Peru Iquitos Amazon

Βρέχει καταρρακτωδώς στον Αμαζόνιο. Σιγά, μην φοβηθώ.

Το “σχολικό” κανό. Αμαζόνιος

Αμαζόνιος. Iquitos. Βόρειο Περού.

Μας την πέσανε τα κουνούπια, στην πόρτα του ‘δωματίου’. Ωσπου να ανοιγοκλείσει η πόρτα πάνω από 10 ειχαν ορμήσει στο δωμάτιο. Η Λουκία αρχισε να τα κυνηγάει με μανία, ενώ εγώ εβαζα αμμωνία στα 3 νέα τσιμπήματα, που αρπαξα στην πόρτα. Δεν με νοιάζει όμως πλέον.

Οι πρώτες δυό μέρες ηταν κόλαση. Φτάσαμε παρέα με το στρές μας, τον Χαικάλη μας, τον Αδωνη και τις δυτικές μας συνήθειες και φτάνοντας χάσαμε τα αυγά και τα πασχάλια.

Βρήκαμε ‘δωμάτιο’ κατηγορίας μηδέν, χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς τηλέφωνο, με ένα καφέ νερό από το ποτάμι, κουνούπια, καταρρακτώδη βροχή και τρομερή υγρασία: αφηνες κάτι πάνω στην βαλίτσα και το εβρισκες σε δυο ωρες μούσκεμα.

Χάσαμε δυό μέρες μέχρι να σταματήσουμε να ασχολούμαστε με όλα αυτά και να αρχίσουμε να βλέπουμε γύρω μας. Υστερα μας σκέπασε η ζούγκλα.
Οι επόμενες 4 μέρες ηταν μαγικές. Ξάπλωνα στο κρεββάτι μούσκεμα, με την αμμωνία στο χέρι για τα κουνούπια, πτώμα στην κούραση και αγωνιζόμουν να μην κοιμηθώ για να ζήσω πάλι μία-μία τις στιγμές την ημέρας.

Αμαζόνιος, μέσα στην βάρκα ολη μέρα, παρέα με τον Achuco, που εχει γεννηθεί κάπου downriver, 50 χρόνια πρίν και ξέρει τα πάντα. Τα ζώα, τα πουλιά, ακόμα και τον καιρό, που εναλλάσσεται ανάμεσα στην καταρρακτώδη βροχή και τον καυτερό ηλιο. Αντικουνουπικά, malarone, αντιηλιακά και αδιάβροχα δεν τον αφορούν καθόλου.

50 βαρκάδες και 10 ωρες πεζοπορίας μέσα στη λάσπη και στη βροχή αργότερα, ο απολογισμός ηταν 100 είδη πουλιών, πάνω από 100 είδη πεταλούδες, μαιμούδες, ιγκουάνα, ροζ δελφίνια, εκατοντάδες κανό οπου αντρες και γυναίκες 8-88 χρόνων ψάρευαν για το πιάτο της ημέρας, αλλά και κανό που πήγαιναν τους μαθητές σχολείο, χωριά χωμένα μέσα στη ζούγκλα, που όλα ειχαν στη μέση ποδοσφαιρικό γήπεδο κανονικών διαστάσεων, αλλά δεν ειχαν φως, τηλέφωνο, ουτε κάν νερό!

Τώρα μέσα στο αεροπλάνο που μας πάει πάλι από το Iquitos στη Λίμα, γράφω αυτό το σημείωμα και αισθάνομαι τυχερός όχι μόνο για αυτή τη βδομάδα, αλλά και γιατι εχω 25.000 φωτογραφίες από το μαγικό αυτό μέρος για να ξεχειμωνιάσω. Θα χρειαστώ μήνες για να τις ξεχωρίσω. Και κάθε μέρα θα το ζω ξανά και ξανά.

Η αξιολόγηση μου: 9 στα 10. Η υπόλοιπη παρέα διχάστηκε. Πολύ σκληρές συνθήκες. Δεν ειναι τυχαίο που ολοι οι υπολοιποι επισκέπτες, που συνταντήσαμε, ηταν 30άρηδες. Η Λουκία επιφυλλάσσεται, αλλά μόλις δει τις φωτογραφίες θα ‘στρώσει’.

Στη φωτογραφία είναι το ‘σχολικό’ κανό. Τα παιδιά έρχονται μόνα τους με αυτό, στο σχολείο.

Τα γενέθλια μου

Ο Achuco για τα γενέθλια μου, μας πήγε 2 ωρες βαρκάδα, στο σημείο που ο Αμαζόνιος συναντά τον Napo river που ερχεται απο το Ecuador, ύστερα μια ωρα πεζοπορία μέσα στη ζούγκλα και μόλις φτάσαμε στο σωστό σημείο εκοψε ξύλα και εφτιαξε μπαρμπέκιου μέσα στη ζούγκλα.

Απο αριστερά ο Fernando, που ηταν ο βαρκάρης μας, ο Achuco, η Λίνα, δυό κορίτσια-computer engineers απο την Τουρκία, που δουλεύουν στην FInanc bank, την θυγατρική της Εθνικής Τράπεζας και βέβαια η Λουκία.

Owl Butterfly

Λέγεται Owl Butterfly (Caligo memnon) και ο λόγος είναι οτι μόλις αισθανθεί να απειλείται, παίρνει αυτή τη στάση και βέβαια ποιός θέλει να τα βάλει με μια κουκουβάγια? (η φωτο είναι απο την επίσκεψη μας στο κέντρο μελέτης των πεταλούδων του Αμαζονίου).

Ειναι μάλιστα τεράστια, αφου φτάνει τα 20 εκατοστά!

Αυτούς, η Λουκία, τους διέφθειρε.

Απο την επίσκεψη μας σε μια φυλή του Αμαζονίου.

Επιστροφή απο το ποτάμι, με το γατόψαρο στο χέρι.

Αμαζόνιος. Επιστροφή απο το ποτάμι, με το απαραίτητο για την οικογένεια, γατόψαρο στο χέρι.

Αλλοι ρυθμοί, άλλη προσέγγιση. Η Λίνα κάθε λίγο και λιγάκι έλεγε, οτι αισθάνεται να βρίσκεται σε άλλο πλανήτη.

Νεαρός Βραδύπους

Νεαρός Βραδύπους (Bradypus tridactylus). Κινείται σε slow motion, αργααααά, πολυ …αργαααααααά.

Ο συγκεκριμένος νεαρός ηταν και κούκλος και του αρεσε η φωτογράφιση, πόζαρε κανονικά και μας εκανε και νάζια! Σε slow motion, πάντοτε. Σε ενα απο τα χωριά του Αμαζονίου.

Το γατόψαρο ήταν, αυτή τη φορά, τεράστιο και ο ψαράς (με τα ποδοσφαιρικά του ρούχα!) ποζάρει στην κάμερα, καμαρώνοντας.

Ολοι ψαρεύουν κάθε μέρα, για το πιάτο της ημέρας στον Αμαζόνιο.

Αυτό ομως που μας έκανε πιό μεγάλη εντύπωση, είναι τα χωριά τους. Δεν έχουν φως, νερό, τηλέφωνο, εχουν ομως όλα, ενα μεγάλο ποδοσφαιρικό γήπεδο (με χορτάρι!), και γύρω-γύρω απλώνονται τα σπίτια του χωριού.

Ο ψαράς μας λοιπόν μοιάζει έτοιμος για το μάτς, μόλις εξασφαλίσει το πιάτο της ημέρας.

Βάτραχος πιερότος

Πρωί-πρωί έξω απο υο δωμάτιο μας.