Victoria Falls to Namibia

Από τους Καταρράκτες της Βικτώριας στη Ναμίμπια — 2.000 χιλιόμετρα που αλλάζουν το βλέμμα

 2000 χλμ. road trip, απο τους καταρράκτες της Βικτώριας μέχρι την Ναμίμπια, focus στην καθημερινότητα των ανθρώπων και όλα όσα θεωρούνται σημαντικά στον κόσμο μας, αρχίζουν να αναθεωρούνται.

Φωτογράφισα 1000 ανθρώπους στην καθημερινότητα τους και δεν υπάρχει χαμόγελο ούτε για δείγμα στις φωτογραφίες αυτές. Ούτε καν από τα παιδιά!

Δεν υπάρχουν συγκοινωνίες, ούτε μεταφορικά μέσα, ούτε καν ποδήλατα. Ολοι κυκλοφορούν χιλιόμετρα ολόκληρα με τα πόδια, με τα μωρά τους στην πλάτη, κουβαλώντας (στο κεφάλι τους!) νερό, ξύλα, κάρβουνα, τα πάντα. Και δεν είδαμε πουθενά χωριά, μόνο καλύβες διάσπαρτες, πολύ μακρυά η μία από την άλλη.

Είδαμε σχολεία όμως, δεκάδες, παντού. Και εκατοντάδες παιδιά να πηγαίνουν σχολείο και ύστερα να κάνουν χιλιόμετρα για να γυρίσουν στο ‘σπίτι’ τους.

Η καθημερινότητα μου του επταήμερου δουλειάς, των τελευταίων μηνών, κομματιάστηκε. Ούτε στο internet δεν μπήκα, για 2 βδομάδες, να δώ πως πάνε τα πράγματα στην δουλειά, στην Ελλάδα, στον κόσμο.

Θυμήθηκα και κάτι που μου είπε κάποιος ότι έκανε η κόρη του. Μόλις τελείωσε τις σπουδές της, έκανε για ένα χρόνο τον γύρο του κόσμου, ταξιδεύοντας μόνη της, για να εστιάσει σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω της και ύστερα έπιασε δουλειά. Καλό μου φαίνεται. Ειδικά για όσους φιλοδοξούν να ασκήσουν πολιτική.

09 ΜΑΡΤΙΟΥ Athens – Johannesburg

Το tour ξεκινούσε το επόμενο πρωί στο Livingstone της Ζάμπια, εκεί όπου βρίσκονται οι εντυπωσιακοί Victoria Falls. Καθώς δεν υπάρχει όμως απευθείας πτήση από την Αθήνα, αναχωρήσαμε μία μέρα νωρίτερα, πετώντας προς το Johannesburg με ενδιάμεση στάση στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Το ξενοδοχείο διέθετε όμορφους κήπους και, λίγο πριν νυχτώσει, η Λουκία πρόλαβε να κάνει μια σύντομη βόλτα.

Cape Wagtail (Lou)

Εκεί κατέγραψε και το πρώτο πουλί του ταξιδιού: ένα ενδημικό Cape Wagtail.

10 ΜΑΡΤΙΟΥ Johannesburg – Livingston

Απο τους καταρράκτες της Victoria στο Windhoek την πρωτεύουσα της Namibia

Είχα λίγο χρόνο πριν την αναχώρηση και κοίταζα τον χάρτη της διαδρομής. Το ταξίδι ξεκινούσε από τη Ζάμπια, στην περιοχή των Victoria Falls. Από εκεί θα περνούσαμε τον ποταμό Ζαμβέζη και στη συνέχεια θα διασχίζαμε για περίπου 450 χιλιόμετρα το Caprivi Strip, μια στενή (έχει 35 χλμ. πλάτος) λωρίδα γης που ανήκει στη Ναμίμπια και εκτείνεται πάνω από τη Μποτσουάνα και κάτω από την Αγκόλα και την Ζάμπια.

Είναι μια γεωγραφική ιδιομορφία, που η ύπαρξή της οφείλεται στην αποικιακή πολιτική του 19ου αιώνα.
Το 1890, με τη συμφωνία μεταξύ Γερμανίας και Βρετανίας, η Γερμανία που ήλεγχε τη σημερινή Ναμίμπια, ζήτησε πρόσβαση στον ποταμό Ζαμβέζη για εμπορική διαδρομή προς την Ανατολική Αφρική.

Η Βρετανία παραχώρησε αυτή τη στενή λωρίδα γης.
Στην πράξη όμως, η πρόσβαση στον Ινδικό Ωκεανό δεν αποδείχθηκε χρήσιμη, καθώς οι Victoria Falls καθιστούν τον ποταμό μη πλωτό.

Λίγο πριν το τέλος της λωρίδας, συναντά κανείς τον ποταμό Οκαβάνγκο. Εκεί θα στρίβαμε αριστερά, θα κινούμασταν κατά μήκος του ποταμού και έπειτα θα επιστρέφαμε για να συνεχίσουμε προς τη Ναμίμπια, με τελικό προορισμό το Etosha National Park και την πρωτεύουσα Windhoek.

Προσγειωθήκαμε στις 14:30 στο Livingstone. Μας περίμενε ο οδηγός μας, ο Σαρλ, με ένα επιβλητικό Land Cruiser 3,5 τόνων, εξοπλισμένο με ανυψούμενη οροφή safari και μπαγκαζιέρα. Το όχημα είχε μήκος περίπου 6 μέτρα και, με την τεράστια μπαγκαζιέρα, πλησίαζε τα 10 — καθόλου εύκολο για τους στενούς δρόμους του birding. Ο Σαρλ, ωστόσο, αποδείχθηκε εξαιρετικός οδηγός.

Φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας, χτισμένο ακριβώς στις όχθες του ποταμού, με όλα τα δωμάτια να βλέπουν προς το νερό. Καθώς όλοι ήταν κουρασμένοι, πήγαν για ξεκούραση. Το απόγευμα στόχος μας ήταν να εντοπίσουμε το African Finfoot, ένα από τα πιο ιδιαίτερα είδη της περιοχής.

Finfoot (Lou)

Η Λουκία, όπως συνηθίζει, δεν κοιμήθηκε. Και όχι μόνο αυτό — κατάφερε να εντοπίσει και να φωτογραφίσει το Finfoot, το οποίο δεν είδε κανείς άλλος.

Αυτά είναι… μουστάκια!

Μόλις φτάσαμε στο Livingstone, δίπλα στους Victoria Falls, ρώτησα τον οδηγό για τις δύο καλημάνες που αναζητούσα.

O οδηγός μόλις είχε ολοκληρώσει την ίδια διαδρομή, που θα κάναμε και μείς, αλλά με αντίστροφη πορεία.

«Δεν τις είδαμε φέτος», μου είπε — και με πάγωσε.

Μόλις μία ώρα αργότερα, καθώς στεκόμασταν στην προβλήτα του ποταμού δίπλα στο lodge, η Λουκία φώναξε: δύο White–headed Lapwing πέταξαν από τα στάχυα απέναντι και πέρασαν μπροστά μας.

Τις φωτογραφίσαμε εν πτήσει. Η καλύτερη φωτογραφία όμως, ήρθε τρεις μέρες αργότερα στον ποταμό Chobe στη Μποτσουάνα, όπου τις ξαναείδαμε.

Ήταν η 14η από τις συνολικά 23 καλημάνες του κόσμου. Για να τις δει κανείς όλες, πρέπει να ταξιδέψει και στις πέντε ηπείρους.

 11 ΜΑΡΤΙΟΥ Victoria Falls

Πήραμε πρωινό στις 07:00 στο ξενοδοχείο και αφιερώσαμε περίπου μισή ώρα σε birding στους κήπους, προσθέτοντας μερικά νέα είδη στη λίστα. Στις 08:30 αναχωρήσαμε για τους εντυπωσιακούς Victoria Falls.

Victoria Falls 1700μ. πλάτος

Οι Victoria Falls, στα σύνορα Ζάμπιας και Ζιμπάμπουε, αποτελούν ένα από τα πιο εντυπωσιακά φυσικά θαύματα του πλανήτη. Οι ντόπιοι τις αποκαλούν Mosi–oa–Tunya — «ο καπνός που βροντά» — περιγραφή απόλυτα ταιριαστή, καθώς ο τεράστιος όγκος νερού του ποταμού Ζαμβέζη πέφτει με εκκωφαντικό θόρυβο σε βάθος άνω των 100 μέτρων, δημιουργώντας σύννεφα υδρατμών που φαίνονται από χιλιόμετρα μακριά.

Με πλάτος περίπου 1,7 χιλιόμετρα, οι καταρράκτες σχηματίζουν μια συνεχή κουρτίνα νερού που αλλάζει δραματικά ανάλογα με την εποχή.

Το θέαμα ήταν πραγματικά συγκλονιστικό — ένας συνεχής τοίχος νερού και βουητού. Δεν ήμασταν όμως κατάλληλα προετοιμασμένοι. Για να απολαύσει κανείς πραγματικά τους καταρράκτες χρειάζεται ολόσωμο αδιάβροχο, καθώς σε σημεία της διαδρομής που περνούν πολύ κοντά στο χείλος τους το νερό σε λούζει κυριολεκτικά.

Τους λούζουν τα νερά του καταρράκτη

Η ποσότητα του νερού ήταν τέτοια που κάποιοι επισκέπτες διασκέδαζαν κάνοντας… φιγούρες, καθώς τους έλουζε το νερό από τον καταρράκτη.

Μετά την επίσκεψη κατευθυνθήκαμε σε ένα φαράγγι λίγα χιλιόμετρα μακριά αναζητώντας αρπακτικά. Η δραστηριότητα ήταν περιορισμένη και το μοναδικό αξιοσημείωτο είδος ήταν ένα Black Swift. Συνεχίσαμε προς έναν υγρότοπο γεμάτο υδρόβια πουλιά, όπου τελικά εντόπισα τη Long–toed Lapwing, ένα είδος που αναζητούσα με ιδιαίτερο πάθος.

Long-toed Lapwing

Κούκλα δεν είναι;

Η τύχη μάς χαμογέλασε με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο. Το επόμενο πρωί, σε έναν ακόμη υγρότοπο, ο οδηγός μας φώναξε καθώς την εντόπισε πίσω από τα χόρτα: Αποστολή “Zambia – Botswana: White-headed & Long-toed Lapwing” — εξετελέσθη.

Ο οδηγός δεν είχε δει κανένα από τα δύο είδη τις προηγούμενες 18 ημέρες και εμείς τα είδαμε και τα δύο μέσα σε λίγες ώρες.

Δεν την είχαμε δει αρχικά, καθώς κρυβόταν στα χόρτα. Όταν όμως η βάρκα πλησίασε περίπου στα 10 μέτρα, άρχισε να φωνάζει έντονα για να απομακρυνθούμε — κάπου εκεί κοντά βρίσκονταν τα μικρά της. Γι’ αυτό άλλωστε οι καλημάνες πήραν το όνομά τους: υπερασπίζονται με πάθος τα μικρά τους.

Επιστρέψαμε στο lodge για μεσημεριανό

Βγάζουν το μεροκάματο, στον δρόμο προς τους καταρράκτες της Βικτώρια

Τα πουκάμισα κρεμασμένα μπροστά τους, τα υπόλοιπα ρούχα στοιβαγμένα στο κεφάλι. Με χαμόγελο στα χείλη βγάζουν το μεροκάματο, στον δρόμο προς τους καταρράκτες της Βικτώρια, στο Livingstone.

Το απόγευμα κάναμε μια κρουαζιέρα με το σκάφος του lodge. Είδαμε διάφορα πουλιά χωρίς κάτι εξαιρετικά σπάνιο, αλλά ξεχώρισε ένας White–backed Night Heron.

White-backed Night Heron.

12 ΜΑΡΤΙΟΥ Livingston – Chobe

Ξεκινήσαμε στις 06:00 με καφέ στο lodge και πρωινό birding στον κήπο.

Στον κήπο του lodge: Arrow-marked Babbler (Lou)

Μπροστά στη προβλήτα του lodge είχε έντομα, που περπατάνε στο νερό (‘Jesus fly”)

Στις 08:00 πήραμε πρωινό, μαζέψαμε τα πράγματά μας και στις 09:30 αναχωρήσαμε.

Φτάσαμε στον ποταμό Zambezi River, το φυσικό σύνορο ανάμεσα στη Ζάμπια και τη Μποτσουάνα. Η διάβαση δεν γίνεται μέσω γέφυρας αλλά με μικρό φεριμπότ, γεγονός που μετατρέπει τη μετάβαση από τη μία χώρα στην άλλη σε μικρή τελετουργία.

H πλατφόρμα-φερρυ μπώτ, με την οποία περάσαμε τον Ζαμπέζη

Το θηριώδες Landcruiser μας, με την μπαγκαζιέρα του

Φορτηγά, σαφάρι οχήματα, τοπικά λεωφορεία και πεζοί περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους στην όχθη. Όταν ήρθε η σειρά μας, το βαρύ Land Cruiser κύλησε πάνω στη μεταλλική πλατφόρμα και το φεριμπότ ξεκίνησε αργά να διασχίζει τον ποταμό.

Το νερό του Ζαμβέζη απλωνόταν ήρεμο και καφετί, κουβαλώντας ιζήματα από χιλιάδες χιλιόμετρα αφρικανικής γης. Σε λίγα μόλις λεπτά βρισκόμασταν στην άλλη πλευρά. Η αποβίβαση έγινε με τον ίδιο αργό, σχεδόν τελετουργικό ρυθμό. Ένα ακόμη σύνορο είχε περαστεί· το ταξίδι συνεχιζόταν προς το Chobe National Park. Ειχα διαβάσει πολλά πράγματα για το Chobe και είχα μεγάλη ανυπομονησία να το δώ.

Το Chobe National Park στη βόρεια Μποτσουάνα είναι ένα από τα σπουδαιότερα καταφύγια άγριας ζωής της Αφρικής και φημίζεται για τον τεράστιο πληθυσμό ελεφάντων του — τον μεγαλύτερο στην ήπειρο. Kαλύπτει περίπου 11.700 τετραγωνικά χιλιόμετρα και περιλαμβάνει διαφορετικά οικοσυστήματα: πλημμυρικές πεδιάδες, σαβάνες, δάση mopane και βαλτώδεις περιοχές. Αυτή η ποικιλία ενδιαιτημάτων φιλοξενεί πλούσια πανίδα, όπως λιοντάρια, λεοπαρδάλεις, αφρικανικούς βούβαλους, ιπποπόταμους και κροκόδειλους, καθώς και πάνω από 450 είδη πουλιών

Το μεσημέρι φτάσαμε στο Chobe Safari Lodge, όπου γευματίσαμε με θέα στον ποταμό Chobe. Μόλις υποχώρησε η ζέστη, στις 16:00, κατευθυνθήκαμε προς τις εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων στο Kasane — ένα απροσδόκητα πλούσιο σημείο για παρατήρηση πουλιών. Εκτός από πολλά είδη, είδαμε ελέφαντες και ένα λιοντάρι.

Ο πρώτος μας ελέφαντας στο Chobe

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση, καθώς δεν ήταν μέσα σε κάποια σαβάνα, καθόταν στην άκρη του δρόμου.

Επιστρέψαμε στο lodge λίγο μετά τη δύση του ήλιου.

13 ΜΑΡΤΙΟΥ Chobe River

Περάσαμε ολόκληρο το πρωινό σε βάρκα, κάνοντας κρουαζιέρα στον ποταμό Chobe. Ήταν ένα υπέροχο πρωινό γεμάτο ζωή: πουλιά, θηλαστικά και συνεχείς εναλλαγές εικόνων.

Εργο τέχνης η African Pygmy-Goose (Lou). Τραβάει πάντα την προσοχή με τα χρώματα της

Ξεχώρισα μια πανέμορφη African Pygmy Goose, τα White–headed Lapwings δίπλα στο ποτάμι

Για χάρη της ήρθαμε σε αυτό το ταξίδι. White-headed Lapwing

Water monitor

και έναν εντυπωσιακό Water Monitor. Συναντήσαμε επίσης δύο ελέφαντες να κολυμπούν και να πλατσουρίζουν στο νερό.

Επιστρέψαμε στο lodge για ξεκούραση και το απόγευμα, στις 15:00, βγήκαμε για δεύτερη κρουαζιέρα, εξίσου εντυπωσιακή με την πρώτη.

Μόλις δεί κάποιο ψάρι, ανοίγει τα φτερά του, σαν ομπρέλλα και του κόβει το φώς, ώστε να μπορέσει να το πιάσει

Ξεχώρισα έναν Black Heron, ο οποίος κυνηγούσε με τον χαρακτηριστικό του τρόπο — σχηματίζοντας «ομπρέλα» με τα φτερά του για να σκιάζει το νερό και να μπερδεύει τα ψάρια — καθώς και έναν Southern Carmine Bee–eater λίγο πριν την επιστροφή.

Southern Carmine Bee-eater

Ήταν μια ημέρα γεμάτη νέες καταγραφές και εικόνες που αποτυπώνουν την άγρια ομορφιά του Chobe.

14 ΜΑΡΤΙΟΥ Από τον ποταμό του Chobe μέχρι την Κατίμα Μουλίλο

Η μέρα ξεκίνησε πριν ακόμη ζεστάνει ο ήλιος. Επιβιβαστήκαμε στο όχημα του lodge και μπήκαμε στο Chobe National Park για το πρωινό σαφάρι. Η κίνηση κατά μήκος του ποταμού ήταν εντυπωσιακή και, μέχρι να επιστρέψουμε στο lodge γύρω στις 9:30 για πρωινό, είχαμε ήδη δει αρκετά νέα είδη.

White-faced Whistling Duck λούζεται στο πρωινό φώς

Ξεχώρισαν η White–faced Whistling Duck, που παρατηρήσαμε από απόσταση περίπου 10 μέτρων, και η επιβλητική Spur–winged Goose.

Εντυπωσιακή η Spur-winged Goose.

Μετά το πρωινό, κατευθυνθήκαμε προς τα σύνορα με τη Ναμίμπια.

Περιμένοντας τις συνοριακές διατυπώσεις, ο Σαρλ μάς έδειξε μια φωλιά Southern Red–billed Hornbill.

To αρσενικό κλείνει το άνοιγμα της φωλιάς, μόλις μπέι μέσα το θηλυκό για να γεννήσει. Southern Red-billed Hornbill.

Το θηλυκό ήταν ήδη σφραγισμένο μέσα, ενώ το αρσενικό είχε χτίσει την είσοδο εξωτερικά, αφήνοντας μόνο μια στενή σχισμή από την οποία τη τάιζε — μια εντυπωσιακή στρατηγική προστασίας κατά την περίοδο αναπαραγωγής.

Για μεσημεριανό σταματήσαμε στο Kunene Houseboat Lodge, χτισμένο δίπλα σε ένα μικρό ποτάμι και βυθισμένο στη σκιά πυκνών δέντρων. Περπατώντας γύρω από το λοτζ, σε σκοτεινά σημεία της βλάστησης, εντοπίσαμε μια Wood Owl να κουρνιάζει, ενώ λίγο πιο πέρα μας περίμενε ένας εντυπωσιακός Schalow’s Turaco.

Schalow’s Turaco

Η πιο απρόσμενη στιγμή ήρθε όταν μπήκα στο λοτζ για να πάρω μια Coca-Cola. Στο ψυγείο βρήκα ένα κουτάκι Coca-Cola Zero που έγραφε «Μύκονος». Αγνοώντας την προωθητική καμπάνια της εταιρείας, έμεινα άναυδος βλέποντας ελληνικό τοπωνύμιο πάνω σε κουτάκι αναψυκτικού στο νότιο άκρο της Αφρικής.

Μου έκανε εντύπωση όταν το είδα στο ψυγείο του εστιατορίου, που σταματήσαμε στην Botswana

Γύρω στις 16:00 φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας στην Katima Mulilo. Ηταν μια πόλη στις όχθες του Ζαμβέζη, στα σύνορα Namibia, Botswana και Zimbabue. Εμείς ωστόσο πήγαμε σε ένα ξενοδοχείο μακρυά από το ποτάμι, καθώς ψάχναμε διαφορετικά πουλιά

Κάναμε birding στον περιβάλλοντα χώρο και, μεταξύ άλλων, εντοπίσαμε ένα Black–collared Barbet.

Black-collared Barbet

Το ξενοδοχείο είχε μια ιδιαίτερη αρχιτεκτονική: τα δωμάτια έμοιαζαν με καταστήματα. Ένας ενιαίος χώρος, με ολόκληρη την πρόσοψη να αποτελείται από μια τεράστια συρόμενη αλουμινένια μπαλκονόπορτα — την άνοιγες και έμπαινες μέσα, σαν σε μαγαζί. Για ιδιωτικότητα χρειαζόταν να τραβήξεις βαριές κουρτίνες.

Το πιο έντονο όμως αποτύπωμα της ημέρας δεν ήταν ορατό στο τοπίο αλλά… στη μέση μου. Δοκίμαζα ένα καινούριο λουρί για να κρεμάω τη βαριά φωτογραφική μηχανή αντί να τη μεταφέρω στα χέρια, όμως το βάρος συγκεντρωνόταν στη μέση και την επιβάρυνε έντονα. Για αρκετές ημέρες αναγκάστηκα να μην την ξανακρεμάσω επάνω μου και να τη μεταφέρω στο χέρι, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν, ώστε να ανακουφιστώ.

Μια μέρα γεμάτη εικόνες, απρόοπτα και μικρές ιστορίες — από υδρόβια πουλιά του Chobe μέχρι ένα κουτάκι «Μύκονος» στην καρδιά της Αφρικής.

15 ΜΑΡΤΙΟΥ Διασχίζοντας το Caprivi προς τον Οκαβάνγκο

Συναντηθήκαμε στις 06:30 για έναν πρωινό περίπατο γύρω από το ξενοδοχείο πριν από το πρωινό. Το φως ήταν πολύ καλό για φωτογράφιση και η δραστηριότητα των πουλιών έντονη. Καταγράψαμε αρκετά είδη, με πιο σημαντικό ένα African Green Pigeon να ξεχωρίζει ανάμεσα στο φύλλωμα.

Μετά το πρωινό ξεκινήσαμε στις 09:00 για μια μεγάλη διαδρομή. Μας περίμεναν 386 χιλιόμετρα: θα διασχίζαμε σχεδόν ολόκληρο το Caprivi Strip και στη συνέχεια θα στρίβαμε νότια για να φτάσουμε στα Drotsky’s Cabins, για να παρουμε από εκεί βάρκα για το … που είναι επάνω σε ένα μικρό νησί του Okavango River.

Ο Σαρλ οδηγούσε και κρατούσε τον χώρο δίπλα του ελεύθερο· εκεί βρίσκονταν χάρτες, σημειώσεις και βιβλία πεδίου που συμβουλευόταν διαρκώς. Στην πρώτη σειρά καθισμάτων πίσω του υπήρχε μια θέση όχι και τόσο δημοφιλής — έπρεπε να σκύβεις για να βλέπεις μπροστά. Για μένα όμως ήταν ιδανική. Βρισκόμουν μπροστά, αριστερά από τον Σαρλ, με ανεμπόδιστη θέα, έτοιμος να φωτογραφίσω σκηνές δρόμου — κάτι που απολαμβάνω ιδιαίτερα.

Καθώς διασχίζαμε την ύπαιθρο, μικρές εικόνες καθημερινότητας ξεδιπλώνονταν δίπλα στον δρόμο. Κάτω από τη σκιά ενός δέντρου λειτουργούσε ένα υπαίθριο κομμωτήριο: μια πελάτισσα καθισμένη σε μια καρέκλα και η «κομμώτρια» όρθια, να της πλέκει τα μαλλιά με υπομονή και τέχνη.

το “Κομμωτήριο”. Είχε και αναψυκτικά για τις πελάτισσες

Λίγα χιλιόμετρα αργότερα, μια ακόμη σκηνή σταμάτησε το βλέμμα μου — ο «χασάπης» του δρόμου. Δύο κάθετοι λεπτοί κορμοί περίπου στο 1,80 μ. ύψος στήριζαν ένα οριζόντιο κλαδί, από το οποίο κρέμονταν κομμάτια κρέατος. Γυναίκες περίμεναν τη σειρά τους, κάποιες με μωρά δεμένα στην πλάτη, ενώ ο χασάπης έκοβε με το μαχαίρι του ό,τι ζητούσαν. Όλα αυτά, κάτω από ένα δέντρο, στην καρδιά της αφρικανικής υπαίθρου.

Το “χασάπικο”. Μια εικόνα που με σόκαρε πραγματικά.

Στις 12:30 κάναμε στάση για μεσημεριανό. Ο Σαρλ γνώριζε ένα σημείο κάτω από μεγάλο δέντρο με πυκνή σκιά και ένα τραπέζι — ιδανικό για πικνίκ για όσους διασχίζουν το Caprivi. Το σημείο αποδείχθηκε εξαιρετικό και για παρατήρηση πουλιών. Ακριβώς πίσω μας, μέσα στα χόρτα, κατάφερα να φωτογραφίσω ένα Southern Ground Hornbill.

Southern Ground Hornbill

Περίπου εκατό μέτρα μακριά, στην απέναντι πλευρά του δρόμου, ένα Eastern Paradise Whydah εντυπωσίαζε με την υπερβολικά μακριά ουρά του.

Eastern Paradise Whydah

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ένας σπάνιος Striped Kingfisher εμφανίστηκε σε δέντρο κοντά στο σημείο όπου τρώγαμε, χαρίζοντάς μας ακόμη μία όμορφη καταγραφή.

Striped Kingfisher

Λίγο αργότερα αφήσαμε το Caprivi, στρίψαμε αριστερά και μπήκαμε στη Μποτσουάνα, περνώντας ξανά σύνορα. Εκεί εκτυλίχθηκε μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της ημέρας. Αναζητούσα το Little Swift, είδος που περιλαμβάνεται στην ελληνική λίστα και δεν είχα καταφέρει να δω μέχρι τώρα. Τη στιγμή που σταματήσαμε για τις συνοριακές διαδικασίες και μας φώναξε ο Charl για να φύγουμε το εντόπισα να πετά. Έφυγα αμέσως προς την κατεύθυνσή του για να το φωτογραφίσω — την ώρα που οι υπόλοιποι με φώναζαν. Κατάφερα τελικά να το φωτογραφίσω στον αέρα, κάτι που με ενθουσίασε, καθώς το να φωτογραφίσεις swift στον αέρα, δεν είναι καθόλου εύκολο.

Το Little Swift μου. Πολυ την χάρηκα αυτη τη φωτογραφία

Ο χωματόδρομος προς τον Οκαβάνγκο συνοδευόταν από πινακίδες που προειδοποιούσαν: «Προσοχή — ελέφαντες για 5 χιλιόμετρα». Στην άκρη του δρόμου δύο πιτσιρικάδες μάς χαιρέτησαν γελώντας· ήταν τα πρώτα αυθόρμητα χαμόγελα που συνάντησα σε μια διαδρομή όπου οι περισσότεροι άνθρωποι έμοιαζαν σκεπτικοί και σιωπηλοί.

Tο πρώτο αυθόρμητο χαμόγελο που συνάντησα σε αυτη διαδρομή

Τελικά φτάσαμε στις όχθες του Okavango River. Λίγο μετά εμφανίστηκε η βάρκα του λοτζ για να μας παραλάβει. Επιβιβαστήκαμε και διασχίσαμε τα ήρεμα νερά προς το μικρό νησί όπου θα περνούσαμε τη νύχτα — έναν ήσυχο, απομονωμένο παράδεισο στην καρδιά του Δέλτα του Οκαβάνγκο. Στο Nxamaseri Island Lodge.

Στο νησακι του ποταμού Okavango

Μια μέρα δρόμου γεμάτη εικόνες, ανθρώπινες στιγμές και απρόσμενες παρατηρήσεις πουλιών — η Αφρική ξεδιπλωνόταν χιλιόμετρο το χιλιόμετρο μπροστά μας.

16 ΜΑΡΤΙΟΥ  Στο νησί του Οκαβάνγκο — αναζητώντας την «κουκουβάγια φάντασμα»

Ξημέρωσε στο μικρό νησί του Okavango River και βγήκαμε από τη σκηνή μας. Το κατάλυμα δεν είχε χτιστά δωμάτια· πάνω σε υπερυψωμένες ξύλινες πλατφόρμες, περίπου ένα μέτρο από το έδαφος, είχαν στηθεί μεγάλες σκηνές σε μέγεθος κανονικού δωματίου. Το μόνο μόνιμο κατασκευαστικό στοιχείο ήταν ο χώρος της τουαλέτας. Τα παράθυρα καλύπτονταν με σίτες για προστασία από τα κουνούπια. Το περιβάλλον ήταν αυθεντικά σαφάρι: ήχοι της φύσης, υγρασία από το ποτάμι και μια αίσθηση απομόνωσης.

Είχαμε έρθει εδώ με έναν συγκεκριμένο στόχο: να εντοπίσουμε την Pel’s Fishing Owl, τη μυστηριώδη «κουκουβάγια φάντασμα», που έχει παρατηρηθεί στο μικρό αυτό νησί.

Η μέρα ξεκίνησε με μια ακόμη Wood Owl και έναν Giant Kingfisher κοντά στις σκηνές. Στη συνέχεια περπατήσαμε για περισσότερο από μία ώρα στα μονοπάτια του νησιού. Τελικά εντοπίσαμε την Pel’s Fishing Owl: μπορούσα να διακρίνω καθαρά την κοιλιά της, όμως το κεφάλι της παρέμενε κρυμμένο και κανείς δεν είχε πλήρη οπτική επαφή.

Η κοιλιά της κουκουβάγιας-φάντασμα Pel’s Fishing Owl

Προσπαθήσαμε με μεγάλη προσοχή να πλησιάσουμε ώστε να τη δούμε ολόκληρη. Πριν προλάβουμε, πέταξε μακριά και χάθηκε μέσα στη βλάστηση. Για τους birdwatchers της ομάδας, η παρατήρηση ήταν αρκετή. Εγώ όμως ήθελα φωτογραφίες. Τους έπεισα να συνεχίσουμε για ακόμη μισή ώρα, ψάχνοντας το νέο σημείο όπου μπορεί να είχε κουρνιάσει — χωρίς επιτυχία.

Ωστόσο, η επιμονή μάς αντάμειψε με ένα ξεχωριστό είδος: Long-tailed Glossy Starling, μια πραγματική speciality της περιοχής.

Στον ποταμό Okavango

Λίγο πριν τις 10:00 άρχισε το μεγάλο show της ημέρας. Επιβιβαστήκαμε ξανά στο σκάφος που μας είχε μεταφέρει στο νησί — ένα επίπεδο σκάφος χωρίς καρίνα, σχεδόν σαν μικρό καταμαράν — και ξεκινήσαμε σχεδόν δίωρη κρουαζιέρα στον ποταμό αναζητώντας σπάνια είδη. Κύριος στόχος ήταν η Lesser Jacana, την οποία ψάχναμε ανάμεσα στα νούφαρα και τα υδρόβια φυτά που κάλυπταν την επιφάνεια του νερού. Δεν καταφέραμε να τη δούμε, όμως η διαδρομή και η εμπειρία της πλεύσης μέσα στο υδάτινο τοπίο ήταν μοναδικές.

Το μεσημέρι επιστρέψαμε στο σημείο, όπου βρίσκονταν τα Drotsky’s Cabins, για φαγητό. Στη συνέχεια αναχωρήσαμε για το Mahangu Lodge, περνώντας ξανά τα σύνορα και μπαίνοντας στη Ναμίμπια.

H Green Woodhoopoe ήταν στο πλάι του δρόμου

Κάποια στιγμή αφήσαμε τον κεντρικό δρόμο και ακολουθήσαμε τον χωματόδρομο προς το lodge. Δίπλα σε ρηχά νερά, παιδιά από το κοντινό χωριό είχαν μαζευτεί για τη μπουγάδα· κάποια έπλεναν ρούχα, ενώ άλλα ήταν γυμνά, σαπουνίζονταν και πλένονταν γελώντας μέσα στο νερό — μια αυθεντική εικόνα καθημερινότητας.

Κάνανε μπάνιο, στο πλάι του δρόμου

Φτάσαμε στο lodge, αφήσαμε τα πράγματά μας και βγήκαμε για μια απογευματινή βόλτα στον περιβάλλοντα χώρο.

Απογευματινή βόλτα έξω απο το mahango lodge

Εκεί εντοπίσαμε δύο ιδιαίτερα είδη: το Bradfield’s Hornbill με το χαρακτηριστικό κόκκινο ράμφος

Bradfield’s Hornbill

και το Yellow-billed Oxpecker. Τις εντυπώσεις, ωστόσο, έκλεψε το κομψό Lesser Striped Swallow, με τη μακριά ουρά του να σκίζει τον αέρα.

Μια μέρα πολύ γεμάτη — παρόλο που δεν κατάφερα να φωτογραφίσω την κουκουβάγια-φάντασμα. Την είδα όμως. Κάτι είναι και αυτό.

 17 ΜΑΡΤΙΟΥ Mahango

Ανατολή πάνω από τον ποταμό.Το ραντεβού ήταν στις 06:30 στην ξύλινη πλατφόρμα του lodge, εκεί όπου η θέα άνοιγε προς τον ποταμό.

Ξημέρωμα στο Mahango lodge. Ο ήλιος μάχεται με τα σύννεφα.

Απέναντι, ο ουρανός άρχιζε να φωτίζει και τα χρώματα της ανατολής απλώνονταν αντανακλώντας στο νερό. Η ατμόσφαιρα ήταν μαγική και κατάφερα να τραβήξω μία από τις πιο όμορφες φωτογραφίες του ταξιδιού.

Το σχέδιο ήταν να κάνουμε πρωινό birding γύρω από το lodge — εκείνες τις ώρες η δραστηριότητα των πουλιών είναι στο αποκορύφωμά της. Η βροχή όμως επέμενε και δεν μας άφησε περιθώρια. Το μόνο που καταφέραμε ήταν ενας Meyer’s Parrot.

Meyer’s Parrot

Πήραμε πρωινό και ξεκινήσαμε με το αυτοκίνητο. Λίγο μετά την αναχώρηση ξεχώρισε ένα εντυπωσιακό Coppery-tailed Coucal, με τη χαρακτηριστική μακριά ουρά του να κινείται αργά μέσα στη βλάστηση.

Coppery-tailed Coucal

Συνεχίζοντας τη διαδρομή, μια ασυνήθιστη Lesser Moorhen στεκόταν κρυμμένη μέσα στα χόρτα, μόλις που ξεχώριζε. Λίγο πιο πέρα, πάνω σε έναν μικρό κορμό δέντρου, μας περίμενε μια εκπληκτική Shaft–tailed Whydah, με την τεράστια ουρά της να αιωρείται εντυπωσιακά στον αέρα.

Shaft-tailed Whydah

Καθώς είμαι ιδιαίτερα φαν των lapwings, λάτρεψα την αυστηρή πόζα μιας Wattled Lapwing. Στεκόταν ακίνητη, με ύφος αυστηρού… καθηγητή γυμνασίου, επιτηρώντας την περιοχή της.

Wattled Lapwing.,Με ύφος αυστηρού… καθηγητή γυμνασίου

Γύρω στις 12:00 φτάσαμε σε ένα σημείο όπου δέσποζε ένα τεράστιο δέντρο. Η περίμετρος του κορμού του πρέπει να πλησίαζε τα δέκα μέτρα — ένα πραγματικό φυσικό μνημείο. Δίπλα του, η Λουκία φωτογράφισε μια πανέμορφη Crested Barbet, προσθέτοντας ακόμη μια όμορφη στιγμή στη μέρα.

Crested Barbet

Επιστρέψαμε στο lodge για μεσημεριανό και βγήκαμε ξανά γύρω στις 16:00, όταν η ζέστη άρχισε να υποχωρεί. Λίγο πριν τις 17:00, όμως, ξέσπασε μια απίστευτη καταιγίδα. Η ορατότητα μειώθηκε δραματικά — δεν βλέπαμε ούτε ένα μέτρο μπροστά μας. Ο ουρανός σκοτείνιασε και η βροχή έπεφτε με τρομακτική ένταση.

Όπως ήταν αναμενόμενο, κάθε πουλί είχε εξαφανιστεί. Συνεχίζαμε αργά, ελπίζοντας να κοπάσει η μπόρα.

Κι όμως, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ήρθε η καλύτερη φωτογραφία της ημέρας: δύο Knob–billed Ducks στέκονταν αγέρωχες μέσα στη βροχή, περίπου δέκα μέτρα αριστερά από το όχημά μας, πίσω από τα χόρτα. Η εικόνα τους μέσα στην καταιγίδα ήταν μοναδική.

Αγέρωχες μέσα στην καταιγίδα, δύο Knob-billed Ducks

Ιδανικό κλείσιμο για την ημέρα. Η ώρα είχε φτάσει 17:30 και επιστρέψαμε στο lodge, αφήνοντας τη βροχή να συνεχίζει τον δικό της ρυθμό πάνω από το αφρικανικό τοπίο.

18 ΜΑΡΤΙΟΥ Πρωινό στο ποτάμι και πορεία προς το Ρούντου

Συναντηθήκαμε ξανά στις 06:30 στην πλατφόρμα του lodge με θέα τον ποταμό για έναν γρήγορο καφέ. Ο αέρας ήταν υγρός από τη νυχτερινή βροχή και η πρωινή ησυχία διακοπτόταν μόνο από μακρινές φωνές πουλιών. Στη συνέχεια περπατήσαμε γύρω από το lodge, αναζητώντας τα είδη που είχαμε χάσει την προηγούμενη μέρα λόγω της κακοκαιρίας.

Στις 07:45 επιβιβαστήκαμε σε ένα μεγάλο καταμαράν, διαμορφωμένο σαν πλωτή τραπεζαρία. Το πρωινό θα σερβιριζόταν πάνω στο ποτάμι. Εκείνη τη στιγμή η μαγείρισσα ετοίμαζε το φαγητό μπροστά μας — μια γυναίκα αφρικανικής καταγωγής με ένα ελληνικό, ιστορικό όνομα που δυστυχώς δεν θυμάμαι.

Πρωινό εν πλώ στον ποταμό Οκαβάνγκο

Τα πιάτα που μας ετοίμασε ήταν εξαιρετικά, και το να τρως πρωινό ενώ το σκάφος γλιστρά αθόρυβα πάνω στο νερό ήταν εμπειρία από μόνο του.

Για μένα, όμως, η στιγμή κορύφωσης δεν άργησε να έρθει. Ένα από τα πουλιά που αναζητούσα σε αυτό το ταξίδι ήταν η Allen’s Gallinule, καθώς περιλαμβάνεται στην ελληνική λίστα.

Ξαφνικά την είδα να κινείται ανάμεσα στα φυτά στην άκρη του ποταμού. Δεν ήταν ένα απλό πουλί — ήταν κάτι που έψαχνα καιρό. Η βάρκα όμως συνέχιζε να κινείται και δεν μπορούσε να σταματήσει. Παρ’ όλα αυτά, κινούμενος γρήγορα και με προσοχή, κατάφερα να φωτογραφίσω δύο Allen’s Gallinule. Οι εικόνες είναι ιδιαίτερες: τα πουλιά ισορροπούν ακροβατικά πάνω σε λεπτά κλαδιά υδρόβιας βλάστησης.

Allen’s Gallinule ο μεγάλος μου στόχος, καθώς περιλαμβάνεται και στην ελληνική λίστα

Μετά την επιστροφή επιβιβαστήκαμε στο Land Cruiser και ξεκινήσαμε τη μεγάλη διαδρομή προς το Rundu, όπου θα διανυκτερεύαμε. Μπαίναμε πλέον βαθύτερα στη Ναμίμπια.

Κατά μήκος της διαδρομής ξεδιπλώνονταν εικόνες δρόμου που έμοιαζαν βγαλμένες από ντοκιμαντέρ. Σε ένα μικρό χωριό, ένα πρόχειρο κατασκεύασμα που έμοιαζε με στάβλο, περιφραγμένο με σύρμα και με τσίγκινη σκεπή, έφερε την επιγραφή “Pub Las Vegas”. Απ’ έξω ήταν παρκαρισμένα δύο γαϊδουράκια — μια σουρεαλιστική σκηνή που δύσκολα ξεχνιέται.

“Pub Las Vegas”

Λίγο παρακάτω συναντήσαμε έναν άνδρα που περπατούσε κρατώντας τη χαρακτηριστική χατζάρα για το κόψιμο χόρτων, αλλά και τόξο με φαρέτρα γεμάτη βέλη. Τον συνόδευαν δύο γυναίκες που μετέφεραν τα υπάρχοντά τους στο κεφάλι. Η εικόνα ήταν εντυπωσιακή και διαχρονική.

Είχε τόξο και φαρέτρα για βέλη

Προς το τέλος της ημέρας σταματήσαμε σε έναν υγρότοπο κοντά στο Rundu και είχαμε δύο εξαιρετικές συναντήσεις: ένα πανέμορφο African Three–banded Plover, πραγματικό έργο τέχνης,

African Three-banded Plover,

και μια σπάνια Hottentot Teal.

μια σπάνια Hottentot Teal

Η μέρα έκλεισε με ωραία αίσθηση

19 ΜΑΡΤΙΟΥ Πορεία προς τη θρυλική Etosha

Πήραμε πρωινό και αναχωρήσαμε από το lodge στις 08:00. Μπροστά μας είχαμε 361 χιλιόμετρα οδήγησης μέχρι το Mokuti Etosha Lodge, κοντά στo θρυλικό Etosha National Park.

Στο δρόμο για την Etosha

Είχαν περάσει σχεδόν τρεις ώρες χωρίς κάτι ιδιαίτερο, όταν μέσα σε μόλις μισή ώρα ήρθαν δύο σημαντικές συναντήσεις. Γύρω στις 11:00 εντοπίσαμε ένα White-crowned Shrike σε κλαδιά δίπλα στον δρόμο,

White-crowned Shrike

ενώ μισή ώρα αργότερα ήρθε η μεγάλη στιγμή: ένα επιβλητικό Red-crested Bustard διέσχισε καμαρωτό τον δρόμο μπροστά μας.

Red-crested Bustard

Φτάσαμε το μεσημέρι στο Roy’s Camp για φαγητό, αλλά κυρίως επειδή αποτελεί ένα από τα ελάχιστα σημεία όπου μπορεί κανείς να βρει το σπάνιο Black-faced Babbler.

Στο Roy’s Camp

Μόλις φτάσαμε, είδαμε δύο πανέμορφα Black-fronted Bulbuls, με το εντυπωσιακό κόκκινο δαχτυλίδι γύρω από το μάτι τους.

Black-fronted Bulbuls

Ξεκινήσαμε να ψάχνουμε γύρω από το lodge για το σπάνιο Black-faced Babbler, Το βρίσκεις μόνο στην περιοχή που κινιόμαστε, κοντά στα σύνορα της Ναμίμπια με την Μποτσουάνα και την Αγκόλα. Είναι σπάνιο γιατί είναι δύσκολο να εντοπιστεί καθώς τρέφεται στο έδαφος με φύλλα και μικρά έντομα που πιάνει και έτσι κινείται χαμηλά στο έδαφος μέσα σε πυκνή βλάστηση,  και του αρέσει να κρύβεται.

Ξέραμε ότι είναι καπου στον κήπο, αλλά χρειάστηκε πάνω από μισή ώρα μέχρι να το εντοπίσουμε και ήταν εξαιρετικά δύσκολο να φωτογραφηθεί, καθώς παρέμενε συνεχώς καλυμμένο από τη βλάστηση. Κάποια στιγμή όμως μετακινήθηκε και μας έδωσε το «παράθυρο» που χρειαζόταν για μια καλή φωτογραφία.

Black-faced Babbler,

Συνεχίσαμε το birding γύρω από το Roy’s Camp, όπου η Λουκία μού τράβηξε και μια όμορφη φωτογραφία σε καθαρό «expedition style».

Σε «expedition style».

Μας περίμενε ακόμη αρκετός δρόμος. Ήταν ήδη περασμένες 18:00 όταν φτάσαμε τελικά στο lodge και είχε σχεδόν νυχτώσει.

Αύριο μας περίμενε μια από τις σημαντικότερες ημέρες του ταξιδιού: η είσοδος στη θρυλική Etosha.

Ξάπλωσα στο κρεββάτι και διάβαζα:

Εθνικό Πάρκο Etosha — μια λευκή απεραντοσύνη ζωής

Το Etosha National Park αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους βιότοπους άγριας ζωής της Αφρικής και έναν από τους κορυφαίους προορισμούς σαφάρι στον κόσμο. Στην καρδιά του απλώνεται το Etosha Pan, μια τεράστια αλμυρή λεκάνη που καλύπτει χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα και μοιάζει από ψηλά με λευκή έρημο. Κατά την ξηρή περίοδο μετατρέπεται σε σκληρή, αστραφτερή επιφάνεια άλατος, ενώ την εποχή των βροχών γεμίζει νερό και προσελκύει πλήθος πουλιών, μεταξύ των οποίων φλαμίνγκο και υδρόβια είδη.

Η ιδιαιτερότητα της Etosha είναι τα φυσικά και τεχνητά waterholes, όπου συγκεντρώνεται η άγρια ζωή για να πιει νερό. Εκεί μπορεί κανείς να δει από κοντά ελέφαντες, ρινόκερους, λιοντάρια, καμηλοπαρδάλεις και αντιλόπες, ενώ η ορατότητα του ανοιχτού τοπίου επιτρέπει παρατηρήσεις από μεγάλες αποστάσεις. Για τους birdwatchers, η περιοχή είναι εξαιρετικά πλούσια, με εκατοντάδες είδη που προσαρμόζονται στις σκληρές, άνυδρες συνθήκες.

Η εμπειρία της Etosha δεν είναι μόνο θέμα παρατηρήσεων αλλά και αίσθησης χώρου: ορίζοντες χωρίς τέλος, λευκή σκόνη που αιωρείται στον αέρα και το φως που αλλάζει συνεχώς χρώματα. Είναι ένας τόπος μοναδικής άγριας ομορφιάς.

20 ΜΑΡΤΙΟΥ Ημέρα στην Etosha. Άγρια ζωή σε ατελείωτους ορίζοντες

Οι πύλες του Etosha National Park ανοίγουν στις 06:00 — την ώρα που η δραστηριότητα της άγριας ζωής βρίσκεται στο αποκορύφωμά της. Πρότεινα να φύγουμε πολύ νωρίς ώστε να είμαστε εκεί με το άνοιγμα. Η ιδέα απορρίφθηκε… μετά πολλών επαίνων, καθώς όλοι προτίμησαν να περιμένουμε το πρωινό. Έτσι φτάσαμε τελικά στην Etosha με σχεδόν δύο ώρες καθυστέρηση — και μένα μέσα στην γκρίνια.

Παρόλα αυτά, η μέρα εξελίχθηκε σε μία από τις πιο εντυπωσιακές του ταξιδιού.

Kittlitz’s Plover

Ένα από τα πρώτα που είδα ήταν το Kittlitz’s Plover, είδος που αναζητούσα επειδή περιλαμβάνεται στην ελληνική λίστα. Λίγο πιο πέρα, μέσα σε χόρτα, ανακαλύψαμε ένα ζευγάρι Greater Painted Snipe. Το αρσενικό έφυγε γρήγορα, όμως το θηλυκό μάς πόζαρε ήρεμα.

Greater Painted Snipe

Σε μια ρηχή λεκάνη νερού συναντήσαμε Lesser Flamingos και σταθήκαμε τυχεροί: εκείνη τη στιγμή απογειώθηκαν όλα μαζί, δημιουργώντας μια εντυπωσιακή ροζ έκρηξη κίνησης πάνω από το λευκό τοπίο.

Lesser Flamingos

Στα ίδια νερά παρατηρήσαμε και δύο όμορφα είδη πάπιας, το Cape Teal και το Cape Shoveler.

Cape Teal

Ήταν περασμένες έντεκα όταν, παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής, συναντήσαμε μια εντυπωσιακή mongoose να κινείται γρήγορα στο τοπίο.

Golden Mongoose (Lou)

Επιστρέψαμε στο lodge για φαγητό και ξεκούραση και λίγο πριν τις 17:00 μπήκαμε ξανά στο πάρκο. Μας απέμενε ουσιαστικά μία ώρα σαφάρι μέχρι να νυχτώσει — αλλά αποδείχθηκε αρκετή.

Crowned Lapwing

Μια πανέμορφη Crowned Lapwing στεκόταν στην άκρη του δρόμου και λίγο αργότερα εμφανίστηκε ένα τσιτάχ αριστερά μας. Διέσχισε τον δρόμο μπροστά από το όχημα, δίνοντάς μας την ευκαιρία να το θαυμάσουμε και να το φωτογραφίσουμε.

Cheetah. Το ταχύτερο ζώο του κόσμου

Blue Crane

To επιστημονικό του όνομα, τα λέει όλα: Anthropoides paradiseus !Απίστευτο πλάσμα.

Blue Crane. Anthropoides paradiseus

Δεκαπέντε λεπτά αργότερα, ο Σαρλ εντόπισε από μακριά τον σημαντικότερο στόχο της ημέρας: ένα ζευγάρι Blue Crane με τα δύο μικρά τους. Η σκηνή της οικογένειας μέσα στο απέραντο τοπίο ήταν από τις κορυφαίες στιγμές και φωτογραφίες όλου του ταξιδιού.

Λίγο μετά συναντήσαμε στην άκρη του δρόμου έναν εντυπωσιακό Northern Black Bustard,

Northern Black Bustard,

ενώ κλείσαμε τη μέρα με ένα Double-banded Courser που στεκόταν μπροστά μας σχεδόν αόρατο, τέλεια καμουφλαρισμένο στο έδαφος.

Αόρατο σχεδόν. Double-banded Courser

Ήταν μια πραγματικά υπέροχη μέρα.

21 ΜΑΡΤΙΟΥ Μετακίνηση μέσα στην Etosha — από το Mokuti στο Halali

Ήταν η μέρα που αλλάζαμε camp. Αφήσαμε το Mokuti Etosha Lodge, που βρίσκεται στην άκρη της Etosha National Park, και κατευθυνθήκαμε περίπου 85 χιλιόμετρα δυτικότερα προς το Halali Camp, σχεδόν στο κέντρο του πάρκου.

Απο το Mokuti στο Halali camp

Ξεκινήσαμε, όπως συνήθως, μετά το πρωινό γύρω στις 08:00 και κάναμε birding σε όλη τη διαδρομή, καθώς η ίδια η μετακίνηση αποτελεί ουσιαστικά σαφάρι μέσα στην Etosha.

Kori Bustard σε display

Η πρώτη ενδιαφέρουσα συνάντηση ήταν ένα Kori Bustard που έκανε display. Λίγο αργότερα, γύρω στις 09:00, ήρθε η μεγάλη στιγμή: ένας ρινόκερος εμφανίστηκε μπροστά μας.

Ενας τεράστιος ρινόκερος

Δεν στεκόταν απλώς ακίνητος· περιφερόταν επιδεικτικά, οριοθετώντας την περιοχή του, ουρώντας περιμετρικά για να σηματοδοτήσει την επικράτειά του — μια χαρακτηριστική συμπεριφορά των μεγάλων θηλαστικών ώστε να αποτρέπουν την προσέγγιση άλλων του είδους. Όταν λέμε όμως «ουρώντας», σκεφτείτε μια μάνικα με μεγάλη διάμετρο που βγάζει νερό με πίεση.

Lanner Falcon. Χρυσογέρακο

Γύρω στο μεσημέρι είχαμε ακόμη μία εντυπωσιακή συνάντηση με ένα Lanner Falcon, ενώ σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής προσθέταμε συνεχώς νέα είδη στη λίστα.

Φτάσαμε στο Halali περίπου στις 13:30 και σταματήσαμε για μεσημεριανό και ξεκούραση μέχρι τις 16:00. Το απογευματινό σαφάρι διήρκεσε έως τις 18:00 και ξεχώρισε ένα African Harrier-Hawk, το οποίο μας χάρισε πραγματικό θέαμα, επιτρέποντάς μας να τραβήξουμε εξαιρετικές φωτογραφίες.

African Harrier-Hawk

Εκεί ουσιαστικά τελείωσε η μέρα για τους περισσότερους. Εγώ όμως παρατήρησα ότι το camp προσέφερε νυχτερινό safari, το οποίο ξεκινούσε στις 20:30, μετά το δείπνο. Έκλεισα θέση σε ένα ανοιχτό safari car.

Η εμπειρία ήταν συναρπαστική. Είδαμε μεγάλο αριθμό νυχτόβιων ζώων και πουλιών: πολλές κουκουβάγιες, αρκετές Southern White-faced Owl,

Southern White-faced Owl

αλλά και περίπου δέκα Spotted Eagle-Owl.

Spotted Eagle-Owl

Και σαν αποκορύφωμα, συναντήσαμε ένα παράξενο ζώο που δεν είχα ξαναδεί ούτε γνώριζα την ύπαρξή του — ένα Aardwolf.

Aardwolf

Ένα μαγικό νυχτερινό φινάλε που έκλεισε ιδανικά μια γεμάτη μέρα μέσα στην άγρια καρδιά της Etosha.

22 ΜΑΡΤΙΟΥ Halali, Etosha

Είμαστε στην βροχερή περίοδο, που στην Ετόσα αλλάζει εντελώς το τοπίο. Το νερό υπάρχει παντού, οι μικρές λίμνες γεμίζουν και τα ζώα δεν χρειάζεται πια να συγκεντρώνονται στα waterholes κοντά στο camp. Αυτό σημαίνει λιγότερες «σίγουρες» εμφανίσεις μεγάλων θηλαστικών — αλλά για τα πουλιά είναι η καλύτερη εποχή του χρόνου.

Ξεκινήσαμε αμέσως μετά το πρωινό για μια διαδρομή στο πάρκο. Η σαβάνα ήταν καταπράσινη και γεμάτη ζωή. Από τα πρώτα που ξεχώρισαν ήταν ο Damara Hornbill.

Damara Hornbill (Lou)

Είναι από εκείνα τα πουλιά που σε κάνουν να συνειδητοποιείς πού ακριβώς βρίσκεσαι: σχεδόν ενδημικό της Ναμίμπιας, εμφανίζεται κυρίως στη βόρεια χώρα και λίγο στη νότια Αγκόλα. Τον βλέπαμε να κινείται στο έδαφος, ψάχνοντας έντομα μέσα στη βρεγμένη γη.

Λίγο αργότερα εμφανίστηκε μια θορυβώδης ομάδα από Bare–cheeked Babblers.

Bare-cheeked Babbler

Αν δεν τους άκουγες πρώτα, δύσκολα θα τους εντόπιζες. Ζουν σε εκείνη τη γωνία όπου συναντιούνται Ναμίμπια, Αγκόλα και Μποτσουάνα. Κινούνταν χαμηλά στη βλάστηση, αναποδογυρίζοντας φύλλα και εξαφανίζονταν ξανά μέσα στους θάμνους.

Στο ανοιχτό τοπίο εμφανίστηκε και ένα White-quilled Bustard, ένα πουλί των ξηρών νότιων περιοχών της Αφρικής. Στεκόταν σχεδόν αόρατο μέσα στο γρασίδι μέχρι που πέταξε, αποκαλύπτοντας τις έντονες λευκές πτέρυγες που του δίνουν το όνομά του.

Επιστρέψαμε στο camp το μεσημέρι για φαγητό και λίγη ξεκούραση. Στις 16:00 βγήκαμε ξανά και αυτή τη φορά ξεχώρισα ένα Violet-eared Waxbill, μικρό, ζωηρό και απίστευτα χρωματιστό μέσα στο πράσινο τοπίο.

Το σημαντικότερο της ημέρας όμως ήταν το νυχτερινό safari.

Είχα ήδη ενθουσιαστεί από την εμπειρία της προηγούμενης νύχτας και κατάφερα να πείσω και τη Λουκία να έρθει. Μαζί μας ήρθαν και άλλοι από το tour, παρασυρμένοι από τις περιγραφές μου.

Ξεκινήσαμε γύρω στις 9. Στην πρώτη κιόλας στάση ζήσαμε κάτι αξέχαστο: μια αγέλη λιονταριών κινούνταν στο σκοτάδι και μας πλησίασε στα πέντε μέτρα. Ένα υπέροχο αρσενικό πέρασε δίπλα από το όχημα, αδιάφορο για την παρουσία μας.

Μια αγέλη λιονταριών κινούνταν στο σκοτάδι, δίπλα μας

Η νύχτα συνέχισε να αποκαλύπτει τους κατοίκους της. Εντοπίσαμε μια Marsh Owl να πετά χαμηλά πάνω από τα χορτάρια

Marsh Owl

και λίγο αργότερα μια Barn Owl. Στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά δύσκολο να τη δεις, αλλά εδώ ανήκει σε διαφορετικό υποείδος και έχει εντελώς διαφορετικούς χρωματισμούς.

Barn Owl.

Επιστρέψαμε στο camp γύρω στις 23:00, γεμάτοι εικόνες και σιωπηλό ενθουσιασμό. Ανυπομονώ ήδη να ξαναβρεθώ στο Halali και να ζήσω ξανά αυτή τη μαγεία της αφρικανικής νύχτας.

23 ΜΑΡΤΙΟΥ Από το Halali στο Waterberg

Φύγαμε από το Halali στις 8 το πρωί, γνωρίζοντας ότι μας περίμενε μια μεγάλη μέρα στον δρόμο. Το Waterberg βρισκόταν περίπου 350 χιλιόμετρα μακριά — σχεδόν πέντε ώρες οδήγηση — κι έτσι από νωρίς είχαμε τα μάτια μας ανοιχτά για πουλιά κατά μήκος της διαδρομής.

Λίγο έξω από την Etosha είχαμε μια από τις πιο όμορφες συναντήσεις της ημέρας: ένα Greater Kestrel στεκόταν κοντά στον δρόμο και μας έδωσε την ευκαιρία για εξαιρετικές φωτογραφίες. Είναι αρπακτικό που ζει κυρίως στη νότια Αφρική, από τη Ναμίμπια και νοτιότερα, οπότε η κοντινή αυτή παρατήρηση ήταν πραγματικά σημαντική.

Greater Kestrel

Γύρω στις 11:30 ο Charl σταμάτησε σε ένα σημείο όπου υψωνόταν μια τεράστια φωλιά Sociable Weaver. Τα πουλιά αυτά ζουν αποικιακά και συνεργάζονται για να χτίσουν μια γιγάντια φωλιά, σχεδόν στο μέγεθος μικρού δέντρου. Μέσα της μπορούν να κατοικούν έως και εκατό πουλιά, το καθένα στο δικό του «διαμέρισμα», ενώ οι είσοδοι βρίσκονται χαμηλά για προστασία από θηρευτές. Το κατασκεύασμα έμοιαζε περισσότερο με αρχιτεκτονικό θαύμα παρά με φωλιά.

Σταματήσαμε για μεσημεριανό στο Outjo και συνεχίσαμε προς το Waterberg Plateau Park, όπου φτάσαμε περίπου στις 16:30. Το Waterberg είναι διάσημο για τον τεράστιο κατακόρυφο κόκκινο βράχο που υψώνεται έως 200 μέτρα και σχηματίζει ένα οροπέδιο-εθνικό πάρκο με πλούσια άγρια ζωή.

Εμείς, όμως, είχαμε συγκεκριμένο στόχο: τον Rüppell’s Parrot, ένα σχεδόν ενδημικό είδος της Ναμίμπιας που συναντάται κυρίως στην περιοχή. Δεν ανεβήκαμε στο plateau Κατεβήκαμε στη βάση του βράχου —— όπου βρισκόταν και το lodge στο οποίο θα μέναμε.

Rüppell’s Parrot

Η τύχη ήταν με το μέρος μας. Μόλις παρκάραμε, εντοπίσαμε τον παπαγάλο στα γειτονικά δέντρα. Τον φωτογραφίσαμε μέσα στο ζεστό απογευματινό φως, κλείνοντας με τον καλύτερο τρόπο μια κουραστική αλλά γεμάτη ημέρα.

24 ΜΑΡΤΙΟΥ Από το Waterberg στο Windhoek: ένα λοτζ-θησαυρός & νυχτερινή συνάντηση

Ξεκινήσαμε πολύ νωρίς από το Waterberg, καθώς οι περισσότεροι της ομάδας πετούσαν στη μία το μεσημέρι και το αεροδρόμιο του Windhoek βρισκόταν σχεδόν 290 χιλιόμετρα μακριά. Παρ’ όλα αυτά, προλάβαμε μερικές τελευταίες όμορφες παρατηρήσεις: την πανέμορφη Green-winged Pytilia

και τη Rosy-faced Lovebird, ένα είδος που ζει μόνο σε αυτή την περιοχή της Αφρικής.

Εμείς δεν πετούσαμε εκείνη τη μέρα, οπότε ο Σαρλ μάς άφησε σε ένα λοτζ πολύ κοντά στο αεροδρόμιο — που αποδείχθηκε πραγματικός θησαυρός.

Η Λουκία βγήκε για birding στους κήπους και σύντομα εντόπισε και φωτογράφισε μια Southern Pied Babbler. Το είδος αυτό έχει την εντυπωσιακή συνήθεια να αφήνει έναν «φρουρό» σε ψηλό σημείο για να επιτηρεί κινδύνους, ενώ το υπόλοιπο κοπάδι ψάχνει τροφή στο έδαφος. Η Λουκία βρήκε και απαθανάτισε ακριβώς αυτόν τον φρουρό. Το συγκεκριμένο είδος ζει μόνο σε αυτό το μικρό τμήμα της νοτιοδυτικής Αφρικής.
Επιπλέον, πέτυχε εξαιρετικές φωτογραφίες μιας Groundscraper Thrush.

Η μεγάλη στιγμή, όμως, ήρθε τη νύχτα. Αφού είχαμε ήδη πάει για ύπνο, ακούσαμε έξω μια κουκουβάγια να καλεί. Βγήκαμε και στο δέντρο ακριβώς μπροστά στο δωμάτιό μας βρισκόταν μια Pearl-spotted Owlet, κρατώντας το ποντίκι που μόλις είχε πιάσει.

Pearl-spotted Owlet (Glaucidium perlatum)

Μικροσκοπική — σχεδόν στο μέγεθος σπουργιτιού — αλλά ο φόβος και ο τρόμος των άλλων πουλιών της περιοχής. Επιτίθεται ακόμη και σε είδη διπλάσια ή τριπλάσια σε μέγεθος. Στο birding συχνά χρησιμοποιούμε την ηχογράφησή της: η φωνή της ξεσηκώνει όλα τα πουλιά που μαζεύονται για να την εκδιώξουν, αποκαλύπτοντας έτσι ποια είδη κρύβονται γύρω.

25 Μαρτίου — Επιστροφή στην Αθήνα & ένα τέλειο κλείσιμο

Σήμερα επιστρέφαμε στην Αθήνα. Στην τελευταία πρωινή βόλτα, όμως, η Λουκία πέτυχε το ιδανικό φινάλε: φωτογράφισε την τελευταία barbet που μας έλειπε από την περιοχή, τη White-fronted Barbet, ολοκληρώνοντας με τον καλύτερο τρόπο αυτή την εξαιρετική εκδρομή.

Συνολικά καταγράψαμε 286 είδη πουλιών. Παρότι ταξιδέψαμε στα μέσα Μαρτίου — όταν πολλά μεταναστευτικά είδη έχουν ήδη φύγει για την Ευρώπη — καταφέραμε να βρούμε όσα είχαν απομείνει. Από αυτά, τα 155 ήταν lifers, παρόλο που είχαμε ήδη κάνει αρκετά ταξίδια στην Αφρική.

Εδώ ήταν επίσης που γνωρίσαμε την BirdQuest. Σε συζητήσεις με άλλους συμμετέχοντες ακούσαμε για τους θρυλικούς birders που κάνουν birding όλη μέρα: ξυπνούν από τις 4 το πρωί και ψάχνουν πουλιά ασταμάτητα — ακόμη και όταν πάνε στην τουαλέτα, όπως είπε κάποιος χαριτολογώντας.

Η περιέργεια είχε ήδη ανάψει. Την ίδια χρονιά κλείσαμε το πρώτο μας tour μαζί τους για το Sulawezi— και όσα είχαμε ακούσει αποδείχθηκαν απολύτως αληθινά.

Το πρώτο μας βράδυ εκεί, φτάσαμε πολύ αργά, δειπνήσαμε μετά τα μεσάνυχτα και, λίγο πριν πέσουμε για ύπνο, ακούσαμε τον οδηγό να ανακοινώνει:

«Πρωινό στις 3:30. Φεύγουμε νωρίς — πρέπει να προλάβουμε birding πριν την πτήση των 10:30 για τον επόμενο προορισμό.»

Και τότε καταλάβαμε πραγματικά τι παίζει και μπήκαμε στο παιχνίδι.