Βόρεια Αργεντινή

Μείναμε 4 μέρες μόνο στην Βόρεια Αργεντινή, στην περιοχή γύρω απο την Κόρδοβα.

1 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Ξεκινήσαμε δυο μέρες πριν, στις 29 Νοεμβρίου, από τα Falklands, πετάξαμε Punta Arenas και στη συνέχεια για Santiago.
Φτάσαμε στις 9 η ώρα το βράδυ στο Santiago και την επόμενη μέρα στις 12 το μεσημέρι πήγαμε στο αεροδρόμιο να περιμένουμε την πτήση για την Κόρδοβα, όπου συναντήσαμε τον Alec Gillespie, τον Αυστραλό που ήμασταν μαζί στην Κίνα, μαζί με τον φίλο του, τον Paul Mc Lelland από την Αυστραλία, που είχαν έρθει για το tour της Αργεντινής, και πετάξαμε για Κόρδοβα, όπου το επόμενο πρωί ξεκίναγε το tour μας.
Στο πρωινό εμφανίστηκε και ο βρετανός Bob East από το γκρουπ, είμαστε δηλαδή πέντε από το γκρουπ, και τελικά και ο Mark Pearman, ο βρετανός οδηγός μας, που ζεί εδώ και 30 χρόνια στην Αργεντινή και που τελικά έμενε στο ίδιο ξενοδοχείο. Ο Mark που κάνει 25 χρόνια tours στην Αργεντινή, έχει γράψει και το βιβλίο των πουλιών της Αργεντινής.

Περάσαμε από το αεροδρόμιο και πήραμε και τους άλλους τρεις που προσγειώθηκαν στις 8:30 η ώρα. Τον υπέροχο άνθρωπο, Keith Riding που ήταν 82 χρόνων απο τον Καναδά, τον Γάλλο Jean-Francois Bourhis και τον σπασαρχίδη – προβληματικό (μίλαγε ακατάπαυστα και ήταν συνέχεια προσβλητικός) Stefan Johansson απο την Σουηδία.

Αμέσως φύγαμε για το Μιραμάρ, που ήτανε τρεις ώρες μακριά.

Η Λουκία ενθουσιάστηκε με τους Guira Cuckoos που ήταν παντού.

Guira Cuckoo (Lou)

Πριν πάμε στο ξενοδοχείο εκεί, κάναμε μία στάση στον δρόμο και βρήκαμε τα δύο σημαντικά lifers που ψάχναμε, το Schimitar-billed Woodcreeper και το Dinelli’s Doradito και στη συνέχεια πήγαμε στο ξενοδοχείο για μεσημεριανό φαγητό και μία ώρα ξεκούραση.

Scimitar-billed Woodcreeper (Lou)

Dinelli’s Doradito (Lou)

Το απόγευμα είχε πολύ ενδιαφέρον γιατί θα πηγαίναμε να ψάξουμε τη Dot-winged crake, που θα ήταν μέσα σε έναν βάλτο με ψηλά χορτάρια. Βάλανε όλοι τις γαλότσες τους, αλλά εμείς δεν είχαμε και δεν ξέραμε τι θα γίνει.
Πηγαίνοντας για τον βάλτο, σε ένα μονοπάτι αρκετά μεγάλο και πολυ λασπωμένο, βρήκαμε πάρα πολλά καινούρια πουλιά για το tour.
O “βάλτος” ήταν τελικά σχεδόν ξερός, αλλά είχε πολύ ψηλά χόρτα. Περπατήσαμε λοιπόν μέσα στα χόρτα, για να “ξεβολέψουμε” την crake και καταφέραμε να την «ξεπετάξουμε» δύο φορές, δηλαδή πήγαμε πολύ κοντά της και πετάχτηκε, έκανε μια χαμηλή πτήση για 3–4 μέτρα και ξανακρύφτηκε. Δεν πρόλαβα να την φωτογραφίσω, ούτε στην πτήση.

Ψάχνοντας την Dot-winged Crake

Κλείσαμε την ημέρα με ένα πολύ εντυπωσιακό,  75 πουλιά για την πρώτη μέρα στην Αργεντινή, εκ των οποίων τα 39 δεν τα είχαμε ξαναδεί φέτος και 7 από αυτά ήταν και lifers.
Καταλήξαμε στο ξενοδοχείο La Isla, στο Miramar. Το βράδυ φάγαμε σε ενα ωραίο εστιατόριο, δίπλα στη λίμνη, με μάπα φαγητό, οπότε λίγο μετά, γυρίσαμε με τα πόδια στο ξενοδοχείο.

2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
Πρωινό 6 η ώρα το πρωί και κατευθείαν για birding, πριν ακόμα ξημερώσει. Κάναμε δύο στάσεις όπου είδαμε μερικά νέα πουλιά και στη συνέχεια περπατήσαμε σε έναν πολύ λασπωμένο δρόμο,  και βγήκαμε σε μια επίσης πολύ λασπωμένη ανοιχτή περιοχή,  ένα χιλιόμετρο απο την όχθη της λίμνης Miramar, όπου ήταν μαζεμένα πολλά πουλιά.

Είδαμε εδώ το American Golden Plover και το Wilson’s Phalarope, αλλά μας βγήκε ο «πάτος».
Ήταν πολύ κουραστικό για όλους.

Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο, πήραμε τις βαλίτσες και τώρα έχουμε σταματήσει το μεσημέρι για φαγητό.
Μετά το φαγητό, κάναμε μια ενδιαφέρουσα στάση, ψάχνοντας για το South American Painted-snipe.
Ο τοπικός οδηγός, που ήταν μαζί μας, έβγαλε τα παπούτσια και περπάταγε ξυπόλητος μέσα στα ψηλά χορτάρια του βάλτου, με στόχο να φτάσει κατά τύχη κοντά στο snipe και αυτό να πεταχτεί και να κάνει μια μικρή πτήση, για να πάει να κρυφτεί κάπου αλλού ώστε να το δούμε.
Αντί για το snipe, που δεν βρέθηκε τελικά, παρόλο το ψάξιμο που έκανε για σχεδόν μια ώρα ο οδηγός, είδαμε σύντομες πτήσεις από Plumbeous Rail και spot-winged crake.

Η υπόλοιπη μέρα ήταν αφιερωμένη στην οδήγηση, για το Capilla del Monte.

Φτάνοντας στο ξενοδοχείο βρήκαμε το Chaco Earthcreeper που ψάχναμε,

Chaco Earthcreeper

ενώ την ώρα που εμείς κάναμε την checklist της ημέρας, η Λουκία ανακάλυψε 2-3 ακόμα lifers, στον κήπο του ξενοδοχείου και έτρεχαν όλοι να τα δούν.

White-tipped Plantcutter (Lou)

Φτάσαμε τα 104 είδη για την Αργεντινή σήμερα, με 50 από αυτά να είναι νέα για τη χρονιά μας και 10 lifers.
Ταλαιπωρία το βραδινό, καθώς το ξενοδοχείο ήταν μακριά από την πόλη και δεν είχε εστιατόριο και είχαμε μια ώρα πήγαινε–έλα, πρόσθεσε το checklist και το βραδινό, σύνολο 3,5 ώρες για ένα πιάτο φαγητό.

3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
Και όλο το πρωινό ήταν αφιερωμένο στις αλυκές San José de Las Salinas.

Ξεκίνησαν στις 5 η ώρα το πρωί, καθώς οι αλυκές ήταν 2 ώρες μακριά.
Εγώ δεν πήγα, καθώς είχα εκνευριστεί από το γεγονός ότι χάσαμε τόσες ώρες για το βραδινό, ενώ είχαμε μπροστά μας μια εξαντλητική μέρα.
Περιττό να πω ότι όλοι οι άλλοι, και ο οδηγός μας μαζί, κοιμούνται όλη μέρα στο βαν, ενώ εγώ απολαμβάνω και φωτογραφίζω την street life,

Η Λουκία είδε 49 πουλιά στις αλυκές, από τα οποία τα πιο σημαντικά ήταν η Salinas Monjita, που έχει ανακαλυφθεί πρόσφατα, και το Spot-winged Falconet, που υπάρχει μόνο στην περιοχή αυτή.

Salinas Monjita (Lou)

Το άλλο ενδιαφέρον lifer της περιοχής, που ήταν το Lark-like Brushrunner, το είχε βρει η Λουκία την παραμονή το βράδυ στο ξενοδοχείο, οπότε το είχαμε δει όλοι.

Γύρισαν κατά τις 12 το μεσημέρι από την εξόρμηση στις αλυκές, φάγαμε για μεσημέρι street-food

και φύγαμε κατευθείαν γιατί η επόμενη στάση, που ήταν το Mina Clavero, ήταν πάνω από 3–3,5 ώρες μακριά.
Κάναμε όμως δύο στάσεις μέσα στο μεσημέρι για να βρούμε το Dark-bodied Woodpecker, που είναι η σπεσιαλιτέ της περιοχής, χωρίς επιτυχία όμως, και καταλήξαμε το βράδυ στο Mina Clavero.

Green-barred Woodpecker (Lou)

Εδώ είχαμε το ίδιο πρόβλημα με το βραδινό (3,5 ώρες για ένα πιάτο φαγητό), που με αποτελείωσε.

4 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Τελευταία μέρα ουσιαστικά του τουρ, μια και έχουμε ήδη αποφασίσει ότι στις 5 Δεκεμβρίου, φτάνοντας με το γκρουπ στο Μπουένος Άιρες, εμείς δεν θα συνεχίσουμε, θα γυρίσουμε Αθήνα.

Εν τω μεταξύ το πρωινό ήταν στις 8 σήμερα και φύγανε στις 6 για να ψάξουν μέσα στις αυλές, στα άκρα της πόλης, όπου περιφέρονται δύο Black-legged Seriema (τα «δεινοσαυράκια» που είχαμε δει στο Chaco στη Βολιβία).
Έτσι εγώ δεν πήγα πάλι, για να προλάβω να κάνω download τις φωτογραφίες.

Πραγματικά τα είδανε, η Λουκία πήρε και πολύ ωραίες φωτογραφίες.

Black-legged Seriema (Lou)

Γύρισαν στις 9:00, πήραμε πρωινό και στη συνέχεια ξεκινήσαμε, κάνοντας πάνω από 10–12 στάσεις, ψάχνοντας να βρούμε διάφορα είδη που είχαν ενδιαφέρον.

Πραγματικά βρήκαμε τα δύο cinclodes που υπάρχουν μόνο στην περιοχή, το Cordoba και το Olrog’s.

Cordoba Cinclodes

Olrog’s Cinclodes

Βρήκαμε και το Straneck’s Tyrannulet και το Black-crested Warbling-finch.

Straneck’s Tyrannulet

Βρήκε και ένα «κουφό» η Λουκία.
Φωτογράφισε το Rufous-sided Warbling-finch, που ο οδηγός δεν το είχε ξαναδεί στην περιοχή και δυσκολευόταν να πιστέψει ότι είναι αυτό, αλλά είδε τις φωτογραφίες και πείστηκε.

Το μέγάλο show όμως το έδωσε ενα Grass Wren.

Grass Wren (Lou)

Ήτανε πάντως μια πολύ ενδιαφέρουσα μέρα, που τελείωσε και με πολύ ωραίο τρόπο, καθώς στο ξενοδοχείο που πήγαμε (λεγόταν Brizas de Oro), η κυρία που είχε το ξενοδοχείο έφτιαξε για μας ένα argentinian mixed grill, από 5–6 διαφορετικά είδη κρεάτων κλασικά αργεντίνικων.
Μιλάμε για περίεργα λουκάνικα, περίεργα ribs και στη συνέχεια κοιλιές από μοσχάρι και κοιλιές από γουρούνι, με ψητά λαχανικά κι αυτά στη θράκα, και ήταν ένα καταπληκτικό πραγματικά δείπνο.
Και έκλεισε πολύ καλά η ημέρα αυτή.

5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
Στις 11 το πρωί πετάμε για Buenos Aires.
Όμως δεν έχουμε βρει ακόμα το Chaco Sparrow, που είναι στόχος σημαντικός, και πήραμε πρωινό στις 6:00 και φύγαμε κατευθείαν.
Πήγαμε αρκετά μακριά από το ξενοδοχείο, περίπου 45 λεπτά ίσως και παραπάνω, και περπατήσαμε σε έναν δρόμο και πραγματικά μετά από 10 λεπτά το Chaco Sparrow εμφανίστηκε και ποζάριζε μπροστά μας και βγάλαμε εξαιρετικές φωτογραφίες, κλείνοντας με πολύ ωραίο τρόπο το tour αυτό.

Chaco Sparrow

Είδαμε εδώ πέρα στην Αργεντινή 154 είδη.
Τα 80 τα βλέπαμε πρώτη φορά φέτος και τα 20 από αυτά ήταν lifers.
Ξεπέρασα δηλαδή τους στόχους που είχα για την περιοχή της Κόρδοβα, που περίμενα να δούμε 10–12 lifers.
Κάτι που ήταν πολύ καλό.
Αν συνεχίζαμε όλο το tour, πιστεύω ότι θα πηγαίναμε στα 55–60 lifers, ενώ είχα στόχο τα 50.

Από αυτή την άποψη ο Μαρκ ήταν εξαιρετικός, στο να κυνηγάει συνέχεια.
Μπορούσε να κάνει δέκα στάσεις και ξανά και ξανά μέχρι να βρει ένα πουλί.
Αυτό που εμένα με κούρασε ήταν αυτό το βραδινό χαζο-ξενύχτι.
Βέβαια, για τους υπόλοιπους του γκρουπ ήταν κάτι πολύ ευχάριστο, καθώς πίνανε από δύο–τρεις μπίρες ο καθένας και τρία–τέσσερα μπουκάλια κρασί μετά όλοι μαζί και το διασκεδάζανε.

Απο αριστερά, ο οδηγός μας Mark Pearman, o Σουηδός Stefan Joahansson, ο ΓάλλοςJean-Francois Bourhis (δεν διακρίνεται), εγώ, ο καναδός Keith Riding, o βρετανός Bob East και οι 2 Αυστραλοί Alec Gillespie και Paul McLelland

6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
Τώρα είναι 6 Δεκεμβρίου και είμαστε στη Φραγκφούρτη και περιμένουμε.
Σκέφτομαι ότι θα ξαναπάω Αργεντινή.
Θα ξεκινήσω από καταρράκτες Iguazu, Iberá marshes, pelagic trip για τα είδη του Ατλαντικού, Glaciers National Park και θα φτάσω μέχρι Ushuaia, τη νοτιότερη πόλη της Αμερικής, στη Γη του Πυρός.
Σε λίγο φεύγει το αεροπλάνο για Αθήνα.
Έχω χιλιάδες φωτογραφίες να ξεκαθαρίσω και να απολαύσω.
Ανυπομονώ.