Bolivia altiplano

To 2015 το rally Paris-Dakar μετακόμισε στη Νότια Αμερική.
Μια από τις διαδρομές του, ήταν στη Βολιβία πάνω στο salt flat του Yuyni.
Δηλαδή σε μια επιφάνεια 120 χλμ επί 180 χλμ με 120 μέτρα βάθος όλο αλάτι.
To Paris-Dakar ήρθε εδώ Γενάρη, που είναι περίοδος βροχών και πάνω από το αλάτι υπάρχει ένα στρώμα νερού. Τα αυτοκίνητα πέρασαν αλλά το αναμειγμένο με αλάτι νερό, δημιούργησε σοβαρά προβλήματα στους κινητήρες τους και τα επόμενα 3 χρόνια που το Paris-dakar έμεινε στη νότια Αμερική δεν ξαναπέρασε από εδώ.
Το, από αλάτι όμως μνημείο, έμεινε.
* Ψαρωτικό τελείως. 300χιλ χρόνια πρίν η πλάκα του Ειρηνικού συγκρούστηκε με την πλάκα του Ατλαντικού και από την σύγκρουση, η γη σηκώθηκε μέχρι και 6000μ και δημιουργήθηκαν οι Ανδεις. Εδώ δημιουργήθηκε και μια τεράστια λίμνη με θαλασσινό νερό, που σταδιακά εξατμίστηκε, αφήνοντας όλο αυτό το αλάτι. Το υψόμετρο είναι 3600μ. και όμως σε κάποια λοφάκια που υπάρχουν, βλέπεις κοράλια, σημάδι ότι όλη αυτή η έκταση ήταν πριν την σύγκρουση, στα βάθη του ωκεανού.

*Το αλάτι αυτό περιέχει και το 60% του λιθίου της γής, που είναι απαραίτητο συστατικό για τις μπαταρίες αυτοκινήτων, κάτι που αυτόματα κάνει την περιοχή πεδίο αντιπαράθεσης, καθώς οι Κινέζοι προσπαθούν να πάρουν την άδεια για να φτιάξουν εργοστάσιο επεξεργασίας του λιθίου, κάτι που βέβαια δημιουργεί μεγάλες αντιδράσεις. ΟΙ ντόπιοι βέβαια πεινάνε. Σχολεία και νοσοκομεία ζητάνε απο την κυβέρνηση, μου έλεγε ο οδηγός μας, αλλά …πολυ corruption και δεν γίνεται τίποτα και το λίθιο μένει ανεκμετάλευτο. Τα ίδια “Παντελάκη μου”

Νύστες. Εριξε πολυ χασμουρητό.
Μια ακόμα “Αθηνούλα”, λίγο μεγαλύτερη απο σπουργίτι, στην Βολιβία. Απο τι λίγες κουκουβάγιες που δραστηριοποιούνται και μέσα στη μέρα.
Burrowing Owl. Athene cunicularia

Ηλιοβασίλεμα στο Αλτιπλάνο της Βολιβίας, πάνω στο salt flat του Yuyni.
Δηλαδή πάνω σε αλάτι, με 120 μέτρα βάθος, σε μια επιφάνεια 120 χλμ. επί 180 χλμ., που φαίνεται από το διάστημα.

Και όμως δεν είναι πέρδικα. Είναι ένα «μπαμπάτσικο» μπεκατσίνι με πολύ κοντή μύτη!
Και έγινε μεγάλη πλάκα με αυτό. Οι οδηγοί μας στο αλτιπλάνο της Βολιβίας, δεν είχαν σχέση με πουλιά. Ολοι οι επισκέπτες εκεί πάνε για τη φύση. Ειδαν όμως το ενδιαφέρον μας για τα πουλιά και μας είπαν ότι γύρω από το ξενοδοχείο που μέναμε έχει «πέρδικες». Εριξα μια ματιά στο internet λοιπόν και τους είπα ότι δεν υπάρχουν πέρδικες στη Βολιβία. Λίγο μετά, το βρήκε στο κινητό του και μου το «κόλλησε» στα μούτρα. Το έλεγε σαφώς.

Perdicita cordillerana είναι το όνομα του στα ισπανικά. Πέρδικες είναι για τους ντόπιους.

Τελικά το επιστημονικό του όνομα είναι Attagis Gayi, στα αγγλικά Rufous-bellied seedsnipe και ανήκει στην οικογένεια που περιλαμβάνει όλα τα «παρυδάτια», δηλαδή όλα τα μικρόπουλα που βλέπουμε να τσιμπολογάνε για τροφή στην άκρη του κύματος στις παραλίες μας. Γενετικά, είναι πιο κοντά στα μπεκατσίνια.

Η συγκεκριμένη υπο-οικογένεια των seedsnipes ζεί σε πολύ λίγα σημεία στα πολύ ψηλά υψόμετρα (πάνω από 4000μ.) της Νότιας Αμερικής (στο «πράσινο» της ένθετης φωτογραφίας), προσθέστε ότι μόλις δει κίνδυνο, μένει τελείως ακίνητο και όπως είναι καμουφλαρισμένο, μπροστά του είσαι και δεν το ξεχωρίζεις με τίποτα. Φάγαμε λοιπόν όλη την επόμενη μέρα, ψάχνοντας όλα τα υγρά λιβάδια που του αρέσουν και όταν τελικά το βρήκαμε έμεινε ακίνητο, όσο και να το πλησίαζα για να το φωτογραφίσω (δεν πήγα όμως πιο κοντά από 8-10 μέτρα).

*Ασχετο. Oi δικές μας οι βουνίσιες πέρδικες, μου έχουν πεί κυνηγοί, ότι μένουν ακίνητες, όσο κοντά και να πάς. Αν δεν τις πατήσεις, δεν κουνιούνται με τίποτα. Μου φαίνεται κυνηγετική υπερβολή («ερχεται ο σκύλος που τις ψαχνει και μυρίζει τα πόδια σου και την βλέπεις δίπλα στο πόδι σου»), αλλά δεν έχω προσωπική εμπειρία.

Σύνορα Βολιβίας – Χιλής. 5000 υψόμετρο. 9 υπο το μηδέν, σήμερα το μεσημέρι.
Η περιοχή είναι γεμάτη πανύψηλα ηφαίστεια και στην περιοχή των Geysers που βρισκόμαστε, τρύπες στο έδαφος βγάζουν συνέχεια καπνό ή είναι γεμάτες λάσπη που κοχλάζει.
Είχε την πλάκα του (αν και με την φύση δεν ξέρεις αν και πότε, αυτή η τρύπα μπροστά σου θα σκάσει στα μούτρα σου)

Θέλω να το ξαναζήσω αυτό. Πηγαίναμε μιάμισυ μέρα με το αυτοκίνητο και ήθελα να μην τελειώσει αυτή η διαδρομή. Οπου και να γύριζε το μάτι μου έβλεπα απίστευτες εικόνες φύσης. Καθόμουνα μπροστά και τράβαγα συνεχώς φωτογραφίες, αν και ήξερα ότι καμμιά φωτογραφία δεν μπορούσε να εκφράσει την πραγματικότητα, αυτό που ζούσα. Απίστευτες εναλλαγές στην φύση και γύρω-γύρω ένα σωρό χιονισμένες κορυφές ηφαιστείων.
Φύγαμε από την περιοχή με τα αλάτια στο αλτιπλάνο της Βολιβίας και πηγαίναμε 250 χιλιόμετρα πιο κάτω στην περιοχή των ηφαιστείων και των αλπικών λιμνών, στα σύνορα με την Χιλή. Ξενέρωσα τελείως όταν, μετά από 12 ώρες οδήγηση, είδα ότι φτάσαμε στο «μυθικό» ξενοδοχείο από αλάτι, που θα μέναμε. Ηθελα να μην τελειώσει ποτέ αυτός ο δρόμος.
Ο δρόμος ήταν τελικά ο προορισμός.
Η φωτογραφία δείχνει μια στάση που κάναμε για να δούμε, κάπου αριστερά, ένα βράχο που μοιάζει σαν δέντρο. Δεν πήγα καθόλου. Καθόμουν και απολάμβανα το τοπίο της φωτογραφίας. Δεν χρειαζόμουν κάτι άλλο.
Το έζησα μόλις 3 βδομάδες πρίν και είμαι έτοιμος να ξαναπάω σήμερα.
*Πήγα λίγο πρίν μια βόλτα με το ποδήλατο και μια ώρα σκεφτόμουν που το έχω ξαναζήσει αυτό. Που θέλω να ξαναπάω «σήμερα», όχι για να δώ κάτι, αλλά για να ζήσω την “ατμόσφαιρα». Εκανα και ένα Top 5 “φεύγω σήμερα- για την ατμόσφαιρα» διαδρομών:
-Αλτιπλάνο της Βολιβίας
-Βάρανγκερ στη βόρεια Σκανδιναβία (έχω πάει 5 φορές)
-Nome στην Αλάσκα, στο Βερίγγειο πορθμό
-Αστερούσια στην Κρήτη (πήγα για τον γυπαετό – δεν τον είδα- και μαγεύτηκα από την ατμόσφαιρα)
-Dempster Highway (400 χιλ. χωματόδρομος, που ενώνει την Dawson City με τον αρκτικό ωκεανό, στον βόρειο Καναδά – έχω πάει 2 φορές).
Ισλανδία και Μογγολία είχαν επίσης φοβερή φύση, αλλά δεν «φεύγω σήμερα».
Παταγωνία ίσως, αλλά δεν έχω πάει.
Ο δρόμος ήταν τελικά ο προορισμός. Σκεφτείτε το καλύτερο σημείο «θέας» στο οποίο έχετε σταματήσει και φανταστείτε ότι όλη η διαδρομή είναι «έτσι»: μια ατελείωτη εναλλαγή τέτοιων εικόνων.