Κεντρική Χιλή – Santiago & Valparaiso μέχρι Puertο Montt
Το Valparaiso με το pelagic trip, το Farellones πάνω απο το Santiago στις Ανδεις και το road trip μέχρι το Puerto Montt, ήταν ενας συνδυασμός, που τα είχε όλα. Landscapes και πολλά lifers πουλιά.
7 Νοεμβρίου
ήταν η ημέρα να εγκαταλείψουμε τον Βορρά και την Αρίκα και να πάμε αεροπορικώς στο Σαντιάγο.
Πράγματι, σηκωθήκαμε πρωί πρωί, γιατί οι πτήσεις μας ήταν προγραμματισμένες για τις 8:30–9:00 το πρωί και μετά από 2,5 ώρες πτήση, φτάσαμε στο Σαντιάγο, όπου μας περίμενε νέος οδηγός, ο Ροδόλφο, και νέο αυτοκίνητο. Τελικά έγινε ενα μπέρδεμα με την Latam και ο Mark και η Dina είχαν απίστευτη ταλαιπωρία, αφού δεν μπόρεσαν να επιβιβαστούν και η επόμενη πτήση που τους βάλανε ήταν στις 1 μετά τα μεσάνυχτα. Ετσι έχασαν ολόκληρη αυτή την μέρα.
Από εκεί κατευθυνθήκαμε κατευθείαν στον βασικό μας στόχο, που ήταν η περιοχή του Ρίο Μάιπο, την οποία έχουν διαμορφώσει σαν εθνικό πάρκο, με διαδρόμους για να περπατάς κτλ., και είχε πάρα πολλά πουλιά. Εδώ ο βασικός στόχος ήταν το Ticking Doradito, που καταφέραμε και το είδαμε δύο φορές, αλλά όχι και να το φωτογραφίσουμε. Είδαμε όμως 40 νέα είδη για το tour και ανάμεσα τους το Rufous-tailed Plantcutter
Rufous-tailed Pluntcutter (Lou)
Βρήκαμε και μία Black Rail, που την ακούγαμε συνέχεια, αλλά δεν καταφέραμε να τη δούμε. Ο Μαρκ έκανε και ένα κόλπο: καθώς ήμασταν σε έναν υπερυψωμένο διάδρομο, περίπου 1,5 μέτρο από το έδαφος, πήρε τη ζώνη μου και έδεσε επάνω το ηχείο και το κατέβασε χαμηλά, ώστε να ακούει τη φωνή της η Black Rail στο δικό της επίπεδο, αλλά και πάλι δεν εμφανίστηκε.
Στη συνέχεια πήγαμε σε μια άλλη κοντινή λιμνούλα, όπου το πιο σημαντικό που είδαμε ήταν έξι κύκνους Coscoroba, που είναι σπάνιοι. Μια ολόκληρη οικογένεια, αλλά και τις lifer Red-gartered Coots.
Κάναμε κάποια στάση ακόμα και, τελικά. Λίγο πριν φτάσουμε στο Βαλπαραΐσο, πήγαμε στο Αλγκαρόμπο.
Ο βασικός στόχος εδώ πέρα του Μαρκ ήταν το White-throated Tapaculo, αλλά στον δρόμο που πήγαμε και όπου ακούσαμε τελικά και το ταπακούλο, είχαμε καμιά δεκαριά άλλα lifers, μαζί με την πρώτη επαφή με το πολύ όμορφο Rayadito, που όμως είναι πολύ δύσκολο να το φωτογραφίσεις. Είδαμε όμως την Moustached Turca, πριν γυρίσουμε στο Βαλπαραΐσο, για ύπνο.
Mustached Turca, ενώ είχε ήδη νυχτώσει
8 Νοεμβρίου
Σαδομαζοχισμός. Ξέρεις ότι θα κάνει ψοφόκρυο. Ξέρεις ότι θα έχει “καιρό” και θα έχεις ναυτία για 6 ώρες και… ανυπομονείς να πας!
Πήγαμε στο λιμάνι, όπου συναντήσαμε έναν τοπικό οδηγό, τον Πάμπλο, που είχε κανονίσει όλη την «ιστορία» και, κατά τα γνωστά, ξεκινήσαμε για να ανοιχτούμε στο πέλαγος.
Peruvian Pelican (Lou). Μέσα στο λιμάνι του Valparaiso
Salvin’s Albatross, Ξεκινάει από τη Νέα Ζηλανδία, περνάει τον Ειρηνικό και έρχεται στην Χιλή, γιατί εδώ έχει πολύ φαϊ.
Northern Royal Albatross
Είδαμε και 11 inca terns (δυστυχώς κόντρα στο φώς)
Inca Tern (Lou)
Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο, όπου ο Ροδόλφο είχε φορτώσει τα πράγματά μας ήδη στο αυτοκίνητο, γιατί φεύγαμε καθώς το βράδυ θα μέναμε στο Ολμούε. Ευτυχώς η Λουκία επέμενε να τσεκάρουμε οτι φόρτωσε τις βαλίτσες μας, γιατι είχε ξεχάσει την μία τσάντα των φωτογραφικών, στο δωμάτιο φύλαξης του ξενοδοχείου.
Στον δρόμο κάναμε δύο ακόμα στάσεις, προκειμένου να καταφέρουμε να δούμε το White-throated Tapaculo (χωρίς επιτυχία) και σε μια ακόμα στάση είδαμε εννιά Humboldt Penguins πριν καταλήξουμε στο ξενοδοχείο.
9 Νοεμβρίου
και η μέρα σήμερα είχε μια μεγάλη διαδρομή με ενδιάμεσες στάσεις, καθώς θα επιστρέφαμε στο Σαντιάγο.
Οι δύο πρώτες στάσεις ήταν αφιερωμένες στο White-throated Tapaculo, κατά τα γνωστά, και ενώ είχα αποφασίσει ότι αυτό δεν θα καταφέρουμε να το δούμε, στη δεύτερη στάση βγήκε και μας πόζαρε κανονικά, και όχι μόνο μία φορά αλλά δύο και τρεις φορές.
White-throated Tapaculo
Είδαμε όμως και το πανέμορφο Tufted Tit-Tyrant
Tufted Tit-Tyrant (Lou)
Αργά το μεσημέρι φτάσαμε στη λίμνη Batuco, ένα αρκετά τουριστικό μέρος, με διαδρόμους διαμορφωμένους γύρω γύρω από τη λίμνη για να περπατάει ο κόσμος, και είχε και πολύ κόσμο. Εδώ οι βασικοί στόχοι ήταν οι Black-headed Duck και το Stripe-backed Bittern και τελικά, μετά από δύο ώρες αναζήτηση γύρω γύρω από τη λίμνη, καταφέραμε και τα είδαμε και τα δύο.
Black-headed Duck
Stripe-backed Bittern
Προσθέσαμε και πολλά lifers στη λίστα μας, καθώς είδαμε συνολικά 28 πουλιά σε αυτή τη στάση. Καταφέραμε να φωτογραφίσουμε και τα πανέμορφα California Quails, που έψαχνα απο την πρώτη μέρα που φτάσαμε στην Χιλή, αλλά είναι πάντα πολύ καλά κρυμμένα. Τα ακούς, τα βλέπεις να μετακινιόνται πολύ γρήγορα ανάμεσα στα χόρτα, αλλά είναι πολυ δύσκολο να τα φωτογραφίσεις.
California Quail (Lou)
Περάσαμε δηλαδή εδώ όλο το απόγευμά μας και γυρίσαμε στο Σαντιάγο για να πάμε στο ξενοδοχείο.
10 Νοεμβρίου
ξεκινήσαμε πρωί από το Σαντιάγο για να ανέβουμε στο Φαρεγιόνες, που είναι ένα θέρετρο για σκι στα 3.300 μέτρα υψόμετρο στις Άνδεις. Είχαμε στη λίστα πολλά ενδιαφέροντα πουλιά να δούμε σε αυτό το μέρος.
Ψάχναμε για τη Lesser Horned Owl και κάναμε απανωτές στάσεις σε διάφορα σημεία όπου την είχαν δει να κουρνιάζει για να περάσει την ημέρα της, χωρίς επιτυχία όμως και στη συνέχεια στραφήκαμε στην Crag Chilia, με τον λευκό λαιμό, που ζει στα βράχια, και κάναμε απανωτές στάσεις, για να την βρούμε. Περιμέναμε βεβαια να το δούμε σε πολύ μεγάλη απόσταση στα απέναντι βράχια, όπως και έγινε στην τέταρτη στάση.
Ψάχνοντας την Crag Chillia
Αφού είχαν αποτύχει όλα τα σημεία που ήξεραν για την Lesser Horned Owl, τελικά, κατά σύμπτωση, την είδαμε στον δρόμο να είναι κουρνιασμένη σε ένα άλλο σημείο.
Lesser Horned Owl (Lou)
Το μεσημέρι κάναμε στάση σε ένα πολύ ενδιαφέρον καφέ, όπου φάγαμε μεσημεριανό, που το είχαν φτιάξει κάποιοι Γερμανοί, και είχε πολύ ωραία θέα και ήταν σε ένα σημείο όπου η Λουκία φωτογράφισε και αρκετούς κόνδορες που πετάγανε από πάνω.
Συνεχίσαμε για ένα σημείο που ήξερε ο Μαρκ ότι μπορούμε να βρούμε, με αρκετό σκαρφάλωμα, το Hillstar Hummingbird. Απεδείχθη οτι ήταν πιο δύσκολο απο ότι περιμέναμε, καθώς μισή ώρα μετά δεν είχε ακόμα εμφανιστεί στο συνηθισμένο μέρος του και αρχίσαμε το σκαρφάλωμα, για μια επόμενη κορυφή. Σαν να μας λυπήθηκε όμως και λίγο πιο πάνω εμφανίστηκε και τρύπωσε ανάμεσα στα φυλλώματα ενός θάμνου.
Hillstar Hummingbird
Η μέρα τελείωσε όταν πήγαμε κοντά στα κτίρια ενός χιονοδρομικού κέντρου, όπου η Λουκία βρήκε ενα ακόμα κόνδορα.
Andean Condor (Lou)
11 Νοεμβρίου
ξεκινήσαμε από το Σαντιάγο για Vilches. Ήταν μια απόσταση 300 χιλιομέτρων περίπου.
Δύο ώρες περίπου μετά κάναμε στάση μπροστά σε μια φάρμα, όπου περιμέναμε να δούμε το Chilean Tinamou. Πραγματικά ανταποκρίθηκε στη «φωνή» το Tinamou, αλλά ήταν κρυμμένο, και ο Ροδόλφο, ο οδηγός μας, καβάλησε τη μάντρα, μπήκε μέσα και πήγε από την πίσω μεριά, οπότε, “σπρώχνοντάς” το στην ουσία, το έκανε να περάσει τον δρόμο που βρισκόταν μπροστά μας και να πάει να κρυφτεί απέναντι, όπως και έγινε, και το είδαμε, βγάζοντας και δύο κακές φωτογραφίες.
Φτάσαμε στο Vilches και σταματήσαμε σε ένα ενδιαφέρον σημείο του δάσους, όπου έστησαν το ψυγείο που χρησιμοποιούν σαν τραπεζάκι και έφτιαξαν πάνω τα σάντουιτς για το μεσημέρι και είδαμε και δύο-τρία ενδιαφέροντα πουλιά.
Προσοχή. Σκύλος, πουτάνας γιός. Δεν είδαμε κανένα σκύλο, αλλά η τα μπέλα ήταν όλα τα λεφτά.
Στη συνέχεια πήγαμε στο ξενοδοχείο και αφήσαμε τα πράγματά μας και ξεκινήσαμε για ένα διπλανό εθνικό πάρκο, που είχε πολύ ενδιαφέροντα trails, ψάχνοντας βασικά για το Hue-hue, το οποίο το ακούσαμε κανα δυο φορές. Στηθήκαμε δύο ώρες ενώ τραγούδαγε γύρω μας, αριστερά μας και δεξιά μας, αλλά τελικά δεν εμφανίστηκε καμία φορά. Είδαμε όμως δύο-τρία άλλα ενδιαφέροντα νέα πουλιά.
12 Νοεμβρίου
και φύγαμε από το Vilches για να πάμε στο Malalcahuello.
Κάναμε μια στάση σε μια γέφυρα, στο ποτάμι, όπου καταφέραμε τελικά να δούμε το Hue-hue, καθώς πέρασε από τη μία μεριά του ποταμού στην άλλη, και συνεχίσαμε προς τη λίμνη Colbún, με στόχο να δούμε τους Burrowing Parakeets, που είναι άφθονοι εκεί.
Τελικά, λίγο πριν από τη λίμνη, είδε ο Μαρκ σε ένα δέντρο μαζεμένους δέκα, και βγάλαμε πολύ ωραίες φωτογραφίες.
Burrowing Parakeet (Lou)
Burrowing Parakeet (Lou)
Φτάνοντας στη λίμνη, είδαμε τις πρώτες μας Upland Goose και στη συνέχεια ψάξαμε για τη Spectacled Duck, που είναι πολύ σπάνια. 0,2% frequency έδινε το eBird, και παρ’ όλα αυτά καταφέραμε να τη βρούμε και να βγάλουμε κάτι μακρινές φωτογραφίες.
Η έκπληξη ήταν το ξενοδοχείο στο Malalcahuello, το οποίο ήταν πολυτελές. Μας έδωσαν δύο δωμάτια, για κάποιο λόγο που δεν κατάλαβα, που είχαν εσωτερική πόρτα και επικοινωνούσαν μεταξύ τους, και κάναμε μια καλή βόλτα στον κήπο του, ψάχνοντας για τρία είδη ταπακούλο. Εδώ είδαμε και τις πρώτες Black-faced Ibis.
Black-faced Ibis
13 Νοεμβρίου
και φύγανε πρωί πρωί από το ξενοδοχείο στο Malalcahuello για να ανέβουν σε έναν διπλανό λόφο.
Εγώ δεν πήγα, γιατί τα πουλιά που ψάχνανε ήταν τα πουλιά που είχαμε ήδη δεί.
Γυρίσανε κατά τις 9, πήραμε πρωινό, κάναμε μια βόλτα στον κήπο πάλι για τα ταπακούλο.
Chucao Tapaculo (Lou)
Η Λουκία όμως στην πρωινή βόλτα κατάφερε και φωτογράφισε και το πανέμορφο Thorn-tailed Rayadito, που το προσπαθούσαμε όλες αυτές τις μέρες. Ενα αεικίνητο μικρό πουλάκι, που κινείται συνέχεια, σαν τον δικό μας χρυσοβασιλίσκο.
Thorn-tailed Rayadito (Lou)
Περνώντας το ποτάμι, είδα εγώ τις δύο Torrent Duck και ενθουσιάστηκαν όλοι.
Torrent Duck
Στη συνέχεια ανεβήκαμε πάλι στον διπλανό λόφο (εγώ δεν είχα ξαναπάει), που είχε κάτι πολύ περίεργα δέντρα. Είναι του γένους Araucaria και στα αγγλικά τα λένε monkey puzzles. Ψάχναμε τον Magellanic Woodpecker, χωρίς επιτυχία όμως. Τα δέντρα όμως και η βόλτα ήταν πολύ ωραία. Έβγαλα πολλές φωτογραφίες.
Chilean Pigeon
Φύγαμε για το Τεμούκο, όπου φτάσαμε πολύ αργά, στις 3:30 το μεσημέρι, και ο προορισμός μας ήταν ένα κεντρικό πάρκο της πόλης, που έχει μία τεράστια θέα σε ένα σημείο, όπου καθίσαμε και φάγαμε τα μεσημεριανά σάντουιτς.
Μετά έγινε ένα ψάξιμο στα δρομάκια του πάρκου, όπου καταφέραμε να βρούμε και να φωτογραφίσουμε ένα δύσκολο ταπακούλο, πριν κλείσουμε την ημέρα μας σε ενα πολυ ωραίο εσταιτόριο, όπου γιόρταζε η Νόρμα τα γενέθλια της και ο Jesper ότι με τα πουλιά που είδε σήμερα, πέρασε τα 75% των πουλιών του κόσμου.
14 Νοεμβρίου
φύγαμε από το Holiday Inn Express στο Τεμούκο και κάναμε μια στάση πάλι στο κεντρικό πάρκο της πόλης, για να ψάξουμε για το άλλο Hue-hue, και στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε στην περιοχή Πουγιέουε, όπου θα μέναμε στις καμπάνες Aguas Calientes του Πουγιέουε.
Φτάσαμε το μεσημέρι εκεί και, πραγματικά, τα δωμάτια ήταν πολύ περίεργα. Ήταν ολόκληρα ξύλινα, απ’ έξω είχαν μπαλκόνι με τραπεζάκι για να τρως έξω και μια μεγάλη «γούρνα», όπου ερχόταν ιαματικό νερό και μπορούσες να κάνεις μπάνιο έξω, στο ύπαιθρο.
Καθώς τα δωμάτια δεν ήταν έτοιμα ακόμα όλα, ήταν έτοιμο μόνο το δικό μας, πήραμε στο δικό μας το μεσημεριανό και φύγαμε για το Puyehue National Park για να ψάξουμε το Magellanic Woodpecker και το άλλο Hue-hue που δεν είχαμε καταφέρει να βρούμε ακόμα.
Τελικά, η αναζήτηση του Magellanic Woodpecker αποδείχτηκε πολύ απαιτητική, καθώς μία νόμιζε ότι τον είδε ο ένας σε έναν δρόμο και πηγαίναμε μισή ώρα ψάχνοντας προς εκείνη την κατεύθυνση, μία νόμιζε ότι τον είδε ο άλλος σε έναν άλλο δρόμο και πηγαίναμε μία ώρα ψάχνοντας προς την άλλη κατεύθυνση. Χωρίς επιτυχία.
Τελικά, μπήκαμε πάλι στα αυτοκίνητα και πήγαμε σε ένα άλλο σημείο που είχε κάτι σαν μικρό ξενοδοχείο, και, μιλώντας ο Μαρκ με τον άνθρωπο στην είσοδο, έμαθε ότι τον είχαν δει τον Woodpecker και προχωρήσαμε σε ένα μονοπάτι πίσω από το ξενοδοχείο.
Αποδείχτηκε τελικά ότι αυτός δεν ανταποκρίνεται στη φωνή, δεν απαντάει όταν του βάζεις ήχο, και τον είδε τελικά ο Τζέιμς κάποια στιγμή που πέταξε.
Κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί και καταφέραμε να τον βρούμε και καθίσαμε για μια ώρα να τον χαζεύουμε και να τραβάμε φωτογραφίες αυτόν και το ζευγάρι του.
Magellanic Woodpecker (Lou)
Γυρίζοντας στις καμπάνες, είδαμε και το Hue-hue να περνάει τον δρόμο απέναντι, που δεν είχαμε καταφέρει να το δούμε μέχρι εκείνη την ώρα, και καταλήξαμε στην καφετέρια απέναντι από τις καμπάνες για να πάρουμε βραδινό.
15 Νοέμβρη
δύο βράδια μένουν ακόμα πριν πετάξουμε για τη Γη του Πυρός. Το πρωί έμεινα στην καμπάνα μας, δεν πήγα στην πρωινή βόλτα που φύγανε στις 6:00, ούτε εγώ ούτε η Λουκία, καθώς στην ουσία δεν ψάχναμε να βρούμε κανένα πουλί. Προτίμησα να φτιάξω τις φωτογραφίες.
Φύγαμε κατά τις 9 για το Πουέρτο Μοντ. Ήταν μια διαδρομή τριών ωρών, που στην ουσία δεν έγινε κάτι στον δρόμο.
Περάσαμε από το Πουέρτο Μοντ χωρίς να σταματήσουμε και συνεχίσαμε για το φέρι που πηγαίνει στο νησί Chiloé, που είναι ένα νησί στο μέγεθος της Κρήτης, όπου οι κάτοικοι έχουν τελείως διαφορετική κουλτούρα από τους υπόλοιπους Χιλιανούς. Ζούνε σε απομονωμένες κοινότητες, έχουν προσαρμόσει τη χριστιανική θρησκεία βάζοντας και στοιχεία από το παρελθόν τους και είναι πολύ πιο χαλαροί από τους υπόλοιπους Χιλιανούς. Κάτι σαν την… Ικαρία της Χιλής.
Το ferry boat ήταν μισή ώρα περίπου και ο στόχος ήταν να δούμε από το ferry boat διάφορα θαλασσοπούλια καινούργια, που δεν είχαμε δει, και είδαμε πράγματι τέσσερα από αυτά και στη συνέχεια περπατήσαμε στην παραλία για να δούμε τα Hudsonian Godwit, δηλαδή τις λιμόζες της Hudson, και καταφέραμε να βρούμε ένα κοπάδι από καμιά πενηνταριά από αυτές, αλλά ήταν σε τεράστια απόσταση. Έχω τραβήξει μόνο φωτογραφίες αναγνωριστικές. Είδαμε και μια οικογένεια Black-necked Swans, που είναι πανέμορφοι.
Black-necked Swan
και γυρίσαμε στο ξενοδοχείο,
όπου, κατά τα γνωστά, οι άλλοι φύγανε για βραδινό μαζί με τη Λουκία, η οποία, κατά δήλωσή της, πέρασε υπέροχα. Εγώ όμως δεν πηγαίνω σε αυτά τα βραδινά, γιατί μου φαίνεται too much 3,5–4 ώρες που κρατάει όλη η διαδικασία για ένα πιάτο φαγητό που κρατάει 10 λεπτά. Προτίμησα να φτιάξω τις φωτογραφίες.
16 Νοεμβρίου
σήμερα περάσαμε τη μέρα μέσα σε ένα μικρό γιοτ, που πήραμε από το λιμάνι του Πουέρτο Μοντ, και βγήκαμε έξω στον κόλπο για να βρούμε το Pincoya Storm-petrel, που υπάρχει μόνο σε αυτόν τον κόλπο και που ακόμα δεν έχουν βρει πού αναπαράγεται. Βγήκαμε λοιπόν με το ωραίο μικρό γιοτ στον κόλπο και μετά από καμιά ώρα αρχίσαμε, κατά τα γνωστά, να ρίχνουμε ψαροκέφαλα στο νερό. Μαζεύτηκαν όλοι οι γλάροι της περιοχής, αλλά τα πέτρελ δεν λέγανε να έρθουν κοντά. Τελικά το φωτογράφησε η Λουκία από πολύ μακριά και φαίνονταν και το white rump και τα άσπρα φτερά, και είμαστε βέβαιοι ότι ήταν αυτό.
Pincoya Storm-Petrel (Lou)
Pincoya, με την ευκαιρία, είναι μία γοργόνα της τοπικής μυθολογίας των κατοίκων του Chiloé Island, που έχει μακριά ξανθά μαλλιά και, όταν τραγουδάει προς τη θάλασσα, σημαίνει ότι η επόμενη χρονιά θα είναι πολύ καλή η ψαριά τους, και όταν τραγουδάει προς την ξηρά σημαίνει ότι δεν θα έχει καθόλου ψαριά την επόμενη χρονιά, οπότε ξεκινάνε τις λιτανείες για να την εξευμενίσουν.
Συναντήσαμε και 2 νεαρούς και πολυ περίεργους Magellanic Penguins, που πλησίασαν το σκάφος μας με περιέργεια.
Magellanic Penguin (Lou)
Το μεσημέρι, λίγο πριν τις 12, κάναμε μία στάση κατάμεσης στον κόλπο και ο βαρκάρης μας έφτιαξε σολομό ποσέ, που ήταν πάρα πολύ ωραίος, με λίγα μαρουλόφυλλα και δύο ντομάτες και λίγο αβοκάντο. Ήταν ένα πολύ ωραίο μεσημεριανό και το σέρβιρε με σαμπάνια.
Μείναμε εκεί, μέσα στο σκάφος, στην ουσία χωρίς λόγο, μέχρι τις 3 και γυρίσαμε μετά στο ξενοδοχείο. Είχε ελεύθερο απόγευμα αυτή η μέρα.
17 Νοέμβρη
στο Πουέρτο Μοντ. Είναι η τελευταία μέρα για το κανονικό τουρ της Χιλής. Το μεσημέρι θα πάρουμε το αεροπλάνο και θα πάμε στο Πούντα Αρένας, όπου αρχίζει το extension των πέντε ημερών. Κάναμε μια βόλτα το πρωί για να βρούμε το Flying Steamer Duck και είδαμε και το Austral Negrito, καθώς και ενα “φοβερό μάτι” Spectacled Tyrant.
Spectacled Tyrant (Lou)
Γυρίσαμε κατά τις 10, ετοιμάσαμε τα πράγματά μας και πήγαμε στο αεροδρόμιο, γιατί 2 παρά τέταρτο πετάγαμε. Τελικά το αεροπλάνο είχε μιάμιση ώρα καθυστέρηση και φτάσαμε κατά τις 5:30–6:00 στο Πούντα Αρένας, αλλά επειδή είναι πολύ νότια εδώ, ο ήλιος δύει 9:30 το βράδυ και είχαμε καιρό να κάνουμε μία βόλτα.
Αλλά είχε 5 βαθμούς, έκανε τρομερό κρύο και είχε πάρα πολύ αέρα, δηλαδή ψοφήσαμε στο κρύο. Το περίεργο είναι ότι κάποια στιγμή βγήκαμε σε μια παραλία ένα χιλιόμετρο πιο μακριά από εκεί που είχε πολύ αέρα και δεν φύσαγε καθόλου και έκανε ζέστη. Στη συνέχεια, βέβαια, μετά από 500 μέτρα, πάλι βγήκαμε στο σημείο με τον πολύ αέρα, είδαμε τους Dolphin Gulls, που ζούνε μόνο πολύ νότια και γυρίσαμε στο ξενοδοχείο.
Dolphin Gull (Lou)