Greece 2023

O Μουστακαλής του Εβρου, ποζάρει στη Λουκία.

Στολίδι για το δέντρο μας, στο Πρωτοχρονιάτικο Λιβάδι στην Αράχωβα.
Είχε -1 το πρωί και 20 κεδρότσιχλες, μαζύ με 4 κοκκινότσιχλες το διασκεδάζανε για τα καλά.
Καλή Χρονιά εύχομαι. Με Υγεία και χαρές.

Τον φέρανε οι Αργοναύτες από την Κολχίδα και έγινε το αγαπημένο κυνηγετικό θήραμα των αρχαίων Ελλήνων, πριν εξαπλωθεί και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Φασιανός Κολχικός (Phasianus colchicus).
Για κυνηγετικούς λόγους ακολουθησαν απελευθερώσεις πολλών πουλιών, αφου διασταυρώθηκαν με αλλους ασιατικούς φασιανούς.
Ο μόνος καθαρόαιμος άγριος πληθυσμός σήμερα στην Ευρώπη, υπαρχει στο Μεγάλο Δάσος του Νέστου. Ξεχωρίζει καθώς είναι ο μόνος που δεν έχει λευκό δαχτυλίδι στο λαιμό, όπως έχουν όσοι προέρχονται από διασταυρώσεις και απελευθερώσεις κυνηγετικών συλλόγων.
Τον είδαμε φέτος να τρέφεται στο δρόμο, δίπλα στο ποτάμι, πολύ πρωί, αρκετά πριν βγεί ο ήλιος. (Ετσι η φωτογραφία αναγkαστικά είναι με 12000 iso).
Λίγο μετά εξαφανίστηκε στα χόρτα δίπλα από το δρόμο.
Highlight.
*Οι πληροφορίες είναι απο τα sites των κυνηγετικών συλλόγων, μια και όλα τα γκουγκλαρίσματα εκεί καταλήγουν

Στο Μάλι Μάδι
Χιονοκότσυφας που ψάχναμε πολύ καιρό

Πιάνει 300χλμ/ώρα. Το ταχύτερο πουλί του κόσμου κυκλοφορεί ανάμεσα μας.
Πετρίτης στον Αλιάκμονα.

Εφυγα απο το Ακριτοχώρι, πάνω απο την Κερκίνη πιστεύοντας οτι δεν τον εχω φωτογραφίσει και βρήκα το βράδυ στο computer την φωτογραφία αυτή.
Ο Νανοφυλλοσκόπος ήταν ο φετινός στάρ, καθώς ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Ολοι οι “καλοί” μαζευτηκαν στο Ακριτοχώρι και αρκετοί απο αυτούς περπάτησαν με τις ώρες για να τον δούν, καθώς κινείται συνέχεια παρέα με αιγίθαλους και πυροβασικίσκους και ακόμα και όταν βρίσκεις την παρέα αυτή, είναι δύσκολο να τον ξεχωρίσεις.

Πόσο ευκολο είναι να πιστέψεις ότι είναι το ίδιο πουλί?
Πάνω με τα «γαμπριάτικα» του στη Βόρεια Σκανδιναβία, που είναι το σπίτι του. Κάτω με τα χειμωνιάτικα του, όπως το βλέπουμε στην Ελλάδα που έρχεται να ξεχειμωνιάσει.
Λαμπροβούτι (Gavia Arctica) Arctic Loon
Η πάνω φωτογραφία είναι πολλά χρόνια πρίν. Η Βόρεια Σκανδιναβία είναι γεμάτη λιμνάκια 40-50 μέτρων μήκους και σε καθένα από αυτά, τον Ιούνιο, βρίσκεις ένα ζευγάρι βουτηχτάρια λαμπροβούτια ή κηλιδοβούτια, με την φωλιά τους. Ετσι και εμφανιστεί άλλος στο λιμνάκι την περίοδο αυτή, γίνεται πόλεμος.
Εμας μας πήγε ενας τοπικός οδηγός σε ένα από αυτά τα λιμνάκια, όπου κολυμπούσε ένα ζευγάρι λαμπροβούτια και μιμήθηκε την φωνή του λαμπροβουτιού. Αμέσως το αρσενικό πήγε στο θηλυκό και το οδήγησε στην φωλιά και ήρθε ύστερα κατά πάνω μας, για να βρει τον παρείσακτο. Αξέχαστη εμπειρία, καθώς μάλιστα δεν είχαμε ασχοληθεί ακόμα με το birding.
H κάτω φωτογραφία είναι μια βδομάδα πριν στον Αμβρακικό, που έρχονται κάθε χρόνο μερικά λαμπροβούτια για να ξεχειμωνιάσουν. Αμα είσαι τυχερός, όπως εμείς φέτος, μπορεί να δείς κάποιο από αυτά που έχει έρθει κοντά.

Ενας τσαχπίνης νανόμπουφος στην Πτολεμαίδα.
Αν δεν ξέρεις σε ποιό δέντρο είναι δεν υπάρχει περίπτωση να τους δείς. Είναι μικροκαμωμένοι και κάθονται στα πιό πυκνά κλαδιά.
Είχα όμως βοήθεια στον εντοπισμό του.

O Ρωσότρυγγας της Λουκίας. Γίνεται πάρτυ από τους birders όταν εμφανίζεται στην Ελλάδα.
Ξεχειμωνιάζει στα ανατολικά παράλια της Αφρικής και μεταναστεύει κάθε χρόνο στη ρωσική τάιγκα, για να αναπαραχθεί. Είμαστε έξω από την διαδρομή του.
Ένα-δυο πουλιά λοξοδρομούν κάθε χρόνο και κάνουν μια στάση ανεφοδιασμού 2-3 ημερών στο Καλοχώρι, μέσα Μαίου (οπότε γίνεται αγώνας δρόμου, από τους birders της Νότιας Ελλάδας για να τα δούν, πρίν φύγουν για Ρωσία).
Στο Μεσολόγγι εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 2021 και τον εντόπισε πρώτη η Λουκία εκεί. Τον ξαναείδανε Γενάρη 2022 στο Μεσολόγγι. Φέτος δεν είχε εμφανιστεί πουθενά και τον εντόπισε πάλι η Λουκία στο Μεσολόγγι 2 μέρες πρίν. Στο ίδιο ακριβώς σημείο, που τον είχε βρεί 2 χρόνια πρίν.
Είναι πιθανό να ξεχειμωνιάζει πλέον εκεί και να μην έχει φύγει ακόμα για Ρωσία.
*Οι πληροφορίες είναι από τις καταγραφές που υπάρχουν στο ebird. Δεν ξέρω αν υπάρχουν άλλες έμφανίσεις του στη Νότια Ελλάδα, παλιότερες από το Φεβρουάριο του 2021 (λογικά όμως κάποια θα υπάρχει)

«Αηδόνια θα χω να σου τραγουδούν» (έτσι θάπρεπε να διαφημίζει το ξενοδοχείο που μέναμε στην Καλλονή της Λέσβου).
Αρχιζαν στις 11 το βράδυ το τραγούδι τους, δίπλα ακριβώς στο δωμάτιο μας και συνέχιζαν όλη νύχτα και την επόμενη μέρα, ακούραστα μέχρι τη δύση του ηλίου. Φοβερή «φάση».
*Τα αηδόνια έχουν ένα «ελάττωμα»: Διαλέγουν τους πιο πυκνούς θάμνους και τραγουδάνε τόσο καλά κρυμμένα, που ούτε να τα διακρίνεις δεν μπορείς. Σε 15 χρόνια, μια φορά μέχρι τώρα, είχα καταφέρει να δώ και να φωτογραφίσω ένα, απο 50 μέτρα μακρυά).
Εξαίρεση το ξενοδοχείο που μέναμε (το Πασιφάη στην Καλλονή) που στον κήπο του μοιάζουν άφοβα. Σε 2 ώρες η Λουκία φωτογράφισε πάνω από 10, καθώς τα «δίνανε όλα» αυτή την εποχή.

19 τσάρτερς ήρθαν φέτος στην Λέσβο για χάρη του. (Τρέλλα που την έχουν και “αυτοί” οι πουλάκηδες. Γεμάτο ήταν το νησί με μικρά άσπρα νοικιάρικα Fiat panda).
Σμυρνοτσίχλονο. Η βεντέτα της Λέσβου. Ασιατικό είδος και το μόνο μέρος στην Ευρώπη που μπορείς να το δείς, είναι κοντά στη μονή Υψηλού, στο ψηλότερο σημείο της Λέσβου, όπου κάθε χρόνο έρχονται μερικά ζευγάρια σμυρνοτσίχλονα για να αναπαραχθούν. Ξεχειμωνιάζει στη νότια Ερυθρά θάλασσα και ερχεται για να αναπαραχθεί στην Τουρκία, σε 2 περιοχές. Κυρίως στις κουρδικές περιοχές στα βαθη της Τουρκίας, αλλά και στα Μικρασιατικά παράλια από την Σμύρνη και πάνω. Καποια λίγα ζευγάρια απο αυτά, προτιμάνε την Λέσβο.
Και στη Λέσβο είναι challenge για να το δείς. Η φωτο που έβγαλε η Λουκία είναι με 1000άρι φακό από πολύ μακρυά.