Νότια Ινδία

Εξι μέρες στη Νότια Ινδία, που πολύ μας άρεσαν

4 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Προσγειωθήκαμε  στις 8.30 το πρωί στο Kochi, στη Νότια Ινδία, όπου μας περίμενε ο Robin. Στις 10 Ιανουαρίου έπρεπε να είμαστε στην Μπανγκόκ, όπου ξεκίναγε το tour της Birdquest για την Ταϊλάνδη.

Έτσι, αποφασίσαμε να προσθέσουμε έξι μέρες πριν από αυτό, για να δούμε και τα πουλιά της Νότιας Ινδίας καθώς ήτανε στο δρόμο μας για την Μπανγκόκ. Επικοινώνησα λοιπόν με τον Anshar Khan που είχαμε γνωρίσει στο ταξίδι μας στη Βόρεια Ινδία το 2023 και του ζήτησα να οργανώσει αυτό το 6ήμερο tour όπως και έγινε. Καθώς όμως ο Anshar είχε να οδηγήσει ένα άλλο γκρουπ ανέλαβε να είναι μαζί μας ο αδερφός του, ο Robin.

Το σχέδιο ήταν να μείνουμε τα έξι αυτά βράδια, κάθε βράδυ σε διαφορετικό μέρος γιά να κάνουμε birding ξυπνώντας  κάθε πρωί σε διαφορετικό μέρος, βλέποντας διαφορετικά πουλιά και το μεσημέρι να μετακινιόμαστε, πηγαίνοντας στο επόμενο μέρος. Έτσι θα είχαμε σε κάθε περιοχή αρκετές ώρες, από την ώρα που χαράζει μέχρι το μεσημέρι, ώστε να δούμε όλα τα πουλιά κάθε περιοχής και να δούμε πολλά νέα πουλιά, κάθε μέρα.

Πήγαμε λοιπόν κατευθείαν για το πρώτο σταθμό μας, που ήταν στο Thattekad, που είναι ένα από τα πιο σημαντικά μέρη για να δεις πουλιά, στη Νότια Ινδία.

Το εστιατόριο του lodge που μέναμε, στο Thattekad, όπως το βλέπαμε απο το δωμάτιο μας

Φτάσαμε το μεσημέρι, πήραμε μεσημεριανό και στις 2.30 περίπου η ώρα ήρθε ο τοπικός οδηγός, που αν θυμάμαι καλά λεγότανε Ατσού, και μαζί με τον Robin ξεκινήσαμε. Στη λίστα της χρονιάς μας, είχαμε μόνο πέντε πουλιά που τα είδαμε στο δρόμο καθώς ερχόμαστε από την Τιθoρέα μέχρι να φτάσουμε στο αεροδρόμιο.

Φοβόμουνα ότι το μεσημέρι δεν θα βρούμε καθόλου πουλιά, όπως γίνεται συνήθως σε κάθε χώρα που πηγαίνουμε. Όμως εδώ ήταν τελείως διαφορετικά τα πράγματα. Είδαμε πάρα πολλά πουλιά. Μέσα στο απόγευμα είδαμε 52 ήδη. Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι 15 από αυτά τα πουλιά ήταν lifers.

Είδαμε τη Sri Lanka Bay-Owl στο μέρος που κούρνιαζε,

Sri Lanka Bay-Owl

όπως και δύο Sri Lanka Frogmouth.

Sri Lanka Frogmouth (Lou)

Το Malabar Trogon είναι ένα απο τα πολλά Malabar endemics, που είδαμε

Malabar Trogon

Περάσαμε στη συνέχεια, μέσα από ένα μικρό χωριό, για να αλλάξουμε μέρος και σε μια στροφή ο οδηγός ήξερε ότι κουρνιάζει μια Jungle Owlet και πραγματικά σταματήσαμε, τη βρήκαμε και τη φωτογραφίσαμε.

Jungle Owlet

Εκεί που ενθουσιάστηκα όμως, ήταν στο σημείο που πήγαμε προς το τέλος της ημέρας και είδαμε το Greater Racket-tailed Drongo, που δεν το είχα δει από το 2012 από το Βιετνάμ

Greater Racket-tailed Drongo (Lou)

και στη συνέχεια λίγο μετά τη δύση του ηλίου είδαμε το Jerdon’s Nightjar

Jerdon’s Nightjar

Κάναμε δηλαδή εξαιρετικό ξεκίνημα την πρώτη μέρα με 52 νέα είδη για την χρονιά εκ των οποίων τα 15 ήταν lifers.

5 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Την ώρα που έβγαινε ο ήλιος βρεθήκαμε πάνω σε ένα μεγάλο οριζόντιο βράχο, που γύρω γύρω είχε δέντρα και ήταν μαζεμένοι και άλλοι birders, σημάδι ότι η περιοχή είχε πολλά πουλιά, όπως είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε στη συνέχεια.

Κάναμε birding στην περιοχή μέχρι το μεσημέρι και είχαμε την ευκαιρία να δούμε και μια Black Baza

Black Baza (Lou)

και μετά το μεσημεριανό φαγητό φύγαμε για το Periyar.

Το απόγευμα μας περίμενε ο ranger του πάρκου και γυρίσαμε όλο το πάρκο. Ενας Indian Giant Squirrel  έκλεψε την παράσταση

Indian Giant Squirrel (Lou)

καθώς και ενα ζευγάρι endemic Malabar Flameback

Malabar Flameback (Lou)

Προσθέσαμε 42 είδη στη λίστα μας και τα 19 από αυτά, σχεδόν τα μισά δηλαδή, ήταν lifers. Πολύ εντυπωσιακό νούμερο.

6 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Το επόμενο πρωί μετακινηθήκαμε σε άλλο σημείο του Periyar, με αυτοκίνητο του πάρκου, καθώς δεν επιτρεπόταν η είσοδος στο δικό μας αυτοκίνητο. Φτάσαμε στις όχθες ενός ποταμού, όπου η ομίχλη ήταν τόσο πυκνή,  που δεν φαινόταν η απέναντι όχθη που ήταν σε 50 μέτρα.

Περάσαμε απέναντι με μια πλατφόρμα που ο τοπικός οδηγός την τραβούσε με ένα σχοινί, καθώς ήταν συνεδεμένη με σχοινιά και από τις δύο μεριές του ποταμού

και κάναμε birding στην απέναντι όχθη. Μέσα σε μια ώρα βρήκαμε 4 lifers και 19 είδη συνολικά.

Περάσαμε ξανά απέναντι και βρεθήκαμε σε μια τεράστια ουρά ανθρώπων, που περίμεναν το πουλμανάκι του πάρκου, για να φύγουν. Περιμέναμε πολλή ώρα και όταν ήρθε η σειρά μας, μπήκαμε σε ένα πουλμανάκι, που είχε πραγματικά κσργάρει, σε όρθιους.

Φύγαμε στη συνέχεια για την περιοχή του Munnar και μετά το μεσημέρι ανεβήκαμε στην κορφή ενός λόφου που υπήρχε ένα μικρό ξενοδοχείο και πίσω του, ξεκίναγε ένα trail που είχε πολλά και ενδιαφέροντα πουλιά και περάσαμε εκεί το απόγευμα μας.

Το πιο δύσκολο από αυτά ήταν το White-bellied Sholakili που ήταν κρυμμένο συνέχεια πίσω από τα φυλλώματα, αλλά που τελικά με περισσότερο από μια ώρα υπομονή, καταφέραμε να το φωτογραφίσουμε.

White-bellied Sholakili

Φωτογραφίσαμε και το lifer Jerdon’s Leafbird

Jerdon’s Leafbird (Lou)

αλλά το μεγάλο στοίχημα εδώ, ήτανε το Nilgiri Wood-Pigeon, που υπάρχει μόνο σε αυτό το σημείο και εμφανίζεται κάποια στιγμή, μετά τη δύση του ηλίου απέναντι από το μικρό αυτό ξενοδοχείο. Τή στήσαμε λοιπόν και το περιμέναμε και πράγματι ήρθε στο “σημείο” του.

Nilgiri Wood-Pigeon

Είδαμε 39 είδη σήμερα για το tour και 11 από αυτά ήταν lifers. Πετυχημένη ημέρα.

7 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

ξεκινήσαμε 7 η ώρα το πρωί, καθώς το Οoty,  που ήταν ο επόμενος προορισμός μας, ήταν 6 ώρες μακριά. Η διαδρομή είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον γιατί βγήκαμε από την Κεράλα και μπήκαμε σε μια περιοχή που λέγεται Ταμίλ Ναντού, η οποία ήταν τελείως διαφορετική. Όλος ο κόσμος κυκλοφορούσε στον δρόμο και ήταν ντυμένος, με παραδοσιακά ινδικά ρούχα και είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον φωτογραφικό για μένα.

Μου άρεσε πάρα πολύ η κυρία με το σάρι, που κυκλοφορούσε με το σκούτερ της με τεράστια άνεση. Έκανε και προσπέρασμα από τα δεξιά.

Στο απογευματινό birding είδαμε την Nilgiri Laughingthrush, που είναι endemic της περιοχής

Nilgiri Laughingthrush (Lou)

αλλά και το Common Rosefinch, τη ροδόσπιζα δηλαδή, που υπάρχει και στην ελληνική λίστα, αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολο να την δείς στην Ελλάδα. Έως απίθανο. Νομίζω ότι τελευταία φορά που το είδανε ήταν με τα “χειμερινά του, ένα Σεπτέμβριο, στο Καστελόριζο.

Common Rosefinch (Lou)

Σήμερα είδαμε μόνο 14 πουλιά, καθώς η διαδρομή ήταν πολύ μεγάλη, και τρία από αυτά ήταν lifers.

8 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

ήταν μια πραγματικά συναρπαστική ημέρα.

Ήρθαν και μας πήραν πρωί πρωί, με ένα Mahindra Jeep 25 ετών, το οποίο ήταν ανοιχτό πίσω, ενώ έκανε ένα απίστευτο κρύο.

Κάναμε διαδοχικές στάσεις στον δρόμο και είδαμε πάρα πολλά καινούρια πουλιά.

Ξεχωρίζω τη Rufous Babbler, που ψάχναμε σε όλο το δρόμο

Rufous Babbler

Φτάσαμε το μεσημέρι στο Mudumalai, που είναι ένα National Park, όπου έρχονται από όλες τις γύρω περιοχές για να δουν τίγρεις. Υπάρχει ένας κεντρικός δρόμος που είναι καμιά δεκαριά χιλιόμετρα που τρέχει δίπλα σε ένα κανάλι νερού που έχει φτιάξει μια εταιρεία νερού εκεί και είναι τόσο δημοφιλής προορισμός, που υπάρχουν στην περιοχή 250 Mahindra τζιπάκια σαν το δικό μας και τα Σαββατοκυριακά είναι γεμάτα κόσμο, πολλά άτομα σε κάθε τζιπ και πηγαίνουν πάνω κάτω,  προσπαθώντας να δουν τίγρεις.

Συναντήσαμε τον τοπικό οδηγό της περιοχής και είχαμε ένα συναρπαστικό απόγευμα καθώς είδαμε πάρα πολλά νέα πουλιά, όπως το Blue-Birded Bee-Eater

Blue-bearded Bee-eater

το Yellow-Eyed Bubbler, που όμως έχει κόκκινο μάτι, και το είχαμε ξαναδεί στη Myanmar

Yellow-eyed Babbler (Lou)

και τον Brown-capped Pygmy Woodpecker που φωτογράφισε η Λουκία

Brown-capped Pygmy Woodpecker (Lou)

Είδαμε και ελέφαντες εδώ, όπως είδαμε και τον Grey Langur της φωτογραφίας.

Gray Langur (Lou)

Είδαμε σήμερα 45 νέα είδη και 12 από αυτά ήτανLifers.

9 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Τελευταία μέρα στην Ινδία, καθώς το βράδυ, μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα, πετάμε για Μπανγκόκ. Φύγαμε από το μέρος που μέναμε και πήγαμε εκεί που ήταν το σπίτι του τοπικού οδηγού του Mudumalai, καθώς είχε πρωί πρωί κάνει ανίχνευση για να βρει τη Spot-bellied Eagle-Owl, που φώλιαζε κάπου κοντά στο σπίτι του και μας περίμενε.

Φτάσαμε και ξεκίνησε μια αναζήτηση μέσα σε πυκνούς θάμνους. Την είδαμε από μακριά την Eagle-Owl αλλά πέταξε και απομακρύνθηκε. Παρ’ όλα αυτά μετά από πολύ ψάξιμο,  ο οδηγός την ξαναβρήκε και βρήκαμε και ένα σημείο που είμαστε κρυμμένοι και δεν μπορούσε να μας δει και η Λουκία τράβηξε μια ωραία φωτογραφία

Spot-bellied Eagle-Owl (Lou)

Είδαμε και την Bay-backed Shrike

Bay-backed Shrike (Lou)

όπως και τον Black-rumped Flameback

Black-rumped Flameback (Lou)

και γυρίσαμε στο μέρος που μέναμε να πάρουμε τα πράγματά μας.

Στη φωτογραφία από αριστερά, ο τοπικός οδηγός, η Λουκία, ο οδηγός του Mahindra που ήτανε δύο μέρες μαζί μας, εγώ, ο Robin και ο οδηγός του αυτοκίνητου που είχαμε όλες αυτές τις μέρες.

Φύγαμε για Bengaluru και στον δρόμο με εντυπωσίασε αυτό το σκούτερ, καθώς ανάμεσα στο ζευγάρι κάθονται δύο παιδιά, ενώ η μητέρα κρατάει ένα ακόμα παιδί στο αριστερό της χέρι. Το ανατριχιαστικό ήταν ότι έκανε σφήνες μέσα στην κίνηση, και προσπεράσματα στον κεντρικό δρόμο, πηγαίνοντας πραγματικά γρήγορα.

Πριν φτάσουμε στο Bengaluru, κάναμε μία στάση σε ένα ναό που είχε περάσει ο Anshar και είχε βρει κάποια σημαντικά πουλιά που θέλαμε και είχε δώσει το στίγμα στο Robin.

Και πραγματικά είδαμε αρκετά νέα είδη εδώ και φτάσαμε ένα απρόσμενο 206 πουλιά, στην νότια Ινδία, ενώ δεν περιμέναμε παραπάνω από 180. Σημειωτέων ότι το tour της BirdQuest, που μένει σε αυτή την περιοχή τις διπλές μέρες από μας, βλέπει συνολικά μόνο 250 είδη πουλιών. Πήγαμε δηλαδή εξαιρετικά.

Εξίσου εντυπωσιακό ήταν το ότι είδαμε 65 lifers σε αυτό το ταξίδι των έξι ημερών δηλαδή παραπάνω από 10 lifers την ημέρα,  που είναι ένα απίστευτο νούμερο.

H Ashy Prinia που είδαμε στο ναό, δεν ήταν lifer αλλά είναι ένα πουλί που μου αρέσει πάντοτε.

Ashy Prinia

Λίγο πριν το αεροδρόμιο του Μουνταμαλάι είχε ένα τεράστιο άγαλμα που το επισκευάζανε. Το άγαλμα είναι 40 μέτρα ψηλό και απεικονίζει τον Μπασαβάνα, που ήταν φιλόσοφος, κοινωνικός μεταρρυθμιστής και ανθρωπιστής του 12ου αιώνα και το άγαλμα τιμά τη ζωή και τις διδασκαλίες του.

Φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Bengaluru, αποχαιρετήσαμε τον Robin και περιμέναμε την Thai airlines, για να πετάξουμε στις 01.00 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα για Bangkok.

Πολυ μου άρεσε αυτό το 6ήμερο. Είχε συνέχεια δράση. Αλλάζαμε συνέχεια μέρος και βλέπαμε συνέχεια νέες εικόνες και νέα πουλιά. Δεν βαρεθήκαμε πουθενά. Ακόμα και στα 2 εξάωρα οδηγικά, ο δρόμος ήταν γεμάτος ανθρώπους, με παραδοσιακά ινδικά ρούχα, με μεγάλο φωτογραφικό ενδιαφέρον.