Colombia 2022

Ο πρασινογένης Green-bearded Helmetcrest

Ειμαστε στη μέση του Ατλαντικού. Γυρίζει ο χρόνος προς τα πίσω, πηγαίνοντας για Κολομβία. Για 11 ώρες ταξίδι Αμστερνταμ-Μπογκοτά, μόλις 5 ώρες θα προχωρήσουν τα δικά μας ρολόγια.
Ο πράσινο-γένης είναι αύριο, ο πρώτος στόχος μας.
Ο διοργανωτής του tour λέει «we have a great chance of finding thε splendid Green-bearded Helmetcrest”, οι στατιστικές όμως, ότι έχουμε μόλις 1,25% πιθανότητα να το δούμε.
Δεν έχει σημασία όμως. Με εξιτάρει, τρελλαίνομαι, η ιδέα ότι θα σκαρφαλώσουμε αύριο στις Ανδεις, ψάχνοντας τον.
Ο στόχος του tour στο οποίο μετέχουμε, είναι να δούμε 1000 πουλιά σε 1 μήνα.
Ο δικός μας να γνωρίσουμε μια χώρα που ξεπέρασε τον Εσκομπάρ και θεωρείται σήμερα αρκετά «ασφαλής». Δεν έχει σημαντικά αξιοθέατα, να δείς. Οι άνθρωποι και η φιλικότητα τους είναι το μυστικό της, σύμφωνα τουλάχιστον με όσα διάβασα. Μου αρέσει αυτό. Αυτός δεν είναι άλλωστε ο λόγος που ταξιδεύουμε όλοι? Μπας και καλυτερέψουμε, «ανοίγοντας τους ορίζοντες μας»?
Προς το παρόν όμως θα ανοίξουμε αύριο τους ορίζοντες μας, στις 4:30 το πρωί. Θα πάμε μιάμιση ώρα έξω από την Μπογκοτά, στο μεγαλύτερο paramo ecosystem του κόσμου (νομίζω ότι paramo είναι αυτό που λέμε τούνδρα εμείς – σε υψόμετρο δηλαδή, που πλέον δεν μπορούν να φυτρώσουν δέντρα). Είμαι περίεργος. Και έχει και πράσινο-γένη!

Bronze-tailed Thornbill. Μεγάλη αδικία αυτό το όνομα για αυτό το έργο τέχνης, της φύσης.
Ηταν την πρώτη μέρα του tour στην Κολομβία και παίζαμε χωρίς προκριματικά, κατευθείαν στον τελικό του Champions League!
Η αδρεναλίνη στα ύψη από την πρώτη στιγμή. Να προλάβουμε το Noble Snipe, πριν βγεί ο ήλιος, να βρούμε τα 2 καταπληκτικά hummingbirds, μέσα στη στρατιωτική βάση, το bushchat που δεν έχει δεί κανείς φέτος, τo «φάντασμα» Bogota Rail και 10 ακόμα πουλιά, μέσα σε πυκνά κλαριά, που είναι ζήτημα αν σου δίνουν πάνω από 1-2 δευτερόλεπτα, για να τα φωτογραφίσεις. Και όλα αυτά υπήρχαν μόνο εδώ, στο Sumapaz Paramo σε 3800 μέτρα υψόμετρο. Η θα τα βρίσκαμε εδώ ή καθόλου.
Και είχαμε και την Winnie που δεν μπορούσε να αναπνεύσει, λόγω υψομέτρου και μας έδειχνε το οξύμετρο της, που έγραφε 74!
Και τον τοπικό οδηγό, που μας έλεγε να πιούμε τσάι από φύλλα κόκας!, για να αντέξουμε το υψόμετρο.
Κάποια στιγμή 5 ώρες μετά, που κάναμε ταμείο, και είδαμε ότι τα είχαμε βρεί και φωτογραφήσει όλα, γυρίζω και λέω στην Λουκία: “Αν είναι έτσι κάθε μέρα, εγω, εδώ θα μείνω». Θεέ μου, τι αδρεναλίνη.Τι μέρα!
*Και επειδή τίποτα δεν είναι τυχαίο, η οργάνωση του tour είχε τοπικό οδηγό, που έμενε στην περιοχή αυτή και ο οποίος την παραμονή είχε βρεί όλα τα σημεία, που ήταν κάθε πουλί. Ολοι για πχ. ρωτάγανε μετά, αν είδαμε την Bogota Rail, αλλά ο τοπικός οδηγός την παραμονή είχε ψαξει για ώρες. όλα τα «νεράκια» δίπλα στο δρόμο, για 4-5 χιλιόμετρα δρόμου και την είχε βρεί σε 2 σημεία (για να έχει και καβάτζα!). Στο πρώτο δεν την βρήκαμε, αλλά την βρήκαμε στο δεύτερο (σαν την δική μας νεροκοτσέλα είναι, αλλά την βρίσκεις -πολυ δύσκολα – μόνο εκεί).

Είχα ενα τέτοιο πουλοβεράκι, όταν ήμουνα μικρός. Ηταν στην μόδα τότε.
Εχει και 4-λεξο όνομα:
Black-Chested Buzzard-Eagle.
Πέρασε απο πάνω μας και πρόλαβε να τον “ζωγραφίσει” η Λουκία.

O ξιφομάχος της Νότιας Αμερικής.
Sword-billed Hummingbird.
Το μόνο πουλί που το ράμφος του είναι μεγαλύτερο από το υπόλοιπο σώμα του, και του δίνει την δυνατότητα να τρέφεται με νέκταρ από λουλούδια, που τα άλλα πουλιά δεν μπορούν να προσεγγίσουν.
Βρέθηκε για πρώτη φορά το 1839 στην Μπογκοτά και από τότε έχει παρατηρηθεί στις χώρες του βορειοδυτικού τμήματος της Νότιας Αμερικής (Βενεζουέλα, Κολομβία, Εκουαντόρ, Περού, Βολιβία).
Είναι ο αναμφισβήτητος σταρ της ημέρας, κάθε φορά που τον συναντάμε και μάλιστα δεν είναι εύκολο να το φωτογραφίσεις, καθώς είναι αεικίνητο (αλλά η πόζα αυτή, τα «σπάει»).

Black-billed Mountain-Toucan, πολυ κοντά στην Μπογκοτά.
Αξέχαστη μέρα. Ξέχασα την τσάντα μου στο δωμάτιο, γυρίσαμε να την πάρουμε, χάσαμε λιγότερο απο 5 λεπτά και ύστερα ακριβώς μπροστά μας γλύστρισε ενα μηχανάκι (ευτυχώς δεν χτύπησε κανείς) προκάλεσε ενα ατύχημα με ενα φορτηγό και έκλεισε ο δρόμος για 2 ώρες και χάσαμε όλο τήν πρωινή μεγάλη δραστηριότητα των πουλιών. Για μια τσαντα όλα αυτά. Με κοίταζαν λοξά όλοι οι υπολοιποι, όλη την μέρα. Ευτυχώς που βρήκε η Λουκία και αυτό το Toucan και απάλυνε τον “πόνο” μας

Αυτός ο τσαχπίνης παπαγαλάκος θα μου μείνει αξέχαστος.
Ειναι μια σταλιά, δύσκολο να τον βρείς μέσα στα κλαδιά και στα 3-4 δευτερολεπτα που ακινητοποιήθηκα για να τον φωτογραφίσω τα κουνούπια μου κεντήσανε κυριολεκτικά το δεξί χέρι. Δεν ξέρω τι κωλοκούνουπα ήταν αυτά. Κάνανε 15 μέρες για να φύγουνε. Ηταν σαν να εχω ευλογιά των πιθήκων το δεξί μου χέρι.
Spectacled Parrotlet κοντά στην Μπογκοτά, Κολομβία.

Ένα παπί υπερθέαμα. Το βρίσκεις μόνο σε πολύ-πολυ ορμητικά νερά της Νότιας Αμερικής. Βουτάει, ψάχνοντας για μικροοργανισμούς που παρασέρνουν τα νερά και εξαφανίζεται. «Πνίγηκε ρε γαμότω», μονολογώ κάθε φορά, μέχρι να βγεί σε καποιο μακρυνό συνήθως βράχο και να ποζάρει ή να βγει στην επιφάνεια και να αρχίσει να παίζει για ώρα, με τα ορμητικά νερά, μόνο και μόνο για την χαρά. Υπερθέαμα.
Αυτή τη φορά είχα απίστευτη κωλοφαρδία. Ηταν 2 αρσενικά και ένα θηλυκό. Το πρώτο τζίπ τα είδε και ώσπου να φρενάρει πήγε 30 μέτρα παρακάτω, το δεύτερο τα προσπέρασε και αυτό και εμείς στο τρίτο τζίπ, πριν τα δούμε, φρενάραμε αναγκαστικά, για να μην πέσουμε πάνω στα δυο άλλα τζίπ και βρέθηκα ακριβώς δίπλα τους, στα 5 μέτρα απόσταση. Παρά λιγο να μου πέσει η κάμερα στο ποτάμι, από την έξαψη. 30 δευτερόλεπτα αργότερα ήρθαν τρέχοντας οι υπόλοιποι και τα θεϊκά παπιά εξαφανίστηκαν.
Torrent duck αρσενικό (το θηλυκό είναι πορτοκαλί). Το παπί-υπερθέαμα. Κολομβία.

Gray-breasted Mountain-Toucan.
Η χασιέντα ήταν 30 τετραγωνικά χιλιόμετρα, κάτι σαν την Κερκίνη και το Μπέλες, μαζί. Στην είσοδο είχε 2.000 μέτρα υψόμετρο και στο άλλο της άκρο έφτανε στα 3000 μέτρα.
Πρόσφατα ο ιδιοκτήτης, για να αυξήσει τα έσοδα της οικογένειας, που είναι μόνο από τις καλλιέργειες, έφτιαξε feeders για πουλιά και δίνει την δυνατότητα στους επισκέπτες (4 δολλάρια το άτομο) να δούν από κοντά, κάποια πολύ σπέσιαλ πουλιά (2 antpitta για τους μυημένους).
Ολη η Κολομβία ασχολείται με το birdwatching καθώς πλέον θεωρείται ασφαλής χώρα και όλοι θέλουν να έρθουν να δούν τα 1900 είδη πουλιών που έχει. 40 εταιρίες οργανώνουν bird tours και δεκάδες τοπικοί οδηγοί πουλιών, ζούν από αυτό, ξέροντας να αναγνωρίζουν με το αυτί όλα τα πουλιά της περιοχής τους.
Το Toucan της φωτογραφίας είναι ένα από τα πιο «θεαματικά» της είδη

Chestnut-crowned Antpitta.
Αν το birding ήταν computer game, οι antpittas θα ήταν στην τελευταία, την πιο δύσκολη πίστα.
Πρέπει –αφού την ακούσεις- να βγείς έξω από το μονοπάτι 5-6 μέτρα, σε καποια απότομη πλαγιά, να βρείς ένα σημείο πιο χαμηλά, που να έχει κανά μέτρο καθαρό και «απόλυτο σκοτάδι» (από 3 μέτρα δεν βλέπεις τίποτα με το μάτι, πρεπει να βάλεις τα κυάλια για να δείς κάτι-αν εχει πιο πολυ φως δεν έρχεται). Υστερα παίζεις την φωνή της στο κινητό και περιμένεις κανά μισάωρο, μήπως κάνει καποιο πολύ γρήγορο πέρασμα κοντά στο σημείο που έχεις βάλει την φωνή. Φωτογραφία βέβαια δεν βγάζεις με τίποτα.
Μια και είναι λοιπόν πολύ δύσκολο, όλοι οι birders θέλουν να τις δούν (υπάρχουν νομίζω καμμιά 20αριά είδη στην Νότια Αμερική. Ετσι καποιοι έχουν δημιουργήσει feeders, όπου τις ταϊζουν καθορισμένη ώρα κάθε πρωί, με ζωντανά σκουλήκια και πληρώνεις 4-5 δολλάρια για να βρεθείς κοντά στο feeder. Και εδώ όμως οι πιθανότητες να την δείς είναι 50-50, αφου αν έχει βρει αλλού σκουλήκια, δεν εμφανίζεται καθόλου (φάγαμε μια μέρα, ένα 2ωρο περιμένοντας την και τελικά δεν φάνηκε).
Η συγκεκριμένη όμως είναι κούκλα και ήρθε 3-4 φορές για σκουλήκια, σημάδι ότι είχε «μωρά» να θρέψει.

Φοβερή γλώσσα. Και πολύ έντονη προσωπικότητα. Με εντυπωσίασε.
Blue-throated Starfrontlet, το όνομα του.
Ζεί μόνο στην Ανατολική οροσειρά των Ανδεων της Κολομβίας και μάλιστα μόνο στα βόρεια, δηλαδή σε μια σχετικά μικρή περιοχή. (Η Κολομβία διασχίζεται από 3 παράλληλες μεταξύ τους, οροσειρές των Ανδεων).

O γύπας-γαλοπούλα της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Δείτε το κεφάλι του. Turkey vulture.
Καταπληκτική όσφρηση. Αν δεν κανω λάθος είναι ο γύπας στο ντοκυμαντέρ του Ατένμπορο, που θάβει ένα κομμάτι κρέας χωρίς να φαίνεται κανένας γύπας στον ουρανό και λίγα λεπτά μετά ένα turkey vulture προσγειώνεται δίπλα στο κρέας που έχει θάψει, μυρίζοντας το από χιλιόμετρα μακρυά.
Δουλειά του να καθαρίζει την φύση, τρώγοντας κάθε ζώο που έχει ψοφήσει

Ηταν και απόκριες και άντε να πιστέψεις ότι ότι αυτή είναι η κανονική της φάτσα.
Spectacled Owl, χαράματα στο Rio Claro (Magdalena valley) Κολομβία.
Η πρωτεύουσα της Κολομβίας η Μπογκοτά, έχει 9 εκατ. κατοίκους και είναι κτισμένη σε 2500 υψόμετρο.
Ο αγαπημένος προορισμός των «εχόντων», είναι η κοιλάδα της Magdalena, σε μηδέν υψόμετρο, που κανει ζέστη και την έχουν γεμίσει πισίνες. Για να συμπληρωθεί η εικόνα έχουν και ένα-δυο 3ημερα το μήνα, στο ημερολόγιο τους, για να μπορούν να την απολαύσουν.
Και μην ξανακούσω αηδίες για traffic στην Ελλάδα. Εκεί θές 6-7 ώρες για να πας 200 χιλιόμετρα. Το μποτιλιάρισμα ξεκινάει 4 η ώρα το πρωί. Γυρίζαμε μια μέρα Μπογκοτά, θέλαμε 17 χιλιόμετρα για το ξενοδοχείο, ρίξαμε ένα υπνάκι 50 λεπτών και όταν ξυπνήσαμε θέλαμε ακόμα 13 χιλιόμετρα να φτάσουμε!. Εχουν ειδικές εφαρμογές στα κινητά τους για τα shortcuts, που εκείνη την στιγμή δεν είναι ακινητοποιημένα, μπας και γλυτώσουν κανά δυο λεπτά. Δεν πάει κανείς για ψώνια. Παραγγέλνουν τηλεφωνικά και τους τα φέρνουν με μηχανάκια. Μέχρι και τσιγάρα αγόρασε έτσι η Λουκία, δεν υπήρχε άλλος τρόπος.
Εγω τους είπα ότι με μισό ευρώ το λίτρο που έχει η βενζίνη, δεν γίνεται δουλειά. Βάλε την βενζίνη στα 2,5 ευρώ, να δείς πως τακτοποιείται σε μια μέρα το κυκλοφοριακό.

Μου αρέσει το επιστημονικό του όνομα: Sarcoramphus papa. Απίστευτη φάτσα.
Στην Ευρώπη και στην Ασία, το όνειρο των φωτογράφων είναι ο ενήλικος γυπαετός (με τα μούσια του). Στη Νότια Αμερική είναι το Κing Vulture.
To είχα δεί σε φωτογραφία και σε κάθε ταξίδι μας στη Νότια Αμερική έλεγα στον οδηγό, ότι μας ενδιαφέρει πολύ να το φωτογραφίσουμε. Καθώς λοιπόν είναι και αρκετά σπάνιο (τις 2 φορές που το είχαμε πετύχει) όταν το έβλεπε ο οδηγός, πεταγόταν σαν τρελλός και μας έδειχνε μια …κουκιδίτσα στον ουρανό, καθώς συνηθίζει να πετάει πολύ-πολύ ψηλά, όλη μέρα. Το είχα λοιπόν πάρει απόφαση, ότι φωτογραφικά, δεν…
Το να το βρούμε λοιπόν «παρκαρισμένο» σε ένα δέντρο, δίπλα στο δρόμο, ξεπέρασε όλα τα όνειρα μου.
King Vulture. El Paujil Κολομβία.

Η Λουκία με τον τοπικό οδηγό για τα πουλιά του El Paujil. Στην κεντρική Κολομβία.
Για να φτάσουμε εδώ χρειάστηκαν 2,5 ώρες σε ένα ανοιχτό προπολεμικό λεωφορείο, ύστερα ένα αρχαίο τζιποειδές που φόρτωνε 8 ατομα από πίσω και τέλος 2 χιλιόμετρα με τα πόδια. Τα πράγματα τα κουβάλησαν με 2 μοτοσικλέτες που είχανε από μια σανίδα στο πίσω κάθισμα, πάνω στην οποία δέσανε τις βαλίτσες.

Λίγο πριν χαράξει στο El Paujil στην Κολομβία.
Μια Black-and-White Owl αναρωτιέται γιατί έχουμε μαγευτεί όλοι μαζί της.

Blue-billed Curassow θηλυκό.
Η μόνη περίπτωση να το δείς είναι ενα lodge στο El Paujil της Κολομβίας.
Για να πάς εκεί χρειάζονται 2,5 ώρες σε ένα ανοιχτό προπολεμικό λεωφορείο, ύστερα ένα αρχαίο τζιποειδές που φόρτωνε 8 ατομα από πίσω και τέλος 2 χιλιόμετρα με τα πόδια.
Εχουν φτιάξει ενα feeder εκεί και κάποια στιγμή της ημέρας, βγαίνουν απο την πυκνή ζούγκλα και εμφανίζονται για να τραφούν. Ειναι αρκετά μεγάλα. To μήκος τους μαζί με την ουρά, φτάνει τους 90 πόντους.
Τι λέτε αξίζει τον κόπο;

Τα γουστάρω πολύ τα Puffbirds. Κάθονται καμαρωτά και με τα τεράστια μάτια τους κλέβουν την παράσταση. Υπαρχουν αρκετά είδη στη Νότια Αμερική, αλλά είναι όλα αρκετά σπάνια και κάθε φορά που βρίσκουμε ένα από αυτά γίνεται πανικός.
Το Russet-throated Puffbird, που βρήκε η Λουκία στην έρημο La Guazira στη βόρεια Κολομβία, ζει μόνο σε Κολομβία και Βενεζουέλα.

Το κόκκινο λοφίο κλέβει την παράσταση. Vermillion Cardinal το όνομα του.
Στην έρημο La Guajira, όπου η μόνη βλάστηση, είναι τέτοια ξερόκλαδα, στη Βόρεια Κολομβία.
Αυτό είναι το θηλυκό. Το αρσενικό δεν είναι τόσο φανταιζί (“όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια”), καθώς είναι μονόχρωμο κόκκινο και κυρίως είναι πολύ «φοβισμένο». Το είδαμε αρκετές φορές αλλά από τεράστια απόσταση. Είναι και έρημος εκεί, οπότε δεν υπάρχει τρόπος να πλησιάσεις πιο κοντά χωρίς να σε δεί. Οπότε αράζεις και περιμένεις ακίνητος, μήπως στις βόλτες του πλησιάσει από μόνο του. Το θηλυκό ήταν πιο περίεργο. Ηρθε κοντά. Τα αρσενικά κράτησαν αποστάσεις.

Ψάχναμε για κάτι «ηρωικό» για το 3.000ό πουλί της λίστας μας και το Fiery Topaz είχε όλα τα προσόντα:
-Είναι σπάνιο και πανέμορφο
– Πρέπει να είσαι στο στέκι του, 6 παρά τέταρτο το πρωί, για να έχεις μια ελπίδα να το πετύχεις, καθώς λίγο πριν βγεί ο ήλιος, εξαφανίζεται
-Το «στέκι» του είναι μιάμιση ώρα έξω από την πόλη του Mitu (στη ζώνη του Αμαζονίου της νότιας Κολομβίας).
———————–
Φύγαμε 4:30 το πρωί, φτάσαμε στην ώρα μας, ο οδηγός πανηγύριζε που το βρήκε και εμείς …ξενερώσαμε. Το Fiery Topaz ήταν εκεί αλλά πολύ πολύ-πολύ μακρυά. Ισα που διακρινόταν, καθώς δεν είχε ακόμα φέξει. Τελικά όμως μας έκανε την χάρη. Πέταξε και προσγειώθηκε στα 10 μέτρα, κοντά μας, για 4-5 δευτερόλεπτα και υστερα σαν γνήσιος showman εξαφανίστηκε.
Η φωτο είναι με 6400 iso και 1/20 ταχύτητα. {22 Μαρτίου 2022 5:45πμ}

Δύο οι πρωταγωνιστές του post αυτού.
Tο Golden-headed Manakin και ο ιθαγενής, τοπικός οδηγός πουλιών, στο Mitu της Κολομβίας.
Τα Manakin (είδαμε golden, red, blue, white headed kai 3-4 ακόμα) διαλέγουν ένα κλαδί πολύ ψηλά, στο σκοτεινότερο σημείο του δάσους και το κάνουν σημείο επιδείξεις (lek) για να προσελκύσουν τα θηλυκά.
Συνήθως σε ένα πολύ πυκνό δάσος, δεν βλεπεις πουλιά. Ακούς κάποιο κάλεσμα πουλιού κι αν καταφέρεις να το αναγνωρίσεις με το αυτί, παίζεις στο κινητό σου, το ίδιο κάλεσμα, ελπίζοντας ότι θα ανταποκριθεί στο κάλεσμα σου, θα πλησιάσει και θα το δεις.
Στο Mitu όμως έχει 650 είδη πουλιών. Οπότε χρειάζεσαι ένα τοπικό οδηγό, που να ξέρει, ακούγοντας ένα ψιθύρισμα να ξεχωρίζει ποιο από τα 650 είναι.
Ο δικός μας ομως τοπικός οδηγός ήταν από άλλο πλανήτη. Δεν έπαιζε στο κινητό του τα καλέσματα για να έρθουν τα πουλιά. Όταν άκουγε κάτι, κάναμε απόλυτη ησυχία και έβγαινε από το μονοπάτι (έχετε δει πώς κυνηγάει μία τίγρη για να πλησιάσει το θήραμα της, χωρίς να κάνει ΚΑΘΟΛΟΥ θόρυβο στα κλαράκια και στα φύλλα που είναι επάνω στο έδαφος?) και με κινήσεις αιλουροειδούς άρχιζε να ψάχνει για να το βρει με τα κυάλια του.
10-15 λεπτά αργότερα, όταν το έβρισκε, ακολουθούσε συνήθως η Λουκία (εγώ έκανα φασαρία ) και έβγαζε φωτογραφία από 10, 15 ή 20 μέτρα μακριά, σε πολύ σκοτεινά σημεία (iso 6400 και πάνω)
Κάθε πουλί μία περιπέτεια. Μας βρήκε τουλάχιστον 30-40 πολύ δύσκολα είδη πουλιών, με αυτό τον τρόπο.
Τον θαύμασα πραγματικά. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν μίλαγε αγγλικά, τσάτρα-πάτρα λίγα ισπανικά καθώς κάθε φυλή στην περιοχή συνεχίζει να μιλάει τη δική της γλώσσα. Κρίμα μεγάλο, γιατι ήξερε τόσα να μας πεί για κάθε πουλί.
Γραφω αυτό το Post γιατι αισθάνομαι πραγματικά τυχερός, που το έζησα αυτό.

Ετσι και θυμώσει το φτέρωμα του σβέρκου του σχηματίζει ενα “φωτοστέφανο” γύρω απο το κεφάλι του (δες την φωτο στα σχόλια).
Σε αυτό οφέιλεται και το όνομα τους: Red-fan Parrots.
Σπάνιοι ακόμα και στο Amazonian τμήμα της Κολομβίας. Οι 2 οδηγοί μας καθήσανε και τους χαζεύανε και δεν ξεκόλλαγαν, επαναλαμβάνοντας πόσο τυχεροί έιμαστε, να τους δούμε.
Mitu, Colombia

Είχε δύσει ο ήλιος και εμείς συνεχίσαμε να ψάχνουμε για την κουκουβάγια που θα ήταν το 1000ό είδος μας για φέτος.
Κανονικά θα είχαμε άλλη μια μέρα birding, αλλά η τοπική αεροπορική ειδοποίησε ότι αντί για το απόγευμα, θα φύγουμε 7 ή ώρα το πρωί (έχει δικαίωμα να αλλάζει τα δρομολόγια, όπως θέλει ή και να τα καταργεί – είμαστε στο αεροδρόμιο τώρα κα περιμένουμε το αεροπλάνο, που αν δεν έρθει, θα μείνουμε άλλες 5 μέρες εδώ, μέχρι την επόμενη πτήση – έτσι έχουν τα πράγματα στο Amazonian region της Κολομβίας).
Τελικά είχαμε επιτυχία 50% με την Twany-bellied screech owl. Την βρήκαμε μέν – ήταν για μισή ώρα “δίπλα” μας, απαντώντας στα καλέσματα μας, αλλά το δάσος ήταν τόσο πυκνό, που δεν καταφέραμε να την δούμε.
Είχε προηγηθεί μια τρελή μέρα, αφού έπρεπε να βρούμε τα 16 είδη που μας λείπανε, (για να φτάσουμε στα 1000 φέτος), μέσα σε μια μέρα, μια και χάσαμε μια μέρα, απο την αλλαγή της ώρας αναχώρησης.
**Τελικά μόλις μας είπανε ότι το αεροπλάνο δεν έχει απογειωθεί ακόμα από Μπογκοτά, για να έρθει εδώ. Πλάκα θα έχει να μην έρθει τελικά το αεροπλάνο σήμερα και να μείνουμε άλλες 5 μέρες εδώ. Η ξενοδόχα (ιθαγενής που οδηγάει μεγάλη μοτοσικλέτα, με 12ποντα τακούνια!) μας είπε ότι συμβαίνει πολύ τακτικά να μην έρχεται καθόλου το αεροπλάνο.

————————————–

Με έναν εθνικό κατάλογο περίπου 1900 ειδών και περισσότερα από 90 ενδημικά, η Colombia είναι απλά ένας καταπληκτικός προορισμός για παρατήρηση πουλιών! Διαθέτει επίσης εξαιρετικές υποδομές (αντίστοιχες με οποιαδήποτε άλλη χώρα της ηπείρου), φιλικούς ανθρώπους και μια πραγματικά ανεπτυγμένη κουλτούρα birding, με πολλούς έμπειρους ντόπιους παρατηρητές και ορνιθολόγους. Ευτυχώς, το κίνημα προστασίας της φύσης είναι ισχυρό, με αποτέλεσμα πολλοί σημαντικοί βιότοποι να προστατεύονται από ένα δίκτυο καλά οργανωμένων καταφυγίων.

Οι βασικοί λόγοι για το υψηλό επίπεδο ενδημισμού στη χώρα είναι ότι οι Andes χωρίζονται σε τρεις οροσειρές, απομονώνοντας δύο μεγάλες κοιλάδες και τα μοναδικά είδη τους, σε συνδυασμό με τα εντυπωσιακά και απομονωμένα Sierra Nevada de Santa Marta — μια ακόμη «εστία» ενδημικών ειδών. Δεν προκαλεί λοιπόν έκπληξη ότι η γεμάτη ενδημικά είδη εκδρομή μας επικεντρώθηκε σε αυτές τις περιοχές, συγκεντρώνοντας μια εντυπωσιακή λίστα ενδημικών και σχεδόν ενδημικών ειδών.

Για ακόμη μία φορά καταγράψαμε άνετα πάνω από 700 είδη (σχεδόν 750!), ανάμεσα στα οποία υπήρχε μια φανταστική επιλογή από περιζήτητα ενδημικά και σχεδόν ενδημικά. Ο ακριβής αριθμός εξαρτάται από τους ορισμούς και την ταξινομία, αλλά αρκεί να πούμε ότι παρατηρήσαμε περισσότερα από 60 — μια εξαιρετική επίδοση με κάθε μέτρο σύγκρισης.

Με τόσα είδη και τόσες σπουδαίες παρατηρήσεις, είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε λίγες μόνο στιγμές. Το «πουλί της εκδρομής» ήταν το εντυπωσιακό ενδημικό Blue-billed Curassow, ενώ άλλα που συγκέντρωσαν πολλές ψήφους ήταν τα Santa Marta Screech Owl, το καταπληκτικό ενδημικό Green-bearded Helmetcrest και το γοητευτικό Hooded Antpitta. Ένα ακόμη αγαπημένο highlight ήταν το Andean Cock-of-the-Rock, του οποίου παρακολουθήσαμε ένα lek από εξαιρετικά κοντινή απόσταση.

Πολλά ακόμη φιλικά antpittas μάς ενθουσίασαν, δεκάδες κολίβρια (μερικά σε ειδικούς σταθμούς τροφοδοσίας) μάς έδειξαν χρώματα σχεδόν απίστευτα, ενώ απολαύσαμε σπουδαίες παρατηρήσεις σπάνιων κουκουβαγιών όπως οι Santa Marta Screech Owl, Choco Screech Owl, White-throated Screech Owl, καθώς και οι Black-and-white Owl, Crested Owl και Spectacled Owl. Τα Yellow-eared Parrot, Fuertes’s Parrot και Golden-plumed Parakeet χάρισαν μια εντυπωσιακή παράσταση, ενώ δύσκολα είδη όπως τα Noble Snipe, Red-rumped Bush-Tyrant και Grey-cheeked Nunlet εμφανίστηκαν εξαιρετικά. Παλιές «αγαπημένες» επιλογές όπως τα Northern Screamer, Oilbird και Gold-ringed και Black-and-gold Tanagers στάθηκαν επίσης στο ύψος των περιστάσεων. Προσθέσαμε μάλιστα και ένα νέο lifer στη διαρκώς αυξανόμενη λίστα της Birdquest, το πανέμορφο Turquoise-winged Parrotlet. Συνολικά, κάθε άλλο παρά άσχημα!

21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Bogota Sumapaz
21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ La Florida
22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Guasca – Chingaza
22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Observatorio de Colibris
23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Laguna Pedro Palo
23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Chicaque NP
23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Coello
24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Ukuku lodge
24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Los Seresos
25 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Giles Furtesci Reserve – Cajamarca
26 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Otun Quimbaya
27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Rio Blanco
28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Hacienda El Bosque
01 ΜΑΡΤΙΟΥ Los Nevados
02 ΜΑΡΤΙΟΥ Pueblo Rico
03 ΜΑΡΤΙΟΥ Pueblo Rico
04 ΜΑΡΤΙΟΥ Jardin
05 ΜΑΡΤΙΟΥ Jardin to Rio Claro
06 ΜΑΡΤΙΟΥ Rio Claro
07 ΜΑΡΤΙΟΥ Rio Claro to ElPaujil
08 ΜΑΡΤΙΟΥ El Paujil
09 ΜΑΡΤΙΟΥ El Paujil to Santa Marta
10 ΜΑΡΤΙΟΥ Santa Marta – Eldorado lodge
11 ΜΑΡΤΙΟΥ Eldorado lodge
12 ΜΑΡΤΙΟΥ Eldorado lodge
13 ΜΑΡΤΙΟΥ Minca
14 ΜΑΡΤΙΟΥ Minca-Riohatca
15 ΜΑΡΤΙΟΥ La Guajira
16 ΜΑΡΤΙΟΥ salamanca
17 ΜΑΡΤΙΟΥ Bogota
18 ΜΑΡΤΙΟΥ Laguna El Tabacal
19 ΜΑΡΤΙΟΥ Chicaque NP
20 ΜΑΡΤΙΟΥ Monterendondo
21 ΜΑΡΤΙΟΥ Mitu a Urania
22 ΜΑΡΤΙΟΥ Santa Cruz hydroelectric
23 ΜΑΡΤΙΟΥ Mitu Cachivera
24 ΜΑΡΤΙΟΥ Cerrito Verde
25 ΜΑΡΤΙΟΥ Pueblo Nuevo – Camino Mitu
26 ΜΑΡΤΙΟΥ Urania – Ceima
27 ΜΑΡΤΙΟΥ Bocatoma – Mitu Cachivera

Ξεκινήσαμε την εκδρομή με μερικές ημέρες γύρω από την πρωτεύουσα Bogotá. Την πρώτη ημέρα επισκεφθήκαμε το εξαιρετικό και γραφικό Sumapaz National Park. Εκεί, στο υπέροχο οικοσύστημα páramo, αρχίσαμε γρήγορα να εξοικειωνόμαστε με τα κοινά Rufous-collared Sparrow και Great Thrush, πριν περάσουμε στα πιο «σοβαρά» είδη! Σύντομα παρακολουθούσαμε το Northern Tawny Antpitta να πηδά πάνω στο χαμηλό χορτάρι, ενώ παρατηρούσαμε με τηλεσκόπιο τα σπάνια Noble Snipes στους υγροτόπους.

Τα κολίβρια βρίσκονταν ψηλά στη λίστα επιθυμιών μας — και δεν απογοητευτήκαμε, αφού απολαύσαμε εξαιρετικές εικόνες από δύο ενδημικά: το λαμπερό Bronze-tailed Thornbill και το εκπληκτικό Green-bearded Helmetcrest. Το ενδημικό Rufous-browed Conebill εμφανίστηκε σύντομα, και λίγο αργότερα μια οικογένεια από ενδημικά Apolinar’s Wren ήταν ήδη στο οπτικό μας πεδίο.

Οι υγρότοποι γύρω από το πρόχειρο πρωινό μας φιλοξενούσαν Andean Duck, Andean Teal (την ενδημική μορφή Merida), American Coot (πολλά με κίτρινα ράμφη εδώ) και Greater Yellowlegs, ενώ καταβάλαμε συντονισμένη προσπάθεια για το τοπικό Bogota Rail — με απόλυτη επιτυχία.

Επιστρέφοντας την προσοχή μας στη θαμνώδη βλάστηση του páramo, βρήκαμε ένα ακόμη σύνολο ειδών, όπως τα Andean Tit Spinetail, το κομψό Chestnut-winged Cinclodes, το Many-striped Canastero και το πολύ εντυπωσιακό και τοπικά περιορισμένο Red-rumped Bush-Tyrant. Με ανεβασμένη διάθεση από τις επιτυχίες μας, αρχίσαμε να κατεβαίνουμε, προσθέτοντας το Black-chested Buzzard-Eagle, το καλαίσθητο Pale-naped Brushfinch, ένα λευκομάτικο White-chinned Thistletail και την πρώτη μας εκπληκτική Scarlet-bellied Mountain Tanager.

Ήρθε έπειτα η ώρα να επιστρέψουμε προς την Bogotá, όμως μια στρατηγική στάση μάς χάρισε ακόμη ένα ενδημικό, το χαρισματικό Silvery-throated Spinetail, καθώς και το πρώτο απίστευτο Sword-billed Hummingbird!

Στη συνέχεια διασχίσαμε τη vast πόλη της Bogotá και την κίνηση της, κατευθυνόμενοι προς το Parque La Florida, όπου μας υποδέχτηκε ένα Broad-winged Hawk καθισμένο πάνω σε ένα πράσινο υπόστεγο! Ο χρόνος ήταν περιορισμένος καθώς η μέρα πλησίαζε στο τέλος της, αλλά αξιοποιήσαμε στο έπακρο τη σύντομη επίσκεψή μας, βρίσκοντας το πολυθαύμαστο Masked Duck, τα κομψά Spot-flanked Gallinules και το πολύχρωμο Yellow-hooded Blackbird, καθώς και πιο διαδεδομένα είδη υγροτόπων όπως Blue-winged Teal, Least Grebe, Pied-billed Grebe, Bare-faced Ibis, Purple Gallinule, Wattled Jacana και Solitary Sandpiper. Ήταν μια γεμάτη αλλά επιτυχημένη εισαγωγή σε αυτή την καταπληκτική χώρα.

Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε νωρίς και κατευθυνθήκαμε προς το Chingaza National Park. Δυστυχώς, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως είχαμε σχεδιάσει, καθώς υπήρξε μεγάλη καθυστέρηση λόγω τροχαίου ατυχήματος — χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι, αν και παρατηρήσαμε ένα Band-winged Nightjar όσο περιμέναμε. Τελικά φτάσαμε στον προορισμό μας μία-δύο ώρες αργότερα από το αναμενόμενο και πιάσαμε αμέσως δουλειά.

Τα Eastern Meadowlark και American Kestrel εμφανίστηκαν καθ’ οδόν προς το δάσος και λίγο μετά την άφιξη παρακολουθούσαμε ήδη το εντυπωσιακό Black-billed Mountain Toucan — μια εξαιρετική αρχή για τη μέρα. Κύριος στόχος μας ήταν το ενδημικό Flame-winged Parakeet, και μετά από λίγη αναζήτηση απολαύσαμε υπέροχες εικόνες αυτού του πολύχρωμου είδους. Δύο ακόμη στόχοι απαιτούσαν προσεκτική εξερεύνηση της χαμηλής βλάστησης, κάτι που μας χάρισε εξαιρετικές παρατηρήσεις τόσο του Pale-bellied Tapaculo όσο και του πρόσφατα αναγνωρισμένου Muisca Antpitta (από το σύμπλεγμα Rufous Antpitta).

Καθώς ο ήλιος ζέσταινε γρήγορα την περιοχή, η δραστηριότητα μειώθηκε κάπως, όμως προσθέσαμε αρκετά νέα είδη όπως το κομψό Slaty Brushfinch, το Golden-fronted Whitestart (η λευκοπρόσωπη μορφή Yellow-fronted), το Blackburnian Warbler — έναν κοινό αλλά εξαιρετικό χειμερινό επισκέπτη των Άνδεων — καθώς και τα Rufous-breasted Chat-Tyrant, White-banded Tyrannulet, Bluish Flowerpiercer και Hooded Mountain Tanager. Λίγο χαμηλότερα χαρήκαμε το Smoky Bush Tyrant και το Superciliaried Hemispingus, ενώ μια ακόμη στάση μάς έδωσε Andean Guan, πολύχρωμα Inca Jays, Northern Mountain Cacique, Mountain Elaenia και Streak-necked Flycatcher.

Έπειτα κατευθυνθήκαμε προς το εξαιρετικό Observatorio de Colibries. Αν και η απόσταση δεν ήταν μεγάλη, χρειάστηκε αρκετός χρόνος για να φτάσουμε — αλλά μόλις εγκατασταθήκαμε, επικεντρωθήκαμε στο απίστευτο θέαμα μπροστά μας! Την παράσταση έκλεψε το εκπληκτικό Blue-throated Starfrontlet, ενώ το «υποστηρικτικό καστ» ήταν εξίσου εντυπωσιακό: Coppery-bellied Puffleg, Glowing Puffleg, Green-tailed Trainbearer, Black-tailed Trainbearer, Longuemare’s Sunangel, περισσότερα καταπληκτικά Sword-billed Hummingbirds, το τεράστιο Great Sapphirewing, το White-bellied Woodstar και το Tyrian Metaltail. Μερικά Black Flowerpiercers διεκδικούσαν επίσης το μερίδιό τους από το νέκταρ.

Μετά από ένα φανταστικό δίωρο, επιστρέψαμε μέσα από την κίνηση στο άνετο ξενοδοχείο μας στην Bogotá.

Ήρθε πλέον η ώρα να αφήσουμε πίσω τη Bogotá, και το επόμενο πρωί κατευθυνθήκαμε δυτικά προς το ενδιαφέρον δάσος που περιβάλλει τη Laguna Pedro Palo. Εκεί στρέψαμε τα κιάλια μας σε τεράστια δέντρα καλυμμένα με βρομέλιες και χαρήκαμε το ελκυστικό ενδημικό Turquoise Dacnis. Ενώ παρατηρούσαμε, εντοπίσαμε επίσηςτο κομψό Red-headed Barbet, το White-throated Toucanet, το Smoky-brown Woodpecker, ένα Plain-breasted Hawk που πέταξε από πάνω μας και μια εντυπωσιακή ποικιλία από tanagers, όπως τα Flame-faced Tanager, Golden Tanager, Bay-headed Tanager, Blue-necked Tanager, Black-capped Tanager, Scrub Tanager και Crimson-backed Tanager, καθώς και το χαριτωμένο Blue-naped Chlorophonia. Επίσης, τρεφόμενα με καρπούς παρατηρήσαμε τα Swainson’s Thrush και Black-billed Thrush.

Στρέφοντας την προσοχή μας στο χαμηλότερο στρώμα βλάστησης, καταφέραμε να εντοπίσουμε τα κομψά αλλά δυσδιάκριτα Stripe-breasted Spinetail και τα πολύχρωμα Moustached Brushfinch. Κατά τη διάρκεια του πρωινού προσθέσαμε και αρκετά νέα είδη, όπως White-booted Racket-tail, Olivaceous Piculet, Montane Woodcreeper, Ash-browed Spinetail, Plain Antvireo, Brown-capped Vireo, Golden-faced Tyrannulet, Yellow-olive Flatbill, το τοπικά περιορισμένο Rufous-naped Greenlet, καθώς και τα Tennessee Warbler, Canada Warbler και Yellow-backed Oriole.

Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς το Chicaque National Park και απολαύσαμε περίπου μία ώρα ενδιαφέρουσας παρατήρησης κατά μήκος του δρόμου εισόδου, όπου μεταξύ άλλων είδαμε το εξαιρετικό Plushcap, καθώς και τα πρώτα μας Mountain Velvetbreast, Black-crested Warbler, Blue-capped Tanager και το μοναδικό Common Bush Tanager ολόκληρης της εκδρομής. Ακολούθησε ένα εξαιρετικό γεύμα στο εστιατόριο, αν και οι ταΐστρες για κολίβρια ήταν ασυνήθιστα ήσυχες και προσθέσαμε μόνο το Lesser Violetear.

Έπειτα πραγματοποιήσαμε μια μακρά κατάβαση από τα βουνά προς την κοιλάδα Magdalena, με ελάχιστο χρόνο για παρατήρηση πουλιών. Προλάβαμε όμως μια στάση στην άκρη του δρόμου, όπου προσθέσαμε αρκετά εξαιρετικά είδη, όπως το ενδημικό Velvet-fronted Euphonia, καθώς και το Spectacled Parrotlet και διάφορα πιο διαδεδομένα είδη ξηρών περιοχών, όπως Groove-billed Ani, Red-crowned Woodpecker, Straight-billed Woodcreeper, Barred Antshrike, Fork-tailed Flycatcher, Vermilion Flycatcher, Tropical Gnatcatcher, Bicolored Wren και Scrub Greenlet. Φτάσαμε στο κατάλυμά μας στην Ibagué αρκετά μετά το σκοτάδι, έχοντας δειπνήσει καθ’ οδόν.

Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε νωρίς και περπατήσαμε μέσα στο σκοτάδι προς το Combeima Canyon. Φτάσαμε στον προορισμό μας την αυγή, ακούγοντας καθ’ οδόν Mottled Owl και Grey-cowled Wood Rail, και εγκατασταθήκαμε για ένα εξαιρετικό πρωινό birding — συνοδευόμενο από ένα πολύ καλό πρωινό γεύμα!

Λίγο μετά την ανατολή παρακολουθούσαμε το ελκυστικό ενδημικό Tolima Dove, με ένα ζευγάρι να περνά μπροστά μας. Αφού απολαύσαμε το θέαμα, στρέψαμε την προσοχή μας στο εντυπωσιακό Tolima Blossomcrown, που εμφανίστηκε υπέροχα, καθώς και στο ενδημικό Indigo-capped Hummingbird, το Bar-crested Antshrike και το Yellow-headed Brushfinch. Η περιοχή ήταν εξαιρετικά πλούσια σε πουλιά, με μια εντυπωσιακή ποικιλία κολιμπρί που περιλάμβανε τα Tourmaline Sunangel, Long-tailed Sylph, Collared Inca, Buff-tailed Coronet, Fawn-breasted Brilliant και τα Red-billed Emerald και Andean Emerald.

Στον κήπο προσέλκυσαν επίσης την προσοχή μας τα πολύχρωμα Inca Jay και τα Andean Motmotκαθώς και τα Buff-throated Saltator, Streaked Saltator και Black-winged Saltator. Τα κοντινά δέντρα προσέλκυσαν τα Orange-chinned Parakeet και White-capped Parrot, ενώ εντοπίσαμε επίσης τα πρώτα μας Andean Siskin και Grey Seedeater. Καθώς επιστρέφαμε προς τα κάτω, είδαμε για λίγο ένα Torrent Duck, καθώς και το Torrent Tyrannulet δίπλα στο ορμητικό ρέμα, μαζί με το πρώτο μας Rusty Flowerpiercer.

Στη συνέχεια οδηγήσαμε προς τη γειτονική πόλη Cajamarca, όπου είχαμε χρόνο για λίγη παρατήρηση πουλιών πριν το μεσημεριανό, εντοπίζοντας το κομψό Crimson-rumped Toucanet, καθώς και τα Whiskered Wren και Tooth-billed Tanager. Έπειτα ακολούθησε μια αρκετά μεγάλη διαδρομή με τζιπ ψηλά στις Andes, όπου το απόγευμα περάσαμε θαυμάζοντας τον εντυπωσιακό και σπάνιο Yellow-eared Parrot. Εκεί βρήκαμε επίσης το Bronze-winged Parrot, White-tailed Hawk και το πρώτο μας Pale-edged Flycatcher, πριν ο καιρός χαλάσει και επιστρέψουμε στην Cajamarca.

Όπως ήταν αναμενόμενο, ξυπνήσαμε ξανά νωρίς το επόμενο πρωί και κατευθυνθήκαμε με τα τζιπ προς το Reserva Giles – Fuertesi. Μια στάση στον δρόμο μάς χάρισε δύο Tropical Screech Owl και ένα Rufous-bellied Nighthawk λίγο πριν την αυγή, ενώ λίγο πιο πέρα είδαμε μερικά Andean Guan και το κομψό Buff-breasted Mountain-Tanager.

Μόλις φτάσαμε στο καταφύγιο, πήραμε πρωινό και ξεκινήσαμε την εξερεύνηση. Αν και σχετικά ήπια, τα μονοπάτια ήταν κάπως απαιτητικά λόγω υψομέτρου, γι’ αυτό προχωρήσαμε με τον δικό μας ρυθμό. Ο βασικός στόχος ήταν ο σπάνιος Fuertes’s Parrot, και σταθήκαμε τυχεροί απολαμβάνοντας εκπληκτική θέα σε μερικά άτομα — ανάμεσά τους και ένα παράξενο κίτρινο άτομο που προφανώς δεν είχε μπλε χρωστική!

Άλλα εξαιρετικά είδη που συναντήσαμε εδώ περιλάμβαναν τα πρώτα μας υπέροχα Grey-breasted Mountain Toucan, εντυπωσιακά αρσενικά Purple-backed Thornbill, ένα ζευγάρι επιβλητικών Chestnut-naped Antpitta, Red-crested Cotinga και το τοπικά περιορισμένο White-browed Spinetail. Στα ξέφωτα συναντήσαμε τα Paramo Seedeater, Plain-coloured Seedeater και Grass Wren, ενώ ένα μικτό σμήνος φιλοξενούσε Blue-backed Conebill, καθώς και τα Lacrimose Mountain Tanager και Hooded Mountain Tanager.

Ορισμένες ταΐστρες για κολίβρια προσέλκυσαν τα Buff-winged Starfrontlet, Shining Sunbeam, το αξιοσημείωτο Sword-billed Hummingbird και το Mountain Velvetbreast. Έπειτα ξεκινήσαμε τη μακρά κατάβαση με μερικές στάσεις, μεταξύ των οποίων και για να απολαύσουμε το πικνίκ μας. Παρ’ όλα αυτά, καταφέραμε να προσθέσουμε ακόμη μερικά εξαιρετικά είδη, όπως το κομψό Red-hooded Tanager, ένα εντυπωσιακό σμήνος Golden-plumed Parakeet, ένα υπέροχο ζευγάρι Torrent Duck και —στον κήπο του οδηγού μας— πολλά θαυμάσια κολίβρια, ανάμεσά τους και το πρώτο μας White-vented Plumeleteer.

Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς το Otún-Quimbaya Fauna and Flora Sanctuary για τη διανυκτέρευση.

Όπως ήταν αναμενόμενο, βγήκαμε ξανά νωρίς το πρωί. Μια σύντομη στάση μάς χάρισε μια εξαιρετική Mottled Owl, αλλά είχαμε μεγαλύτερους στόχους! Λίγο μετά την αυγή παρατηρούσαμε την εκπληκτική Hooded Antpitta και λίγο πιο πέρα ένα διακριτικό ζευγάρι Chestnut Wood Quail. Ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα για την ημέρα, όμως το υπόλοιπο πρωινό ήταν ήσυχο και η πρόωρη βροχή έβαλε τέλος στις πιθανότητές μας!

Παρόλα αυτά καταγράψαμε μερικά εξαιρετικά είδη, όπως το ενδημικό Cauca Guan, το εντυπωσιακό Crested Ant-Tanager και το ασυνήθιστο Red-ruffed Fruitcrow. Άλλα αξιοσημείωτα είδη ήταν τα Crimson-crested Woodpecker, Collared Trogon, Red-faced Spinetail και Rufous-breasted Flycatcher, ενώ πιο κρυψίνια είδη όπως τα Chestnut-breasted Wren, Slaty-backed Nightingale-Thrush, Stiles’s Tapaculo και Moustached Antpitta ήταν λιγότερο συνεργάσιμα, με κάποιες σύντομες παρατηρήσεις για ορισμένους, ενώ ένα Multicolored Tanager φάνηκε μόνο σε ένα τυχερό μέλος της ομάδας. Μόλις ξεκίνησε η βροχή δεν σταμάτησε ουσιαστικά, κι έτσι αποχωρήσαμε με βαριά καρδιά, κατευθυνόμενοι προς τη Manizales για διανυκτέρευση.

Την επόμενη ημέρα ξεκινήσαμε πάλι νωρίς, αυτή τη φορά με προορισμό το Rio Blanco Reserve. Μια στάση καθ’ οδόν μάς χάρισε μια υπέροχη Lyre-tailed Nightjar με το μικρό της. Μετά από ένα καλό πρωινό, ξεκινήσαμε με τον τοπικό οδηγό μας και σύντομα παρατηρούσαμε μια εξαιρετική Bicolored Antpitta σε ελάχιστη απόσταση. Κοντά μας το θέαμα συνεχίστηκε με τις εντυπωσιακές Chestnut-crowned Antpitta και ένα εξημερωμένο Green-and-black Fruiteater!

Δυστυχώς, το καταφύγιο είχε παραμείνει ανενεργό για τα δύο χρόνια της πανδημίας και οι Brown-banded Antpitta δεν είχαν επανεκπαιδευτεί. Έτσι αφιερώσαμε αρκετό χρόνο προσπαθώντας να δούμε αυτό το δυσπρόσιτο είδος, με μερική επιτυχία για ορισμένους, ενώ εντοπίσαμε και μία ακόμη Bicolored Antpitta κατά την αναζήτηση.

Τα μπαμπού φιλοξενούσαν Streak-headed Antbird, τα ντροπαλά Blackish Tapaculo και Ash-coloured Tapaculo, καθώς και Sepia-brown Wren, ενώ μικτά σμήνη περιλάμβαναν Montane Woodcreeper, Pearled Treerunner, Black-capped Tyrannulet, Mountain Wren, Russet-crowned Warbler, Grey-hooded Bush Tanager (ερυθρόρραμφο μορφότυπο), Oleaginous Hemispingus, Black-capped Hemispingus, Black-eared Hemispingus και Capped Conebill. Στους τυραννοειδείς μυγοχάφτες ξεχώρισαν το κομψό Rufous-crowned Tody-Flycatcher, καθώς και τα Smoke-coloured Pewee και Slaty-backed Chat-Tyrant.

Ιδιαίτερη ικανοποίηση μάς έδωσε ο πολυπόθητος Powerful Woodpecker, καθώς και τα Bar-bellied Woodpecker και Crimson-mantled Woodpecker. Άλλα σπάνια είδη περιλάμβαναν το Dusky Piha, το δυσπρόσιτο Flammulated Treehunter και το Yellow-billed Cacique.

Στις ταΐστρες για κολίβρια προστέθηκαν νέα είδη όπως τα Bronzy Inca και Speckled Hummingbird, ενώ οι ταΐστρες προσέλκυσαν επίσης Grey-browed Brushfinch, Chestnut-capped Brushfinch, Summer Tanager και Blue-winged Mountain Tanager. Καθώς έπεφτε το σκοτάδι, εντοπίσαμε δύο White-throated Screech Owl καθώς και ένα κουρνιασμένο Sickle-winged Guan, πριν επιστρέψουμε στη Manizales.

Την επόμενη ημέρα κατευθυνθήκαμε προς την εξαιρετική Hacienda El Bosque για ακόμη περισσότερη δράση στις ταΐστρες. Η αρχή ήταν ενθαρρυντική, με ήμερα Hooded Mountain Tanagers και μια αξιολάτρευτη Equatorial Antpitta, ένα πραγματικό «αυγό με πόδια». Ωστόσο, τα πράγματα πήραν αρνητική τροπή όταν οι συνήθως αξιόπιστες Crescent-faced Antpittas δεν εμφανίστηκαν. Ήταν αναμφίβολα απογοητευτικό, ιδιαίτερα αφού αφιερώσαμε αρκετό χρόνο στην αναζήτησή τους. Παρηγορηθήκαμε όμως με εντυπωσιακά κολίβρια, όπως περισσότερα Sword-billed Hummingbirds και το εξαιρετικό Black-thighed Puffleg. Πριν φύγουμε, απολαύσαμε υπέροχες παρατηρήσεις από Barred Fruiteaters, Andean Guan, Sickle-winged Guan και εκπληκτικά Grey-breasted Mountain Toucans σε απόσταση αναπνοής.

Στη συνέχεια ανεβήκαμε στα Termales del Ruiz, παρατηρώντας καθ’ οδόν επιδεικτικά Stout-billed Cinclodes. Δυστυχώς, την ώρα του μεσημεριανού ξέσπασε δυνατή καταιγίδα και το μεγαλύτερο μέρος του απογεύματος χάθηκε. Αργότερα καταφέραμε να εκμεταλλευτούμε μερικές ώρες γύρω από το ξενοδοχείο και στο χαμηλότερο δάσος, προσθέτοντας εξαιρετικά είδη όπως Viridian Metaltail, το κομψό Golden-breasted Puffleg, ακόμη ένα Purple-backed Thornbill, ένα προσιτό Paramo Tapaculo και τις πρώτες μας Crowned Chat-Tyrants.

Την επόμενη ημέρα ανεβήκαμε ψηλότερα στο Nevado del Ruiz, καταγράφοντας μερικά Band-winged Nightjars στη διαδρομή. Ο καιρός ήταν ψυχρός και συχνά ομιχλώδης, και η δραστηριότητα περιορισμένη. Παρ’ όλα αυτά, με επιμονή καταφέραμε να απολαύσουμε υπέροχες θέες του πολυπόθητου Buffy Helmetcrest, καθώς και του Western Tawny Antpitta και του τοπικού ενδημικού Rufous-fronted Parakeet, που τελικά φάνηκε καλά στο τηλεσκόπιο έπειτα από αρκετή αναζήτηση.

Η βροχή μάς δυσκόλεψε ξανά, και παρά τις προσπάθειες εντοπίσαμε λίγα μόνο είδη στο χαμηλότερο δάσος, όπως σύντομες εμφανίσεις του Rainbow-bearded Thornbill και του κομψού αλλά δυσπρόσιτου Masked Mountain Tanager. Μπροστά στα μάτια μας παρακολουθήσαμε μάλιστα ένα Long-tailed Weasel να σκοτώνει έναν άτυχο Andean Rabbit — μια σκηνή άγριας φύσης που δύσκολα ξεχνιέται!

Ακολούθησε μια ακόμη μακρά διαδρομή, η οποία αποδείχθηκε πιο περιπετειώδης απ’ όσο θα θέλαμε, αλλά όλα κύλησαν ομαλά στο τέλος. Στη διαδρομή παρατηρήσαμε Chestnut-collared και White-collared Swifts, φτάνοντας τελικά αργά το βράδυ στο κατάλυμά μας κατά μήκος του Montezuma Road.

Το επόμενο πρωινό μάς βρήκε με βροχή από τα χαράματα. Ευτυχώς μπορούσαμε να παρατηρούμε από στεγασμένα σημεία και, παρά τον καιρό, προσθέσαμε αρκετά είδη. Ανάμεσά τους το ενδημικό Chestnut-bellied Flowerpiercer, καθώς και εντυπωσιακά κολίβρια όπως Velvet Purple Coronet, Rufous-gaped Hillstar, Empress Brilliant, Violet-tailed Sylph, Greenish Puffleg και Brown Inca. Το ενδημικό Munchique Wood Wren φάνηκε καλά στη βροχή και είδαμε επίσης Rufous Spinetail.

Γύρω στο μεσημέρι ο καιρός βελτιώθηκε και η δραστηριότητα αυξήθηκε σημαντικά. Σύντομα εντοπίσαμε μικτά σμήνη με Star-chested Treerunner, τον πολυπόθητο Yellow-vented Woodpecker, Handsome Flycatcher, Bronze-olive Pygmy-Tyrant, Dusky Bush Tanager, Golden-collared Honeycreeper, Black-chinned Mountain Tanager και τους πανέμορφους Glistening-green και Purplish-mantled Tanagers.

Λίγο χαμηλότερα συναντήσαμε τα δύο περιζήτητα ενδημικά του γένους Bangsia, απολαμβάνοντας εκπληκτικές θέες των Black-and-gold και Gold-ringed Tanagers, ενώ προσθέσαμε και τον κομψό Chestnut-breasted Chlorophonia. Αφιερώσαμε χρόνο για να δελεάσουμε τα Tatama και Narino Tapaculos από την πυκνή βλάστηση και βρήκαμε επίσης έναν όμορφο Olive Finch. Ακόμη χαμηλότερα προσθέσαμε νέα είδη όπως Uniform Antshrike, τον εντυπωσιακό Orange-breasted Fruiteater, το πρώτο μας Masked Trogon, Ornate Flycatcher και τον κομψό Choco Brushfinch. Η ημέρα έκλεισε ιδανικά με εξαιρετικές παρατηρήσεις του σπάνιου Cloudforest Pygmy Owl. Ευτυχώς, η βροχή είχε επιτέλους σταματήσει!

Με περιορισμένο χρόνο και πολλά είδη να αναζητήσουμε μετά τη βροχή, ξεκινήσαμε νωρίς το επόμενο πρωί. Πολλά από τα πουλιά που ελπίζαμε να βρούμε συμμετείχαν σε μικτά σμήνη, όπου εντοπίσαμε τον τοπικό Pacific Tuftedcheek, Scaly-throated Foliage-gleaner, Rufous-rumped Antwren και Rufous-throated Tanager. Ένας συνεργάσιμος Scaled Fruiteater ήταν ιδιαίτερα καλοδεχούμενος, το σπάνιο Bicolored Antvireo έδειξε εξαιρετικά καλά, ενώ ένα αρσενικό Yellow-collared Chlorophonia μάς ταλαιπώρησε πριν τελικά το απολαύσουμε.

Το παράξενο Toucan Barbet τελικάΤο παράξενο Toucan Barbet τελικά εντοπίστηκε, όμως ένας τραγουδιστός Pavonine Cuckoo αποδείχθηκε πιο δύσκολος, εμφανιζόμενος μόνο σε μερικούς από εμάς. Καθώς κατηφορίζαμε τον δρόμο βρήκαμε επίσης Broad-billed Motmot και Green-fronted Lancebill, ενώ σε χαμηλότερα υψόμετρα προσθέσαμε Lemon-browed Flycatcher, τον τοπικό Choco Warbler και Choco Tapaculo, τον δυσπρόσιτο Parker’s Antbird, Sooty-headed Wren, έναν κομψό Club-winged Manakin, Yellow-throated Bush Tanager (καταγραφή-έκπληξη) και ακόμη έναν Multicolored Tanager, που διέφυγε από τους περισσότερους.

Αργά το απόγευμα περάσαμε λίγο χρόνο γύρω από το κατάλυμά μας, όπου, παρά την επιδείνωση του καιρού, βρήκαμε εντυπωσιακά κολίβρια όπως White-whiskered και Tawny-bellied Hermits, Purple-bibbed Whitetip, White-booted Racket-tail, Green Thorntail, Green-crowned Brilliant, Purple-throated Woodstar, Western Emerald, ‘Green-crowned’ Crowned Woodnymph και Steely-vented Hummingbird. Οι ταΐστρες με φρούτα προσέλκυσαν επίσης είδη όπως Black-winged Saltator, Lemon-rumped και Flame-rumped Tanagers (καθώς και μερικά υβρίδια με πορτοκαλί ουρά) και Silver-throated Tanager. Αναγκαστήκαμε να φύγουμε αργά το απόγευμα, καθώς μεγάλα έργα οδοποιίας μάς υποχρέωσαν να αλλάξουμε διαδρομή προς το Jardin, με αποτέλεσμα να διανυκτερεύσουμε στο Riosucio.

Το επόμενο πρωί κατευθυνθήκαμε προς το Reserva Mirador El Roble, καθ’ οδόν προς το Jardín. Σύντομη παρατήρηση στην άκρη του δρόμου μάς χάρισε κομψούς White-capped Parrots, πολύχρωμους Metallic-winged και Saffron-crowned Tanagers, καθώς και έναν συνεργάσιμο Streak-throated Bush-Tyrant. Στη συνέχεια ανεβήκαμε σε ένα μικρό δασικό τμήμα όπου οι εντυπωσιακές Chami και Chestnut-naped Antpittas μάς διασκέδασαν σε απόσταση αναπνοής για αρκετή ώρα, ενώ καταφέραμε να δούμε και τον δυσπρόσιτο Spillmann’s Tapaculo.

Δυστυχώς ο καιρός επιδεινώθηκε ξανά, και παρότι προσθέσαμε αξιόλογα είδη όπως Golden-crowned Tanager και Black-collared Jay, η παρατήρηση ήταν γενικά δύσκολη. Αργότερα το απόγευμα κατηφορίσαμε προς το Jardín και το εντυπωσιακό lek του Andean Cock-of-the-Rock. Εκεί μείναμε άφωνοι μπροστά στο μοναδικό θέαμα και τους ήχους των αρσενικών, ενώ προσθέσαμε Colombian Chachalaca και Black-chested Jay, και για μερικούς από εμάς, το ενδημικό Red-bellied Grackle. Συναντήσαμε επίσης ένα δέντρο γεμάτο μεταναστευτικά Rose-breasted Grosbeaks — ένα εντυπωσιακό κλείσιμο της ημέρας.

Το επόμενο πρωί ανεβήκαμε ξανά πάνω από το Jardín. Η ατμόσφαιρα ήταν ήσυχη, υγρή και ομιχλώδης, όμως επιμείναμε και ανταμειφθήκαμε με μερικά νέα είδη όπως Striped Treehunter, Yellow-bellied Chat-Tyrant, έναν σπάνιο για την περιοχή Wilson’s Warbler και τον εντυπωσιακό Citrine Warbler. Καταφέραμε επίσης καλύτερες παρατηρήσεις του White-browed Spinetail και είδαμε πολύ καλά την τοπική μορφή του Andean Toucanet. Επιστρέφοντας στην πόλη προσθέσαμε έναν Ringed Kingfisher, ενώ τελικά εντοπίσαμε το Red-bellied Grackle (για όλους αυτή τη φορά!) και μια απρόσμενη ημερόβια εμφάνιση Tropical Screech Owl.

Όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοια ταξίδια, συνεχίσαμε την πορεία μας κατεβαίνοντας προς την κοιλάδα του Cauca για να αναζητήσουμε μερικές ακόμη σπεσιαλιτέ. Χρειάστηκε χρόνος, αλλά τελικά τα καταφέραμε: βρήκαμε το πρόσφατα περιγραφέν ενδημικό Antioquia Wren, καθώς και τα ενδημικά Greyish Piculet και Apical Flycatcher. Μαζί τους προστέθηκαν τα Speckle-breasted (Colombian) Wren, Golden-crowned Warbler και Clay-colored Thrush. Ακολούθησε μια αρκετά μεγάλη διαδρομή, με ευχάριστη διακοπή για μεσημεριανό όπου παρατηρήσαμε Acorn Woodpeckers και Colombian Chachalacas.

Η ολοήμερη εξερεύνηση γύρω από το Reserva Natural Cañón del Río Claro αποδείχθηκε ιδιαίτερα παραγωγική, αν και απαιτητική. Ξεκινήσαμε πριν ακόμη χαράξει με μια εξαιρετική Choco Screech Owl, και καθώς το φως άρχισε να φωτίζει το υπόστρωμα του δάσους προσθέσαμε Dusky-faced Tanager, Orange-billed Sparrow και Buff-rumped Warbler. Στη συνέχεια περπατήσαμε ένα γλιστερό και κατά τόπους απότομο μονοπάτι που μας χάρισε σπουδαίες παρατηρήσεις, ανάμεσά τους τα σπάνια ενδημικά Magdalena Antbird, Antioquia Bristle Tyrant και τον εντυπωσιακό Sooty Ant-Tanager.

Λίγο πιο πέρα εμφανίστηκαν ακόμη δύο εξαιρετικά ενδημικά: ο κατάλληλα ονομασμένος Beautiful Woodpecker και ο White-mantled Barbet, ενώ ενθουσιαστήκαμε ιδιαίτερα όταν εντοπίσαμε ένα ζευγάρι Grey-cheeked Nunlets. Καθ’ όλη τη διάρκεια του πρωινού παρατηρήσαμε και πολλά άλλα ενδιαφέροντα είδη, όπως τους ήρεμους White-whiskered Puffbirds, Red-rumped και Cinnamon Woodpeckers, Chestnut-backed Antbird, Pacific και Dot-winged Antwrens, Southern Bentbill, Forest Elaenia και τους εντυπωσιακούς Golden-headed Manakins, που τους παρακολουθήσαμε να επιδεικνύονται στο lek. Είδαμε ακόμη White-bearded, Striolated και Velvety Manakins, Band-backed και Bay Wrens, Trilling Gnatwren, Bay-breasted Warblers και ένα μικρό σμήνος Yellow-tufted Dacnises. Πριν αποχωρήσουμε, καταφέραμε επίσης να εντοπίσουμε τον κομψό Barred Puffbird, ολοκληρώνοντας έτσι μια ιδιαίτερα γεμάτη ημέρα παρατήρησης.

Μετά από ένα εξαιρετικό γεύμα και μερικά παγωμένα ποτά, κατευθυνθήκαμε προς τις Cueva de los Guácharos, γνωστές ως Oilbird Caves. Καθώς κατεβαίναμε το μονοπάτι, εντοπίσαμε τα χαρακτηριστικά White-thighed Swallow, One-colored Becard, Panama Flycatcher, έναν εντυπωσιακό Chestnut-fronted Macaw, καθώς και τα Plain-coloured Tanager και Chestnut-headed Oropendolas. Πιο χαμηλά, δίπλα στο δασωμένο ρέμα, χαρήκαμε ιδιαίτερα βρίσκοντας το σπάνιο Bare-crowned Antbird μαζί με έναν εξαιρετικά συνεργάσιμο Antioquia Bristle-Tyrant. Στο πυκνό υπόστρωμα του δάσους κινούνταν τα Black-bellied Wren και Black-faced Antthrush, ενώ φυσικά ενθουσιαστήκαμε βλέποντας τους εντυπωσιακούς Oilbirds — αν και η χαρά μας μετριάστηκε όταν συνειδητοποιήσαμε ότι ο αριθμός τους στο σπήλαιο φαίνεται να μειώνεται γρήγορα, πιθανότατα λόγω όχλησης. Φεύγοντας, συνεχίσαμε την εντατική αναζήτηση και προσθέσαμε τον μικροσκοπικό Black-headed Tody-Flycatcher, τους Spot-breasted Woodpeckers, τον πολύχρωμο Swallow Tanager και τον Sooty-headed Tyrannulet.

Νωρίς το επόμενο πρωί επιστρέψαμε στο Reserva Natural Cañón del Río Claro, όπου αυτή τη φορά μια δυάδα Spectacled Owls φωτίστηκε από τους φακούς μας. Παρατηρήσαμε επίσης Rufous Motmot, Black-throated Trogon, Bat Falcon και Rufous-breasted Hermit, πριν αλλάξουμε τοποθεσία και δοκιμάσουμε ένα διαφορετικό μονοπάτι. Εκεί ενθουσιαστήκαμε με εξαιρετικές παρατηρήσεις του συχνά δυσπρόσιτου Black Antshrike, καθώς και ενός ιδιαίτερα συνεργάσιμου Russet-winged Schiffornis, ενώ εμφανίστηκαν και τα Fulvous-vented Euphonia, Yellow-backed Tanager και ένα Southern Nightingale-Wren που φάνηκε λίγο καλύτερα από ό,τι συνήθως.

Καθώς ετοιμάζαμε τα πράγματά μας, ένας King Vulture κύκλωνε από πάνω μας και στη συνέχεια ξεκινήσαμε το αρκετά μακρύ ταξίδι προς το El Paujil Natural Reserve. Μερικές στρατηγικές στάσεις καθ’ οδόν μάς χάρισαν σπουδαία είδη όπως τον πολυπόθητο Northern Screamer, τον Lesser Yellow-headed Vulture, τον πολύχρωμο Orange-crowned Oriole, το American Purple Gallinule, τον Yellow-chinned Spinetail, τον Pied Water Tyrant και τον Red-breasted Blackbird. Φτάσαμε στο El Paujil λίγο πριν το σούρουπο, όπου είδαμε έναν Blue-chested Hummingbird, ενώ οι πρώτες μας συναντήσεις με τα Blue-billed Curassows έγιναν δεκτές με ενθουσιασμό!

Η ολοήμερη παραμονή μας στο El Paujil αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιτυχημένη. Ξεκινήσαμε με το πρώτο φως της ημέρας κυνηγώντας Grey-cowled Wood Rails κατά μήκος του μονοπατιού και περάσαμε χρόνο σε ένα σημείο θέας όπου παρατηρήσαμε τα εντυπωσιακά Citron-throated και Chestnut-mandibled Toucans, Collared Aracari, Red-lored Amazon, Blue-and-yellow Macaws και Grey-lined Hawk. Πάνω από τα κεφάλια μας πετούσαν Grey-rumped, Band-rumped και Short-tailed Swifts, ενώ οι κοντινές ταΐστρες κολιμπρί φιλοξενούσαν τα λαμπερά Shining-green Hummingbirds. Πιο κοντά στο κατάλυμα βρήκαμε τον σπάνιο Black-billed Flycatcher και έναν πανέμορφο American Pygmy Kingfisher, ενώ ενθουσιαστήκαμε όταν είδαμε μια ομάδα από Grey-handed Night Monkeys στο ημερήσιο καταφύγιό τους.

Την υπόλοιπη ημέρα εξερευνήσαμε διάφορα μονοπάτια και, παρόλο που η δραστηριότητα ήταν κατά διαστήματα περιορισμένη, εντοπίσαμε αρκετά αξιόλογα είδη όπως τους μικροσκοπικούς Stripe-throated Hermits, Yellow-margined Flatbill, Lesser Kiskadee, τον εντυπωσιακό Striolated (Western Striped) Manakin, Bicolored Antbirds και Grey-headed Tanagers σε ένα antswarm, καθώς και τον White-breasted Wood Wren και μια ομάδα από φανταστικούς Variegated Spider Monkeys. Ακούσαμε επίσης Russet-crowned Crakes από πολύ κοντά, αν και δυστυχώς δεν εμφανίστηκαν. Γύρω από το κατάλυμα έκαναν την εμφάνισή τους οι Yellow και Yellow-crowned Tyrannulets καθώς και οι Black-crowned Tityras, ενώ καταφέραμε να βρούμε και τον μοναδικό Purple-throated Fruitcrow του ταξιδιού μας.

Το επόμενο πρωί αναχωρήσαμε νωρίς από το El Paujil Natural Reserve, και η προσπάθειά μας ανταμείφθηκε, καθώς εντοπίσαμε τόσο έναν εντυπωσιακό Crested Owl όσο και ένα φανταστικό ζευγάρι Black-and-white Owls. Πιο πάνω στο μονοπάτι απολαύσαμε εξαιρετικές παρατηρήσεις των εκπληκτικών Marbled Wood Quails, ενώ κοντά βρήκαμε τον σπάνιο Northern Barred Woodcreeper (την ανατολική μορφή, που ορισμένοι θεωρούν ξεχωριστό είδος) και τον Buff-throated Foliage-gleaner. Με δυσάρεστα νέα για κατολισθήσεις και προβλήματα στους δρόμους, έπρεπε να κινηθούμε γρήγορα — πλέον κατευθυνόμασταν προς τη Bogotá αντί για το Medellín!

Βγαίνοντας από την περιοχή, βρήκαμε τον σπάνιο Large-billed Seedfinch και τον πρώτο εντυπωσιακό Russet-throated Puffbird, ενώ προσθέσαμε και άλλα αξιόλογα είδη όπως Pearl Kite, Savanna Hawk, Green Heron, Orange-winged Amazons, Striped Cuckoo, Black-capped Donacobius, Rufescent Tiger Heron και έναν κουρνιασμένο Laughing Falcon. Το ταξίδι προς τη Bogotá κύλησε ομαλά, η πτήση μας προς τη Santa Marta ήταν αποτελεσματική και σύντομα ήμασταν έτοιμοι για μια νέα «σοδειά» ενδημικών ειδών.

Κατευθυνθήκαμε σε μια περιοχή κοντά στη Santa Marta με το πρώτο φως της ημέρας και εκεί καταφέραμε να βρούμε το ενδημικό Chestnut-winged Chachalaca, καθώς και τα Ferruginous Pygmy Owl, Brown-throated Parakeet και Olivaceous Saltator. Στη συνέχεια αρχίσαμε τη μάλλον αργή ανάβαση προς τα Sierra Nevada de Santa Marta, κάνοντας τις πρώτες μας στάσεις λίγο πάνω από τη Minca. Εκεί εντοπίσαμε τον τοπικά περιορισμένο Coopman’s Tyrannulet (που πήρε το όνομά του από τον αγαπημένο μου φίλο και πρώην αρχηγό της Birdquest, Paul), τον εξαιρετικό Golden-winged Sparrow, τον Chestnut-capped Warbler και τον κομψό Black-headed Tanager.

Λίγο ψηλότερα, καταφέραμε να βρούμε δύο από τα πιο δύσκολα ενδημικά, τον Santa Marta Foliage-gleaner και τον Santa Marta Antbird, και έπειτα αφιερώσαμε χρόνο αναζητώντας ενδημικά κολιμπρί. Αυτό αποδείχθηκε δύσκολο και, παρότι βρήκαμε το Coppery Emerald, το Santa Marta Blossomcrown εμφανίστηκε μόνο σε λίγους από εμάς. Άλλα σημαντικά είδη της περιοχής περιλάμβαναν τα ενδημικά Sierra Nevada Brushfinch και Santa Marta Brushfinch, καθώς και τα Red-billed Parrot, Orange-billed Nightingale-Thrush, Yellow-legged Thrush, την εξαίσια Blue-naped Chlorophonia και τους Rusty και Black Flowerpiercers.

Μόλις φτάσαμε στο κατάλυμα, ο καιρός ήταν απροσδόκητα σκοτεινός και μουντός. Παρ’ όλα αυτά απολαύσαμε τους White-tailed Starfrontlets και Brown Violetears στις ταΐστρες, καθώς και μερικούς ιδιαίτερα φιλικούς Band-tailed Guans. Κοντά βρέθηκαν επίσης ένας κομψός White-tipped Quetzal και ο πολυεκτιμημένος Golden-breasted Fruiteater.

Παρότι η απόσταση δεν ήταν μεγάλη, η τραγική κατάσταση του δρόμου επέβαλε πολύ νωρίς ξεκίνημα για να φτάσουμε στο San Lorenzo Ridge. Εκεί, ένας ανθισμένος ευκάλυπτος φιλοξενούσε μερικούς σπάνιους ενδημικούς Black-backed Thornbills και την τοπική μορφή του Tyrian Metaltail (με μπλε ουρά). Περάσαμε το πρωινό προσπαθώντας να εντοπίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα ενδημικά είδη των μεγάλων υψομέτρων. Όπως πάντα, δεν ήταν εύκολο και αφήσαμε μερικά για την επόμενη ημέρα.

Στα κυριότερα στιγμιότυπα περιλαμβάνονταν δύσκολα, κρυπτικά είδη όπως τα Sierra Nevada Antpitta, Brown-rumped Tapaculo και Hermit Wood Wren, αλλά και τα πιο εμφανή Yellow-crowned Whitestart και Santa Marta Mountain Tanager, καθώς και το τοπικά περιορισμένο Streak-capped Spinetail.

καθώς και τα Rusty-headed Spinetails. Ένα σμήνος από Scarlet-fronted Parakeet πέρασε με ταχύτητα από πάνω μας, όμως έπρεπε να κατευθυνθούμε χαμηλότερα για να αναζητήσουμε άλλα είδη. Δυστυχώς, το antpitta δεν εμφανίστηκε για το «γεύμα» του, αλλά απολαύσαμε έναν ιδιαίτερα εξοικειωμένο Slaty-backed Nightingale-Thrush και, τη στιγμή που τα πράγματα έδειχναν κάπως απογοητευτικά, καταφέραμε να εντοπίσουμε ένα Santa Marta Antpitta, το οποίο τελικά εμφανίστηκε καθαρά για όλους σε μια απότομη πλαγιά!

Χαμηλότερα προσθέσαμε τα Golden-crowned Flycatcher και White-lored Warbler, όμως και πάλι η δραστηριότητα μειώθηκε αισθητά. Πίσω γύρω από το El Dorado Lodge πλησιάσαμε πολύ στο ενδημικό screech owl χωρίς όμως να το δούμε, αλλά παρατηρήσαμε ένα Kinkajou και περισσότερες Grey-handed Night Monkeys.

Το επόμενο πρωί μας βρήκε ξανά να ανηφορίζουμε αργά προς το San Lorenzo Ridge, βλέποντας έναν Mottled Owl καθ’ οδόν. Και τι διαφορά έκανε μία μόνο ημέρα! Τα Santa Marta Parakeets έδειξαν υπέροχα, ένας εντυπωσιακός Flammulated Treehunter παρατηρήθηκε σχεδόν σε απόσταση αφής, ένα Sierra Nevada Antpitta φάνηκε πολύ καλύτερα και το εξαιρετικό Santa Marta Warbler συνεργάστηκε άψογα. Τα Scaly-naped Amazons εμφανίστηκαν επίσης καθαρά, το “Santa Marta Toucanet” ανταποκρίθηκε, και βρήκαμε τον ελάχιστα γνωστό “Carricker’s Mountain Tanager” (πιθανός μελλοντικός διαχωρισμός από το Buff-breasted Mountain Tanager), ο οποίος φάνηκε εκπληκτικά καλά.

Πίσω στο lodge χαρήκαμε τον Black-throated Tody-Tyrant και τον Black-hooded Thrush, ενώ ένα ακόμη μεγάλο στιγμιότυπο ήταν ο φανταστικός Lazuline Sabrewing. Κοντά μας απολαύσαμε και μερικούς κωμικοφανείς Keel-billed Toucans. Εκείνο το βράδυ, μετά από μια μικρή αναγνωριστική έξοδο την προηγούμενη ημέρα, καταφέραμε γρήγορα να φωτίσουμε με τον φακό ένα υπέροχο Santa Marta Screech Owl (rufous morph), ακόμη ένα κορυφαίο στιγμιότυπο της εκδρομής.

Την επόμενη ημέρα αναζητούσαμε είδη χαμηλότερα, ανάμεσα στο κατάλυμά μας και τη Minca, προσπαθώντας να εντοπίσουμε μερικές ακόμη σπεσιαλιτέ. Περάσαμε αρκετό χρόνο με κρυπτικά είδη όπως τα Grey-throated Leaftosser, Rusty-breasted Antpitta και Santa Marta Tapaculo, καταφέρνοντας τελικά να τα δούμε όλα καλά. Εντοπίσαμε επίσης την κιτρινοράμφη μορφή του Groove-billed Toucanet και τον τοπικά περιορισμένο Spectacled Tyrannulet, όμως μια ακόμη μακρά αναμονή για blossomcrowns δυστυχώς δεν απέδωσε.

Χαμηλότερα βρήκαμε τον κομψό Black-backed Antshrike και ολοκληρώσαμε την ημέρα παρατηρώντας με τηλεσκόπιο ένα σημείο κουρνιάσματος εντυπωσιακών Military Macaws.

Ξεκινήσαμε πάνω από τη Minca το επόμενο πρωί. Κάποια wood quails που καλούσαν κοντά μας τράβηξαν το ενδιαφέρον, όμως δεν ήμασταν οι μόνοι — η παρουσία ενός εντυπωσιακού Collared Forest Falcon, που πιθανότατα αναζητούσε πρωινό, έκανε τα ορτύκια να σωπάσουν. Αφού αποτύχαμε ξανά να εντοπίσουμε το blossomcrown, επιστρέψαμε, και τα ορτύκια ήταν ακόμη εκεί· πολύ σύντομα όμως εμφανίστηκε και πάλι το γεράκι του δάσους και τα ορτύκια, αν και κοντά μας, σώπασαν ξανά.

Χρειάστηκε λίγη σκέψη, και με τη βοήθεια μιας μικρής συσκευής σύντομα είχαμε ένα Black-fronted Wood Quail στο τηλεσκόπιο — έστω και κάπως κρυμμένο — να στέκεται απολύτως ακίνητο, περισσότερο ανήσυχο για το Collared Forest Falcon παρά για εμάς! Εξαιρετικό αποτέλεσμα, κι έτσι αρχίσαμε την κατάβαση. Προσθέσαμε επίσης τα Scaled Pigeon και White-necked Thrush, ενώ μετά από προσπάθεια όλοι κατάφεραν να δουν το καταπληκτικό Rosy Thrush-Tanager, καθώς και τα Pale-eyed Pygmy-Tyrant, Rufous-breasted Wren και Rufous-and-white Wren.

Μετά το μεσημεριανό ήταν ώρα να συνεχίσουμε, οδηγώντας ανατολικά κατά μήκος της ακτής προς τη Riohacha. Σταματώντας χαμηλότερα από τη Minca βρήκαμε Short-tailed Hawk, Lance-tailed Manakin και Golden-fronted Greenlet, ενώ λίγο αργότερα, σε άλλη στάση, εντοπίσαμε Whooping Motmot, ένα κομψό White-bellied Antbird, υπέροχα αρσενικά Lance-tailed Manakin, Buff-breasted Wren και Trinidad Euphonia. Μια τελευταία στάση καθώς ο ήλιος έδυε πρόσθεσε τα Sapphire-throated Hummingbird, Rufous-vented Chachalaca και τα πρώτα μας Bare-eyed Pigeons.

Την επόμενη ημέρα κατευθυνθήκαμε λίγο πιο ανατολικά, στην περιοχή γνωστή ως Los Camarones. Σχεδόν μόλις φτάσαμε μας υποδέχτηκαν ένα εντυπωσιακό Bicolored Hawk και ένα Merlin. Περάσαμε τις πρώτες ώρες του πρωινού εξερευνώντας το ξηρό, θαμνώδες φυλλοβόλο δάσος, γεμάτο συναρπαστικές σπεσιαλιτέ. Ο Vermilion Cardinal ήταν από τα πρώτα αγαπημένα, αλλά σύντομα προσθέσαμε τα Buffy Hummingbird, το λαμπρό White-whiskered Spinetail, το εξαιρετικό μικρό Chestnut Piculet, Northern Scrub Flycatcher, Slender-billed Inezia, Pale-tipped Inezia, τον κομψό Orinoco Saltator, το σπάνιο Tocuyo Sparrow που φάνηκε ιδιαίτερα καλά, και ακόμη περισσότερα εντυπωσιακά Russet-throated Puffbirds.

Πιο διαδεδομένα είδη περιλάμβαναν το επιβλητικό Red-billed Scythebill, Northern White-fringed Antwren, Black-crested Antshrike, Pearly-vented Tody-Tyrant, Ochre-lored Flatbill, Scrub Greenlet, Tropical Gnatcatcher, Yellow Oriole, Black-faced Grassquit και Grey Pileated Finch. Κάναμε επίσης μια κοντινή στάση για να βρούμε το διακριτικά όμορφο και τοπικά περιορισμένο Glaucous Tanager.

Μετά από ένα εξαιρετικό γεύμα στην παραλία, περάσαμε μερικές ώρες παρατηρώντας τις λασποτοπιές όπου βρίσκονταν χιλιάδες πουλιά! Ένα τεράστιο σμήνος από γλάρους και γλαρόνια περιλάμβανε Royal Tern, Caspian Tern, Cabot’s Tern (συμπεριλαμβανομένου του τύπου Cayenne), μερικά Black Skimmers, πολυάριθμους Laughing Gulls, λίγους Lesser Black-backed Gulls και έναν Franklin’s Gull δεύτερου ημερολογιακού έτους.

Αρκετοί Reddish Egret και Tricolored Heron ομόρφυναν το τοπίο, ενώ White Ibis και Scarlet Ibis εμφανίστηκαν σε μικρούς αριθμούς (τα τελευταία πιθανότατα υβρίδια). Καλοί αριθμοί παρυδάτιων πουλιών περιλάμβαναν τα American Oystercatcher, (Eastern) Willet, Semipalmated Plover, Black-necked Stilt, καθώς και Least Sandpiper, Western Sandpiper και Semipalmated Sandpiper. Κοντά απολαύσαμε επίσης αρκετά Green-rumped Parrotlets.

Ήταν μια εξαιρετική ημέρα, αλλά — όπως συνήθως — μας περίμενε ένα αρκετά μεγάλο ταξίδι. Μια στάση στον δρόμο πρόσθεσε μια οικογένεια από κομψά Double-striped Thick-knees, ενώ μια ακόμη στρατηγική στάση μας χάρισε υπέροχη θέα στο σχετικά ασυνήθιστο βόρειο υποείδος του Blue-crowned Parakeet.

Η τελευταία ημέρα της εκδρομής μας βρήκε να αναζητούμε μερικά ακόμη πολύτιμα είδη στο Isla Salamanca, περίπου μία ώρα δυτικά από το κατάλυμά μας. Καθώς το φως βελτιωνόταν, μπορέσαμε να δούμε τα αληθινά χρώματα δύο τραγουδιστών, κομψών και σπάνιων Sapphire-bellied Hummingbirds. Στα ίδια δέντρα εντοπίσαμε επίσης Pied Puffbirds, πολύχρωμα Prothonotary Warblers και το μαγγρόβιο Bicolored Conebill, ενώ κοντά βρήκαμε με χαρά έναν ενήλικο Bare-throated Tiger Heron καθώς και έναν καλοσημαδεμένο Green Heron.

Στη συνέχεια μετακινηθήκαμε σε έναν κοντινό χωματόδρομο όπου συνεχίσαμε να προσθέτουμε ξεχωριστά είδη. Εκεί βρήκαμε το εξαιρετικό Turquoise-winged Parrotlet (ένα νέο είδος ζωής για τη Birdquest και το μοναδικό lifer για τον αρχηγό), το Stripe-backed Wren, το ενδημικό Bronze-brown Cowbird, καθώς και ένα ζευγάρι από κομψά Dwarf Cuckoos. Παράλληλα καταγράψαμε και είδη υγροτόπων όπως Northern Screamer, Limpkin, Snail Kite, White-faced Whistling Duck, Fulvous Whistling Duck, Glossy Ibis, καθώς και Amazon Kingfisher και Ringed Kingfisher.

Ικανοποιημένοι με αυτή την εξαιρετική συγκομιδή, επιστρέψαμε στη Santa Marta για να κάνουμε ντους και να φρεσκαριστούμε, προσθέτοντας καθ’ οδόν και μερικά απρόσμενα Wilson’s Phalaropes.

Ήταν μια πραγματικά αξιοσημείωτη εκδρομή. Δουλέψαμε σκληρά, αντέξαμε μεγάλα ταξίδια και περισσότερη βροχή απ’ όση θα θέλαμε, αλλά τελικά φύγαμε με μια εντυπωσιακή λίστα από υπέροχα πουλιά σε αυτό που είναι πιθανότατα η πιο απίστευτη και φιλόξενη χώρα για παρατήρηση πουλιών στον πλανήτη μας. Ανυπομονούμε ήδη για την επόμενη!