India Northern

Η πρώτη μας “γατούλα”

Ή πρώτη μας “γατούλα”.
Είχε όλο το “πακέτο” για να μείνει αξέχαστη, η συνάντηση αυτή.
Ήταν απρόσμενη. Κάθε μέρα βλέπει τίγρη στο Corbett national park, στους πρόποδες των Ιμαλαΐων, ενα από τα 100 τζιπάκια, που κόβουν βόλτες, τέσσερις ώρες το πρωί και τέσσερις ώρες το απόγευμα, μήπως συναντήσουν για δύο δευτερόλεπτα, μία τίγρη που βγαίνει από την πυκνή βλάστηση από τη μία μεριά του δρόμου και μπαίνει στην πυκνή βλάστηση στην άλλη μεριά του δρόμου. Οι πιθανότητες λοιπόν ήταν 1%.
Ήταν δύσκολο. Καθώς ήταν χωμένη στην πυκνή βλάστηση παραμονεύοντας για τα ελαφάκια που βοσκούσαν 100 μέτρα μακρύτερα.
Περιττό να πω ότι δεν περιγράφεται η χαρά μου, όταν μετά από μία μικρή κίνηση που έκανε η τίγρη και μία ριπή ενός δευτερολέπτου (11 καρέ) της μηχανής μου, είδα ότι είχα καταφέρει να πάρω αυτό το καρέ.
Την άλλη μέρα το πρωί βγήκαμε απο το πάρκο και πλησιάζοντας την πόλη, σταματήσαμε για να φωτογραφίσουμε πουλιά,
“Φύγετε γρήγορα. Μια τίγρη σκότωσε και έφαγε 3 ανθρώπους αυτή τη βδομάδα, στην περιοχή αυτή”, μας βάλανε τις φωνές.
Είχε όλο το “πακέτο” η συνάντηση αυτή για να μείνει αξέχαστη.

Έχει καθυστέρηση αναχώρησης η πτήση μας και παίζω με το κινητό, προσπαθώντας να αλλάξω σελίδα.
Αυτή τη φορά δεν ήμουνα σίγουρος ότι θέλω να φύγω. Πέρασα ένα μαγικό τρίμηνο στην δουλειά μου. Από τα πιο δημιουργικά της ζωής μου.
Το ταξίδι βέβαια ήταν προγραμματισμένο από καιρό. Υστερα θυμήθηκα το Monal.
Μου αρέσει η ιδέα να ψάχνεις για ένα ουράνιο τόξο, που .. περπατάει.
Dubai 2 μέρες, για κάποια πουλιά της ελληνικής λίστας (που στην Ελλάδα έρχονται κάθε 10 χρόνια), ύστερα Ινδία και με τραίνο για Ιμαλάια. Όχι πολύ ψηλά, μέχρι 2500 μέτρα. Πιο ψηλά εξάλλου δεν έχει δέντρα.

Πρώτη μας εμπερία, μόλις προσγειωθήκαμε:

Gray-headed Swamphen

Το πόδι της είναι όλα τα λεφτά.

Βάζω 10 σε αυτόν που της έδωσε το ελληνικό της όνομα: Σουλτανοπουλάδα! Ονομα και πράμα.
Gray-headed Swamphen – Porphyrio poliocephalus
Οπότε αυτή που βρήκαμε στο Suptanpur (το «Πάρκο Τρίτσης» του Νέου Δελχί), είναι Γκριζοκέφαλη Σουλτανοπουλάδα .

Painted Stork

Πελαργός ζωγραφιστός (Painted Stork) που ζωγράφισε η Λουκία στο Sultanpur (το “Πάρκο Τρίτσης” του Νέου Δελχί).

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

Greater Υellownape

Αυτόν τον είχα βάλει στο μάτι. Λίγο πριν φτάσουμε στους πρόποδες των Ιμαλαϊων, χάζευα στο κινητό μου, τις φωτογραφίες απο τα πουλιά της περιοχής.
Το επόμενο πρωί, αρκετά πριν φέξει, φτάσαμε σε ενα “hide” που είχε φτιάξει καποιος σπιτι του για να προσελκύσει πουλιά και επισκέπτες που θέλουν να τα δούν. Είχε φτιάξει 3 χώρους αρκετά μεγάλους, που είχαν νερό και γύρω-γυρω έριχνε σπόρους. 5 μέτρα πιό κεί, ενα αδιαφανές διαχωριστικό με μικρές τρύπες για να βλέπουν και να φωτογραφίζουν οι επισκέπτες.

Ξεκινήσαμε με 25000 iso, καθώς ήταν πολυ σκοτεινά και λίγο μετά παράλιγο να βάλω τις φωνές, όταν τον είδα.
Greater yellownape. Πολυ τον γουστάρω.

*Και το πάρτυ συνεχίστηκε. Είδαμε 10-12 είδη και ήταν τα πιο ωραία πουλιά της περιοχής. Το ενα πιο όμορφο απο το άλλο.

Rufous-chinned Laughingthrush

Χρώματα και σχήματα, προσεγμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Πολυ στύλ.
Rufous-chinned Laughingthrush, που φωτογράφισε η Λουκία.
Οι τσίχλες που γελάνε (Laughinhthrushes) είναι καμμιά 60αριά και έχουν όλες ξεχωριστό στυλ.
Είναι πουλιά της Ινδίας και της Νοτιανατολικής Ασίας. Υποθέτω ότι το όνομα τους οφείλεται σε κάποιες από αυτές, που οι φωνές τους μοιάζουν με γέλια. Οσες είδαμε ήταν σε μικρά κοπάδια και χαλάγανε τον κόσμο. Εξαίρεση η Rufous-chinned της φωτογραφίας που πόζαρε σοβαρή-σοβαρή. Ντίβα.
Στο Sattal στους πρόποδες των Ιμαλαίων.

Σταχτής δρυοκολάπτης

Αυτόν όμως που βρήκαμε στη βόρεια Ινδία, τον είδαμε σε ενα “hide” που είχε φτιάξει κάποιος σπίτι του για να προσελκύσει πουλιά και επισκέπτες που θέλουν να τα δούν. Είχε φτιάξει 3 χώρους αρκετά μεγάλους, που είχαν νερό και γύρω-γύρω έριχνε σπόρους. Εδώ εμφανίστηκε και ο σταχτής δρυοκολάπτης, τσίμπησε τους σπόρους του, κυττάζοντας συνέχεια ανήσυχα γύρω-γύρω και εξαφανίστηκε.

Koklass Pheasant

Koklass Φασιανός των Ιμαλάιων.
Η μόνη περίπτωση να τον δεις είναι πριν βγει ο ήλιος, όταν βγαίνει κοντά στον δρόμο, για να τραφεί.
Φύγαμε μέσα στο σκοτάδι, καθώς ήθελε μιάμιση ώρα οδήγηση. Τον ψάχναμε μέχρι να βγει ο ήλιος και …δεν τον βρήκαμε.
Άρχισα να τον εκτιμώ περισσότερο, την επόμενη μέρα, όταν φύγαμε πάλι μέσα στη νύχτα και επαναλάβαμε την εξόρμηση για χάρη του και είδα τον οδηγό να κάνει τούμπες, μόλις τον άκουσε.
Ζήτησε να μείνουμε σιωπηλοί, μέσα στα αυτοκίνητα, καθώς έβαλε την φωνή του Koklass, σε ένα μικρό ηχείο, για να τον προσελκύσει.
Και …ήρθε και προσγειώθηκε 3 μέτρα από το παράθυρο μου! Κωλοφαρδία.
2 δευτερόλεπτα αργότερα, κατάλαβε ότι τον παραμυθιάσαμε με το ηχείο μας, πέρασε τον δρόμο και εξαφανίστηκε.
Ινδία. Nainital στους πρόποδες των Ιμαλάιων. 5 ώρες τραίνο και 3 αυτοκίνητο βορειοανατολικά από το Νέο Δελχί

Himalaian Rubithroat

Ο ρουμπινολαίμης!
Εχει μεγάλη φήμη, καθώς είναι πολύ δύσκολο να τον δεις.
Έχει 3 είδη. Siberian, Himalaian και Chinese Rubithroat

Έχουν και “ελληνικό” επιστημονικό όνομα: Calliope.
Στη φωτογραφία ο Himalaian που είδαμε στο Nainital στους πρόποδες (2500 υψόμετρο) των Ιμαλαίων.
Ο Siberian είναι πιο κοινός. Συναντηθήκαμε πολλές φορές μαζί του, αλλά είναι μονίμως κρυμμένος σε αδιαπέραστα κλαδιά. Αόρατος. Και χαλάει τον κόσμο. Μια από τις φορές ήταν στο ένα μέτρο δίπλα από το αυτοκίνητο και φώναζε, αλλά αδύνατον να τον δεις. (Τον έχω φωτογραφίσει μόνο μια φορά από 200 μέτρα μακρυά, στα βουνά Altai στο Καζακστάν).
Στην Ελλάδα οφείλει την φήμη μάλλον στον γαλαζολαίμη, που γίνεται γιορτή κάθε φορά που τον βλέπουμε. Σκεψου αυτόν που είναι και ρουμπινο-λαίμης.

Spotted Forktail

Ενα Χριστουγεννιάτικο απο τα Ιμαλάια.
Δεν μπορούσα να ξεκολλήσω. Το χάζευα με τα κυάλια για πολλή ώρα, καθώς χοροπήδαγε στην άκρη του νερού.
Μου αρέσει η περιγραφή του στο ebird:
“Εκπληκτικά σχέδια στην πλάτη, που μοιάζουν με τον γαλαξία, ξεχωρίζουν το Spotted Forktail απο όλα τα άλλα forktails. Το βρίσκεις σε καλά σκιασμένα ρυάκια, σε βραχώδεις περιοχές, σε ψηλά βουνά”.

Tawny fish-owl

Κουκουβάγιες που ψαρεύουν σε ποταμούς και λίμνες και τρώνε ψάρια μόλις νυχτώσει.Εχει 4 στην Ασία (fish-owls) και 3 στην Αφρική (fishing-owls, διαφορετική οικογένεια απο τις ασιατικές).
Μεγάλη μαγκιά για τους τοπικούς οδηγούς αν ανακαλύψουν κάποια. Ο δικός μας οδηγός είχε καποιον τοπικό που έψαχνε όλη μέρα πριν φτάσουμε και όταν του τηλεφώνησε οτι την βρήκε, τα παρατήσαμε όλα και πήγαμε μια ώρα δρόμο, μήπως την προλάβουμε. Την άλλη μέρα που ξαναπεράσαμε απο το σημείο, είχε εξαφανιστεί.
Tawny fish-owl στο Sattal στους πρόποδες των Ιμαλαίων.

Brown Wood-owl

Μεγάλη μαγκιά του τοπικού οδηγού που την εντόπισε. Χρειάστηκε απαιτητικό σκαρφάλωμα, δίπλα σε ενα πολυ μικρό ρυάκι. για να την δούμε.
Τελικά οι κουκουβάγιες κλέβουν πάντα την παράσταση. Ισως γιατι κατά την γνώμη μου, έχουν κάτι “alien”, δεν είναι “δικές μας”.
Brown Wood-owl στο Sattal, στους πρόποδες των Ιμαλαίων.
Με τεράστια ουρά (έκανα τον ακροβάτη, για να βρώ το σημείο που φαινόταν η -κρυμμένη απο τα φύλλα- ουρά της).

Red-billed blue-magpie

Στην Ελλάδα τις έχουμε κάνει βρισιά. Και όμως οι καρακάξες είναι απο τα πιο όμορφα πουλιά. Αντίθετα με μας, σε πολλά μέρη θεωρείται μεγάλη τύχη το να εμφανιστεί καρακάξα στο σπίτι τους.
Υπάρχουν 20 είδη σε όλο τον κόσμο και όλες έχουν φοβερό στύλ.
Αυτη που φωτογράφισε η Λουκία, είναι η Red-billed blue-magpie των Ιμαλαίων, με την φοβερή ουρά.

Eurasian woodcock – Μπεκάτσα

Μια Μπεκάτσα με ιστορία.
Δεν έχω καταφέρει ποτέ να την φωτογραφίσω στην Ελλάδα. Μια φορά μόνο την έχω δεί εδώ και απο πολυ-πολυ μακρυά. Δεν της ρίχνω άδικο, με το κυνήγι που τρώει.
Την είδα προσφατα, σε ενα πάρκο στην Ινδία (Jim Corbett) που έχει 750 πουλιά. Και όμως ήταν, η δεύτερη φορά που την είδαν, στα 90 χρόνια ζωής του πάρκου.
Ο οδηγός μας ήταν ένας απο τους καλύτερους 3 birderς της Ινδίας. Εχει δεί 1100 πουλιά της Ινδίας και όμως την έβλεπε για πρώτη φορά στη ζωή του.
Πολλές πρωτιές.
Μόλις μας είδε πάγωσε και έγινε σχεδόν αόρατη, με τα “ρούχα-παραλλαγή” που έχει για πτέρωμα. 2-3 λεπτά αργότερα, χώθηκε ξαφνικά στα χόρτα και εξαφανίστηκε.
Ωραία στιγμή. Την απόλαυσα.

Great Hornbill

Βαρύ βομβαρδιστικό.
Great Hornbill. Το ψάχναμε 3 μέρες και εμφανίστηκε από το πουθενά πάνω από το κεφάλι μας, αφού πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.
Στο Jim Corbett National park, στους πρόποδες των Ιμαλαϊων. Ινδία.

Indian Scops-owl

Εχω μαγευτεί με αυτή τη φωτογραφία από χτές. Κάθομαι και χαζεύω αυτό τον φοβερό τύπο, στα διαλλείματα μου. Ειδικά σε φούλ οθόνη.
Και όχι ότι ήταν καμμιά δύσκολη φωτογράφιση. Στο δέντρο καθόταν σχετικά κοντά μας.
Ο τύπος είναι φοβερός.
Indian Scops-owl. Ινδός Γκιώνης δηλαδή.
Στο Ranthambore National Park της Ινδίας

3 spotted owlets

“Ελάτε να πιαστούμε αγκαλιά. Κάνει ψόφο”.
Τις πρώτες πρωινές ώρες στο πάρκο Rajasthan (διάσημο για τις τίγρεις του) στην Ινδία, όλα τα αυτοκίνητα έχουν από 2 κουβέρτες για κάθε επισκέπτη, καθώς η θερμοκρασία είναι στο μηδέν.
Οι 3 spotted owlets (λίγο μεγαλύτερες από σπουργίτια) είναι ο φόβος και ο τρόμος όλων των πουλιών, καθώς επιτίθενται και σκοτώνουν πουλιά μέχρι και 3 φορές μεγαλύτερα από αυτές. Μόλις ακουστεί η φωνή τους στο δάσος πέφτει πανικός, Δεκάδες πουλιά αρχίζουν να πηγαίνουν πέρα-δώθε ψαχνοντας την, για να την διώξουν.
Όταν πέφτει όμως το κρύο, την βγάζουν αγκαλίτσα.

Brown fish-owl

Κουκουβάγιες που ψαρεύουν σε ποταμούς και λίμνες και τρώνε ψάρια μόλις νυχτώσει. (μέρος 2ο)
Εχει 4 στην Ασία (fish-owls) και 3 στην Αφρική (fishing-owls, διαφορετική οικογένεια απο τις ασιατικές).
Αυτή είναι η δεύτερη fish-owl που είδαμε στην Ινδία. Αυτή τη φορά στο πάρκο Ranthambore. (Εχω ποστάρει και την πρώτη δυο-τρεις βδομάδες πριν). Ηταν και πιο άγρια αυτή.
Brown fish-owl.

Painted Sandgrouse

Μια κοκέτα πέρδικα. Painted Sandgrouse. Εξω από το πάρκο Ranthambore στην Ινδία.
Πρέπει να έχουν φάει πολύ κυνήγι, γιατί ήταν πολύ δύσκολη η προσέγγιση.
Ηταν σε μια περιοχή με χαμηλούς θάμνους και όταν μετά από μια ώρα ψάξιμο βρήκαμε ένα ζευγάρι, πέταξε πολύ μακρυά, βάζοντας ένα φαράγγι μεταξύ μας. Νέο περπάτημα, για όλο το γκρούπ, από την άλλη μεριά (δεν τολμήσαμε να πάμε πιο κοντά από 100 μέτρα) και έβαλαν ένα θάμνο ανάμεσα μας. Ισα που ξεχώριζαν από πίσω. Χρειάστηκε να αφήσω το υπόλοιπο γκρούπ, στο οποίο είχαν το νού τους οι πέρδικες και να κάνω ένα τεράστιο κύκλο μέσα από το φαράγγι, για να βρεθώ πίσω τους και να πάρω αυτή την φωτογραφία. Piece of cake, αν έχεις κάνει birding στην Ελλάδα, αλλά στον οδηγό δεν άρεσε καθόλου, που απομακρύνθηκα από το γκρούπ και με έψαχνε.
*Καμμία σχέση με τις δικές μας πέρδικες που σε Πεντέλη και Υμηττό, περπατάνε δίπλα στο δρόμο, καθώς έχουν ψιλο-εξοικιωθεί με τα αυτοκίνητα, ενώ στο Σούνιο τρώνε από το χέρι των επισκεπτών.

Στο πάρκο Ranthambore

Χαμός γίνεται στο πάρκο Ranthambore στην Ινδία, για να δούν τίγρεις.
2000 άνθρωποι, μοιρασμένοι σε 10 διαφορετικές διαδρομές, ψάχνουν 4 ώρες το πρωί (ψόφος, πάς με 2 κουβέρτες) και 4 ωρες το απόγευμα. Οι σχετικές άδειες εισόδου πουλιούνται ένα χρόνο πριν.
Το μυστικό είναι ότι μόνο σε μία διαδρομή από τις 10, έχει τίγρεις. Αν δεν πάς στην σωστή διαδρομή, δεν έχεις ελπίδα (έτσι την πατήσαμε 10 χρόνια πρίν και απλώς κόβαμε βόλτες στο πάρκο και βλέπαμε ελάφια).
Αυτή τη φορά, ο οδηγός μας καποιο «μέσο» πρέπει να είχε, γιατι είδαμε την «γατούλα» της φωτογραφίας, στο πρώτο (από τα 6) 4ωρα μας, στο πάρκο. Και συνεχίσαμε να κινούμαστε σε αυτή τη διαδρομή και στις 2 διπλανές της και ξανα-«είδαμε» 2 φορές ακόμα. Την μία από «7 χιλιόμετρα» μακρυά και την άλλη, τις κοιλιές από 2 τίγρεις που κοιμόντουσαν.

Indian Skimmers

Οι τελευταίοι των Μοϊκανών. Ελάχιστα μείνανε πλέον. Indian Skimmers.
Ξεχωρίζουν από το στυλ και το κάτω ράμφος τους που είναι μεγαλύτερο από το επάνω και λειτουργεί σαν «κουτάλα» για να ψαρεύουν. Και είναι πολύ σπάνια.
Είχαν 2 χρόνια να τα δούνε και φέτος τα ξαναείδανε αρκετά χιλιόμετρα πιο κάτω από το συνηθισμένο μέρος τους. Φτάσαμε στο ξενοδοχείο στις 1 το μεσημέρι και λίγο μετά μας ενημέρωσαν ότι φεύγουμε αμέσως, για να πάμε μια μακρυά βαρκάδα στο ποτάμι, μήπως τα προλάβουμε. Τελικά ήταν καμμιά δεκαριά σε μια αμμουδιά.
Υπάρχουν 3 είδη Skimmers, μόνο. Ένα στην Νότια Αμερική (το είχαμε δεί 7 χρόνια πρίν σε ένα παραπόταμο του Αμαζονίου), ένα στην κεντρική Αφρική που είχαμε την τύχη να δούμε πέρσι το καλοκαίρι στην Ουγκάντα και το Indian Skimmer, στην Ινδία, που κινδυνεύει με εξαφάνιση.
Θέλουν καθαρά ποτάμια για να τραφούν και να επιβιώσουν και τους έχει μείνει μόνο ο Chambal river, που και αυτός πλέον δεν είναι τόσο καθαρός.
Επρεπε να βλέπατε την χαρά στα μάτια των τοπικών οδηγών, που μετά 2 χρόνια τα βρήκανε πάλι. Κάναμε εξάλλου πάνω από 7 ώρες ταξίδι για να έρθουμε στην περιοχή αυτή, για χάρη τους.

Μπροστά στο Taj Mahal στην Ινδία

Τέσσερις μέρες πρίν, μπροστά στο Taj Mahal στην Ινδία, κλείσαμε μια τέλεια χρονιά.
Ηταν τέλεια επαγγελματικά, μια και σχεδιάσαμε κάτι που δεν έχει κανένας άλλος στην Ευρώπη και είχα την τύχη να περιβάλλομαι από ανθρώπους και μέσα, που μου επέτρεψαν να το υλοποιήσω. Και το έζησα! Είχα από τα 35 μου να δουλέψω σε τέτοιους ρυθμούς.
Ηταν τέλεια και ταξιδιωτικά, αφού, μετά από 2 χρόνια covid (και 5 εμβόλια ) του δώσαμε και κατάλαβε.
110 μέρες birding σε Ελλάδα, Νότια Αμερική, Αφρική και Ασία.
Είδαμε 1850 πουλιά, μπαίνοντας στο Top30 ανάμεσα σε 1 εκατ. Birders.
Είδαμε κουλτούρες και συνήθειες ζωής σε 3 διαφορετικές ηπείρους, εικόνες που βοηθάνε να ανοίξει το μυαλό. (Ο πατέρας μου ήταν διεθνής ποδοσφαιριστής και αποθεώθηκε όσο λίγοι. Όταν όμως τον ρώτησα, τι ευχαριστήθηκε πιο πολύ στη ζωή του, μου είπε: «Τα ταξίδια. Σε μια εποχή που ο κόσμος δεν είχε να φάει, εγώ ταξίδεψα, με τον Παναθηναικό και την Εθνική και γνώρισα τον κόσμο»).

Καλά Χριστούγεννα και γεμάτη υγεία και ευτυχία Νέα Χρονιά.
Χρόνια πολλά και καλά σε όλους.