Παταγωνία και Γή του Πυρός

Απο το πέρασμα του Μαγγελάνου (με ελληνικό ferry boat) στους Torre de Paine και τα puma. Με γοήτευσε η Παταγωνία και η Γη του Πυρός

18 Νοεμβρίου.

Γη του Πυρός. Είμασταν στο Punta Arenas στο πέρασμα του Μαγγελάνου, ανάμεσα σε Ατλαντικό και Ειρηνικό ωκεανό. Από το 1520 που πέρασε ο Μαγγελάνος μέχρι το 1914, που φτιάχτηκε η διώρυγα του Παναμά, εδώ ήταν το κέντρο του εμπορίου. Από δω περνάγανε όλα τα πλοία, παρόλο που έχει πάντα πολύ αέρα και καταιγίδες. Ετσι και σήμερα.

Είχε πολυ αέρα και είχε απαγορευτεί ο απόπλους. Μας μαζέψανε στην μεγάλη αίθουσα του φέρρυ μπώτ. Στον τοίχο έγραφε, ελληνικά, “ΣΤΑΘΜΟΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΣ”. Ρωτάω την γυναίκα που είχε το μπαρ του πλοίου, γιατί είναι στα ελληνικά η ταμπέλα και μου κάνει νόημα με τα δάχτυλα, ότι το χρήμα και όλο το πλοίο είναι ελληνικά.

Εν τω μεταξύ, η Λουκία ανακάλυψε πάνω στις μπουκαπόρτες, ανάγλυφη επιγραφή “Ναυπηγεία Αφοί Κουρή Αμαλιάπολις”.

Που είναι η Αμαλιάπολις? Δεν την έχω ξανακούσει. Γκουγκλάρω και βλέπω ότι είναι χωριό, κοντά στον Βόλο. Ηταν το βορειότερο χωριό της Ελλάδας, μετά την απελευθέρωση και πήρε το όνομα του, το 1840, απο την βασίλισσα Αμαλία. Και πράγματι και τα ναυπηγεία είναι εκεί. Μαγκιά. Και ναυπηγούν πανίσχυρα φέρρυ, για τον κακό καιρό, που έχει εδώ.

Συνεχίζω και το ψάχνω και βρίσκω ότι το πλοίο φτιάχτηκε το 2011, έκανε μέχρι το 2014, το δρομολόγιο Πέραμα- Σαλαμίνα, και ύστερα πέρασε τον Ατλαντικό και ήρθε και ανέλαβε αυτή την ζόρικη διαδρομή, εδώ στη Γη του Πυρός.

Είναι 11 παρά 20 το πρωί. περιμένουμε εδώ από τις 7:30 στο λιμάνι του Πούντα Αρένας, να μας δώσει άδεια ο λιμενάρχης για να περάσουμε με το ferry boat στη γη του Πυρός. Η αναχώρηση ήταν προγραμματισμένη για τις 9ότο πρωί αλλά κάθε τόσο έβγαινε και έλεγε μισή ώρα καθυστέρηση, μισή ώρα καθυστέρηση και ούτω καθεξής. Τελικά τώρα έχουμε μπει στο πλοίο και περιμένουμε αλλά ακόμα δεν έχει δώσει εντολή ο λιμενάρχης να φύγουμε γιατί ο αέρας από την άλλη μεριά εκεί που θα φτάσουμε στο Πορβενήρ είναι πολύ ζόρικος.

Τελικά ο πορθμός του Μαγκελάνου που στο χάρτη μοιάζει μια σταλίτσα είναι ένα μεγάλο πέρασμα. Θες, σε αυτό το σημείο, δυόμιση ώρες για να πας από μια μεριά στην άλλη και έχει πολύ κακό καιρό συνέχεια.

Τώρα ήρθε η Λουκία και μου είπε ότι καθυστερούν γιατί δένουν όλα τα αυτοκίνητα που έχουν φορτωθεί στο φεριμπότ για να μην φύγουν από τη θέση τους λόγω του αέρα. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα είναι τόσο ζόρικα τα πράγματα.

Τώρα ήρθε κάποιος από το καράβι και μας κατέβασε από τον πάνω πάνω όροφο που είμαστε. Μας είπε να κατέβουμε στον κάτω όροφο  στο φεριμπότ γιατί ο καιρός είναι πολύ κακός και θα κλείσουν τον πάνω όροφο. Μια αγωνία την έχω.

Τελικά δεν έγινε χειρότερη η κατάσταση.  Με τα πολλά, πατήσαμε Γη του Πυρός και φύγαμε με όλα τα γκάζια (κυριολεκτικά) για να προλάβουμε ανοιχτό το καταφύγιο των King penguins, που ήταν 105 χλμ. χωματόδρομο μακρυά.

Οι άνθρωποι που έχουν αναλάβει την προστασία των πιγκουίνων, έχουν κάνει τρομερή δουλειά. Μέχρι που για να μπούμε, στην περιοχή τους, πατήσαμε όλοι σε ένα ειδικό σφουγγάρι, με αντισηπτικά για απολύμανση. Και οι πιγκουίνοι ήταν 1 χλμ. μακρυά.

Eίχε μια συγκίνηση η φάση, όταν βρεθήκαμε μπροστά τους.Και δεν μιλάμε για “τυχαίο” πιγκουίνο. O King penguin ,”ανταγωνίζεται” μόνο με τον Emperor penguin για τον τίτλο του No 1 πιγκουίνου. Βουτάει συνήθως μέχρι 200 μέτρα βάθος, για να ψαρέψει και να τραφεί. Μιλάμε δηλ. για super-duper κολυμβητή.

Είδαμε τους πιγκουίνους, με ψοφόκρυο και αέρα που απειλούσε να μας πετάξει κάτω.

Είδαμε τους πιγκουίνους, με ψοφόκρυο και αέρα που απειλούσε να μας πετάξει κάτω.

Γυρίσαμε στο Πορβενήρ, μέσα από τα βουνά, ψάχνοντας το Rufous-chested Dotterel, χωρίς επιτυχία.

Είχαμε και ενα κλατάρισμα εμπρός δεξιά και του βγήκε η ψυχή του Christian για να το αλλάξει. Το βράδυ, πήγαμε σε ενα ωραίο εστιατόριο και γυρίσαμε με την Λουκία στο μικρό ξενοδοχείο, με τα πόδια.

 19 Νοεμβρίου

και η πιο σημαντική ημέρα στην Παταγωνία.

Φύγαμε 5 η ώρα το πρωί από το ξενοδοχείο και πήγαμε σε μια λαγκούνα, καμιά 15 χιλιόμετρα μακριά από το Πορβενήρ, στη Laguna Verde, για να βρούμε το Maggelanic Plover.

Ήταν μια τεράστια λαγκούνα, 2-3 χιλιόμετρα μήκος και τελικά αποδείχτηκε  ότι σε όλο αυτό το χώρο υπήρχε μόνο ένα Maggelanic Plover.

Καταφέραμε ωστόσο και το βρήκαμε και το φωτογράφησα από κοντά.

Magellanic Plover

Επόμενος στόχος ήταν το Rufous-chested  Dotterel, που το ψάχναμε όλο το απόγευμα την προηγούμενη μέρα και δεν καταφέραμε να το βρούμε και πήγαμε στο ίδιο μέρος.

Το ίδιο μέρος όταν λέω, μιλάω για ενα δρόμο, 20 χιλιόμετρα που έπρεπε να ψάξουμε.

Σταμάτησε καμιά δεκαριά φορές ο Μαρκ και το έψαχνε, μια φορά το άκουσε αλλά δεν καταφέραμε να το δούμε, παρόλο που περπατήσαμε 500 μέτρα έξω από τον δρόμο . Τελικά τη δέκατη φορά που σταμάτησε,  εμφανίστηκαν 2-3 πουλιά που έκαναν display από πάνω μας.

Γυρίσαμε, φάγαμε πρωινό και φύγαμε. Ξαφνικά ο Μάρκ πετάχτηκε, καθώς είδε μια Lesser Horned Owl, πάνω σε ενα στύλο, δίπλα στο δρόμο.

Lesser Horned Owl

Είχαμε μιάμιση ώρα δρόμο να φτάσουμε μέχρι το ferry-boat γιατί πήγαμε σε ένα ferry-boat που είναι 100 χλμ μακριά και κάνει μόνο 35 λεπτά να περάσει απέναντι.

Περνώντας απέναντι βρεθήκαμε σε μια απέραντη σαβάνα, αριστερά και δεξιά από τον δρόμο και κάναμε birding από το αυτοκίνητο για περισσότερο από 150 χιλιόμετρα.

Ωραία φάση έγινε με την  Lesser Rhea, καθώς περπατούσε μέσα στο δρόμο και καθώς πλησιάσαμε επετάχυνε το βήμα της για να μείνει μπροστά μας. Αναπτύξαμε ταχύτητα: 35χλμ/ώρα (όσο εκανε ο Μπόλτ όταν έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα), 40χλμ/ώρα, 50χλμ/ώρα, 60 χλμ/ώρα. Μέχρι τα 65 χλμ./ώρα κατάφερε να μείνει, απλά περπατώντας, μπροστά μας.

Lesser Rhea

Καταφέραμε και είδαμε εδώ καμιά δεκαριά είδη που ήταν καινούργια για το tour και ό,τι ήταν καινούργιο για το tour ήταν και λάιφερ τελικά για μας.

Least Seedsnipe (Lou)

Tawny-throated Dotterel

Στις 5 περίπου το απόγευμα μας μένανε δύο ακόμα να δούμε. Tο chocolate-bellied Tyrant και το White Bridled Finch και καταφέραμε να τα δούμε και τα δύο στην ίδια στάση.

Για την ακρίβεια έβαλε φωνή ο Μαρκ για το Finch, το Finch εμφανίστηκε και όταν βγήκαμε από το αυτοκίνητο για το Finch είδαμε λίγο πιο πέρα και τα Tyrants.

Chocolate-vented Tyrant

Είμαστε όμως καμία 200 χιλιόμετρα από το Puerto Natales και από ό,τι φαίνεται θα πάμε όλο το δρόμο από το χωματόδρομο που διαλέξαμε για να βλέπουμε αριστερά και δεξιά για πουλιά.

Φτάσαμε στο ξενοδοχείο στις 9 το βράδυ, φάγαμε κσι πήγαμε για ύπνο, καθώς είχε πολύ πρωινό ξύπνημα την επόμενη.

20 Νοεμβρίου

Είμαστε σε ένα ξενοδοχείο στο Cerro Castilio, κοντά στο Torres de Paine.

Το σημερινό πρωινό ήταν αφιερωμένο στα Πούμα. Καθώς αυτά κυνηγάνε τη νύχτα και κοιμούνται όλη την ημέρα, η μόνη περίπτωση να τα δεις, είναι λίγο πριν βγει ο ήλιος. Ετσι πήραμε πρωινό 4 η ώρα και 4.30 φύγαμε.

400χιλ. επισκέπτες το χρόνο, έρχονται εδώ, για να θαυμάσουν τούς Torres de Paine, το σύμβολο της Παταγωνίας. Τα τελευταία χρόνια έρχονται και για να δουν puma (από 300 μέτρα μακρυά, βέβαια).

Trackers (ανιχνευτές) τα ψάχνουν όλη νύχτα με θερμικές κάμερες και είναι συνδεδεμένοι με walkie-talkies με όλους τους οδηγούς και μόλις δουν κάτι, πέφτει “σύρμα”.

Εμείς φτάσαμε 5 πάρα δέκα. Ήταν μισοσκόταδο ακόμα και κατεβήκαμε μια πλαγιά, καθώς ο Tracker μας είχε βρει ένα puma πίσω από κάτι θάμνους, 300 μέτρα μακρυά. Το βλέπαμε μόνο με την θερμική κάμερα. Λίγο μετά όμως η μαμά και το νεαρό της φωτογραφίας, εμφανίστηκαν στον απέναντι λόφο. Τα είδαμε με τα τηλεσκόπια, μέχρι που φώτισε λίγο και η Κάκια πήρε αυτή τη φωτογραφία. Λίγο πριν βγει ο ήλιος εξαφανίστηκαν. Εχεις δηλ. 30-40 λεπτά για να τά δεις.

2 Puma στο Torres de Paine national Park στην Παταγωνία

To puma, το λιοντάρι του βουνού της Αμερικής, φτάνει τα 2,70 μ. μήκος (1,70 χωρίς την ουρά) και τα 100 κιλά βάρος. Είναι μεγάλη “γατούλα”. Κσι λέω “γατούλα”, γιατί δεν βρυχάται όπως το λιοντάρι, η τίγρη και το τζάγκουαρ, αλλά… γουργουρίζει.

Στα Torres de Paine η φύση σε απογειώνει. Κάναμε 10 στάσεις για birding, γύρω-γύρω από τα βουνά και εγώ έκοβα βόλτες και χάζευα τα βουνά. Απίστευτο σκηνικό. Έχω δει δεκάδες φωτογραφίες και ντοκιμαντέρ για αυτά, αλλά …καμμία σχέση, με την αίσθηση που ένιωσα. Δεν ξέρω πως να το περιγράψω. Κάτι που σε γεμίζει θετικά συναισθήματα.

Οι βουνοκορφές αυτές, που έχουν σχήμα πύργων (Torres) είναι από γρανίτη  και έχουν ενα περίεργο γκριζο-γαλαζο χρώμα (de paine=γαλάζιο, στη γλώσσα των αυτόχθονων κατοίκων της περιοχής). Έτσι ξεχωρίζουν από τα γύρω βουνά.

Επόμενη στάση ήταν για την austral rail που θεωρείτο  εξαφανισμένη για 50 χρόνια, μέχρι πριν από 10 χρόνια, που την ανακάλυψε πάλι η birsquest σε αυτή την περιοχή, σε ένα σημείο που έχει νερά και καλάμια. Τελικά μετά από μια ώρα ψάξιμο καταφέραμε να δούμε τη rail που πέρασε μπροστά μας  σχεδόν, στα χόρτα βέβαια μέσα, πάντα. Και πήραμε καλές φωτογραφίες.

Austral Rail (Lou)

Λίγο μετά ήρθε νέο μήνυμα από τον tracker, ότι είχε βρει και άλλο puma. Τρέξαμε, αλλά τα 2 πούμα ήταν πολύ μακρύτερα από το πρωί. Μια ώρα αργότερα γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για ρηλάξ μέχρι τις 2:00.

Περάσαμε όλο το απόγευμα κάνοντας birding σε ορεινούς δρόμους και θαυμάζοντας τα βουνά ολόγυρα μας.

Μου έκανε εντύπωση οτι οι ορεινοί αυτοί δρόμοι, ήταν τελικά “ιδιωτικοί”, αφού μετά από 10-15 χλμ. καταλήγουν στην πόρτα ενός ράντσου και πρέπει να κάνεις μεταβολή.

Η μέρα έκλεισε εντυπωσιακά όταν συναντήσαμε ενα armadillo, που απομακρύνθηκε λίγο και ύστερα κρύφτηκε στα χόρτα και μάς κοίταζε.

Armadillo (Lou)

Φτάσαμε τα 144 lifers σε αυτό το ταξίδι. Ειδικά στον νότο, κάθε νέο πουλί για το ταξίδι, που βλέπουμε είναι lifer. Μιά μέρα ακόμα έμεινε, αλλά μου αρέσει πολυ η Παταγωνία. Εχω ήδη αποφασίσει οτι θα ξαναέρθω εδώ.

21 Νοεμβρίου. 

Tελευταία μέρα του tour. Θέλουμε 3,5 ώρες να γυρίσουμε στο Punta Arenas. Λίγο μετα το ξεκίνημα, δίπλα ακριβώς στο δρόμο, βρήκαμε μια Crested Caracara και εναν Black-chested Buzzard-Eagle, καθώς υπήρχε ενα ψοφίμι στο δρόμο, που περίμεναν να φάνε.

Crested Caracara – Black-chested Buzzard-Eagle (Lou)

Φτάσαμε στο Punta Arenas και συνεχίσαμε σε ενα μικρό δασάκι, για να βρούμε την Austral pygmy-owl, που μας ξέφευγε ακόμα. Περπατήσαμε ολόκληρο τον δρόμο χωρίς επιτυχία. Φωτογραφίσαμε όμως τους Austral parakeet, που είναι σημαντικό είδος για το ταξίδι αυτό.

Austral Parakeet

Το tour ολοκληρώθηκε, με ένα δείπνο, σε ενα πολυ ωραίο εστιατόριο του Punta Arenas.

Ηταν ενα πραγματικά συναρπαστικό ταξίδι.

Δεν είδαμε πολλά πουλιά (κλείσαμε με 286 είδη), αν και το 50% ήταν lifers για μας. Είδαμε όμως καταπληκτικά landscapes.

Με γοήτευσε η Χιλή, καθώς είναι μια στενή “λωρίδα” γής, που “τρέχει” για 6000χλμ δίπλα στις Ανδεις.

Ερωτεύτηκα τα pelagic trips που κάναμε (παρόλο το κούνημα, τον αέρα και την ναυτία και την βρώμα απο τα ψαροκέφαλα που πετάγαμε, για να μαζευτούν τα πουλιά), καθώς είδαμε χιλιάδες θαλασσοπούλια και βέβαια εκατοντάδες Albatross.

Μου άρεσε το σασπένς, μέχρι να βρούμε το Diademed Sandpiper-Plover στα 4300 μέτρα (και άς μου κοβόταν η αναπνοή) αλλά και μέχρι να περάσουμε το στενό του Μαγγελάνου.

Και βέβαια λάτρεψα τις Ανδεις, με τους δεκάδες χιονισμένους κώνους των ηφαιστείων τους.

Συναρπαστικό ταξίδι.