η απέραντη έρημος υποδέχεται τα ακούραστα Grand Cherokee και η θερμοκρασία σκαρφαλώνει ξανά ψηλά.

Mad Greek, στο δρόμο για Las Vegas

Κινούμασταν και πάλι σε περιοχές Ινδιάνων, αλλά και στην περιοχή όπου πριν από 50.000 χρόνια είχε πέσει ένας μετεωρίτης. Αξέχαστα μέρη, μοναδικά! Ο δρόμος με τις ατελείωτες ευθείες μας οδηγεί στο εκπληκτικό φράγμα Hoover, του ποταμού Colorado.

To φράγμα Hoover, που δίνει ζωή στο Las Vegas

Εκεί βρίσκονται και τα σύνορα των δύο πολιτειών. Ήταν ώρα για μία ακόμη φωτογράφιση κάτω από οριακές συνθήκες. Η θερμοκρασία δείχνει σταθερά 44 βαθμούς Κελσίου και τα πράγματα δυσκολεύουν. Τα πάντα βράζουν. Μόνον ο Στέργιος βγαίνει από το αυτοκίνητο για τη φωτογράφιση. Οι υπόλοιποι παραμένουμε στον κλιματισμό, που προσπαθεί να κρατήσει τη θερμοκρασία σε ανεκτά επίπεδα.

Διασχίζουμε το φράγμα και απομένουν μόλις 50 μίλια μέχρι το Las Vegas, την πόλη των “θαυμάτων”.

15 -16 ΙΟΥΝΙΟΥ – Las Vegas

Όποιος βρεθεί στο Las Vegas αισθάνεται σαν ήρωας παραμυθιού.

Το σκηνικό της πόλης δεν μοιάζει με τίποτα άλλο στον κόσμο. Τεράστια ξενοδοχεία-καζίνο, με εκπληκτικά ντεκόρ, αλλάζουν αμέσως την ψυχολογία του επισκέπτη. Μέσα στην απέραντη έρημο της Nevada, το Vegas παραμένει μια μοναδική όαση. Στη συνέχεια έρχεται ο τζόγος…

Αργά το απόγευμα βρεθήκαμε στην κίνηση της πόλης. Προορισμός μας το Hard Rock Hotel, καθώς ήμουνα φανατικός φάν του Hard Rock cafe.Hard Rock Hotel.

Αν και κατάκοποι, το βραδινό μας το απολαύσαμε στο Hard Rock Cafe

Hard Rock Cafe

Steve Ray Vaughan: When this house is rocking, don’t bother knocking, come on in

και στη συνέχεια δοκιμάσαμε την τύχη μας στο καζίνο στο ισόγειο του ξενοδοχείου. Είχα μεγάλη ρέντα και κάποια στιγμή βρέθηκα με 3 επτάρια, στο πόκερ και 600 δολλάρια κέρδος. Δεν συνέχισα μετά τα 3 επτάρια, να παίζω και αυτό μάλλον δεν άρεσε καθόλου στο “μαγαζί”, όπως ανακάλυψα όταν μετά απο 2 μέρες, κάναμε check-out. Μου είχαν χρεώσει στην κάρτα μου 400$, για ζημιές του δωματίου, που δεν υπήρχαν. Πήγαμε στο δωμάτιο και μας δείξανε μια ρωγμή στον τοίχο, κοντά στο ταβάνι, που θα έπρεπε να έχουμε εκτοξεύσει κάτι σαν μεγάλο μαχαίρι, για να την έχουμε κάνει εμείς. Υποσχέθηκαν ότι θα κάνουν έρευνα και αν αποδειχτεί, bla-bla κλπ. θα μας τα επιστρέψουν. Απο ότι θυμάμαι, δεν το επέστρεψαν ποτέ αυτό το ποσό.

 Η επομένη ήταν ακόμη μία ωραία μέρα. Πρώτο μας μέλημα ήταν να δώσουμε τα ρούχα μας στο καθαριστήριο. Η θερμοκρασία από νωρίς το πρωί δείχνει να μην ξεκολλά από τους 43 βαθμούς.

Με το καπέλο του Στέργιου

Βγαίνουμε στους δρόμους της πόλης για αναγνώριση της περιοχής και για φωτογράφιση. Η ώρα περνά χωρίς να το καταλάβουμε, παρά την αφόρητη ζέστη. Κάθε γωνιά της πόλης έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον.

Parking for Greeks only

Τι πόλη κι αυτή! Μόνον όποιος επισκεφτεί το Las Vegas μπορεί να καταλάβει και να εκφραστεί γι’ αυτήν τη μοναδική εμπειρία. Αυτά που συναντήσαμε στους δρόμους της υπάρχουν μόνον σε στούντιο του Hollywood. Οι τεράστιες ξενοδοχειακές μονάδες των 1.000–2.500 δωματίων διαθέτουν εκπληκτικά σκηνικά και τεράστιες αίθουσες καζίνο, τα οποία λειτουργούν 24 ώρες. Οποιαδήποτε ώρα θα βρει κανείς τα πάντα.

Άνθρωποι απ’ όλα τα μέρη του κόσμου κυκλοφορούν στους μεγάλους δρόμους της πόλης, οι οποίοι παρουσιάζουν κίνηση όλο το 24ωρο. Όλα εκεί είναι τόσο διαφορετικά, τόσο λαμπερά και τόσο φωτεινά το βράδυ.

Βρήκαμε τελικά τον χρόνο το βράδυ και επισκεφτήκαμε κάποιο σόου, όπου χιλιάδες θεατές αισθάνονταν ότι βρίσκονταν στον κόσμο του παραμυθιού. Μαζί τους κι εμείς.

Η επομένη ημέρα στο Las Vegas ήταν «σπασμένη» σε δύο κομμάτια. Ο Στέργιος και ο Δημήτρης είχαν ένα φορτωμένο πρόγραμμα με ομογενείς της πόλης και γύρισαν φορτωμένοι με “ειδήσεις”. Είχαν ραντεβού και με τον ιερέα της ελληνικής κοινότητας, σε ένα ..καζίνο. Ο ιδιοκτήτης του καζίνο, που ήταν Ελληνας, ήταν ο μεγάλος χρηματοδότης της εκκλησίας. Ο ιερέας έδωσε στον Στέργιο και μία μάρκα, για να δοκιμάσει την τύχη του!

Ο Στέργιος ρώτησε και πόσους Ελληνες έχει η κοινότητα του Las Vegas. Ο ιερέας του είπε “επισήμως είναι “τόσες” χιλιάδες (δεν θυμάμαι το νούμερο). Ομως υπάρχουν άλλοι τόσοι, που δεν θέλουν να ξέρει κανένας οτι βρίσκονται εδώ.

Μέχρι και μπαστούνι του μπειζμπόλ αγόρασα

Εμείς πήγαμε για ψώνια και βόλτα στο Las Vegas.

Βρήκα ρούχα στα μέτρα μου στο Las Vegas και αγόρασα τόσα πολλά, που αναγκάστηκα να αγοράσω και μια βαλίτσα και να τα στείλω με …κούριερ στην Ελλάδα.

*Nevada: Είναι η μοναδική από τις 50 πολιτείες που επιτρέπει την ίδρυση καζίνο και οίκων ανοχής σε ολόκληρη την επικράτειά της.

Πρόκειται για την πλέον άγονη περιοχή των ΗΠΑ. Υπάρχουν ελάχιστες βροχοπτώσεις και ελάχιστοι υδάτινοι πόροι. Το φράγμα Hoover, που δαμάζει τα ορμητικά νερά του Colorado, δημιούργησε τη μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη των ΗΠΑ. Αυτή δίνει ζωή στην πόλη του Las Vegas, μαζί με τον τουρισμό, και συνέβαλε καθοριστικά στην ανάπτυξη της περιοχής.

17 ΙΟΥΝΙΟΥ – Las Vegas-Los Angeles, 531 χλμ

Πολύ πρωί ξεκινήσαμε από το Las Vegas με κατεύθυνση την California και το Los Angeles. Ο Interstate 40 μάς πέρασε από την έρημο Mojave και την εντυπωσιακή Death Valley. Η θερμοκρασία δεν λέει να πέσει κάτω από τους 42 βαθμούς, αλλά τα δύο Grand Cherokee τα πάνε καλά.

California: Ξεχωριστή και μοναδική, συγκεντρώνει την αφρόκρεμα του παγκόσμιου κινηματογράφου. Η «πόλη των Αγγέλων» διαθέτει το πιο ανεπτυγμένο οδικό δίκτυο του κόσμου, αλλά και τα εντονότερα προβλήματα ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Η κίνηση στους δρόμους είναι τρομερή και είναι εντελώς αδύνατον να τη φανταστεί κανείς, εάν δεν έχει την εμπειρία να κινηθεί στους δρόμους της.

Στην California μάς έκαναν επιτήρηση ορίου ταχύτητας από αέρος, με ειδικό αστυνομικό αεροπλάνο. Έτσι, κάποιο μέλος της ομάδας είχε πάντα χρέη «αεράμυνας».

Το ένα αυτοκίνητο ακολουθούσε το άλλο και η επικοινωνία γινόταν με νοήματα. Ξαφνικά, ένα μπλόκο της τροχαίας μάς σταματά. Όχι, δεν ήμασταν παραβάτες, αλλά ήθελαν να μας ρωτήσουν αν μεταφέρουμε μαζί μας λαχανικά ή φρούτα από τη Nevada. Περίεργοι αυτοί οι Καλιφορνέζοι!

Ένα ελαφρύ γεύμα στο Peggy Sue’s εστιατόριο της δεκαετίας του ’50 μάς ανέβασε το ηθικό, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τα 330 συνολικά μίλια της ημέρας, αλλά και τα τελευταία, δυσκολότερα, μιας και πλησιάζαμε στο Los Angeles και η κίνηση γινόταν όλο και πιο έντονη.

Το νέφος της πόλης έγινε αισθητό 60 μίλια έξω απ’ αυτήν και ο Interstate 10, με τις έξι λωρίδες κυκλοφορίας σε κάθε ρεύμα, ήταν ασφυκτικά γεμάτος. Το μποτιλιάρισμα δεν άργησε να εμφανιστεί και είμαστε αναγκασμένοι να κινούμαστε με ταχύτητα χελώνας. Χρειαστήκαμε περισσότερες από τρεις ώρες προκειμένου να φτάσουμε στο κέντρο του Los Angeles και στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας.

Σε όλη τη διαδρομή, σαν από θαύμα, δεν χαθήκαμε τα δύο Cherokee. Οι χάρτες ήταν πάντα ανοιχτοί και τα μάτια μας… 1004!

Ο χρόνος παντού είναι πολύτιμος. Ο ήλιος άρχισε να δύει και «βάζουμε πλώρη» για την περίφημη Sunset Boulevard, που περνά από το Hollywood. Η κίνηση της πόλης δεν μας αγγίζει πια. Βιαζόμαστε και πρέπει να προλάβουμε. Η θερμοκρασία τώρα είναι 17 βαθμοί και ψάχνουμε για τη Hollywood Boulevard, τον δρόμο με τα αστέρια του Hollywood. Δεν αργήσαμε να φτάσουμε και πεταγόμαστε αμέσως έξω από τα αυτοκίνητα για τη φωτογράφιση.

Ο Στέργιος διάλεξε την Diana RossΜπαίνουμε σχεδόν αμέσως ξανά στα αυτοκίνητα και παίρνουμε τον δρόμο για να ανακαλύψουμε την περίφημη πινακίδα Hollywood στους λόφους της περιοχής.

Σην περίφημη πινακίδα Hollywood

Χρειάστηκε να ρωτήσουμε, να ψάξουμε, να κάνουμε μανούβρες, αλλά τελικά φτάσαμε. Πριν σταματήσουν τα αυτοκίνητα, ο Στέργιος ήδη φωτογραφίζει.

Σε δέκα λεπτά κατηφορίζουμε με προορισμό τη Sunset Boulevard και το Beverly Hills. Ο ήλιος δύει εκείνη τη στιγμή και τον απολαμβάνουμε στη λεωφόρο της Δύσης, να σβήνει σιγά σιγά στα νερά του Ειρηνικού ωκεανού.

Είχε σουρουπώσει όταν διασχίζαμε τους δρόμους του Beverly Hills. Εκπληκτικά τα σπίτια των αστέρων του κινηματογράφου. Περνάμε και από τον πασίγνωστο δρόμο Rodeo Drive, απ’ όπου κάνουν τις αγορές τους όλοι οι αστέρες.

Πανάκριβα καταστήματα, απλησίαστα για τους κοινούς θνητούς.

Η ώρα είναι 10 και η ομάδα των τεσσάρων ψάχνει για ξενοδοχείο. Τελικά βρήκαμε, 40 μίλια έξω από το κέντρο του Los Angeles. Το Best Western ήταν ό,τι καλύτερο εκείνη τη στιγμή. Ευρύχωρο και καθαρό.

18 ΙΟΥΝΙΟΥ – Universal Studios: Τα ζήσαμε όλα!

Φώτα! Κάμερα! Πάμε! Πρόκειται για μια μοναδική εμπειρία για τον επισκέπτη. Εκεί μπορεί να ζήσει κανείς “μαζί” με τους πρωταγωνιστές των κινηματογραφικών ταινιών που έσπασαν όλα τα ρεκόρ στα ταμεία. Εκεί φροντίσαμε να ξοδέψουμε αρκετές ώρες, ζήσαμε σαν παιδιά, διώχνοντας έτσι, έστω για λίγο, το άγχος της αποστολής.

Ήταν Παρασκευή πρωί. Είχαμε κερδίσει μια μέρα και αποφασίσαμε να πάμε στα Universal Studios» και κάναμε πολυ καλά, όπως απεδείχθη.

Η περιοχή αυτή είναι αρκετά έξω από το Los Angeles, αλλά πολύ κοντά στο ξενοδοχείο όπου είχαμε καταλύσει την προηγούμενη βραδιά. Ένας γρήγορος καφές, φορτώνουμε τις αποσκευές στα αυτοκίνητα και το «κομβόι» των δύο Grand Cherokee ξεκινά. Δεν χρειάστηκε να ταλαιπωρηθούμε. Εύκολα και γρήγορα βρισκόμασταν ήδη μπροστά στα ταμεία του Universal City.

Μιλάμε για πολυ στύλ, ο Στέργιος

Με 39 δολάρια το άτομο εισιτήριο, ο κάθε επισκέπτης έχει τη μοναδική εμπειρία να δει από κοντά τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά και τηλεοπτικά στούντιο του κόσμου.

Με τον οδηγό των στούντιο στα χέρια μας, βάζουμε μπροστά για νέες εμπειρίες. Πρώτη μας στάση ήταν ο Terminator 2, σε τρισδιάστατη αίσθηση. Οι “ηθοποιοί” έτρεχαν ανάμεσά μας, πυροβολούσαν το τέρας, το οποίο προσπαθούσε να μας πλησιάσει, το απομάκρυναν, ξαναερχόταν, μας τρόμαζε και, στο τέλος, ήρθε η καταστροφή του, αφού πρώτα φρόντισαν να αισθανθούμε τι σημαίνει πραγματική καταστροφή.

Όλα αυτά συνέβησαν στο Entertainment Center, το οποίο αφήσαμε με λύπη για να συνεχίσουμε στο Studio Center. Εκεί ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο με τους δεινόσαυρους του Jurassic Park.

Μέσα από μια φουσκωτή βάρκα ζήσαμε την απόλυτη …φρίκη. Πηγαίναμε χασκογελώντας με την βάρκα και ξαφνικά ένας δεινόσαυρος προσπάθησε να μας εμβολίσει, πήγαμε να τον αποφύγουμε και βρεθήκαμε στο κενό. Πέσαμε …25 μέτρα κατακόρυφα.

25 μέτρα(!) ελεύθερη πτώση και τα μέλη της αποστολής, στη δεύτερη σειρά, συλλαμβάνονται από την ειδική κάμερα του Jurassic Park, να αντιμετωπίζουν με «ψυχραιμία» την απίστευτη ελεύθερη πτώση (και περιμέναμε και 45 λεπτά στη σειρά για να μπούμε).

Απροειδοποίητα, Χωρίς πλάκα, νόμιζα ότι πεθάναμε. Εν τω μεταξύ, είχανε στημένη και φωτογραφική μηχανή και μας δώσανε φεύγοντας την εικόνα της “φρίκης”, μην τυχόν και την …ξεχάσουμε. Πως δεν πάθαμε κανά “έμφραγμα”. Ηταν πολύ τρομακτικό.

Λίγο παρακάτω γίναμε κυριολεκτικά μούσκεμα, όταν ένα ολόκληρο αυτοκίνητο έσκασε στο νερό, δίπλα μας. Ήταν η DeLorean από το Back to the Future. Μετά ένα ηφαίστειο εξερράγη, και εμείς γλιτώσαμε στο τσάκ.

Τη διάσωσή μας τη γιορτάσαμε με μια ποδηλατάδα στον έναστρο ουρανό, κάνοντας βόλτα τον E.T.. Μας καταδίωξε η αστυνομία, κρυφτήκαμε στο δάσος και τελικά φυγαδεύσαμε τον E.T. Ευχαριστημένοι από την επιτυχία μας, πήγαμε να απολαύσουμε τον σεισμό των 7,5 Ρίχτερ στα σκηνικά της ομώνυμης ταινίας.

Δεν πτοηθήκαμε από τις καταστροφές και το ταρακούνημα και αναζητήσαμε λίγη «δροσιά» στο εκπληκτικό σκηνικό Waterworld.

Στο Waterworld

Οι μάχες είχαν ανάψει στον κατεστραμμένο από πυρηνικά πλανήτη μας, όταν ξαφνικά ένα υδροπλάνο έπεσε, σαν «από μηχανής Θεός», κυριολεκτικά δίπλα μας, κάνοντας μούσκεμα τα πάντα.

Πήγαμε για στέγνωμα στο Wild West, που μας μετέφερε 120 χρόνια πίσω, τότε που οι πιστολέρο κρατούσαν τον νόμο στα χέρια τους. Ευτυχώς, εκεί δεν μας έβρεξαν. Ήταν ώρα για ενημέρωση. Έτσι μάθαμε πώς γυρίζονται οι επικίνδυνες σκηνές, πώς γίνονται τα τρικ και όλα τα θαυμαστά του κινηματογράφου.

Απίθανα πράγματα συμβαίνουν στα Universal Studios και αξίζει να τα επισκεφτεί όποιος βρεθεί στην περιοχή. Η ώρα, όμως, είχε περάσει και έπρεπε να ξεκινήσουμε για την περιοχή της Santa Barbara. Σαν παιδιά φύγαμε με το ζόρι και την απογοήτευση ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων μας.

19 ΙΟΥΝΙΟΥ – Santa Barbara-San Francisco, 611 χλμ

Άλλη μία μέρα ξεκινήσαμε πολύ νωρίς. Έπρεπε να φύγουμε γρήγορα από τη Santa Barbara, αλλά και να αποφύγουμε την κίνηση. Έτσι βρεθήκαμε στην πασίγνωστη παραλία στις 8 το πρωί. Όλα, όπως πάντα, γίνονται σβέλτα, προκειμένου να προλάβουμε να καλύψουμε τα 380 μίλια της διαδρομής μέχρι το San Francisco.

Η θερμοκρασία βρίσκεται στους 15 βαθμούς και γύρω μας απολαμβάνουμε, κατά τη διαδρομή, τους περίφημους αμπελώνες όπου παράγεται το κρασί της California. Το όριο ταχύτητας παραμένει στα 70 μίλια και πινακίδες στον δρόμο προειδοποιούν ότι όποιος πετάξει σκουπίδια στον δρόμο τιμωρείται με πρόστιμο 1.000 δολαρίων.

Στη στάση για ανεφοδιασμό διαπιστώνουμε ότι τώρα το γαλόνι βενζίνης κοστίζει 1,45 δολάρια. Είναι Σάββατο και η κίνηση αυξάνεται όσο πλησιάζουμε προς τον τελικό μας προορισμό.

Είναι απόγευμα, όταν πλησιάζουμε στο San Francisco. Ήταν ίσως η ομορφότερη πόλη του οδοιπορικού μας. Συνδυάζει τα πάντα: είναι γραφική, παραθαλάσσια, το περίφημο Alcatraz προκαλεί κάθε επισκέπτη της, ενώ τα cable cars παραπέμπουν τους επιβάτες τους στο 1873.

Η κίνηση όμως είναι φρικτή. Τα 30 μίλια τα καλύπτουμε σε 2 ώρες και τα τελευταία 5 σε μία ώρα. Το ξενοδοχείο μας είναι στο εμπορικό κέντρο της πόλης, στην οδό Powell. Ξεφορτώνουμε, πίνουμε έναν καφέ και, στο σούρουπο, ξεκινάμε να έχουμε την πρώτη μας εμπειρία με τα cable cars, τα μοναδικά και πασίγνωστα βαγονάκια της πόλης που ανεβοκατεβαίνουν στους κατηφορικούς δρόμους.

Αυτά είναι τα πασίγνωστα, και από κινηματογραφικές ταινίες, cable cars του San Francisco. Τα χρησιμοποιήσαμε με το παραπάνω, όσο μείναμε στην πανέμορφη αυτή πόλη.

Στο τέλος της διαδρομής, πρέπει να κάνουν μεταβολή. Εχει λοιπόν ενα δίσκο που περιστρέφεται, κατεβαίνουν οδηγός και συνοδηγός και το σπρώχνουν, πάνω στο δίσκο και το cable car κάνει μεταβολή, μπροστά σε όλους τπους τουρίστες που περιμένουν.

Μετααα-βολή!

Η Lombard Street, ο πιο κατηφορικός δρόμος στον κόσμο, βρίσκεται στο San Francisco. Τον κατεβήκαμε κι αυτόν!

Το βράδυ, με θερμοκρασία 8 βαθμών, στην Pier 39, γιορτάσαμε σε ιταλικό εστιατόριο τα γενέθλια της Κάκιας. Κουρασμένοι όμως πολύ, δεν αργήσαμε να βρεθούμε και πάλι στην αγκαλιά του Μορφέα.

20 ΙΟΥΝΙΟΥ – San Francisco- Silicon Valley – San Francisco 209 χλμ

Ο Στέργιος και ο Δημήτρης είχαν ραντεβού με την ομογένεια και εμείς πήγαμε στην Silicon Valley.

Βρίσκεται περίπου 50 μίλια νότια του San Francisco και αποτελεί τη Μέκκα των κομπιούτερ και της τεχνολογίας. Εχει πολλά μουσεία τεχνολογίας, αλλά αυτό που μάς άρεσε περισσότερο ήταν τα συντριβανάκια, που ξετρελλαίνανε τα πιτσιρίκια.

Στη Silicon Valley

21 ΙΟΥΝΙΟΥ – San Francisco-Garberville, 451 χλμ

Κυριακή πρωί, στις 7, ήμασταν στο πόδι. Η φωτογράφιση μέσα στην πόλη θα έπρεπε να γίνει χωρίς κίνηση. Έτσι ξεκινήσαμε με προορισμό τις προβλήτες που «βλέπουν» τις φυλακές Alcatraz, το Fisherman’s Wharf, την περίφημη γέφυρα Golden Gate, τη Lombard Street, τον πιο κατηφορικό δρόμο στον κόσμο, και άλλα αξιοθέατα. Χρειαστήκαμε πολλές ώρες ώσπου να τα ανακαλύψουμε και να τα φωτογραφίσουμε.

Όταν τελειώσαμε, αφήσαμε τα αυτοκίνητα και ξεκινήσαμε πεζοί για την Chinatown και ό,τι άλλο μπορέσουμε να ανακαλύψουμε για φωτογράφιση. Περιπλανηθήκαμε για ώρες στους δρόμους, πήραμε το καραβάκι προκειμένου να επισκεφτούμε τις περίφημες φυλακές του Alcatraz,

Στο καραβάκι που πάει τις περίφημες φυλακές του Alcatraz,

τους θαλάσσιους ελέφαντες και ό,τι άλλο αξιοθέατο ανακαλύπταμε στην πορεία μας.

Στις 5 το απόγευμα φτάσαμε στη γέφυρα Golden Gate,

Golden Gate

Με την golden Gate, στο φόντο

Συνεχίσαμε με προορισμό το περίφημο δάσος Redwood. Οι ώρες περνούσαν και θα χρειαζόταν χρόνος, για τα επόμενα 280 μίλια έως την περιοχή του Garberville, όπου ήταν προγραμματισμένη η επόμενη διανυκτέρευση.

Μέσα από πυκνή κίνηση, πολυ αργά το βράδυ, φτάσαμε στο Garberville.

22 ΙΟΥΝΙΟΥ – Garberville-Redwood-Portland, 789 χλμ

Στο Garberville κοιμηθήκαμε κάτω από τη σκιά των πανύψηλων δέντρων Redwood. Έρευνες έχουν δείξει ότι πρόγονοι των δέντρων αυτών κυριαρχούσαν στα δάση του βόρειου ημισφαιρίου για πάνω από 100 εκατομμύρια χρόνια, όταν το κλίμα της Γης ήταν θερμότερο και πιο υγρό απ’ ό,τι σήμερα. Τα Redwood έχουν την ίδια ηλικία με τους εξαφανισμένους δεινόσαυρους.

Πρόκειται για πραγματικά αρχαία δάση, που αντιπροσωπεύουν τη μακροζωία πέρα από τα ανθρώπινα δεδομένα. Τα δέντρα αυτά συνήθως ζουν από 500 έως 1.000 χρόνια, ενώ κάποια ξεπερνούν τα 2.000. Είναι σήμερα οι ψηλότεροι ζωντανοί οργανισμοί στη Γη και μπορούν να φτάσουν μέχρι και τα 120 μέτρα.

Ενας πεσμένος  κορμός κόπηκε το 1900 και τότε το δέντρο, είχε ηλικία 3.200 ετών. Η πρώτη γραμμή στον κορμό επάνω ήταν φλοιός την ημέρα της ανεξαρτησίας της Αμερικής. Στη 2η γραμμή ανακαλύφθηκε η Αμερική, στην 3η υπεγράφη η Μάγκνα Χάρτα, στην 4η ξεκίνησαν οι πρώτες σταυροφορίες και στην 6η γεννήθηκε ο Χριστός! Σε πιάνει δέος, όταν τα βλέπεις όλα αυτά.

3200 ετών. Οταν γεννήθηκε ο Χριστός ήταν ήδη τεράστιο (εφτανε μέχρι την γραμμή 6)

Ήταν νύχτα όταν φτάσαμε, αλλά αμέσως καταλάβαμε περί τίνος επρόκειτο. Το επόμενο πρωινό, τίποτα δεν μας κρατούσε στο κρεβάτι, παρά την τεράστια κούραση που αισθανόμασταν όλοι. Ο πρωινός καφές και το φόρτωμα των αποσκευών κράτησαν ελάχιστα λεπτά.

Οπλίστηκαν οι φωτογραφικές μηχανές και ξεκινήσαμε την περιπλάνησή μας μέσα στο πυκνό δάσος, το οποίο πολύ σπάνια επέτρεπε στο φως του ήλιου να το διαπερνά. Το γεγονός αυτό δυσκόλευε και το έργο της φωτογράφισης. Η θερμοκρασία βρισκόταν σταθερά στους 13 βαθμούς, αλλά η υγρασία «τρυπούσε τα κόκαλα».

Drive through σε ενα δέντρο ηλικίας 5000 ετών

Τι να προλάβουμε να φωτογραφίσουμε… Το δάσος είναι τελικά τεράστιο. Πρέπει όμως να κινηθούμε και γρήγορα. Μας περιμένουν 490 μίλια (795 χλμ.), αλλά κι ένα ραντεβού στο Portland με Έλληνες στην πολιτεία του Oregon. Ξοδέψαμε αρκετές ώρες στο εκπληκτικό δάσος. Παντού μοναδικά δέντρα.

Τοοό-σο μεγάλος ήταν ο κορμός.

Όταν φτάσαμε στον interstate που θα μας οδηγούσε προς το Oregon, είχε μεσημεριάσει. Αποφασίζουμε να «καταπιούμε» έναν καφέ και να συνεχίσουμε σβέλτα. Τα χιλιόμετρα της ημέρας ήταν πάρα πολλά και η κούραση ακόμη περισσότερη. Συσσωρευμένη κούραση ημερών, γεγονός που μας έκανε να κινούμαστε ακόμη πιο προσεκτικά στους δρόμους.

Ολόκληρη η περιοχή στην οποία κινούμασταν καλυπτόταν από απέραντες εκτάσεις δασών. Ώρες τώρα τα δάση δεν είχαν τελειωμό. Μετά από μέρες, αφήνουμε την California και μπαίνουμε στο Oregon, που εξακολουθεί να είναι καταπράσινο. Η θερμοκρασία βρίσκεται στους 18 βαθμούς και η ταχύτητα κολλημένη στα 70 μίλια.

Ο δρόμος για το Portland μας φάνηκε ατελείωτος. Χρειαστήκαμε περισσότερες από 8 ώρες οδήγησης. Τελικά φτάσαμε στην πρωτεύουσα του Oregon στις 8 το βράδυ.

23 ΙΟΥΝΙΟΥ – Portland-Olympia-Seattle, 386 χλμ

Αργά το απόγευμα, μετά από βροχή, φτάσαμε στην Olympia, την πρωτεύουσα της πολιτείας Washington. Στην περιοχή αυτή οι ελληνικές ονομασίες είναι πολλές κι έτσι αισθανόμαστε ότι φτάσαμε στην Ελλάδα. Στην Olympia κάναμε την καθιερωμένη μας φωτογράφιση και, φτάνοντας στο Seattle, αισθανόμαστε ότι όλα πια τελειώνουν.

Τα χαμόγελα στολίζουν τα πρόσωπα όλων και αρχίζουμε να κάνουμε σκέψεις για κάποια ψώνια. Πρώτη μας δουλειά όμως, ήταν να βρούμε το ξενοδοχείο και στη συνέχεια να χορτάσουμε την πείνα μας. Δεν αντέξαμε και πολύ για κάτι περισσότερο. Την επομένη μάς περίμενε και πάλι βαρύ πρόγραμμα.

Μια ολόκληρη μέρα στο Seattle δεν ήταν τελικά και πολύ. Η θερμοκρασία άγγιζε τους 10 βαθμούς και έπρεπε να φωτογραφίσουμε την πόλη,

Με φόντο το Seattle

να πάμε στις εγκαταστάσεις της Boeing, να προσπαθήσουμε να βρούμε τις εγκαταστάσεις της Microsoft, να περάσουμε απέναντι σε μια άλλη χερσόνησο και να επισκεφτούμε το Bellevue, να κινηθούμε με το monorail κ.ά.

Τεράστιοι χάρτες χρειαζόντουσαν συνέχεια, για να βρούμε αυτά που ψάχναμε.

Η κίνηση στην πόλη δυσκόλευε πολύ τις μετακινήσεις μας. Είχαμε πράξει, όμως, κάτι σοφό. Προκειμένου να κινούμαστε με δύο αυτοκίνητα στην πόλη, προτιμήσαμε να μπούμε όλοι σε ένα. Έτσι, πολύ γρήγορα ανακαλύψαμε το car pool lane, τη μόνιμα ελεύθερη λωρίδα κυκλοφορίας, στην οποία επιτρέπεται να κινούνται οχήματα με περισσότερους από τρεις επιβάτες.

Τότε η ζωή μας άλλαξε, χαμογελάσαμε πονηρά και προλάβαμε να πραγματοποιήσουμε τα περισσότερα από τα σχέδιά μας. Τότε βρήκαμε και χρόνο να φωτογραφίσουμε, να φάμε, ακόμη και να ψωνίσουμε! Τα mall «αναστέναξαν» στον χρόνο που είχαμε στη διάθεσή μας.

Να σημειώσουμε ότι τις τελευταίες 4–5 ημέρες του οδοιπορικού μας ήμασταν πάντα καλά ντυμένοι, λόγω του ψύχους. Ο καιρός θύμιζε έντονα ελληνικό χειμώνα.

Η ημέρα μας τελείωσε γρήγορα. Το μόνο που έμενε για την επομένη ήταν να φτάσουμε μέχρι το βουνό Olympus, τον επίσημο τερματισμό του οδοιπορικού μας, και να ελέγξουμε τα εισιτήρια της επιστροφής για την πατρίδα.

Η ονομασία της Olympia και του όρους Mount Olympus, που αποτελούν κυρίαρχα χαρακτηριστικά της πολιτείας Washington, δεν είναι μια απλή σύμπτωση. Ο Βρετανός εξερευνητής George Vancouver, όταν ανακήρυξε την περιοχή αγγλικό έδαφος στις αρχές του 18ου αιώνα, θέλησε να τιμήσει τον Έλληνα θαλασσοπόρο Ιωάννη Φωκά από την Κεφαλονιά.

Ο Φωκάς είναι ευρύτερα γνωστός ως Juan de Fuca, λόγω του ότι οι αποστολές του είχαν χρηματοδοτηθεί από τη βασιλική αυλή της Ισπανίας. Ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που έφτασε στην περιοχή το 1592. Ακόμη, το θαλάσσιο πέρασμα μεταξύ της πολιτείας και του Vancouver του Καναδά ονομάζεται Strait of Juan de Fuca.

24 – 25 ΙΟΥΝΙΟΥ – Seattle-Mt. Olympus-Seattle, 354 χλμ

Το τέλος του οδοιπορικού των 6.306 χλμ.

Τελικά ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί και επιβιβαστήκαμε στο φέρι, προκειμένου να περάσουμε από το Seattle στην απέναντι χερσόνησο (διάρκεια 40 λεπτά), με προορισμό το Port Angeles, το επίσημο σημείο εισόδου στο εθνικό πάρκο του Olympus.

Ο καιρός είναι βαρύς, αργότερα αρχίζει να βρέχει και η θερμοκρασία παραμένει στους 12 βαθμούς. Η περιοχή είναι πανέμορφη, καταπράσινη, και δεν λείπουν στο εσωτερικό του αυτοκινήτου οι ατάκες του στιλ «καλύτερα να φτάσουμε χορτάτοι». Ο δρόμος είναι γλιστερός, αλλά το Grand Cherokee ξέρει να κινείται. Για 6.000 χλμ. δεν μας πρόδωσε· γιατί να το κάνει τώρα;

Το καλοριφέρ, κάπου κάπου, το ανοίγουμε για να σπάσουμε το κρύο και τα μάτια μας είναι ανοιχτά για να εντοπίσουμε τις κατατοπιστικές πινακίδες. Επιτέλους φτάνουμε στο Port Angeles και στρίβουμε αριστερά προς το επιβλητικό βουνό. Μετά από 20 λεπτά πορείας βρίσκουμε το φυλάκιο των rangers, που αποτελεί κέντρο πληροφοριών, αλλά και σταθμό πρώτων βοηθειών για τους ορειβάτες.

Ενημερωνόμαστε σχετικά με την περιοχή και αρχίζουμε να συζητάμε για τα σχέδια πορείας. Αν δηλαδή πρέπει…να φτάσουμε στη συγκεκριμένη βουνοπλαγιά και κορυφή, προκειμένου να κάνουμε την τελευταία μας φωτογράφιση. Τότε, μια ranger, 30 χρονών περίπου, μας ρωτά στα αμερικάνικα αν είμαστε Έλληνες. Απαντάμε καταφατικά και μας λέει:

«Χαίρω πολύ, εμένα με λένε Παναγιώτα Αγγελάκη». Ήταν απίστευτο!

Εκεί, στη βορειοδυτικότερη άκρη των ΗΠΑ, ακριβώς απέναντι από τον Καναδά που τον βλέπαμε μπροστά μας, μια Ελληνίδα ranger. Πήραμε πληροφορίες από πρώτο χέρι, βγήκαμε από το φυλάκιο, φωτογραφίσαμε και τραβήξαμε για πιο ψηλά σημεία του Olympus.

Ήταν 12:30 το μεσημέρι, η θερμοκρασία βρισκόταν στους 11 βαθμούς και εμείς τερματίζαμε επίσημα το γιγαντιαίο οδοιπορικό μας στις κρύες πλαγιές του αμερικανικού Olympus.

Η κούραση έφυγε ξαφνικά από πάνω μας.

Mt. Olympus. το τέλος του ταξιδιου των 6308 km.

Φωνάξαμε, φωτογραφηθήκαμε, τραγουδήσαμε, πειραχτήκαμε και σιγά σιγά πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για το Seattle. Μια στάση για φαγητό ήταν τώρα επιβεβλημένη. Στην ομάδα επικρατούσε απόλυτη ικανοποίηση. Όλα πήγαν καλά όλες τις ημέρες. Κανένα έκτακτο περιστατικό, κανένα απολύτως πρόβλημα με τα Grand Cherokee — όλα τέλεια.

Αργά το απόγευμα έγινε ο έλεγχος των εισιτηρίων της επιστροφής μας, παραδόθηκαν τα αυτοκίνητα, ετοιμάστηκαν οι αποσκευές μας και απολαύσαμε ένα υπέροχο βραδινό.

26 ΙΟΥΝΙΟΥ – Seattle-New York-Αθήνα-Θεσσ/κη, 15 ώρες πτήσης

Το μόνο που έμενε ήταν να αντιμετωπίσουμε τις πολλές και μονότονες ώρες πτήσης από Seattle προς New York και από εκεί στην πατρίδα…

Ο ταύρος της Wall street στη Νέα Υόρκη

Η βαλίτσα είναι άδεια, Μόλις την αγόρασα. Τα επόμενα 20 χρόνια ήταν η παρέα μου σε όλα μου τα ταξίδια Και μόνο για αυτήν, άξιζε αυτή η στάση στη Νέα Υόρκη. Ηταν πραγματικά ξεχωριστή.