Malawi

Τα λόγια είναι περιττά. Ξημέρωμα στο Μαλάουι.

Malawi  η χώρα των χαμογελαστών ανθρώπων! The Warm Heart Of Africa.

Μια μικρή χώρα, δίπλα στην λίμνη Malawi, που συνορεύει με Τανζανία από πάνω, Μοζαμβίκη δεξιά και Ζάμπια αριστερά. Τόσο στενή, που όταν ανεβαίναμε ο δρόμος προς βορρά, σε κάποια σημεία μπαίνει στην Ζάμπια.

O Ντέιβιντ Λίβινγκστον έφτασε στη Λίμνη Μαλάουι το 1859, φέρνοντας διεθνή προσοχή στην περιοχή. Την ίδια περίοδο όμως, αναπτύχθηκε έντονα το δουλεμπόριο. Το 1891 έγινε βρετανικό προτεκτοράτο με την ονομασία Νιασαλάνδη. Το 1964 τελικά, έγινε ανεξάρτητοι και ονομάστηκε.

Καλλιεργούν μόνοι τους ότι χρειάζονται. Εναλλακτικά  δουλεύουν για την κυβέρνηση (ιδιωτικός τομέας δεν υπάρχει). Σαν εργάτες για 30$ τον μήνα, ή αν έχουν τελειώσει σχολείο παίρνουν 75$ και όσοι τελειώνουν πανεπιστήμιο… 200$ τον μήνα.

Σαν χώρα όμως το παλεύουν. Το βασικό τους προϊόν για εξαγωγή ήταν ο καπνός (την μεγαλύτερη φυτεία της χώρας, έχει ένας Θεσσαλονικιός!). Τώρα που έπεσε η ζήτηση για καπνό, στα ίδια χωράφια φυτεύουν macadamia και ελιές (θα μάθανε τις νέες τιμές του ελαιόλαδου, στην Ελλάδα 😊

Προχωράνε ήδη για να σταματήσουν κάθε παραγωγή πλαστικού στη χώρα.

To μεγαλύτερο χαρτονόμισμα είναι των 5000 (5$). Είχε πλάκα όταν σταματήσαμε για να γεμίσουμε βενζίνη, το βαν μας.

Πηγαίναμε από βενζινάδικο σε βενζινάδικο και ήταν παντού εξαντλημένη η βενζίνη. Τελικά είδαμε ένα, με 2 τεράστιες ουρές αυτοκινήτων. Ήταν το μόνο που είχε βενζίνη. Στηθήκαμε στην ουρά, καυγάδισε ο οδηγός μας, με άλλους που προσπαθούσαν να χωθούν μπροστά μας και φτάσαμε τελικά στην αντλία, όπου ο «τύπος» που έβαζε βενζίνη, είχε ένα μεγάλο σακβουαγιάζ στην πλάτη και έριχνε μέσα το πάκα με χαρτονομίσματα, που εισέπραττε από κάθε οδηγό. Το δικό μας βαν είχε διπλά ρεζερβουάρ και ο λογαριασμός πήγε 210$, οπότε ο οδηγός μας του μέτρησε 42 χαρτονομίσματα, για να πληρώσει την βενζίνη.

10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ Athens – Malawi

Φύγαμε στις 2.20 μετά τα μεσάνυχτα από την Αθήνα με Ethiopian Airlines, προσγειωθήκαμε στις 7 το πρωί στην Addis Ababa και τρεις ώρες αργότερα πετάξαμε για το Lilongwe του Μαλάουι. Μετά από τρεις ώρες αναμονής εκεί, πήραμε μία ακόμα πτήση σαράντα λεπτών και φτάσαμε στο Blantyre, την δεύτερη μεγάλη πόλη του Malawi.

Εκεί όπου μας περίμενε ο οδηγός που είχε στείλει η Birdquest και μας οδήγησε στο ξενοδοχείο που ήταν στο Zomba Plateau, όπου βρισκόταν ήδη η υπόλοιπη ομάδα από το πρωί· είχε προλάβει να επισκεφθεί τον βοτανικό κήπο και να δει αρκετά πουλιά. Εμείς όμως, φτάσαμε στο τέλος της μέρας, ίσα ίσα για να γνωρίσουμε την ομάδα.

Οδηγός μας ο πολύ έμπειρος Nigel Redman (έχει γράψει και το βιβλίο πουλιών της περιοχής) και ο τοπικός Vasco Munthali. Πολύ ωραίοι τύποι, γίναμε φίλοι και με τους δύο.

Μαζί μας 2 Αμερικάνες, η Nilsa Bosque-Perez και η Barbara Watkins και ένα ζευγάρι Αυστραλοί, οι Anne και ο Nigel Harland. Στους Αυστραλούς οφείλουμε το ότι έγινε τελικά το ταξίδι. Κλείσανε τελευταία στιγμή και γίναμε 6 άτομα. Αν μέναμε 4, η Rockjumper θα το ακύρωνε.

11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ Zomba plateau

Το επόμενο πρωί εξερευνήσαμε ένα υπολειμματικό δάσος κοντά στο lodge. Γρήγορα προσθέσαμε πολλά νέα πουλιά στη λίστα του ταξιδιού, χάρη και σε ένα μεγάλο καρποφόρο δέντρο στην άκρη του δάσους. Ξεκινήσαμε με το Livingstone’s Turaco

Livingstone‘s Turaco

Πολύ τα γουστάρω τα Turaco. Φοβερό στυλ και πολύ έντονα χρώματα.

Είναι 20 περίπου είδη, ζουν αποκλειστικά στην Αφρική και ανήκουν στην οικογένεια των “μπανανοφάγων” (Musophagidae).

Το συγκεκριμένο λέγεται Livingston‘s Turaco και το όνομα του οφείλεται στον Charles Livingston, τον αδελφό του εξερευνητή David Livingston, που το ανακάλυψε.

Ζει στην νοτιοανατολική Αφρική, σε μια λωρίδα απέναντι από την Μαδαγασκάρη, που περιλαμβάνει και το Malawi.

Συνεχίσαμε με 15 ακόμα lifers για μας, ανάμεσα στα οποία ξεχώρισα το Yellow-throated Woodland Warbler και το White-tailed Crested Flycatcher, που ψάχναμε για πολλή ώρα. Γυρίσαμε το μεσημέρι στο ξενοδοχείο για να αποφύγουμε τη ζέστη της ημέρας και το απόγευμα κάναμε μία ακόμα βόλτα κοντά στο ξενοδοχείο, προσθέτοντας 4 ακόμα lifers στη λίστα μας της πρώτης ημέρας.

Το σημαντικότερο ήταν ένας Bertram’s Weaver που έχτιζε φωλιά.

12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ Zomba to Liwonde

Πρωί πρωί γυρίσαμε πάλι στο σημείο, όπου ήμασταν και την προηγούμενη μέρα, για να συνεχίσουμε το ψάξιμο για την Thyolo Alethe, που ήταν ο μεγάλος μας στόχος και που τελικά βρήκαμε, παίρνοντας μάλιστα και πολύ καλές φωτογραφίες. Μαζί με αυτήν βρήκαμε και το επίσης lifer για μας, Forest Double-collared Sunbird.

Στις 9.30 το πρωί ξεκινήσαμε για το Liwonde National Park, που είναι το μεγάλο εθνικό πάρκο του Μαλάουι. Η διαδρομή ήταν απολαυστική για μένα, καθώς είχε πολύ ωραίες φωτογραφίες δρόμου. Κυκλοφορούσαν πολλοί άνθρωποι, ντυμένοι εντυπωσιακά, και είχα την ευκαιρία να μελετήσω τις συνήθειες τους. Οι γυναίκες περπατούσαν έχοντας δεμένα τα μικρά παιδιά στην πλάτη τους, και αρκετά μικρά παιδιά αλλά και μεγάλοι κουβαλούσαν στο κεφάλι τους τα πράγματά τους.

Υπήρχαν αρκετά ποδήλατα που τα χρησιμοποιούσαν ως μεταφορικά μέσα για τα πράγματά τους και είδα ότι είχαν εγκαταστήσει σε πολλά σημεία αντλίες για να βγάζουν νερό από μεγάλο βάθος, ενώ δίπλα σε κάθε αντλία είχαν και χλώριο για να απολυμαίνουν το νερό.

ΦΩΤΟ

Φτάνοντας στο Liwonde National Park, μας περίμενε ο οδηγός που θα είχαμε στο πάρκο και με μια μεγάλη βάρκα περάσαμε τον ποταμό απέναντι, πηγαίνοντας στο σημείο όπου βρίσκεται το πάρκο. Το δωμάτιό μας ήταν τελείως ψαρωτικό, καθώς ήταν τεράστιο και δεν είχε τοίχους· γύρω γύρω. Υπήρχε ένα δικτυωτό για να μην μπαίνουν έντομα μέσα και κουρτίνες που, αν θέλαμε, τις κλείναμε για να μην μας βλέπουν.

Περάσαμε το απόγευμα σε μια χαλαρή κρουαζιέρα στον Shire River. Η περιοχή έσφυζε από πουλιά και θηλαστικά: πολλοί ιπποπόταμοι, τόσο μέσα στο νερό όσο και στη στεριά κάτω από τον καυτό ήλιο, καθώς και αρκετά Greater Kudu, μερικά με εντυπωσιακά κέρατα.

Τα υδρόβια πουλιά ήταν άφθονα και στα κυριότερα περιλαμβάνονταν τα African Skimmer, Water Thick-knee και μια μεγάλη ποικιλία από παρυδάτια, τόσο μακροπόδαρα όσο και κοντοπόδαρα. Μετά το ποτό μας στο ηλιοβασίλεμα πάνω στο ποτάμι, είχε ήδη νυχτώσει όταν γυρίσαμε.

13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ Liwonde National park

Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε από το βρυχηθμό ενός Lion, πολύ κοντά στο καταυλισμό. Μετά από ένα γρήγορο πρωινό, κατευθυνθήκαμε στη σαβάνα

Ξημέρωμα στο Liwonde national park

«Και ξαφνικά, βρέθηκε να με κοιτάζει, απειλητικά, στα μάτια. Πάγωσα».

Δεν έγινε βέβαια ακριβώς έτσι. Ήμασταν 10 μέτρα μακριά, αλλά …πάλι, το “safari car” ήταν «ανοιχτό». Δεν είχε καθόλου πλαϊνά. Ότι ώρα ήθελε έμπαινε μέσα. Και αυτό ήταν ένα τεράστιο αρσενικό.

«Φάγανε χτες το βράδυ, ένα μικρό ιπποπόταμο, που ζύγιζε 1 τόνο. Αυτός και τα άλλα 8 λιοντάρια της αγέλης του. Θα δούμε το κουφάρι του παρακάτω» μας ενημέρωσε ταυτόχρονα, ο οδηγός, που είχε ενδοεπικοινωνία, με τα άλλα αυτοκίνητα που κινιόντουσαν, στο Liwonde national park, στο Malawi.

Τα λιοντάρια έχουν εξαφανιστεί από 23 χώρες της Αφρικής, εξαιτίας της αιχμαλωσίας, μια και έχουν ζήτηση για ζωολογικούς κήπους, σε όλο τον κόσμο.

Στο Malawi βρήκανε τα απαιτούμενα κεφάλαια από το εξωτερικό, οργάνωσαν τα national parks, να έχουν rangers, που δεν επιτρέπουν το κάθε είδους κυνήγι και φέρανε πάλι 9 λιοντάρια σε 2 διαφορετικά πάρκα. Ήδη έχουν γίνει 30, καθώς υπάρχει άφθονη τροφή και είναι προστατευμένα. Μπράβο τους.

Λίγο παρακάτω βρήκαμε και το κουφάρι του μικρού ιπποπόταμου. Είχαν μείνει μόνο τα κόκκαλα. Μέσα σε μια μέρα. Μετά τα λιοντάρια, ακολουθήσαν τα τσακάλια και τέλος οι καθαριστές της φύσης, τα «όρνια», που δεν είχαν αφήσει ίχνος κρέατος ή δέρματος. Μόνο κόκκαλα.(*Στην Κρήτη έχουμε και τον γυπαετό, που τρώει τα κόκκαλα! Αλλά δεν υπάρχει στο Malawi.)

Ο επόμενος στόχος μου ήταν το πανέμορφο Purple-crested Turaco, που πράγματι το βρήκαμε λίγο παρακάτω. Είναι πανέμορφο πουλί, όμως η φωτογραφία που πήρα το αδικεί.

Λίγο μετά βρήκαμε ένα Southern Ground Hornbill να περπατάει,

καθώς και αρκετά άλλα νέα για το τουρ πουλιά. Το χάπενινγκ βέβαια ήταν όταν ένας ελέφαντας εμφανίστηκε στον δρόμο και ήρθε προς το μέρος μας φοβερίζοντάς μας. Σταματήσαμε και είδαμε ότι ο λόγος ήταν πως ερχόταν μια ολόκληρη αγέλη ελεφάντων και ήθελε να μας σταματήσει, για να περάσουν τον δρόμο μαζί με τα μικρά τους.

Το απόγευμα κατευθυνθήκαμε στο δάσος mopane, για να βρούμε το Racket-tailed Roller. Η αναζήτηση είχε πολύ περπάτημα, αλλά στο τέλος καταφέραμε να το βρούμε και μάλιστα να πάρουμε την «δύσκολη» φωτογραφία, όπου φαίνεται η racket-tail.

Μετά τα καθιερωμένα ποτά στο ηλιοβασίλεμα, κάναμε νυχτερινή διαδρομή πίσω στο camp. Βρήκαμε τα 2 nightjars που ψάχναμε και ένα εντυπωσιακό Common Genet

14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ Liwonde National park

Η δεύτερη πλήρης ημέρα στο Liwonde ξεκίνησε με birding γύρω από το εστιατόριο του camp, όπου βρήκαμε αρκετά νέα είδη.

Συνεχίσαμε με μια επίσκεψη σε μια ποτίστρα μέσα στο δάσος mopane, που είχε και ένα hide κτισμένο μέσα στο έδαφος, για να παρατηρείς τα ζώα και τα πουλιά, που έρχονται για να πιούν νερό. Μείναμε αρκετή ώρα εκεί και είχε αρκετό ενδιαφέρον.

Φεύγοντας συναντήσαμε ένα νεαρό Martial Eagle, που ως συνήθως ήταν πολύ περίεργος και μας άφησε να τον πλησιάσουμε πολύ κοντά.

Νέος Martial Eagle

Μην σας γελάει το αθώο βλέμμα του.

10 χρόνια πριν, όταν είμαστε στην Τανζανία, είχε πάρει μέχρι και ένα μωρό, από το κρεβατάκι του, σε ένα χωριό.

Είναι ένας νεαρός πολεμικός αετός (Polemaetus bellicosus) – Martial Eagle.

Μόλις μεγαλώσει θα γίνει ένας από τους πιο ζόρικους κυνηγούς.

Οι χωρικοί, τον έχουν επικηρύξει παντού, γιατί επιτίθεται και τους παίρνει τα ζώα τους.

Οι νεαροί όμως πολεμικοί αετοί έχουν πλάκα. Μπορείς να τους πλησιάσεις στα 3 μέτρα και μένουν να σε κοιτάνε, χωρίς να δείχνουν κανένα φόβο. (Κανένα άλλο αρπακτικό δεν μπορείς να πλησιάσεις. Και μόνο το αυτοκίνητο να σταματήσεις, πιο κοντά από 40-50 μέτρα, εξαφανίστηκε).

Η φωτογραφία είναι από το Malawi, αλλά υπάρχει σε όλες τις υπο-σαχάριες χώρες της Αφρικής.

Το απόγευμα επιστρέψαμε στο δάσος mopane και προσθέσαμε μερικά νέα είδη, όπως το Crested Barbet.

Μετά τα ποτά στο ηλιοβασίλεμα, η νυχτερινή μας διαδρομή, ήταν σήμερα καταπληκτική.

Ξεχώρισα έναν Αφρικανό σκαντζόχοιρο, Cape Porcupine στο δρόμο,

Αφρικανός σκαντζόχοιρος

Κυκλοφορεί μόνο την νύχτα ο Αφρικανός σκαντζόχοιρος και είναι πολύ μεγαλύτερος από τον δικό μας.

Ψάχναμε μόλις νύχτωσε, για κουκουβάγιες στο Malawi, όταν τον βρήκαμε στο δρόμο.

*Έχω δει ένα Video που του την έπεσε μια νεαρή λεοπάρδαλη, που δεν “ήξερε” και αυτός απλώς της γύρισε την πλάτη, μέχρι που ένα από τα τεράστια αγκάθια του, της καρφώθηκε στο πέλμα και “έμαθε” να μην τα βάζει μαζί του.

Ωραίος και ζόρικος.

δύο Spotted Eagle Owl και έναν White-backed Night Heron που ψάρευε και μια civet.

Ωστόσο, το αδιαμφισβήτητο αποκορύφωμα ήταν μια εξαιρετική Pel’s Fishing Owl, που ψάχναμε από την πρώτη μέρα που φτάσαμε εδώ.

Pel’s Fishing Owl

Είναι κούκλα, πολύ σπάνια και πολύ ιδιαίτερη.

Είναι μια από τις 3 Fishing-owls που υπάρχουν σε όλο τον κόσμο και όπως λέει και το όνομα τους, ψαρεύουν για να φάνε. Pel’s Fishing Owl.

5 χρόνια πριν, για να την δούμε, διανυκτερεύσαμε σε ένα νησάκι, στον ποταμό Okavango, στην Botswana και το επόμενο πρωί μετά από πολύ ψάξιμο, την είδαμε από την …μέση και κάτω. Το κεφάλι της ήταν κρυμμένο σε πολύ βαθιά φυλλώματα και όταν πλησιάσαμε, εξαφανίστηκε. Πλήρες ξενέρωνα.

Αυτή τη φορά είμασταν στο Liwonde park, στο Malawi και την ψάχναμε δίπλα στο μεγάλο ποτάμι του. Την πρώτη νύχτα παρόλες τις προσπάθειες, δεν την βρήκαμε και έπεσε απογοήτευση… «Όχι πάλι!»

Την δεύτερη νύχτα, όμως WOW:

Την πετύχαμε στην κορφή ενός μεγάλου δέντρου, που είχε ανέβει για να κόβει κίνηση στο ποτάμι. (Μείναμε αρκετή ώρα, μήπως την δούμε και να ψαρεύει, αλλά δεν μας έκανε την χάρη).

Έχει φοβερό στυλ. Σαν δικαστίνα έλεγε η Λουκία (δική της είναι η φωτογραφία).

Εμπειρία. Το γκρουπ, την ψήφισε σαν τον πιο σημαντικό πουλί που είδαμε στο Malawi (δυο νύχτες την ψάχναμε, εξάλλου )

15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ Liwonde to Dzalanyama

Μια σύντομη πρωινή διαδρομή σαφάρι την τελευταία μας μέρα εκεί απέδωσε ένα Dickinson’skestrel

Και το πανέμορφο Saddle-billed Stork, που η μούρη του έχει τα χρώματα της γερμανικής σημαίας.

Μετά το πρωινό, αφήσαμε το Liwonde National Park και ξεκινήσαμε το μακρύ ταξίδι προς το Dzalanyama Forest Reserve.

Δυστυχώς ξεκινήσαμε με γκρίνια. Γίναμε «βίδες» με την Barbara, καθώς εγώ περίμενα την μεγάλη αυτή διαδρομή, για να βγάλω φωτογραφίες και αυτή ήθελε να αλλάξει το rotation των θέσεων στο βαν και να καθίσουμε πίσω. Ενοχληθήκαμε πολύ, καθώς η Barbara είχε ένα πρόβλημα με το πόδι της και η Λουκία 2 φορές είχε διαλέξει να ταλαιπωρηθεί η ίδια, για να την εξυπηρετήσει.

Σταματήσαμε για μεσημεριανό στη Dedza, καις τη συνέχεια είδαμε μια παρέα γυναικών που τραγουδούσε και όπως μας εξήγησε ο Vasco,

Πάνε τα δώρα τους για το γάμο.

10 κουβάδες νερό και 3 με αλεύρι, για να στεριώσει το νέο σπιτικό. Πολύτιμα και τα δύο.

Κάθε 1-2 χιλιόμετρα έχει χειροκίνητες αντλίες για να βγάλουν νερό και μπουκαλάκια με χλώριο, για να γίνει πόσιμο. Γεμίζουν ένα κουβά και τον κουβαλάνε πάνω στο κεφάλι τους. Για να πιούν, να μαγειρέψουν και να πλυθούν (είναι πεντακάθαροι!).

Το αλεύρι το φτιάχνουν  μόνοι τους από ένα τοπικό φυτό.

Πηγαίνοντας τα δώρα τους, τραγουδάνε, τραγούδια με συμβουλές, για τη νύφη.

Παρατηρούσα σε όλη την διαδρομή, την ζωή γύρω μου και την τεράστια διαφορά με την δική μας καθημερινότητα. Κάθε τι που έβλεπα, ήταν «διαφορετικό». Δεν προλάβαινα να φωτογραφίζω.

Φτάσαμε στον προορισμό μας λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα.

16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ Dzalanyama

Το πολύ ξηρό δάσος της Dzalanyama είχε καεί εκτεταμένα, όπως μάθαμε, λίγο πριν την επίσκεψή μας. Καταφέραμε ωστόσο, να εντοπίσουμε εξαιρετικά είδη.

Ξεκινήσαμε πριν το πρωινό, καθώς δίπλα στο lodge κούρνιαζε μια African Wood Owl. Στη συνέχεια είχαμε πολύ περπάτημα, βρίσκοντας πολλά νέα είδη lifers για μάς, όπως η Retz’s Helmetshrike, που βρήκε η Barbara και το Anchieta’s Sunbird, που ήταν ο μεγάλος μας στόχος και χρειάστηκε να βγούμε από το trail και να περπατήσουμε μέσα στα χωράφια, ψάχνοντάς το, μέχρι που το βρήκε η Λουκία και μας φώναξε.

Γυρίζοντας στο Lodge το απόγευμα, βρήκα μια παρέα παιδιών

Η χώρα των χαμογελαστών ανθρώπων, το Malawi, στο κέντρο της Αφρικής

“Bottle. Bottle”. Οι 3 πιτσιρικάδες ήρθαν τρέχοντας κοντά στο αυτοκίνητο μας, ψάχνοντας για άδεια πλαστικά μπουκάλια, για να βάζουν νερό, όταν πηγαίνουν στο σχολείο.

Το σχολείο, όπως και όλη η περιοχή δεν έχει νερό. Πρέπει να πάνε 1-2 χιλιόμετρα πιο πέρα, όπου μπορούν να αντλήσουν νερό, με χειροκίνητες αντλίες.

Τους άρεσε που τους φωτογράφιζα, τους έδειχνα τις φωτογραφίες τους και βλέπανε τις πόζες τους.

17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ Dzalanyama

Η δεύτερη ημέρα στη Dzalanyama ξεκίνησε εντυπωσιακά, καθώς μετά από πολύ περπάτημα, πάλι μέσα στα χωράφια, είδαμε για δυο δευτερόλεπτα το πολυπόθητο Lesser Seedcracker, που κατάφερε να φωτογραφίσει η Λουκία.

Είδαμε αρκετά νέα είδη, που ζουν σε αυτό το κομμάτι της Αφρικής, αλλά το πιο σημαντικό της ημέρας για μένα, ήταν η συνάντηση μου, με τον ποδηλάτη, που κουβαλούσε μια ντάνα ξύλα, 3 μέτρα ψηλή.

Από τις πολύ καλές δουλείες στο Malawi… 8,50 ευρώ/μεροκάματο!

Ξέρω ότι θα είναι αντιδημοφιλές αυτό το post, αλλά του το οφείλω.

Από τα πιο έντονα πράγματα που έζησα εκεί.

Από τις πολύ καλές δουλείες στο Malawi… 8,50 ευρώ/μεροκάματο!

Η εναλλακτική όμως είναι χειρότερη: 30 δολάρια είναι ο μηνιαίος μισθός).

Οι νοικοκυρές στη διπλανή πόλη χρειάζονται ξύλα για να μαγειρέψουν και πληρώνουν 10 ευρώ, για 80 κιλά ξύλα.

Έφυγε λοιπόν με το ποδήλατο έκανε 25 χιλιόμετρα χωματόδρομο, πλήρωσε 1,5 ευρώ «εισιτήριο» για το δικαίωμα να μαζέψει ξερά ξύλα από το δάσος. Έκοψε όλα αυτά τα ξύλα, με ένα μικρούτσικο τσεκούρι και φόρτωσε 80 κιλά ξύλα στο ποδήλατο.

Και βέβαια τον περισσότερο δρόμο στον γυρισμό, θα τον κάνει με τα πόδια, σπρώχνοντας το ποδήλατο. Για 8,5 ευρώ.

Πιάσαμε συζήτηση, για όλα αυτά, με την βοήθεια του οδηγού μας, (αν και ήξερε λίγα αγγλικά, καθώς είναι παλιά αγγλική αποικία το Malawi).

Respect.

18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ Dzalanyama to Luwawa

Φεύγοντας από το Dzalanyama, ζήτησα από τον Vasco να περάσουμε από το σχολείο, καθώς μου είχε πει, ότι έχει πέσει η στέγη και δυσκολεύονται. Μια επίσκεψη, όπου έμαθα πολλά πράγματα για την χώρα και την τεράστια διαφορά από το δικό μας οικονομικό επίπεδο ζωής.

500 παιδιά έρχονται σχολείο, από χιλιόμετρα μακριά και κάθονται στο δάπεδο, γιατί δεν έχουν θρανία

Respect. 500 παιδιά έρχονται σχολείο, από χιλιόμετρα μακριά και κάθονται στο δάπεδο, γιατί δεν έχουν θρανία, για να μάθουν γράμματα.

Η καταιγίδα πήρε τις λαμαρινένιες στέγες σε 2 τάξεις, αλλά συνεχίζουν το μάθημα. Κάνανε τάξη την διπλανή εκκλησία.

Ο νόμος τώρα λέει, ότι αγόρια και κορίτσια πρέπει να πάνε σχολείο, όπως και τα κορίτσια (και οι νεαρές μητέρες) μέχρι 18 χρόνων, μια και τα κορίτσια δεν πήγαιναν σχολείο).

Ζουν εδώ και αιώνες καλλιεργώντας την γη. Δουλειές υπάρχουν μόνο στις μεγάλες πόλεις, με 30 δολάρια τον μήνα, μισθό.

Όμως ήδη ψήφισαν νόμο που σε 3 χρόνια θα απαγορέψει τελείως κάθε είδους πλαστικά, στην χώρα.

Σπίτια κτίζουν μόνοι τους. Ψήνουν τούβλα και φτιάχνουν τους τοίχους. Προσωρινά κλείνουν τα ανοίγματα πάλι με τούβλα, γιατί τα κουφώματα και τα τζάμια είναι ακριβά. Βρίσκουν κάποια δοκάρια για την στέγη και μένει να αγοράσουν κυματιστή λαμαρίνα και πρόκες.

Ξέρω τι σκέφτεστε. Και πόσο να κάνουν μερικά φύλλα κυματιστή λαμαρίνα και πρόκες; Με τα δικά μας στάνταρ τίποτα, με τα δικά τους, πολλά.

Αυτά μόνο χρειάζονται στο σχολείο και όμως είναι για μήνες χωρίς στέγη (αυτό το φρόντισα ήδη, γιατί σε ένα μήνα αρχίζει η περίοδος των βροχών και όταν γυρίσω – with a little help from my friends – ελπίζω να μπορέσουμε να πάρουμε και θρανία για όλα τα παιδιά).

Είναι πεντακάθαροι και οι γυναίκες ταιριάζουν με μεγάλη προσοχή τα χρώματα των ρούχων, για αυτές ΚΑΙ για τα μωρά τους, που κουβαλάνε δεμένα στην πλάτη.

Και όμως … Νερό κουβαλάνε στο κεφάλι, από τις χειροκίνητες αντλίες που έχει κάθε 2 χιλιόμετρα. (Έχει όμως και μπουκαλάκια με χλώριο, για να γίνει πόσιμο).

Λίγα ποδήλατα, 50 – 60 χρόνων παλιά, που σε κεντρικούς δρόμους, λειτουργούν και σαν ταξί.

Respect για τους κατοίκους του Malawi και την περηφάνεια με την οποία μιλάνε για την χώρα τους και το όραμα τους για το μέλλον. Δεν λένε η κυβέρνηση κάνει αυτό, λένε Εμείς “κάνουμε αυτό”. Λένε πχ. “βρήκαμε πετρέλαιο και αποφασίσαμε να μην το αντλήσουμε, για να μην κινδυνέψει με μόλυνση η λίμνη μας (όλη η χώρα είναι δίπλα σε μια τεράστια λίμνη)”. Εμείς!

ή καθώς όλη η χώρα βασιζόταν στις εξαγωγές καπνού (και – άσχετο – την μεγαλύτερη φυτεία της χώρας, έχει ένας Θεσσαλονικιός), δεν μιζεριάζουν,

λένε “βάζουμε τώρα παντού macadamia και ελιές!! και θα τα πάμε πολύ καλύτερα”

Think positive παντού. Το λάτρεψα.

Φεύγοντας ο Nigel έψαχνε και κατάφερε να βρει δίπλα στο δρόμο μερικά Fischer’s Sparrow-Lark.

Η μοναδική στάση στο ταξίδι μας προς βορρά ήταν για μεσημεριανό, στο φράγμα Kasungu Dam, όπου προσθέσαμε μερικά υδρόβια είδη, συμπεριλαμβανομένου του Southern Pochard.

Φτάσαμε στο Luwawa lodge, που έχει δημιουργήσει ένα Βρεττανός, που ήρθε για επίσκεψη και έμεινε μόνιμα στο Malawi και είχε πολύ στυλ. Ατμόσφαιρα, μουσική και ωραίο βραδινό.

Είχε φτιάξει και μια εξέδρα, καμμιά εκατοστή μέτρα, πάνω από τον βάλτο, δημιουργώντας έτσι δυνατότητα να δεις πολλά πουλιά του βάλτου.

Ήταν αργά όταν φτάσαμε, αλλά είχαμε λίγο χρόνο για μια πρώτη εξερεύνηση, όπου βρήκαμε και 2-3 νέα είδη μέσα σε μισή ώρα.

19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ Luwawa to Chelinde

Η μέρα ξεκίνησε με μια βόλτα στο βάλτο, πριν το πρωινό στο Luwawa Forest Lodge αποδείχθηκε πολύ επιτυχημένη.

Φύγαμε στην συνέχεια για το μεγάλο ταξίδι προς τον βορρά, προς το Chelinde lodge, στο Οροπέδιο Nyika.

Το οροπέδιο Nyika, στα βόρεια του Μαλάουι, αποτελεί το μεγαλύτερο υψίπεδο της χώρας και βρίσκεται μέσα στο Nyika National Park. Σε υψόμετρο πάνω από 2.000 μέτρα, το τοπίο θυμίζει αφρικανική σαβάνα με απέραντα λιβάδια. Το κλίμα είναι δροσερό και συχνά ομιχλώδες, δημιουργώντας ατμοσφαιρικά τοπία. Η περιοχή φιλοξενεί ζέβρες, eland, αντιλόπες και ποικιλία σπάνιων πουλιών.

Κάναμε στάση για μεσημεριανό και βενζίνη και ψώνισα βραχιόλια από μια ομάδα μικροπωλητών, με τους οποίους είχαμε και ωραία συζήτηση, για την ζωή στο Malawi, καθώς μιλάγανε αγγλικά.

Το show έγινε όμως με τις «κυρίες». Ήταν προεκλογική περίοδος και ένας υποψήφιος είχε προσλάβει μια ομάδα από γυναίκες, οι οποίες ήταν ντυμένες ομοιόμορφα με γαλάζια ρούχα, με την φωτογραφία του επάνω στα ρούχα. Ήρθαν με ένα pick-up, ανεβασμένες στην καρότσα, όπου υπήρχε κι ένα τεράστιο ηχείο, και τραγουδούσαν όλες μαζί. Στη συνέχεια κατέβηκαν στο πάρκινγκ όπου βρισκόμασταν κι εμείς και άρχισαν να χορεύουν· είχε πολύ “φάση”, το όλο το σκηνικό.

Πλησιάζοντας στο lodge είδαμε δύο από τους στόχους μας,  Red-winged Francolin και Denham’s Bustard και μερικά θηλαστικά, με περίεργα ονόματα, όπως Klipspringer, Southern Reedbuck και Bush Duiker.

20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ Chelinde

Το πρωί ξεκινήσαμε αργούτσικα, καθώς δεν κατάφερα να τους πείσω να φύγουμε πριν την ανατολή. Οι υπόλοιποι ήθελαν να περιμένουν το πρωινό — και μάλιστα πλήρες, με τηγανητά αυγά κλπ. Πήγαμε στη συνέχεια σε ένα σημείο περίπου 2 χιλιόμετρα από το lodge, δίπλα σε μια λαγκούνα και κοντά σε αρκετά δέντρα. Ήταν πολύ ενδιαφέρον, καθώς βρήκαμε πολλά πουλιά εκεί.

Φύγαμε γύρω στις 10 και ανεβήκαμε ακόμα ψηλότερα, σε ένα σημείο με κατακόρυφα βράχια και μικρά δέντρα στις άκρες τους. Ήταν το μοναδικό σημείο όπου μπορείς να βρεις το Red-tufted Sunbird, που ήταν ο στόχος μας. Είδαμε αρκετά θηλαστικά πηγαίνοντας προς τα εκεί. Μείναμε μέχρι αργά ψάχνοντας για πουλιά και θηλαστικά και τελικά βρήκαμε και το sunbird που θέλαμε.

Ο Nigel σκόπιμα καθυστέρησε, γιατί ήθελε, μετά τη δύση του ηλίου, στον γυρισμό προς το lodge, να ψάξουμε για nightjars και κουκουβάγιες. Πράγματι είδαμε στον δρόμο μια Marsh Owl, ένα Montane Nightjar και ένα εντυπωσιακό Side-striped Jackal.

21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ Chelinde

Φύγαμε στις 5 το πρωί, καθώς είχαμε μισή ώρα διαδρομή μέχρι ένα σημείο με διαφορετικά πουλιά. Το βαν είχε ανοιχτή οροφή και έκανε ψόφο, γι’ αυτό μας είχαν μοιράσει κουβέρτες να σκεπαστούμε. Πήγαμε 16 χιλιόμετρα μακριά, αλλά ο δρόμος ήταν τόσο κακός που κάναμε μιάμιση ώρα.

Ήταν το μοναδικό σημείο στο οροπέδιο με δάσος, και άξιζε τον κόπο: το δάσος ήταν καταπληκτικό και βρήκαμε αρκετά πουλιά. Ανάμεσά τους το Olive-flanked Robin-Chat, που ήταν ο βασικός μας στόχος, αλλά και ένα Rameron Pigeon που δεν περιμέναμε.

Περίμενα πώς και πώς να νυχτώσει, μετά την χτεσινή βραδιά. Σήμερα όμως δεν είδαμε απολύτως τίποτα.

22 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ Chelinde to Matunkha

Ξεκινώντας από το lodge για να επιστρέψουμε νότια, συναντήσαμε κρυμμένο στα δέντρα,  ένα πανέμορφο Black Goshawk.

Τρεις ώρες αργότερα φτάσαμε στο Vwaza Marsh Game Reserve, μια εντελώς ξερή περιοχή με γυμνά δέντρα, αλλά το μοναδικό μέρος όπου ζει το Bubbling Starling — που είναι τόσο σπάνιο που ούτε ο οδηγός μας δεν το είχε δει.

Είχαμε ραντεβού με έναν τοπικό οδηγό για να το αναζητήσουμε. Η ώρα ήταν 11μιση και η ζέστη έντονη. Περπατήσαμε σε πολύ ανώμαλο έδαφος ανάμεσα στα δέντρα, και ήταν πολύ επίπονο, καθώς είχε πολλές λακκούβες και κινδύνευες συνέχεια να πέσεις κάτω. Μετά από περίπου μιάμιση ώρα επιστρέψαμε απογοητευμένοι και κατάκοποι, καθώς είχε και πάρα πολύ ζέστη.

Κάναμε στάση για μεσημεριανό και μετά τις 2 ξαναξεκινήσαμε. Τελικά πήγαμε μόνο εγώ, ο Nigel και ο τοπικός οδηγός, καθώς έκανε αφόρητη ζέστη. Οι υπόλοιποι έμειναν κοντά στην είσοδο του πάρκου για birding.

Μετά από περίπου μία ώρα αναζήτησης ωστόσο, σταθήκαμε τυχεροί: εμφανίστηκε μια ομάδα Babbling Starling σε ένα δέντρο, όχι πολύ κοντά και αρκετά ψηλά. Παρ’ όλα αυτά κατάφερα να πάρω μερικές αξιοπρεπείς φωτογραφίες, ενώ ο Nigel πανηγύριζε για το νέο lifer του και έψαχνε την φωτογραφική μου μηχανή, για να το δει καλύτερα.

Το βράδυ καταλήξαμε στη Matunkha.

23 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ Matunkha to Makuzi Beach

Φύγαμε πάλι αργά, μετά τα πρωινά προς τη Nkhata Bay, όπου θέλαμε να βρούμε δύο νέα είδη.

Φτάσαμε στις 9:30 και η ζέστη ήταν τέτοια που δεν πετούσε τίποτα. Παρ’ όλα αυτά περπατήσαμε στα μονοπάτια του μικρού δάσους. Το πιο ενδιαφέρον που βρήκαμε ήταν ένα φυτό που λέγεται Buffalo Bean· αν το ακουμπήσεις, σου προκαλεί τρομερή φαγούρα.

Είδαμε σύντομα μερικά είδη, αλλά ήταν αδύνατο να τα φωτογραφίσουμε, καθώς ήταν βαθιά χωμένα στα φυλλώματα λόγω ζέστης.

Το μεσημέρι φτάσαμε στο πανέμορφο Makuzi Beach Lodge, όπου μείναμε την υπόλοιπη μέρα. Δεν είχε πολλά πουλιά στους κήπους του, αλλά το μέρος ήταν υπέροχο. Τα bungalows είχαν τεράστια δωμάτια και βρίσκονταν σε αρκετή απόσταση από το κεντρικό εστιατόριο, ενώ ο χώρος ήταν πανέμορφος και ακριβώς δίπλα στη λίμνη.

24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ Makuzi Beach to Lilongwe

Μετά από λίγη παρατήρηση στους κήπους του Makuzi Beach, κατευθυνθήκαμε νότια κατά μήκος της λίμνης προς τη Lilongwe. Υπήρχε λίγος χρόνος για στάσεις και το μόνο νέο είδος ήταν ένα Brown Snake Eagle. Φτάσαμε στο όμορφο lodge μας στη Lilongwe νωρίς το απόγευμα, εγκαίρως για μια τελευταία μικρή εξόρμηση στους κήπους, χωρίς όμως ιδιαίτερες νέες προσθήκες.

Ήταν πολύ περίεργο, αλλά δεν ήθελα να φύγω. Ήθελα να μείνω άλλη μια βδομάδα στο Μαλάουι. Και ήταν παράξενο, γιατί η παρέα δεν ήταν καλή. Δεν ενδιαφέρονταν τόσο για το birding όσο για το να περνάνε καλά, ενώ είχαμε και τις γκρίνιες μας με τη Μπάρμπαρα. Ξεκινούσαμε κάθε πρωί πολύ αργά και, σε μια χώρα με τόση ζέστη, χάναμε το 50% του birding της ημέρας.

Παρόλα αυτά, οι δύο οδηγοί ήταν εξαιρετικοί, η χώρα μου άρεσε πάρα πολύ και δεν ήθελα να φύγω. Είχαμε όμως κλεισμένο πρόγραμμα: πετούσαμε για Γιοχάνεσμπουργκ, στη Νότια Αφρική, και από εκεί κατευθείαν για Αυστραλία, όπου μας περίμεναν για το επόμενο bird tour στο Κερνς, την επόμενη κιόλας μέρα