Yellowstone Alaska

Απο το Yellowstone μέχρι το Juneau και απο κεί στη Dawson City

Η αρχική ιδέα ήταν να ξεκινήσουμε από το Dawson Creek και να ανέβουμε τον Alaska Highway, επαναλαμβάνοντας ουσιαστικά τη διαδρομή που είχαμε κάνει και το 2000. Ήταν ο Τόκλης που είπε ότι αυτή τη φορά πρέπει να ξεκινήσουμε λίγο νωρίτερα και να δούμε οπωσδήποτε και το Yellowstone, για το οποίο μέχρι τότε δεν είχα ιδέα τι είναι.

Το Yellowstone είναι το μεγαλύτερο εθνικό πάρκο της Αμερικής, με έκταση μεγαλύτερη από την Κρήτη. Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 2.400 μέτρων και είναι γεμάτο δάση, γκέιζερ και άγρια ζωή. Έχει πάρα πολλούς βίσονες, καφέ και μαύρες αρκούδες, λύκους, κογιότ, αλεπούδες, διάφορα είδη ελαφιών, σκίουρους, μαρμότες, πούμα, λύγκες και πάρα πολλά πουλιά.

Βρίσκεται πάνω στην καλντέρα ενός τεράστιου υπερηφαιστείου που εξερράγη πριν από 600.000 χρόνια. Γι’ αυτό είναι γεμάτο γκέιζερ, δηλαδή θερμές πηγές που κατά διαστήματα εκτοξεύουν σε ύψος στήλες θερμού νερού. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι το νερό κατεβαίνει και σε βάθος περίπου δύο χιλιομέτρων συναντά το καυτό μάγμα, θερμαίνεται και λόγω της αυξημένης πίεσης βρίσκει τον δρόμο προς την επιφάνεια και εκτονώνεται βίαια.

Το πιο διάσημο γκέιζερ είναι το Old Faithful, του οποίου το νερό φτάνει σε ύψος 30–50 μέτρων και εκτονώνεται περίπου κάθε μία ώρα. Οι φύλακες του πάρκου γνωρίζουν με ακρίβεια την ώρα της επόμενης έκρηξης και σε ενημερώνουν όταν πας.

Η παρέα ήταν μεγάλη. Από αριστερά: ο Παναγής, ο Ηλίας, η Αθηνά με τον Γιώργο, η Έλσα με τον Tόκλη, εγώ με τη Λουκία και ο Γρηγόρης με τη Δανάη. Δέκα άτομα, μοιρασμένα σε τρία Mercedes GLK που μας είχε διαθέσει η Mercedes για το ταξίδι.

Απο το Salt Lake City στο Skagway και απο κεί με σκάφος στο Juneau

12 ΙΟΥΛΙΟΥ Grand Teton – Yellowstone

Προσγειωθήκαμε στο Salt Lake City και ξεκινήσαμε επεισοδιακά, καθώς το πλάνο έλεγε ότι είχαμε κλείσει ένα δωμάτιο για κάθε ζευγάρι και ότι ο Ηλίας θα έμενε με τον Παναγή, για να μοιραστούν τα έξοδα. Τελευταία στιγμή όμως ο Ηλίας αποφάσισε ότι θέλει μονόκλινο δωμάτιο, αδιαφορώντας για το ότι έτσι θα επιβάρυνε τον Παναγή, και έγινε μεγάλη “βαβούρα”.

Είδαμε ένα Aphicar στο δρόμο. Αυτοκίνητο που γινόταν και σκάφος.

Διασχίσαμε το Grand Teton National Park,

Grand Teton National Park

που βρίσκεται πριν από το Yellowstone,

Yellowstone national Park

και λίγο πριν τελειώσει η ημέρα — στις 6 το απόγευμα — βρεθήκαμε στο γκέιζερ Old Faithful,

απολαύσαμε την έκρηξή του και στη συνέχεια καταλήξαμε στο ξενοδοχείο. Είχαμε κάνει 500 km και μας φαινόντουσαν πολλά, αλλά δεν ήταν τίποτα, μπροστά στις διαδρομές που κάναμε τις επόμενες μέρες.

13 – 14 ΙΟΥΛΙΟΥ Yellowstone

Η μισή παρέα, ξεκινήσε στις 5 το πρωί, καθώς θέλαμε να δούμε και να φωτογραφίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα από το wildlife του Yellowstone. Είχαμε συνεννοηθεί με τους υπόλοιπους να συναντηθούμε αρκετή ώρα αργότερα.

Η πρώτη μας συνάντηση ήταν στις 5 και τέταρτο με έναν bald eagle.

Bald Eagle

Στη συνέχεια είδαμε white-tailed ελάφια και συνεχίσαμε βλέποντας πολλά ακόμη ζώα, μεταξύ των οποίων και την πρώτη μας γκρίζλι Αρκούδα.

American Bison (Lou)

Yellowstone Grand Canyon

Γύρω στις 10 συναντηθήκαμε όλοι στο σήμα κατατεθέν του Yellowstone, στο Grand Canyon με τον τεράστιο καταρράκτη, όπου το θέαμα ήταν πραγματικά καταπληκτικό.

Την επόμενη ημέρα φύγαμε πάλι στις 5 το πρωί, αυτή τη φορά όλη η ομάδα μαζί, καθώς πήγαμε στην κοιλάδα Lamar για να δούμε λύκους, έστω και από μακριά. Είδαμε ένα κογιότ από κοντά,

Κογιότ

μια μαύρη αρκούδα που είχε βρεί ένα κουφάρι και έτρωγε, μακρυά πο τον δρόμο, βρεθήκαμε παρέα με βίσονες, είδαμε sandhill γερανούς

Sandhill Crane

και σε πολλά σημεία τη γεωθερμική δραστηριότητα του πάρκου. Κάποια στιγμή μετά το μεσημέρι πήραμε τον δρόμο για το Glacier National Park.

Επισκεφτήκαμε στο δρόμο, το Mammoth Springs, που ήταν γεμάτο λεκάνες με καυτό νερό και ατμούς που γέμιζαν την ατμόσφαιρα λόγω της ηφαιστειακής δραστηριότητας, και έπειτα συνεχίσαμε για το Glacier National Park. To Βράδυ μείναμε σε ενα πολυ ωραίο ξύλινο μικρο ξενοδοχείο το Aspen Wood. 480 km σήμερα.

Aspen Wood BB

15 ΙΟΥΛΙΟΥ Glacier National park

Πήραμε πρωινό  και αρχίσαμε να σκαρφαλώνουμε τα βουνά του Glacier National Park, απολαμβάνοντας την καταπληκτική  φύση.

Glacier National Park

Glacier National Park

Το μεσημέρι φτάσαμε στα σύνορα με τον Καναδά και συνεχίσαμε προς ένα σημείο κοντά στα σύνορα που λέγεται Calderwood – Buffalo Jump.

Calderwood – Buffalo Jump.

Calderwood – Buffalo Jump.

Εκεί υπάρχουν πολύ κάθετοι βράχοι στην άκρη μιας μεγάλης πεδιάδας και είναι το σημείο όπου οι Ινδιάνοι κυνηγούσαν τους βίσονες και τους έσπρωχναν προς τον γκρεμό, ώστε να πέσουν και να εξασφαλίσουν έτσι την τροφή τους. Εκεί χάθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες βίσονες, καθώς υπάρχουν ευρήματα, ότι αυτό ξεκίνησε πριν από 2.500 χρόνια.

Φτάσαμε αργά το βράδυ στο Banff και πήγαμε στα δωμάτια, αλλά έγινε ένα μπέρδεμα με τις κρατήσεις και, ενώ είχαν περάσει τα μεσάνυχτα, δεν είχαμε ακόμη κοιμηθεί. Αυτό ήταν πρόβλημα για εμάς, γιατί την επόμενη μέρα είχαμε να οδηγήσουμε 800 χιλιόμετρα και έπρεπε να σηκωθούμε στις 4 το πρωί, καθώς κοντά στο Banff υπήρχε ένα σημείο με ωραία πουλιά.

16 ΙΟΥΛΙΟΥ Banff-Dawson creek

Σηκωθήκαμε πρωί-πρωί εγώ με τη Λουκία, και μαζί μας ήρθε και ο Παναγής. Πήγαμε σε μια λίμνη εκεί κοντά ψάχνοντας για τα ωραία πουλιά της περιοχής και ανταμειφθήκαμε με εξαιρετικές φωτογραφίες. Ηταν ένα ωραίο πρωινό.

Common Loon

Bohemian Waxwing

Επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, συναντήσαμε τους υπόλοιπους και πήραμε τον δρόμο προς το Dawson Creek, κάνοντας κάποιες στάσεις στα σημεία που είχα επισημάνει ως τα highlights της περιοχής. Άξιζε τον κόπο: είδαμε κάποιους πολύ περίεργους καταρράκτες, στο Johnston Canyon, ενώ στα αριστερά μας, καθώς οδηγούσαμε,  το τοπίο ήταν εκπληκτικό, με τεράστια χιονισμένα βουνά που δημιουργούσαν μοναδικές εικόνες.

Τα χιονισμένα βουνά δημιουργούσαν μοναδικές εικόνες.

Το μεσημέρι φτάσαμε σε ένα σημείο όπου ο παγετώνας Columbia κατεβαίνει σχεδόν μέχρι τον δρόμο, λίγο πριν από το Jasper, και έχει δημιουργηθεί ένας μεγάλος σταθμός όπου σταματούν όλοι για φωτογραφίες.

Παγετώνας Columbia

Βγάλαμε τις πιο εντυπωσιακές της εκδρομής. Εκεί υπάρχουν και τεράστια οχήματα, με ρόδες μεγαλύτερες από ένα αυτοκίνητο, καθώς και κάποια άλλα με ερπύστριες που ανεβαίνουν τον παγετώνα για εκδρομές.

Λίγο αργότερα φτάσαμε σε ένα σημείο όπου όλα τα οχήματα του Alaska Highway είχαν σταματήσει: μια μαύρη αρκούδα έβοσκε ατάραχη στο πλάι του δρόμου, αδιάφορη για όλους όσοι την παρατηρούσαν.

Black Bear (Lou)

Συναντήσαμε επίσης moose και caribou μέσα στον δρόμο. Λίγο πριν φτάσουμε στο Dawson Creek φαίνεται, από τις φωτογραφίες, ότι φάγαμε και κλήση, αν και δεν θυμάμαι ακριβώς το περιστατικό.

Φάγαμε και κλήση, αν και δεν θυμάμαι ακριβώς το περιστατικό.

Καταλήξαμε στο Dawson Creek,το σημείο απ’ όπου ξεκινά ο Alaska Highway.

Εδώ το 1950 χτίστηκε το Alaska Hotel και ονομάστηκε έτσι, καθώς ήταν στην αρχή του Alaska Highway. Ηταν το σημαντικότερο μνημείο της πόλης. (δυστυχώς 3 χρόνια μετά, το 2012, το κτίριο κάηκε και δεν υπάρχει πλέον – μάς έμεινε όμως αυτη η φωτογραφία).

Alaska Hotel (1950-2012)

Ο Alaska Highway είναι ένας ιστορικός δρόμος. Οι Αμερικανοί και οι Καναδοί θεωρούν κατόρθωμα να τον διασχίσει κανείς ολόκληρο, καθώς έχει μήκος 2.500 χιλιόμετρα από το Dawson Creek ως το Fairbanks και είναι γεμάτος άγρια ζωή. Μπορείς να δεις κάθε είδους ζώο δεξιά και αριστερά του δρόμου. Η μεγαλύτερη όμως σημασία του είναι η ιστορική· αποτελεί ένα από τα μεγάλα τεχνικά επιτεύγματα του 20ού αιώνα.

World famous Alaska Highway

Στις αρχές του 1942, ο μόνος δρόμος που συνέδεε τις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες με την Αλάσκα ήταν ο θαλάσσιος. Οι Αμερικανοί, μετά την επίθεση στο Pearl Harbor τον Δεκέμβριο του 1941, διαπίστωσαν ότι οι Ιάπωνες απειλούσαν την βορειοδυτική ακτή της Βόρειας Αμερικής. Ήταν στρατιωτικά αναγκαίο να κατασκευαστεί ένας οδικός άξονας που θα συνέδεε τις ΗΠΑ με την Αλάσκα διασχίζοντας τον Καναδά. Την κατασκευή ανέλαβε ο αμερικανικός στρατός.

Τα σχέδια τέθηκαν στο τραπέζι στις 2 Φεβρουαρίου 1942 και περίπου έναν μήνα μετά, στις 9 Μαρτίου, ξεκίνησε η κατασκευή. Οι συνθήκες ήταν εξαιρετικά αντίξοες: θερμοκρασίες έως –50°C, κουνούπια, μύγες και σκνίπες που ταλαιπωρούσαν αφάνταστα τους εργάτες, μόνιμα παγωμένο υπέδαφος, έλη και βαθιά λάσπη που «κατάπινε» τα μηχανήματα.

Παρόλα αυτά, χρειάστηκαν μόλις οκτώ μήνες και έντεκα ημέρες για να ολοκληρωθεί, στις 20 Νοεμβρίου. Δούλεψαν 17.000 άνθρωποι και 7.000 μηχανήματα. Θεωρήθηκε η πιο δύσκολη και σκληρή δουλειά μετά τη διάνοιξη της διώρυγας του Παναμά. Κόστισε περίπου 138 εκατομμύρια δολάρια. Αρχικά ήταν χωματόδρομος· το πρώτο στρατιωτικό κομβόι χρειάστηκε 210 ώρες για να τον διασχίσει. Ο δρόμος παρέμεινε για στρατιωτική χρήση ως το 1949 και μετά το 1960 πήρε τη σημερινή του μορφή. 812 km σήμερα.

17 ΙΟΥΛΙΟΥ Dawson Creek – Muncho Lake

Mile ‘0’ Alaska Highway

Βγάλαμε φωτογραφίες στο «σημείο μηδέν» του Alaska Highway και συνεχίσαμε. Λίγο μετά είδαμε μια μαύρη αρκούδα στο πλάι του δρόμου και, καθώς πλησιάζαμε στο Fort Nelson, ξανά μια άλλη με το αρκουδάκι της. Ο δρόμος ήταν γεμάτος προειδοποιητικές πινακίδες για το είδος της άγριας ζωής που πιθανότατα θα συναντήσεις.

Η Λουκία δείχνει να απολαμβάνει το Bazooka

Το βράδυ φτάσαμε στη Lake Muncho, είχαμε κάνει σήμερα 692 km και μείναμε στο ξύλινο Northern Rockies Lodge, ένα καταπληκτικό μέρος από όπου οργανώνονται πολλές εκδρομές με μικρά αεροπλάνα στη γύρω περιοχή.

Muncho Lake

18 ΙΟΥΛΙΟΥ Muncho Lake – Skagway

Ξεκινήσαμε το πρωί για Skagway. Είχαμε 788 km μπροστά μας.

Σηκώθηκε όρθια, έκοψε κίνηση, είδε οτι δεν έρχεται άλλο αυτοκίνητο, εκτός απο μας, που είχαμε σταματήσει και πέρασε απέναντι!

Πρώτη στάση μας ήταν στα Liard River Hotsprings. Εκεί υπήρχαν τόσο πολλά κουνούπια, ώστε οι οδηγίες έλεγαν ότι για να πας χρειάζεσαι τα ειδικά καπελάκια με το δίχτυ που κατεβαίνει μπροστά για να σε προστατεύει.

Λίγο παρακάτω συναντήσαμε μια οικογένεια γκρίζλι αρκούδων

Grizzlie Bear

και αμέσως μετά, φτάσαμε στο Watson Lake, όπου αρχίζει το Yukon. To Watson Lake είναι διάσημο για το «δάσος των πινακίδων».

Όλα άρχισαν το 1942, όταν ένας εργάτης του Alaska Highway κάρφωσε μια πινακίδα που έδειχνε προς την πόλη του. Πολλοί άλλοι εργάτες τον μιμήθηκαν και η παράδοση συνεχίζεται μέχρι σήμερα: οποιοσδήποτε, έχοντας πρόκες και καρφιά μαζί του, μπορεί να βάλει τη δική του πινακίδα. Αναζητήστε τη δική μας στην επόμενή σας επίσκεψη!

Για να βρούμε την πινακίδα μας, την επόμενη φορά, ο Παναγής φαίνεται στην άκρη αριστερά, την ώρα που βιδώνει την πινακίδα.

Στο Watson Lake. Ο Παναγής έβαλε την πινακίδα μας, ο Γιώργος και ο Ηλίας τον φωτογραφίζουν.

Σταματήσαμε και βγάλαμε φωτογραφίες σε μια πολύ εντυπωσιακή γέφυρα.

Στο δρόμο για το Skagway.

Το βράδυ καταλήξαμε στο Skagway.

19 ΙΟΥΛΙΟΥ Skagway-Juneau

Eίχα τα γενέθλιά μου και πέρασα μια καταπληκτική μέρα! Είχαμε κανονίσει ημερήσια κρουαζιέρα από το Skagway μέχρι την πρωτεύουσα της Αλάσκας, το Juneau — μια πόλη που δεν συνδέεται οδικώς. Πρέπει να πας είτε από θάλασσα είτε αεροπορικώς για να τη δεις.

Επιβιβαστήκαμε σε ένα μεγάλο ταχύπλοο με κλειστή καμπίνα,

O Γρηγόρης και η Δανάη, πολυ το διασκέδασαν

καθώς έκανε και αρκετό κρύο, και ο στόχος ήταν να δούμε όσο περισσότερο wildlife γινόταν. Καθόμαστε όμως έξω για να βλέπουμε και να φωτογραφίζουμε, κουκουλωμένοι και με καλυμμένο πρόσωπο, για να αντέξουμε το κρύο. Όλα τα βουνά που βλέπαμε ήταν παγωμένα και ο αέρας που φύσαγε ήταν πολύ «δροσερός». Πηγαίναμε κοντά στην ξηρά για να δούμε τι υπάρχει εκεί, ακολουθούσαμε τα πουλιά ή παρατηρούσαμε ό,τι εμφανιζόταν στη θάλασσα.

Στο ταξίδι προς το Juneau είδαμε φώκες, αετούς, πολλών ειδών πάπιες και έναν σωρό θαλασσοπούλια.

Spotted Seal

Bald Eagles

Το σκηνικό συμπλήρωναν τα χιονισμένα βουνά, τα οποία σε πολλά σημεία είχαν παγετώνες που έρεαν στις κοιλάδες τους.

Την παράσταση όμως έκλεψαν οι όρκες που συναντήσαμε στη διαδρομή.

Ορκες

Στο Juneau την παράσταση έκλεψε ο ο Παναγής με το κασκόλ του: ο κόσμος σταματούσε και τον φωτογράφιζε στον δρόμο!

Ο Παναγής και το Κασκόλ!

Το Juneau ήταν πολύ ενδιαφέρουσα πόλη.

Unnatended children will be sold as slaves!

Πήραμε το τελεφερίκ και ανεβήκαμε ψηλά στο βουνό, όπου είχαμε την ευκαιρία να δούμε την πόλη και από ψηλά.

Έβγαλα και μια «fake» φωτογραφία, όπου υποτίθεται ότι είχα πιάσει ένα halibut 427 λίβρες. Στην πραγματικότητα, ο φωτογράφος είχε στημένο το σκηνικό και πόζαρες κατάλληλα, και εκείνος πρόσθετε το υπόλοιπο.

Πλάκα είχαν και οι αστυνομικοί με τα πατίνια τους.

Επισκεφθήκαμε και τον εντυπωσιακό παγετώνα που βρίσκεται δίπλα στο Juneau και βγάλαμε φωτογραφίες.

Το πούλμαν που μας παρέλαβε μόλις φτάσαμε στο Juneau, μας επέστρεψε στο σκάφος και κάναμε ξανά το υπέροχο θαλάσσιο ταξίδι μέχρι το Skagway, όπου ξαναείδαμε τις όρκες στη διαδρομή.

Ορκες

Στο δρόμο της επιστροφής για Skagway

Τέλεια μέρα

20 ΙΟΥΛΙΟΥ Skagway – Dawson City

Το πρωί κάναμε μια τρίωρη βόλτα με το τρένο μέχρι το White Pass.

Tο τρένο είχε μέχρι και ξυλόσομπα μέσα

Η θέα ήταν καταπληκτική και το τρένο είχε μέχρι και ξυλόσομπα μέσα,γιατί έκανε κρύο, οπότε υπήρχε μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα.

O Τόκλης με την Ελσα, την “καταβρήκανε” με το τραίνο

Η γραμμή είναι καατσκευασμένη το 1898, για να εξυπηρετήσει τους χρυσοθήρες

Είναι μια στενή σιδηροδρομική γραμμή που κατασκευάστηκε το 1898 για να οδηγεί από το Skagway προς το Whitehorse και από εκεί προς το Yukon, την εποχή που είχε ξεσπάσει η «τρέλα του χρυσού» στην περιοχή. Η γραμμή λειτούργησε κανονικά μέχρι το 1982 και από εκεί και πέρα λειτουργεί μόνο για τουριστικούς σκοπούς.

Οι εικόνες που βλέπαμε από το τρένο ήταν εντυπωσιακές. Φωτογραφίζαμε ασταμάτητα για τρεις ολόκληρες ώρες.

Γυρίσαμε στο Skagway και κάναμε μια βόλτα στην πόλη, η οποία δείχνει να ζει ακόμη στον πυρετό του χρυσού του 1898.

Το Skagway έχει κρατήσει την ατμόσφαιρα της εποχής του χρυσού

Στη συνέχεια πήραμε τον δρόμο για το Whitehorse, που ήταν σχετικά κοντά, και από εκεί για το Dawson City, το οποίο βρίσκεται 700 χιλιόμετρα μακριά.