Παρίσι: Στον τάφο του Τζίμ Μόρισον
«Λέω να πάμε να δούμε τον Τζίμ Μόρισον”. — «E, γι’αυτό, ναί, θα σηκωθούμε χαράματα.»
Η Δανάη σπουδάζει ψυχολογία στο Λονδίνο.
Βρεθήκαμε στο Παρίσι την Πέμπτη το απόγευμα και είχαμε 36 ώρες για να τα δούμε όλα. Έτσι το πρόγραμμα ήταν αναγκαστικά πολύ σφιχτό.
«Το Σάββατο το πρωί”, άρχισα: «Δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε τίποτα το Σάββατο. Πρέπει να ξεκινήσουμε νωρίς, εγώ για το τρένο και εσύ για το αεροδρόμιο».
«Το Σάββατο το πρωί”, ξαναπροσπάθησα. «Αφού σου λέω, δεν προλαβαίνουμε.
«Λέω να πάμε να δούμε τον Τζίμ Μόρισον”. — «E, γι’αυτό, ναί, θα σηκωθούμε χαράματα.»
Σάββατο πρωί πήραμε την μπλε γραμμή του μετρό. Κατεβήκαμε στην Alexandre Dumas, που είναι μία από τις τρεις στάσεις που εξυπηρετούν το τεράστιο νεκροταφείο του Père Lachaise. Μολιέρος, Σοπέν, Όσκαρ Ουάιλντ, Μαρσέλ Προυστ, Εντίθ Πιάφ, Σάρα Μπερνάρ, Σιμόν Σινιορέ, Ιβ Μοντάν είναι γείτονες του Μόρισον τώρα πια.
Ύστερα από δέκα λεπτά περπάτημα, φτάσαμε στην είσοδο του νεκροταφείου και στην πινακίδα με τις διευθύνσεις όλων των διάσημων κατοίκων του Père Lachaise:
Morrison Jim, νούμερο 30, Division 6
Morrison Jim, νούμερο 30, Division 6. Είμαστε τυχεροί· είχαμε διαλέξει τη σωστή στάση του μετρό και την πιο κοντινή στο Division 6 είσοδο.
Καθώς ξεκινάμε, ένα ακόμα ζευγάρι με την κόρη τους μπαίνει στο νεκροταφείο και κατευθύνεται στην πινακίδα με τις διευθύνσεις. Μέσα μου είμαι σίγουρος ότι ψάχνουμε το ίδιο πράγμα.
«Ξέρεις βέβαια ότι ο Μόρισον δεν είναι στην πραγματικότητα εδώ. Ο τάφος είναι άδειος».
Για την Δανάη, ο Μόρισον δεν πέθανε στις 3 Ιουλίου του 1971, στο Παρίσι. Ούτε θα πεθάνει ποτέ άλλωστε.»
Δεκαπέντε λεπτά αργότερα βρίσκουμε το Division 6. Είναι τεράστιο και οι τάφοι δεν έχουν νούμερα. Χωριζόμαστε και αρχίζουμε να ψάχνουμε. Λίγο μετά η Δανάη φωνάζει: «Εδώ, έλα!».
“ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ¨— και η Δανάη αναλαμβάνει να κάνει τη μετάφραση για όλη την παρέα.
Ο τάφος είναι γεμάτος φρέσκα σημερινά λουλούδια, μία γλάστρα με κορδέλα Lizard King Association, ένα ποίημα, μία μικρογραφία αφίσας που αναγγέλλει συναυλία των Doors, ενώ ένα χοντρό κερί καίει στην άκρη.
Δεν έχουν περάσει δύο λεπτά και ακούμε Ισπανικά, καθώς τέσσερις νεαροί με τα σακίδιά τους καταφτάνουν, λίγο πριν το ζευγάρι με την κόρη τους που συναντήσαμε στην είσοδο, και αμέσως μετά δύο ζευγάρια ακόμα.
Κανένας δεν μιλάει, δεν γελάει. Είναι φανερό για όλους ότι είναι σημαντικό που βρίσκονται εκεί. Εμείς έχουμε ένα λόγο παραπάνω, μιας και το μήνυμα πάνω στον τάφο είναι γραμμένο στα ελληνικά: Κατά τον δαίμονα εαυτού — και η Δανάη αναλαμβάνει να κάνει τη μετάφραση για όλη την παρέα.
Λίγο μετά, χωριζόμαστε. Καλό ταξίδι. Το μυαλό μας όμως είναι στην πρώτη αγάπη και μία μελαγχολία είναι διάχυτη. Γιατί όμως; Αφού είναι γνωστό ότι ο Μόρισον δεν είναι στην πραγματικότητα εδώ· δεν θα πεθάνει άλλωστε ποτέ.
*Ο θάνατος του Τζιμ Μόρισον προκάλεσε —και προκαλεί ακόμα— χιλιάδες συζητήσεις σχετικά με το κατά πόσο ήταν σκηνοθετημένος ή όχι…