Costa Rica

Yellow throated Toucan. Περάσαμε καταπληκτικά. Κάναμε και ρεκόρ: 532 πουλιά, σε μόλις 13 μέρες

Φτάσαμε το απόγευμα στο αεροδρόμιο San Jose της Costa Rica. Είχαμε μεγάλα σχέδια γι’ αυτό το ταξίδι. Θέλαμε να κάνουμε δύο ρεκόρ. Να δούμε 1.000 πουλιά σε λιγότερο από έναν μήνα — αυτό ήταν το πρώτο ρεκόρ. Είχαμε αποτύχει τις δύο προηγούμενες φορές που το δοκιμάσαμε: το ’22 στην Colombia μείναμε στα 800 και κάτι, και το ’24 στο Ecuador αγγίξαμε τα 900, αλλά όχι τα 1.000.

Το δεύτερο ρεκόρ ήταν να τερματίσουμε το 2025 στο νούμερο 1 του κόσμου στη λίστα του eBird. Είχαμε ήδη 757 πουλιά όταν φτάσαμε στην Costa Rica, και καθώς είχαμε προγραμματίσει μετά την Costa Rica να πάμε και στην Colombia, θέλαμε φεύγοντας από την Αμερική να έχουμε φτάσει τα 1.800 πουλιά, που υπολογίζαμε ότι ήταν αρκετά για να είμαστε στο νούμερο 1 του κόσμου.

Διασχίσαμε την ανατολική ακτή για τα caribian side πουλιά και την δυτική για τα pacific side. Τέρμα βόρεια για πουλιά που μοιράζεται η Κόστα Ρίκα με Νικαράγουα και τέρμα νότια, για όσα μοιράζεται με Παναμά.

22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ San Jose – Carara area (Hotel de Lucia)

Στο αεροδρόμιο μας περίμενε ο οδηγός μας, ο Leo Carriges. Είχα ακούσει πολύ καλά λόγια γι’ αυτόν και είχα ελπίδες ότι θα περάσουμε πολύ καλά μαζί του. Φύγαμε κατευθείαν για την Carrara area. Το πρώτο βράδυ ήταν προγραμματισμένο να μείνουμε στο Hotel de Lucia.

Συζητάγαμε στον δρόμο και του είπα ότι ξεκινήσαμε φέτος τη χρονιά από τη South India, όπου σε πέντε μέρες είδαμε 206 πουλιά, και γέλασε και είπε: «Εδώ θα δούμε σε τρεις μέρες 200 πουλιά». Κάνει το tour της BirdQuest στην Costa Rica και σε 14 μέρες, έχει ρεκόρ 525 πουλιά. Το δικό μας όμως το tour ήταν 13 μέρες, δεν ήταν 14, καθώς δεν μπορούσε να μείνει 14 μέρες. Την τελευταία μέρα είχε δουλειά, έφευγε να πάει σε άλλο ταξίδι. Δεν ήξερα λοιπόν πόσα πουλιά θα καταφέρουμε να δούμε στην Costa Rica.

Υπαίθριο fast food – ψητοπωλείο. Εχει πολλά τέτοια η Costa Rica.

Πλησιάζοντας στο ξενοδοχείο, κάναμε μία στάση για να φάμε και γνώρισα το στυλ των εστιατορίων της Costa Rica. Είναι υπαίθρια στην ουσία, έχουν έναν πάγκο και λειτουργούν σαν κάτι μεταξύ fast food και ψητοπωλείου. Πας, παραγγέλνεις ό,τι θέλεις, στο ψήνουν επί τόπου και το τρως. Ήταν πολύ ωραίο το πρώτο μας γεύμα στην Costa Rica πριν φτάσουμε στο Hotel de Lucia.

23 ΑΠΡΙΛΙΟΥ Carara area (Hotel de Lucia)

Tο πρόγραμμα έλεγε ότι θα πάμε στην Carrara area. Μας είπε ο Leo ότι θα έχει πάρα πολύ ζέστη και πρέπει να πάρουμε μαζί τουλάχιστον ένα λίτρο νερό ο καθένας, καθώς θα περπατάμε στα trails του πάρκου, όπως και κάναμε. Το πάρκο όμως άνοιγε στις 8:00 το πρωί, όπως και το πρωινό στο ξενοδοχείο, έτσι φύγαμε νωρίτερα και πήγαμε για πρωινό σε ένα άλλο σημείο που ήταν ήδη ανοιχτό.

Η Λουκία βέβαια είχε πιάσει δουλειά από τις 6:00 το πρωί γύρω-γύρω από το ξενοδοχείο και είχε ήδη προσθέσει δέκα είδη στη λίστα μας.

Μετά το πρωινό πήγαμε στην είσοδο του Carrara National Park και κάναμε birding γύρω-γύρω.

Yellow-naped Amazon (Lou)

Ενώ ήμασταν μέσα στο National Park και περιμέναμε να μας επιτρέψουν την είσοδο, ο Leo είδε τους Yellow-naped Amazon, που ήταν στο απέναντι μέρος του δρόμου, και μας φώναξε. Βγήκαμε έξω και πραγματικά καταφέραμε να τους φωτογραφίσουμε πρωί-πρωί.

Το πρωί αυτό έγινε χαμός. Η Λουκία είχε την καινούρια R5 Mark II, πρεμιέρα, και την είχε στο πολυβόλο. Ο αριθμός των πουλιών που είδαμε στα trails του πάρκου ήταν απίστευτος. Φωτογράφιζε σαν τρελή. Εβγαλε την πρώτη αυτή μέρα 6500 φωτογραφίες.

Greater sac-winged bat (Lou)

White-whiskered Puffbird (Lou)

Μέχρι το μεσημέρι είχαμε προσθέσει στη λίστα της χρονιάς 74 είδη. Τρελό νούμερο.

Ρώτησα τότε τη Λουκία, που την έβλεπα πόσο ενθουσιασμένη ήταν, με άριστα το 10 τι βαθμό βάζει στην πρωινή εμπειρία και μου είπε …11 φυσικά. Ήταν απίστευτο.

Σταματήσαμε το μεσημέρι, καθώς η ζέστη ήταν απίστευτη, και το απόγευμα στις 4 πήγαμε σε μια περιοχή με mangroves για να βρούμε άλλου είδους πουλιά. Είχε βέβαια και πάρα πολλά κουνούπια, που μαζεύονται στα mangroves.

Βρήκαμε όμως 20 ακόμα είδη και κλείσαμε την ημέρα με 94 είδη, από τα οποία τα 23 ήταν lifers, αν και έχουμε ξαναπάει στην Costa Rica πριν από 10 χρόνια. Είχαμε ήδη δει 200 πουλιά της Costa Rica. Καταπληκτική αρχή.

24 ΑΠΡΙΛΙΟΥ Carara area – Osa peninsula (Danta lodge)

Ξεκινήσαμε στις 6:00 το πρωί, κάνοντας birding στην περιοχή της Carrara, και προσθέσαμε ένα απίστευτο νούμερο, 55 ακόμα είδη στη λίστα μας, και ύστερα πήραμε τον δρόμο για την Osa Peninsula. Όπως αποδείχθηκε, είναι ο μοναδικός δρόμος στην Costa Rica που είναι ευθεία. Μια ατελείωτη ευθεία στο πλάι του Ειρηνικού, που ξεκινάει από το Puntarenas, που είναι η Carrara area, και πηγαίνει μέχρι σχεδόν στα σύνορα με τον Panama, προς την Osa Peninsula, που ήταν ο στόχος μας.

Barred Antshrike (Lou)

Morelet’s Seedeater (Lou

Κάναμε μια στάση στη γέφυρα του Rio Rincon, που είναι σημείο με πολύ special είδη πουλιών, και καταλήξαμε στο καταπληκτικό Danta Corcovado Lodge.

Northern Barred-Woodcreeper

Crested Owl

Δίπλα στον Ειρηνικό, στα σύνορα Costa Rica και Παναμά. Osa peninsula. Παράδεισος μέν, αλλά…
34 βαθμοί και 100% υγρασία. Σκέφτεσαι να …κινηθείς και γίνεσαι …μούσκεμα στον ιδρώτα (κυριολεκτώ). Περπατάγαμε στο δάσος, γύρισα μούσκεμα, στέγνωσα λίγο το πουκάμισο στον ανεμιστήρα, το κρέμασα το βράδυ στο δωμάτιο, για να στεγνώσει και το πρωί ήταν πιό μούσκεμα.
Κανά 2 ώρες μετά βέβαια… ξεχνάς τέτοιες «λεπτομέρειες», καθώς αρχίζεις να κοιτάς γύρω σου.

Κλείσαμε την μέρα με 167 είδη για την Costa Rica. Προσθέσαμε 73 νέα είδη σήμερα.

25 ΑΠΡΙΛΙΟΥ Osa oeninsula – Buenos Aires

Ξεκινήσαμε στις 4:00 το πρωί στα trails του Danta Corcovado Lodge, για να ψάξουμε να βρούμε μια κουκουβάγια που υπάρχει εκεί και η επιστήμη δεν έχει καταλήξει ακόμα σε ποιο είδος ανήκει. Είχα βάλει και καινούριο πουκάμισο, γιατί το προηγούμενο δεν είχε στεγνώσει ακόμα από τον ιδρώτα. Βγήκαμε από το δωμάτιο και μετά από ένα τέταρτο το πουκάμισό μου έσταζε πάλι.

Βρήκαμε την κουκουβάγια που ψάχναμε, που το eBird τη λέει Puntarenas Screech Owl (Undescribed Form), καθώς δεν έχει αποφασιστεί ακόμα τι είδος είναι και δεν εμφανίζεται καν στις λίστες του eBird.

Gray-cowled Wood-Rail (Lou), στο δρόμο για την Rio Rincon bridge

Φύγαμε κατευθείαν, πριν από το πρωινό, για το Rio Rincon bridge. Θέλαμε βασικά να δούμε το Yellow-billed Cotinga, που εμφανίζεται μόνο εκεί. Περάσαμε αρκετή ώρα ψάχνοντάς το και κάποια στιγμή πέρασε πάνω από τη γέφυρα και προσγειώθηκε πολύ κοντά μας. Καθώς όμως πήγαμε προς το μέρος του να το φωτογραφίσουμε, πετάχτηκαν δέκα Yellow-throated Toucan από ένα άλλο δέντρο και πήγαν στο δέντρο του, και η cotinga εξαφανίστηκε.

Στη συνέχεια πήγαμε σε ένα άλλο σημείο που ήξερε ο Leo και βρήκαμε ένα special πουλί, αλλά βρήκαμε και έναν King Vulture και φωτογραφίσαμε εκεί.

King Vulture (Lou)

Το μεσημέρι φύγαμε από το Danta Corcovado, αφού κάναμε λίγο birding για καμιά ώρα ακόμα στα trails του, και κατευθυνθήκαμε προς το Buenos Aires — όχι της Αργεντινής, της Costa Rica.

Πήγαμε στο ξενοδοχείο, αφήσαμε τα πράγματα και γύρω στις 6:00 το απόγευμα, εγώ με τον Leo, φύγαμε για night birding. Ανεβήκαμε με τον Leo και περπατήσαμε για δύο ώρες στην περιοχή των ιθαγενών και πραγματικά βρήκαμε πέντε είδη: δύο κουκουβάγιες, δύο Nightjar και τον βασικό μας στόχο, το Common Nighthawk. Πολύ πετυχημένη η βραδιά. Πραγματικά την απόλαυσα.

Ήταν το τέλος της τρίτης μέρας και είχαμε ήδη δει 196 καινούργια είδη για τη χρονιά, όπως και είχε υποσχεθεί ο Leo, ότι θα είμαστε στα 200 το πρώτο τριήμερο. Τα 45 από αυτά ήταν lifers.

26 ΑΠΡΙΛΙΟΥ Buenos Aires – San Isidro – Savegre Valley

Eίχαμε πρωινό ραντεβού στο ξενοδοχείο με έναν τοπικό οδηγό, ο οποίος έχει ψάξει όλη την περιοχή και ήξερε σημεία για πολύ δύσκολα πουλιά. Ξαναγυρίσαμε λοιπόν στην περιοχή των ιθαγενών, όπου συναντήσαμε και ανθρώπους που χρησιμοποιούν ακόμα άλογα, και κάποια στιγμή φτάσαμε σε έναν λόφο.

Ο βασικός μας στόχος ήταν το Ocellated Crake και η ιστορία είχε πολύ φάση. Το crake αυτό δεν βγαίνει από τα χόρτα με τίποτα. Ο οδηγός πηγαίνει σχεδόν κάθε μέρα στο σημείο, του δημιουργεί ένα τούνελ με χόρτα για να αισθάνεται προστατευμένο, του βάζει σκουλήκια και το καλεί να έρθει. Στηθήκαμε καμιά δεκαριά μέτρα μακριά και περιμέναμε.

Ocellated Crake

Πράγματι, μετά από ένα δεκάλεπτο, το Ocellated Crake εμφανίστηκε μέσα στο τούνελ και άρχισε να τρώει τα σκουλήκια. Μας είχε προειδοποιήσει ο οδηγός να μην κάνουμε καμία κίνηση, γιατί θα εξαφανιστεί. Εγώ βέβαια δεν το πήρα πολύ σοβαρά και αφού τράβηξα μία-δύο φωτογραφίες, προσπάθησα να αλλάξω θέση για καλύτερη λήψη. Και πραγματικά, το crake εξαφανίστηκε και δεν ξαναβγήκε.

Κατά τις 10:00 βρεθήκαμε σε ένα άλλο σημείο. Στρίψαμε από τον κεντρικό δρόμο σε έναν πλαϊνό, παρκάραμε και περπατήσαμε καμιά εκατοστή–150 μέτρα και είδαμε 21 είδη εκεί, μονοκοπανιά. Ανάμεσά τους το Red-capped Manakin ψηλά στα δέντρα

και το Orange-collared Manakin.

Red-capped Manakin (Lou)

Για να δούμε το δεύτερο, βγήκαμε από τον χωμάτινο δρόμο και περπατήσαμε κάτω από πυκνά δέντρα, σε ένα μονοπάτι, και καθίσαμε στο σημείο όπου κάνει display το συγκεκριμένο manakin. Στο τέλος καταφέραμε να πάρουμε μια φωτογραφία, που ήταν πολύ δύσκολο, γιατί παρόλο που κάνει display, προτιμάει να είναι συνέχεια ψηλά, σκοτεινά και κρυμμένο. Η επιτυχία της φωτογραφίας της Λουκίας ήταν μεγάλη.

Orange-collared Manakin (Lou)

Στη συνέχεια μας πήγε σε ένα άλλο σημείο, λέγοντάς μας ότι πάμε να δούμε το Rosy Thrush-Tanager. Αυτό δεν το πήρα καθόλου σοβαρά. Η εμπειρία μου από την Colombia με αυτό το πουλί έλεγε ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να το δεις. Εκεί είχαμε πάει δύο ώρες την πρώτη μέρα μόνο γι’ αυτό, και τελικά το είδαν να κάνει ένα πέρασμα πάνω από τον δρόμο. Την επόμενη μέρα ξαναπήγαμε, περίμεναν πάλι δύο ώρες και δεν το είδαν.

Εγώ τότε είχα μια τρομερή ρέντα, γιατί μετά από δέκα λεπτά είχα πάρει απόφαση ότι δεν πρόκειται να βγει, απομακρύνθηκα από το γκρουπ και, καθώς το πουλί πήγε να αποφύγει τους υπόλοιπους, πέρασε μπροστά μου για ένα-δυο δευτερόλεπτα και πρόλαβα να πάρω ένα καρέ. Θεωρούσα τον εαυτό μου πολύ τυχερό.

Δεν περίμενα λοιπόν εδώ να το δούμε. Προχωρήσαμε στο trail, ο τοπικός οδηγός μας πήγαινε στο σημείο που βγαίνει συνήθως, και ξαφνικά το είδα να ποζάρει κανονικά μπροστά μας μέσα στο trail. Κουφάθηκα. Και δεν έφευγε κιόλας. Τραβήξαμε καταπληκτικές φωτογραφίες. Γίνονται και αυτά τελικά.

Rosy Thrush-Tanager

Ξεκινήσαμε λοιπόν το ταξίδι μας προς βορρά και το μεσημέρι κάναμε μια στάση στο Mirador της κοιλάδας Valle del General. Ήταν ένα μικρό καφέ, όπου φάγαμε κιόλας, γεμάτο feeders για hummingbirds και άλλα πουλιά. Έβγαινες στο μπαλκόνι και έβλεπες κάτω όλη την κοιλάδα, μέχρι απέναντι. Φοβερή θέα.

Φύγαμε γρήγορα, γιατί ο βασικός στόχος από εδώ και πέρα ήταν ο Volcano Junco. Έπρεπε να ανέβουμε στα βουνά για να τον δούμε πριν πάμε στο Savegre. Αν δεν καταφέρναμε να τον δούμε σήμερα, έπρεπε να έρθουμε την άλλη μέρα από το Savegre τρεις ώρες πίσω για να τον δούμε.

Ανεβήκαμε πράγματι στα τρεις χιλιάδες μέτρα και αρχίσαμε να τον ψάχνουμε. Ήταν για καμιά ώρα άφαντος. Δεν είχε άλλωστε και πολλά πουλιά, σε αυτό το υψόμετρο. Είχαμε απογοητευτεί, όταν τελικά εμφανίστηκε.

Volcano Junco (Lou)

Φόρος τιμής σε ένα φοβερό τύπο.
Εχει Δαιμονικό βλέμμα και καμπόίκο όνομα. Τζάνγκο. 
Volcano Junco.
Φύγαμε από την παραλία, στον Ειρηνικό, με 34 βαθμούς και ανεβήκαμε στα 3000 μέτρα, με 0 βαθμούς και χιονόνερο, για να τον βρούμε.
Μόνο αυτός ζεί εκεί. Και δεν φοβάται και καθόλου. Βγήκε, μας κάρφωσε με το βλέμμα του και τσαμπουκαλεύτηκε. Σε στύλ: “Αντε. Ξεκουμπίδια, από το βασίλειο μου». Μόνο μπιστόλι δεν τράβηξε. 

Φτάσαμε στο τέλος της ημέρας στην κοιλάδα Savegre. Ήταν μια ακόμα πετυχημένη μέρα. Είχαμε προσθέσει 45 είδη σήμερα στη λίστα μας, από τα οποία 13 ήταν lifers.

27 ΑΠΡΙΛΙΟΥ Savegre Valley – Paraiso Quetzal lodge

Εδώ όλοι έρχονται για να δουν το quetzal. Γίνεται το αδιαχώρητο κάθε Σαββατοκύριακο. Και ήταν Σαββατοκύριακο όταν φτάσαμε εκεί. Μιλάμε για πάνω από 30 lodges γεμάτα κόσμο, και σε κάθε lodge να υπάρχουν ένα ή δύο πούλμαν που φεύγανε πρωί-πρωί και πηγαίνανε και τη στήνανε στο σημείο που είναι η φωλιά του quetzal, ελπίζοντας να το δούνε.

Ο Leo μας είπε λοιπόν ότι δεν πρόκειται να πάμε εμείς το πρωί να στηθούμε στη φωλιά. Θα πάμε το μεσημέρι, όταν όλοι αυτοί θα έχουν φύγει και θα έχουν πάει για μεσημεριανό.

Κάναμε βόλτα γύρω-γύρω από το lodge μέχρι να έρθει η ώρα του πρωινού.

Πιάσαμε λαχείο πρωί-πρωί, καθώς καταφέραμε να δούμε και να φωτογραφίσουμε τα Spotted Wood-Quail, που είναι πολύ δύσκολο να τα δεις.

Spotted Wood-Quail. Εχει και φοβερό τσουλούφι.

“Wood-quail”. Δασικά τρυγόνια. Οι τοπικοί οδηγοί, πηδάνε από την χαρά τους και μόνο αν ακούσουμε κάπου την φωνή τους. Για να τα δείς καλά, δεν τίθεται θέμα, αφού είναι είδη, για τα οποία ακόμα και η επιστήμη έχει ακόμα μεγάλες απορίες.
Υπάρχουν 15 είδη, εξαφανισμένα μέσα στα πυκνά δάση της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Η μόνη πιθανότητα να τα δείς, είναι από πολύ μακριά, και για ελάχιστα δευτερόλεπτα, την αυγή ή το σούρουπο, να βόσκουν στην άκρη ενός απομονωμένου δρόμου ή ενός δασικού μονοπατιού. Εξαφανίζονται ακαριαία, μόλις ακούσουν θόρυβο.
Πιάσαμε το λαχείο λοιπόν με αυτό το Spotted Wood-Quail. Δεν είχε καθόλου φώς και έσπευσε να εξαφανιστεί μόλις μας άκουσε. Η κάμερα κροτάλισε και ύστερα ήταν η ώρα του μεγάλου σασπένς:
Είναι άραγε, καμμιά από τις φωτογραφίες “focus”? Αρχισε το ψάξιμο, στη μηχανή:
Θολή, Θολή, μόνο πλάτη (έφευγε, μόλις μας άκουσε), μόνο πλάτη, … WOW Focus! Απίστευτο συναίσθημα.
*«Για τα περισσότερα ορτύκια των δασών, οι πληροφορίες προέρχονται κυρίως από δείγματα νεκρών πουλιών και η αναπαραγωγική συμπεριφορά και οι συνήθειες είναι ελάχιστα γνωστές. Δεν έχουν ποτέ περιγραφεί οι φωλιές τους»..

Πήραμε πρωινό και στη συνέχεια περάσαμε την κρεμαστή γέφυρα που είχε εκεί, πήραμε το trail και αρχίσαμε να σκαρφαλώνουμε. Βλέπαμε συνέχεια καινούργια είδη. Ήταν καταπληκτική ημέρα.

Η μεγάλη φάση όμως έγινε όταν, ξαφνικά, ήρθε και πάρκαρε μπροστά μας το Resplendent Quetzal. Αυτό που όλοι οι άλλοι είχαν πάει και την είχαν στήσει στη φωλιά του για να το δούνε, αυτό ήρθε και πάρκαρε μπροστά μας. Του βγάλαμε καμιά κατοστή φωτογραφίες και βίντεο. Καθώς πόζαρε και φώναζε, ήταν ένα φοβερό show. Το ευχαριστηθήκαμε. Ηταν το Νο 1000 για φέτος.

Resplendent Quetzal (Lou) – No 1000 για φέτος

“Κοίτα τι ωραίος που είμαι. Γιατί με έφτυσες?”
“Αυτοκράτορες και βασιλιάδες σφαζόντουσαν για χάρη μου”
Resplendent Quetzal.
(Σιγά μήν τον φτύναμε). Πάνω απο 1000 άτομα έρχονται κάθε ΣΚ να τον δούν. Το αδιαχώρητο σε όλα τα ξενοδοχεία της κοιλάδας. Κάτι σαν την Αράχωβα της Costa Rica. Αντι για χιονοδρομικό έχει τo Quetzal.
Απο το ξενοδοχείο μας φύγανε χαράματα, 2 πούλμαν γεμάτα, να πάνε να στηθούν στην φωλιά του μέχρι να τον δούν. Χαμός γίνεται μέχρι το μεσημέρι στη φωλιά του.
Εμείς το αφήσαμε για το απόγευμα.
Σκαρφαλώσαμε στο βουνό απο την άλλη μεριά και …ήρθε και μας βρήκε. Και πόζαρε αρκετή ώρα, κάνοντας και “τσαχπινιές”. 200 φωτο βγάλαμε.
*Η ζωή του προστατευόταν απο τους Μάγια και τους Ατζέκους. Βγάζανε όμως τα φτερά του, για την στολή του αυτοκράτορα, αλλά και σαν πολύτιμο νόμισμα.
Τόσο πολύτιμος, που το νόμισμα της Γουατεμάλα έχει και τώρα το όνομα του: Quetzal!

Μέχρι το μεσημέρι είχαμε προσθέσει 36 νέα είδη στη χρονιά μας. Λίγο πριν το μεσημέρι φύγαμε και κατευθυνθήκαμε προς το Paraiso Quetzal Lodge. Ανεβήκαμε δηλαδή όλη την κοιλάδα, φύγαμε από την κοιλάδα του Savegre και σκαρφαλώσαμε στα βουνά.

Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο δρόμος που ανεβαίνει από την κοιλάδα του Savegre. Ήταν τρομερά ανηφορικός, με κλειστές στροφές. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να ανεβαίνουν τα λεωφορεία, που ήταν γεμάτα κόσμο, αυτόν τον δρόμο χωρίς να είναι τετρακίνητα.

Μου εξήγησε ο Leo ότι ανεβαίνουν πολύ σιγά, με πρώτη. Εξακολουθεί να μου φαίνεται πολύ δύσκολο. Ήταν ένας δρόμος τρομερά ανηφορικός.

Crowned Woodnymph (Lou)

Το μεσημέρι σταματήσαμε σε ένα ακόμα καταπληκτικό μέρος με θέα, που λεγόταν Vuelta del Gato, και είχε πολλά feeders, και προσθέσαμε 5–6 ακόμα πουλιά στη λίστα μας. Και το απόγευμα, μέσα σε μεγάλη βροχή, φτάσαμε στο Paraiso Quetzal Lodge.

Μας δώσανε ένα δωμάτιο πολύ κοντά στη reception, όπου όμως για να πάμε κατεβαίναμε μια πολύ γλιστερή ράμπα, και περιμέναμε να σταματήσει η βροχή για να βγούμε για birding. Στα feeders του lodge είδαμε κάποια καινούργια hummingbirds, και μόλις σταμάτησε η βροχή κάναμε μια βόλτα στον κήπο του lodge, όπου υπήρχε η Buffy-crowned Wood-Partridge.

Buffy-crowned Wood-Partridge (Lou)

Κάναμε και μια βόλτα στον δρόμο πάνω από το lodge, όπου προσθέσαμε μερικά ακόμα καινούργια είδη, και ολοκληρώσαμε έτσι την ημέρα με 54 καινούργια είδη.

Είχαμε αγγίξει τα 300 για την Costa Rica και ξεπεράσαμε και τα χίλια για τη φετινή χρονιά. Ήμασταν στα 1.046.

28 ΑΠΡΙΛΙΟΥ Paraiso Quetzal lodge – Tapanti

Κατά τα γνωστά, φύγαμε μέσα στη νύχτα. Προσθέσαμε μερικά ακόμα πουλιά στη λίστα μας και στη συνέχεια, κοιτάζοντας το eBird, είδα ότι ελάχιστα πουλιά μπορούμε να δούμε πλέον εδώ. Το πρόγραμμα βέβαια έλεγε ότι και απόψε θα μείνουμε στο ίδιο lodge. Είπα όμως του Leo ότι καλό είναι να αλλάξουμε μέρος, και ο Leo συμφώνησε, προτείνοντας να προσθέσουμε στο ταξίδι μας και το Tapantí National Park και να πάμε εκεί.

Long-tailed Silky-Flycatcher (Lou)

Πραγματικά ξεκινήσαμε, περάσαμε από δύο υδροβιότοπους προσθέτοντας συνεχώς είδη και κάποια στιγμή φτάσαμε στην πόλη δίπλα στο Tapantí. Και μέσα στους δρόμους της πόλης, δίπλα σε ένα πάρκο, υπάρχει το Cabanis’s Ground Sparrow. Είναι το μόνο σημείο που μπορείς να βρεις αυτό το πουλί, και καταφέραμε να το δούμε και να το φωτογραφίσουμε.

Cabani’s Ground Sparrow

Το ξενοδοχείο στο οποίο καταλήξαμε είχε τρομερό στυλ. Ήταν πραγματικά πάρα πολύ καλό. Αφήσαμε τα πράγματά μας και πήγαμε μία βόλτα ακόμα για birding. Γυρίσαμε και είχαμε φτάσει τα 323 είδη για την Costa Rica, προσθέτοντας 28 καινούργια είδη στη λίστα μας.

Το ξενοδοχείο δεν είχε εστιατόριο, και έτσι βγήκαμε στην πόλη και βρήκαμε ένα εστιατόριο που είχε πολύ ωραίο στυλ και περάσαμε το βράδυ μας.

29 ΑΠΡΙΛΙΟΥ Tapanti to El Copal

Φύγαμε πρωί-πρωί να πάμε για birding και, καθώς ο ξενοδόχος δεν είχε ανοίξει ακόμα, μας είχε εξηγήσει με ποιον τρόπο μπορούμε να φύγουμε, πηγαίνοντας από μία πλαϊνή πόρτα. Το Tapantí άνοιγε στις 8:00, αλλά εμείς φύγαμε από τις 6:00 και πήγαμε σε έναν δρόμο πολύ κοντά στο πάρκο που ήξερε ο Leo, που είχε πραγματικά πολύ ενδιαφέρον, και βρήκαμε αρκετά καινούργια πουλιά.

Στις 8:00 μπήκαμε στο Tapantí National Park και ξεκινήσαμε το birding. Ήταν πραγματικά ένα ωραίο πάρκο και άξιζε η επίσκεψή μας εκεί, αφού μέσα σε δύο ώρες προσθέσαμε 19 καινούργια είδη στη λίστα μας. Ανάμεσά τους ξεχώρισε το Black-breasted Wood-Quail.

Black-breasted Wood-Quail

Είχαμε πολύ δρόμο μπροστά μας όμως. Ο προορισμός μας ήταν το El Copal, που είναι μεν από την άλλη μεριά του λόφου του Tapantí, αλλά εμείς έπρεπε να πάμε γύρω-γύρω — και αυτό σήμαινε τρεις-τέσσερις ώρες οδήγηση.

Το El Copal είναι ένα παλιό lodge που στα trails του έχει ανακαλυφθεί πριν από χρόνια ότι υπάρχουν πολύ special πουλιά. Είναι χαρακτηριστικό ότι συναντήσαμε εκεί έναν Ολλανδό παρατηρητή, ο οποίος ήταν ήδη μία εβδομάδα εκεί, ψάχνοντας τα ειδικά πουλιά του El Copal. Εμείς πάλι είχαμε προγραμματίσει να μείνουμε ένα μόνο βράδυ.

Γύρω-γύρω από το εστιατόριο υπήρχε ένας μεγάλος διάδρομος (εκεί γύρω), και υπήρχαν και feeders, όπου είδαμε από μακριά ένα Crested Guan και το φωτογραφίσαμε, αλλά και αρκετά άλλα πουλιά. Κλείσαμε την ημέρα με 43 νέα είδη.

Crested Guan (Lou)

Το βραδινό αποδείχθηκε πολύ καλό και καθίσαμε και κάναμε σχέδια με τον Leo για το τι θα κάνουμε αύριο. Υπήρχαν δύο trails που ήταν και τα δύο εξαιρετικά επίπονα. Το ένα ανέβαινε όλο το βουνό και ήθελες πολλές ώρες για να φτάσεις πάνω. Το άλλο πήγαινε προς τα κάτω και ήταν γεμάτο νερά και λάσπες.

Τελικά καταλήξαμε να μην κάνουμε την ανάβαση και να πάμε στο δύσκολο μονοπάτι με τα νερά και τις λάσπες το πρωί. Ο βασικός στόχος όμως για το πρωί ήταν το Snowcap, το οποίο έρχεται στα λουλούδια που είναι κοντά στο lodge. Εμείς το είχαμε δει βέβαια το Snowcap στην προηγούμενη επίσκεψή μας στην Costa Rica, αλλά δεν παύει να είναι ένα πολύ special πουλί και θέλαμε να το δούμε πάλι.

30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ El Copal – La Selva

Ξεκινήσαμε το birding στις 6:15, πριν σερβιριστεί το πρωινό, στους διαδρόμους γύρω από το ξενοδοχείο, και λίγο μετά ήρθε το Snowcap και καταφέραμε να πάρουμε κάποιες φωτογραφίες — όχι όμως πολύ καλές, καθώς το φως ήταν πολύ χαμηλό. Το είδαμε ωστόσο πάλι.

Η βόλτα στο δύσκολο μονοπάτι κράτησε 3 ώρες περίπου μετά το πρωινό, όπου προσθέσαμε 13 ακόμα δύσκολα είδη στη λίστα μας. Στη συνέχεια πήραμε τα πράγματά μας και ξεκινήσαμε, καθώς είχαμε μια μεγάλη διαδρομή μέχρι το La Selva, όπου θα μέναμε απόψε το βράδυ.

Φεύγοντας από το El Copal υπήρχε ένας χωματόδρομος, 7–8 χιλιόμετρα μέχρι να βγει στον κεντρικό δρόμο, που μας έδωσε αρκετά καινούργια είδη. Είχε μεγάλο ενδιαφέρον το birding το πρωί εκεί.

Fasciated Tiger-Heron (Lou)

Στον δρόμο για το La Selva περάσαμε από το CATIE, που είναι ένα πάρκο που είχαμε ξαναπάει και το θυμόμουν από το 2012. Εκεί έχει ένα τεράστιο δέντρο δίπλα σε μια λιμνούλα, όπου φωλιάζουν ένα σωρό πουλιά, ανάμεσά τους και Boat-billed Heron. Και ελπίζαμε να τα δούμε πάλι.

Βέβαια, ο στόχος σε αυτό το πάρκο ήταν το Black-backed Wren, καθώς μόνο σε αυτό το πάρκο μπορείς να το βρεις. Φτάσαμε λοιπόν στο CATIE, είδαμε στο δέντρο κατά τα γνωστά δεκάδες ερωδιούς να φωλιάζουν, δεν καταφέραμε όμως να δούμε τα Boat-billed Heron και μετά άρχισε η αναζήτηση του Wren σε όλο το πάρκο. Μας πήρε πάνω από μία ώρα, αλλά τελικά κατάφερε ο Leo να το βρει σε έναν φοίνικα και να το φωτογραφίσουμε.

Συνεχίσαμε για La Selva και κάποια στιγμή σταμάτησε μέσα στη μέση ενός χωριού ο Leo, γιατί σε αυτό το χωριό, πάνω στα σύρματα του ηλεκτρικού, έχει φτιάξει φωλιά το Green-breasted Mango. Και ήταν πράγματι εκεί και το φωτογραφήσαμε. Ούτε που το πιστεύεις: πάνω στα σύρματα του ηλεκτρικού είχε χτίσει τη φωλιά του αυτό το hummingbird.

Ήταν 4:30 όταν φτάσαμε στο La Selva.

Αφήσαμε τα πράγματά μας και ξεκινήσαμε να περπατάμε και να κάνουμε birding στα trails του La Selva. Περάσαμε την κρεμαστή γέφυρα που θυμόμαστε από το 2012 και χωθήκαμε μέσα στα trails. Μέχρι να σκοτεινιάσει/να πέσει καλά το φως, είχαμε προσθέσει 20 καινούργια είδη στη λίστα μας,

Olive-backed Euphonia (Lou)

και το πλάνο ήταν να συνεχίσουμε να ψάξουμε το Middle American Screech-Owl στο σκοτάδι.

Η Λουκία αποφάσισε ότι προτιμάει να γυρίσει στο δωμάτιο και να ψάξει καθ’ οδόν για πουλιά, έτσι συνεχίσαμε για άλλη μιάμιση ώρα με τον Leo να ψάχνουμε και πραγματικά το βρήκαμε και του τραβήξαμε μια πολύ ωραία φωτογραφία.

Middle American Screech-Owl

27 Απριλίου.

Κλείσαμε την ημέρα με 48 καινούργια είδη. Είχαμε φτάσει τα 413 είδη στην Costa Rica και είχαμε αρκετές μέρες ακόμα μπροστά μας.

01 ΜΑΪΟΥ Braulio Carillo – La Selva

Ξεκίνησε πολύ εντυπωσιακά, η μέρα, καθώς κάναμε βόλτα πρωί-πρωί μέχρι να ανοίξει το πρωινό στη La Selva και, καθώς είχε βρέξει το βράδυ, είχαν βγει και κόβανε βόλτες οι Costa Rican Blue Jeans Poison Frogs — κάτι καταπληκτικά δίχρωμα βατραχάκια, μεγέθους δύο πόντων, τα οποία με γοήτευσαν.

Costa Rican Blue Jeans poison frog

Σαν να φοράει μπλού-τζήν είναι. (Ειδικά την περίοδο της αναπαραγωγής του, αλλάζει 15-30 χρώματα.
Εμείς τον πετύχαμε με casual ντύσιμο. )
Blue Jeens Poison Frog (Oophaga pumilio).
Ο δηλητηριώδης βατραχάκος (1,7 – 2,4 εκατοστά απο το κεφάλι μέχρι τα πόδια, σε μέγεθος) της Κόστα Ρίκα.
Είχε βρέξει το βράδυ και πρωί-πρωί που βγήκαμε βόλτα, είδαμε 2-3 να χοροπηδάνε, ανάμεσα στα χόρτα. Φοβερός τύπος.

Φύγαμε στη συνέχεια για το Braulio Carrillo National Park, που ήταν μιάμιση ώρα μακριά. Ήταν ένα αρκετά τουριστικό πάρκο, με ανηφορικά trails. Κάναμε βόλτα για αρκετές ώρες και προσθέσαμε πέντε πουλιά στη λίστα μας.

Μετά το μεσημέρι επιστρέψαμε στη La Selva και κάναμε birding έξω από το πάρκο. Έβρεχε όμως και μας είχε κάνει τη ζωή πολύ δύσκολη. Μείναμε μέχρι που νύχτωσε εκεί, έξω από τη La Selva.

Είδαμε καταρχάς, μέσα στη βροχή, τους Great Green Macaw, που ήταν ο μεγάλος στόχος,

Great Green Macaw (Lou)

και μετά περιμέναμε να δύσει ο ήλιος για να δούμε τα Short-tailed Nighthawk. Εκεί που περιμέναμε, ξαφνικά ακούσαμε από πίσω μας τη Central American Pygmy Owl, που ήταν επίσης πολύ μεγάλος στόχος, και τη φωτογραφίσαμε.

Το μεγάλο show όμως το έδωσαν τα nighthawks μόλις νύχτωσε, τα οποία πετάγανε από πάνω μας. Τραβήξαμε κάποιες φωτογραφίες, αλλά είναι τελείως αναμνηστικές, καθώς πλέον δεν υπήρχε καθόλου φως — και είναι πολύ δύσκολο να πάρεις κάτι σε πτήση χωρίς φως. Ήταν όμως υπερθέαμα.

Κλείσαμε την ημέρα με 439 είδη για την Costa Rica.

02 ΜΑΪΟΥ La Selva – Los Chiles

Σήμερα είχαμε στο πρόγραμμα μια τεράστια διαδρομή, καθώς θα φεύγαμε από τη La Selva και θα πηγαίναμε στο Los Chiles, που είναι στα σύνορα με τη Nicaragua. Ξεκινήσαμε πριν από τις 6 το πρωί κάνοντας birding μέσα στη La Selva μέχρι να έρθει η ώρα του πρωινού και καταφέραμε να προσθέσουμε 5 ακόμα είδη στη λίστα μας.

Πήραμε πρωινό και ξεκινήσαμε. Γύρω στις 10 κάναμε μία στάση στο Virgen del Socorro, όπου είδαμε 5 καινούργια είδη, και μετά ξεκινήσαμε για το Los Chiles. Όταν φτάσαμε, είχε δύσει ο ήλιος. Ήταν ήδη 6:10. Το φως ήταν ελάχιστο. Παρ’ όλα αυτά, κάναμε μία στάση κοντά στα wetlands και καταφέραμε να φωτογραφίσουμε το Nicaraguan Seed-Finch, που ήταν ο μεγάλος μας στόχος.

Nicaraguan Seed-Finch

Ύστερα φανταζόμουν ότι θα πάμε στο ξενοδοχείο, αλλά ο Leo είπε ότι ήθελε να κάνει όλη τη διαδρομή, αρκετών χιλιομέτρων, δίπλα στον υδροβιότοπο για να δει τι παίζει, να είναι έτοιμος για το πρωί — ψάχναμε εξάλλου να βρούμε και κάποιες κουκουβάγιες.

Κάναμε πραγματικά όλη τη διαδρομή. Μας πήρε παραπάνω από μία ώρα. Και γυρίζοντας πάλι προς το ξενοδοχείο, ο Leo επέμενε: «Αντέχεται ακόμα μισή ώρα». Βγήκαμε λοιπόν στον κεντρικό δρόμο και αρχίσαμε να ψάχνουμε τις κολόνες, για κουκουβάγιες, που να κάθονται πάνω τους.

Τελικά η αναζήτησή μας αντάμειψε με ένα Great Potoo. Γυρίσαμε, φάγαμε ένα ωραίο βραδινό και ετοιμαστήκαμε για το πρωινό, που θα πηγαίναμε στο μεγάλο wetland. Είναι ο μεγαλύτερος υδροβιότοπος της Costa Rica και θα τον κάναμε με καταμαράν.

Φτάσαμε τα 456 είδη για την Costa Rica σε 10 μόνο μέρες.

03 ΜΑΪΟΥ Los Chiles – Arenal – Monteverde

Ξεκινήσαμε πράγματι πριν από τις 6:00 το πρωί με το καταμαράν

Η Λουκία με τον Leo στο καταμαράν

και αρχίσαμε να βλέπουμε μεγάλο αριθμό πουλιών. Προσθέσαμε αρκετά είδη στη λίστα μας. Το Gray-crowned Yellowthroat ήταν ένας απο τους στόχους της ημέρας.

Gray-crowned Yellowthroat (Lou)

Ο Boat-billed heron ήταν πάλι κρυμμένος βαθιά μέσα στα φυλλώματα, όπως του αρέσει να κάνει, αλλά η Λουκία κατάφερε να τον φωτογραφίσει.

Boat-billed Heron (Lou)

Δύο ώρες κράτησε η καταπληκτική αυτή βαρκάδα. Υστερα ξανακάναμε πάλι όλο τον δρόμο που είχαμε κάνει και χθες δίπλα στον υδροβιότοπο, για άλλη μία ώρα, όπου ανταμειφθήκαμε βλέποντας το Double-striped Thick-knee, αλλά και αρκετά ακόμα είδη.

Double-striped Thick-knee (Lou)

Είχαμε όμως μια ακόμα πολύ μεγάλη διαδρομή, καθώς το πλάνο έλεγε ότι θα περάσουμε από το Arenal Volcano. Εμείς είχαμε μείνει μια ολόκληρη μέρα στην προηγούμενη επίσκεψή μας στην Costa Rica, εδώ θα περνάγαμε μόνο για μια ώρα να κάνουμε birding και θα καταλήγαμε το βράδυ στο Monteverde.

Φτάσαμε στις 12 στην περιοχή του Arenal και, πριν πάμε στο κλασικό σημείο, ο Leo ήξερε έναν δρόμο στον οποίο στρίψαμε και μετά από λίγο είδαμε και φωτογραφίσαμε ένα Great Curassow.

Great Curassow

Συνεχίσαμε και εγώ ήμουν καψούρης: ήθελα να ξαναδώ το υπέροχο White-throated Magpie-Jay. Το είχαμε δει εδώ το 2012, με πολύ περιπετειώδη τρόπο μέσα στη βροχή, και ήθελα οπωσδήποτε να το ξαναδώ. Το ψάξαμε λοιπόν σε 3–4 σημεία και πραγματικά καταφέραμε να το βρούμε σε ένα δέντρο πολύ κοντά μας και να το φωτογραφίσουμε.

White-throated Magpie-Jay

Κάναμε στη συνέχεια μια στάση για φαΐ σε ένα από αυτά τα εστιατόρια που είναι φτιαγμένα σε σημείο με πολύ μεγάλη θέα και έχουν γύρω-γύρω δέντρα για πουλιά, και καταφέραμε να δούμε και να φωτογραφίσουμε ένα καταπληκτικό Keel-billed Toucan.

Kill-billed Toucan

Φτάσαμε λοιπόν αργά στο ξενοδοχείο μας στο Monteverde, όπου θα μέναμε δύο βράδια. Είχαμε ήδη ξεπεράσει τα 480 πουλιά, που πίστευα οτι θα δούμε στην Costa Rica σε 13 μέρες και είχαμε 2 ακόμα μέρες μπροστά μας.

04 ΜΑΪΟΥ Monteverde

Το 2012, από τις 12 μέρες που μείναμε στην Costa Rica, είχαμε περάσει τις 3 στο Monteverde, περπατώντας πάνω στις hanging bridges, σε ύψος 40 μέτρα πάνω από το έδαφος, κοντά στις κορφές των δέντρων. Φανταζόμουνα λοιπόν ότι θα κάνουμε πάλι το ίδιο φέτος.

Αντί για αυτό, άκουσα ότι θα πάμε στη Santa Elena, ένα σημείο που έχει πολύ ενδιαφέροντα πουλιά, αλλά είναι και ένας πολύ δύσκολος δρόμος, καθώς είναι μια τεράστια κατηφόρα που προχωράει για χιλιόμετρα και προχωράς όσο αντέχεις να γυρίσεις. Αφού κατέβεις όλη την κατηφόρα για ώρες και κάνεις birding, στη συνέχεια πρέπει να την ανέβεις για να γυρίσεις πάλι πίσω.

Ξυπνήσαμε λοιπόν το πρωί και μέχρι τις 6:30, που ήταν το πρωινό, κάναμε birding από τη βεράντα του ξενοδοχείου, που είχε γύρω-γύρω πολλά πουλιά, και είδαμε καινούργια είδη που δεν είχαμε δει μέχρι εκείνη τη στιγμή.

White-eared Ground Sparrow (Lou)

Ύστερα πήγαμε στη Santa Elena και ξεκινήσαμε, μέσα στη βροχή, το κατέβασμα στον δρόμο αυτόν. Ήταν πραγματικά πολύ ενδιαφέρον. Είδαμε πολλά special πουλιά, φωτογραφίσαμε ένα καταπληκτικό Long-tailed Manakin,

Long-tailed Manakin (Lou)

όμως ο Leo έψαχνε την Azure-hooded Jay. Ήταν ο μεγάλος στόχος γι’ αυτόν τον δρόμο.

Οι πιθανότητες ήταν εναντίον μας, καθώς ένας άλλος πολύ καλός birder της Costa Rica, φίλος του Leo, είχε χθες περάσει όλον τον δρόμο ψάχνοντάς την και δεν είχε καταφέρει να τη βρει. Ο Leo όμως επέμενε. Συνεχίζαμε και συνεχίζαμε προς τα κάτω, σε έναν πολύ δύσκολο δρόμο, ψάχνοντάς την.

Πράγματι, μετά από δυόμισι ώρες έβαλε τις φωνές, καθώς την άκουσε. Πέρασε ακόμα μισή ώρα για να καταφέρουμε να τη δούμε, αλλά την είδαμε και βγάλαμε και μερικές κακές φωτογραφίες.

Εκείνο που έκανε όμως πολύ χαρούμενο τον Leo ήταν ότι κάποια στιγμή πέταξαν από πάνω μας δύο Red-fronted Parrotlet, που είναι ένα είδος εξαιρετικά σπάνιο για την Costa Rica. Δεν είναι δηλαδή από τα πουλιά που βλέπεις κάθε χρόνο ή κάθε δύο χρόνια εκεί. Θέλει πολλή τύχη για να το συναντήσεις.

Ύστερα είδα μια στροφή όπου ο δρόμος κατέβαινε προς τα κάτω με τεράστια κλίση. Ηταν πολύ γλυστερός από την βροχή και δεν έβλεπα ούτε τον…πάτο, που τελείωνε δηλαδή η κατηφόρα. Θα ήταν πολύ δύσκολη η ανηφόρα, αλλά πιο πολύ φοβόμουν την γλυστερή κατηφόρα.  Είχαν περάσει ήδη δυόμισι ώρες, έβρεχε κιόλας, οπότε είπα του Leo ότι είναι καλό να γυρίσουμε πλέον.

Πήραμε λοιπόν τον δρόμο της επιστροφής. Μας πήρε άλλες δυόμισι ώρες να ανέβουμε απάνω και είχε μεσημεριάσει όταν φτάσαμε πλέον «πάνω», στη Santa Elena και γυρίσαμε στο Monteverde.

Πήγαμε και φάγαμε και το απόγευμα κάναμε βόλτα με το αυτοκίνητο σε περιοχές γύρω από το Monteverde. Σε κάθε «σημείο» που μας πήγαινε ο Leo, βλέπαμε νέα είδη.  Προσθέσαμε έτσι άλλα 10 είδη το απόγευμα στη λίστα μας.

Είχαμε φτάσει τα 505 για την Costa Rica. Νούμερο που δεν φανταζόμουν ότι μπορούμε να κάνουμε σε 13 μέρες. Περίμενα ότι θα είμαστε, στην καλύτερη περίπτωση, στα 480. Είχαμε φτάσει όμως στα 505 και είχαμε μία μέρα ακόμα μπροστά μας. Φάγαμε και πήγαμε στο δωμάτιο για το βράδυ.

Μετά από λίγο χτύπησε η πόρτα, καθώς ο Leo είχε βρει στον κήπο τη Mottled Owl. Βγήκαμε λοιπόν και την ψάξαμε, γιατί είχε μετακινηθεί από εκεί που την είχε δει ο Leo. Καταφέραμε να τη βρούμε και της βγάλαμε και μια πολύ ωραία φωτογραφία. Πολύ ωραίο φινάλε για την ημέρα.

Mottled Owl

05 ΜΑΪΟΥ Monteverde – San Jose

Τελευταία μας μέρα στην Costa Rica, είχαμε μπροστά μας τα Cocoroco Salinas. Συγκεντρώνουν πολλά είδη αυτές οι αλυκές, που δεν είχαμε δει μέχρι τώρα, και είχα ελπιίδες  ότι θα εκτοξεύσουν τη λίστα μας.

Κάναμε όμως, πριν φτάσουμε εκεί, κάποιες ενδιαφέρουσες στάσεις και είδαμε πολύ ωραία πουλιά, όπως τον Banded Wren,

Banded Wren

αλλά και το Spot-bellied Bobwhite, το οποίο είχε πολύ πλάκα, καθώς το άκουσε ο Leo ενώ οδηγούσε, σταμάτησε γρήγορα στην άκρη του δρόμου και άρχισε να τρέχει σαν τρελός προς το περιφραγμένο χωράφι που το είχε ακούσει. Πραγματικά, παρόλο ότι ακουγόταν από πολύ μακρυά,  βάλαμε «φωνή» και το περιμέναμε και, μετά από αρκετή ώρα, ήρθε σιγά-σιγά, κοντά μας, κρυμμένο συνέχεια στα χόρτα.

Spot-bellied Bobwhite

Τα Cocoroco Salinas, που φτάσαμε στη συνέχεια,δεν μας απογοήτευσαν, καθώς μας έδωσαν 10 ακόμα είδη. Είχαμε φτάσει τα 528. Σπάσαμε το ρεκόρ 525, της BirdQuest, που είχε κάνει σε 14 μέρες ο Leo. Εμείς είχαμε δει 528 σε 13 μέρες και ακόμα δεν είχε τελειώσει τίποτα.

Σταματήσαμε σε μια γωνιακή ψαροταβέρνα που ήταν δίπλα σε ένα μικρό δάσος με mangroves. Παραγγείλαμε και στη συνέχεια πήγαμε στα mangroves ψάχνοντας δύο ακόμα πολύ δύσκολα είδη. Μας λυσάξανε τα κουνούπια στα mangroves, καθώς ήταν απίστευτα μεγάλος ο αριθμός τους και μας επιτίθονταν το ένα μετά το άλλο. Καταφέραμε όμως και τα είδαμε και τα δύο αυτά δύσκολα είδη.

Γυρίσαμε μετά στο εστιατόριο, όπου έφαγα για πρώτη φορά στη ζωή μου ceviche, το οποίο είναι στην πραγματικότητα ωμό ψάρι ή καλαμάρι, ανακατεμένο με λεμόνι και κρεμμύδι, και ξεκινήσαμε να επιστρέφουμε στο San Jose.

Καθώς προχωρούσαμε παράλληλα με την παραλία, κάποια στιγμή πάλι έβαλε τις φωνές ο Leo και πάρκαρε, καθώς είχε δει στην αριστερή μεριά του δρόμου 20 Elegant Terns παρκαρισμένα, που ψάχναμε από το πρωί.

Ήταν το τελευταίο μας πουλί για την Costa Rica. 532 είδη είχαμε δει, σπάζοντας όλα τα ρεκόρ για 13 μέρες. 157 από αυτά ήταν lifers. Η λίστα μας για τη χρονιά είχε φτάσει τα 1275 πουλιά.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι είχαμε περάσει πάρα πολύ καλά. Πραγματικά απολαύσαμε αυτό το bird tour με τον Leo. Είδαμε πάρα πολλά πουλιά, καθώς ξέρει πάρα πολύ καλά την Costa Rica. Το πιο σημαντικό ήταν όμως ότι είναι πολύ καλή παρέα. Απολαμβάνει το birding, δεν κάνει αγγαρεία. Του αρέσει να βρεί πάλι και να ξαναδεί τα πουλιά, που έχει δεί τόσες φορές. Το απολαμβάνει πραγματικά. Ανυπομονώ να ξαναπάμε μαζί του ταξίδι.